บทที่ 8

เมื่อก่อนลู่ซือเฉินเคยห่วงใยเสิ่นโย่วหนิงมากแค่ไหน ตอนนี้เขาก็ยิ่งรู้สึกเสียใจมากเท่านั้น

แมวในอ้อมกอดตอนนี้ราวกับหนักอึ้งนับพันชั่ง ลู่ซือเฉินรีบวางแมวลง แล้วรื้อค้นหายาให้เสิ่นโย่วหนิงไปทั่ว

หลังจากสูดดมยาพ่นเข้าไป สีหน้าของเสิ่นโย่วหนิงก็ค่อยๆ ดีขึ้น

ลู่ซือเฉินประคองเธอไปนอนพักบนเตียงอย่างทะนุถนอม

“ขอโทษนะโย่วหนิง เมื่อกี้ผมเข้าใจคุณผิดไป”

“แมวตัวนั้นเป็นของสวีม่าน เธอหาแมวไม่เจอจนแทบเป็นบ้า ผมก็เลยร้อนรนไปหน่อย”

เสิ่นโย่วหนิงยังคงเงียบงัน มองดูลู่ซือเฉินด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ภายใต้สายตาที่จ้องมองมาอย่างเปิดเผยของเธอ ลู่ซือเฉินยิ่งรู้สึกร้อนตัวขึ้นไปอีก

เขารีบอ้างเรื่องโทรศัพท์แล้วเดินออกจากห้องไป

รู่ต่อมา เสิ่นโย่วหนิงก็ได้ยินเสียงแว่วมาจากนอกห้อง

“ไม่ต้องพูดมากแล้ว รีบมารับแมวของคุณกลับไปซะ”

ตลอดช่วงเวลาหลังจากนั้น ลู่ซือเฉินคอยดูแลเสิ่นโย่วหนิงด้วยตัวเองทุกฝีก้าว เก็บทุกรายละเอียด

แค่เธอไอออกมาเบาๆ สักครั้ง ลู่ซือเฉินก็จะแสดงอาการตื่นตระหนกจนเกินเหตุ

เขาถึงขั้นเสนอให้เลื่อนงานแต่งออกไปก่อน รอให้เสิ่นโย่วหนิงหายดีแล้วค่อยจัดงานใหญ่โต

แต่เสิ่นโย่วหนิงคัดค้านหัวชนฝา

“ฉันไม่เป็นไร จัดงานตามกำหนดเดิมเถอะค่ะ”

พอลู่ซือเฉินเห็นว่าเสิ่นโย่วหนิงให้ความสำคัญกับงานแต่งขนาดนี้ ก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมา

ผ่านไปอีกสองวัน สวีม่านก็หิ้วกระเช้าผลไม้มาขอโทษถึงที่บ้าน

“ขอโทษนะคะพี่โย่วหนิง เป็นความผิดของฉันเองที่ดูแลแมวไม่ดี พี่ถึงได้อาการกำเริบแบบนี้”

เธอแสดงท่าทีสำนึกผิดอย่างที่สุด ดวงตายังมีรอยแดงช้ำจากการร้องไห้

แต่ลู่ซือเฉินกลับไม่ไยดี

น้ำเสียงของเขาเย็นชาถึงขีดสุด

“สวีม่าน คุณรู้ตัวไหมว่าเพราะความสะเพร่าของคุณ เกือบจะทำให้โย่วหนิงต้องตาย?”

สวีม่านพูดเสียงสะอื้น “ขอโทษค่ะ ฉันคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ฉัน…”

“พอได้แล้ว ไม่ต้องพูดอะไรอีก คุณจำเอาไว้แค่ว่า โย่วหนิงคือขีดจำกัดของผม ความปลอดภัยของเธอสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด!”

สวีม่านตัวแข็งทื่อ ยืนตะลึงมองลู่ซือเฉินจนลืมแก้ตัวให้ตัวเอง

เพียงแค่สองวินาที น้ำตาเม็ดโตก็ร่วงเผาะลงมาจากดวงตา

เธอตัวสั่นเทิ้ม หันหลังวิ่งร้องไห้ออกไปทันที

“คุณ!”

ลู่ซือเฉินลุกพรวดขึ้นมา เขาก็ตกใจกับปฏิกิริยาเมื่อครู่ของสวีม่านอยู่ไม่น้อย

เขาไม่ลังเลเลยที่จะรีบวิ่งไล่ตามออกไป

เรื่องราวทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายในเวลาไม่ถึงครึ่งนาที

แต่เสิ่นโย่วหนิงกลับรู้สึกเหมือนตัวเองเคยผ่านเหตุการณ์ทำนองนี้มาแล้วนับพันครั้ง

เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแอบตามออกไปเงียบๆ

เสียงสะอื้นของสวีม่านดังแว่วมาจากสวนหลังบ้าน สลับกับเสียงปลอบโยนอย่างจนใจของลู่ซือเฉิน

เสิ่นโย่วหนิงเห็นกับตาว่าลู่ซือเฉินกำลังเช็ดน้ำตาให้สวีม่านด้วยความรักใคร่สงสาร

วินาทีต่อมา เขาก็รวบเอวสวีม่านเข้าหาตัว แล้วก้มลงจูบอย่างเร่าร้อน

……

ครึ่งชั่วโมงให้หลัง ลู่ซือเฉินกลับเข้ามาในห้อง

เสิ่นโย่วหนิงนั่งพิงหัวเตียงอย่างสงบ กำลังตั้งใจเขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดบันทึก

“โย่วหนิง เขียนอะไรอยู่เหรอ?”

ลู่ซือเฉินไม่แน่ใจว่าตาฝาดไปหรือเปล่า เขาเหมือนจะเห็นคำว่าวีซ่าต่างประเทศอะไรทำนองนั้น

“เปล่าค่ะ”

เสิ่นโย่วหนิงเก็บสมุด ผ่านไปพักใหญ่ถึงเงยหน้ามองเขา

ลู่ซือเฉินยิ้มแล้วถามเธอว่า “มะรืนนี้ก็จะถึงงานแต่งของเราแล้ว คุณตื่นเต้นไหม?”

เสิ่นโย่วหนิงเพียงแค่ส่ายหน้า จู่ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นได้ “พรุ่งนี้เราไปทานมื้อค่ำด้วยกันไหมคะ”

ไปทานข้าวด้วยกันสักมื้อ เพื่อขีดเส้นจบให้กับความรักครั้งนี้อย่างสมบูรณ์

ลู่ซือเฉินไม่ได้สังเกตเห็นแววตาที่ลึกล้ำยากจะคาดเดาของเธอในตอนนี้

เขาตอบตกลงโดยแทบไม่ต้องคิด

“เอาสิ!”