Teilen

บทที่ 2

ขู่จวี๋
“เฉิงซือเยี่ยน เธอเลิกดื้อดึงกับเรื่องขี้ผงพวกนี้ได้ไหม!”

ลู่เจวี๋ยกระแทกประตูแล้วเดินจากไป

ฉันนั่งอยู่บนโซฟาอย่างสงบนิ่ง ดึงผ้าพันแผลที่พันไว้หลายรอบออก แล้วเปลี่ยนมาแปะพลาสเตอร์ยาทับลงไปใหม่

ควรจะรู้ตัวตั้งนานแล้ว

เขากับฉันไม่ใช่คนในโลกใบเดียวกันแต่แรกเลยด้วยซ้ำ

เขาทำแผลเบื้องต้นไม่เป็นเลยสักอย่าง

เห็นๆ อยู่ว่าแม้แต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็ยังต้มได้รสชาติแย่แท้ๆ

แต่กลับเหมาดินเนอร์ใต้แสงเทียนครั้งนี้ทั้งหมด แถมยังบอกว่าจะทำของอร่อยๆ ให้ฉัน

เนื้อริบอายนำเข้าจากออสเตรเลีย ไวน์แดงชาโดเนย์ที่บ่มเก็บในห้องใต้ดินของไร่ไวน์ และเค้กที่สั่งทำพิเศษจากเชฟส่วนตัว

คาดว่าทั้งหมดคงสั่งมาจากภัตตาคารไฮเอนด์

แม้กระทั่งเทียนที่ไม่สะดุดตาที่สุด ก็ยังเป็นเทียนหอมอโรมาแบรนด์หรู

ลู่เจวี๋ยพลิกคว่ำโต๊ะตามอารมณ์ สิ่งของที่มากพอๆ กับเงินเดือนสามเดือนของฉันก็แหลกละเอียดอยู่บนพื้นอย่างไร้ค่า

คราบไวน์แดงที่กระเซ็นไปทั่วทำให้ผนังสกปรกเลอะเทอะ

ฉันถึงขั้นยังคิดอยู่เลยว่า คราวนี้เจ้าของบ้านเช่าคงไม่คืนเงินประกันให้ฉันแล้วแน่ๆ

ท่ามกลางสภาพเละเทะกระจัดกระจาย ฉันก็เริ่มเก็บข้าวของ

พลางส่งข้อความติดต่อเจ้าของห้องเพื่อยกเลิกสัญญาเช่า

“ติ๊ด ติ๊ด~”

ทันทีที่ข้อความถูกส่งออกไป เสียงดังกังวานก็ดังขึ้นมาจากข้างหลัง

ฉันหันกลับไปมอง

คอมพิวเตอร์ของลู่เจวี๋ยยังเปิดใช้งานอยู่ มันเป็นเครื่องที่เตรียมไว้ดูหนังด้วยกันกับฉัน

ในกลุ่มแชทขนาดเล็กที่มีสมาชิกแค่เจ็ดแปดคน อี้เหยาที่เป็นแอดมินกลุ่มได้แคปข้อความที่ฉันส่งโพสต์ลงมา

“ให้ตายเถอะ ยากจนข้นแค้นได้ใจจริงๆ นึกไม่ถึงว่าหล่อนยังจะมาถามฉันเรื่องเงินประกันด้วย”

“นี่เป็นบ้านหลังที่ห่วยที่สุดภายใต้ชื่อของฉันแล้วนะ หล่อนเคยอยู่อาศัยมาแล้ว ฉันยังรังเกียจว่าสกปรกเลย”

นึกไม่ถึงว่าอี้เหยาจะเป็นเจ้าของบ้านเช่าที่ฉันจ่ายค่าเช่าบ้านให้มาโดยตลอด

พอเลื่อนเมาส์ไล่ดูย้อนขึ้นไปข้างบน ภาพแคปหน้าจอทั้งหมดภายในแชทกลุ่ม

ล้วนแต่เป็นเรื่องเกี่ยวกับหน้าฟีดของฉันทั้งนั้น

ชุดนอนคู่รักที่ฉันใช้เงินเดือนก้อนแรกซื้อให้ลู่เจวี๋ย ถูกหัวเราะเยาะถากถางว่าเป็นสินค้าแผงลอยริมถนน

เค้กที่ลู่เจวี๋ยซื้อให้ในวันเกิดของฉัน เป็นของเหลือที่สุนัขของอี้เหยากินไม่หมด

ทุกๆ เรื่องในชีวิตของฉัน ล้วนกลายเป็นของเล่นเพื่อความบันเทิงในการแกล้งคนของคุณหนูคุณชายพวกนี้

วันที่เข้าทำงานที่บริษัทใหม่ ไม่รู้ว่าใครสั่งจองดอกกุหลาบให้ฉัน

ฉันแพ้เกสรดอกไม้ หายใจติดขัดจนต้องเข้าโรงพยาบาล

หน้าบวมเป่งไปครึ่งซีก ลู่เจวี๋ยยังขยับเข้ามาใกล้เพื่อถ่ายรูปอย่างสนิทสนมชิดเชื้อ

บอกว่าฉันน่ารัก

แต่พอคลิกเปิดข้อความเสียงในแชทกลุ่ม

มันคือเสียงหัวเราะเยาะทิ่มแทงบาดหูของอี้เหยากับทุกๆ คน

“ลู่เจวี๋ย สภาพเหมือนหมูขนาดนี้นายยังจูบลงอีกเหรอ นายช่างเสียสละครั้งใหญ่จริงๆ เลยนะ”

“พี่อี้เหยา เกมเดิมพันของพวกพี่คราวนี้ทำเอาพี่ลู่ของผมแย่เลยนะครับ”

ลู่เจวี๋ยเพียงแต่ตอบกลับไปเรียบๆ ประโยคหนึ่ง

“เหยาเหยาจะมีความสุขก็พอแล้ว”

ทันทีที่พูดคำนี้ออกมา ทุกคนก็โห่ร้องแซวกันอย่างมีเลศนัย

ความอึดอัดแน่นหน้าอกแสนสาหัสจุกอยู่ที่ลิ้นปี่ ราวกับเกสรดอกกุหลาบในวันนั้นแทรกซึมเข้าสู่โพรงจมูกอีกครั้ง

แม้กระทั่งตอนนี้ อี้เหยาก็ยังใช้ฐานะเจ้าของบ้านเช่าแสร้งทำเป็นห่วงเป็นใยฉัน

“จะยกเลิกสัญญาเช่าแล้วเหรอ? หลังจากนี้คิดจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ ฉันมีอสังหาริมทรัพย์อยู่ทุกๆ เขตเลยนะ”

“ไม่ต้องลำบากคุณมาเป็นห่วงหรอก สัปดาห์หน้าอย่าลืมมาร่วมงานแต่งด้วยนะคะ”

หลังจากตอบประโยคนี้เสร็จ

ข้อความในแชทกลุ่มก็เลื่อนขึ้นไปอีกตั้งหลายรอบ

อี้เหยาพูดจาดูถูกเหยียดหยามว่า

“ทำเป็นวางท่าอะไรกัน คงคิดว่าตัวเองจะได้แต่งเข้าบ้านคนรวย ต่อไปก็จะได้อยู่วิลล่าหลังใหญ่ล่ะสิ!”

“@ลู่เจวี๋ย อยู่ไหนเนี่ย? ทำไมถึงไม่ยอมพูดอะไรเลย จะแต่งกับหล่อนจริงๆ เหรอ?”

ไม่นานนัก ลู่เจวี๋ยก็โทรวิดีโอคอลเข้ามา

“ใกล้จะถึงแล้ว”

“พูดไร้สาระ ฉันไม่แต่งกับหล่อนอยู่แล้ว”

เขานั่งอยู่บนรถมายบัคพลางหมุนพวงมาลัย แว่นกันแดดสีเข้มบดบังคิ้วและดวงตาอันคมเข้มเอาไว้

“แต่หล่อนคืนบ้านเช่าแล้วนะ งั้นก็ต้องไปอยู่บ้านนายแทนสิ”

ลู่เจวี๋ยเหยียบเบรกตามสัญชาตญาณ

“เธอพูดว่าอะไรนะ?”

ในใจเขาผุดความกระวนกระวายใจขึ้นมาสายหนึ่ง ก่อนจะกดเปิดแอปกล้องวงจรปิดในมือถือ

ภายในตัวกล้องบันทึกภาพวงจรปิดของบริเวณประตูหน้าบ้าน

ฉันสวมเสื้อคลุมตัวนอกเนื้อบาง ลากกระเป๋าเดินทางเดินเข้าไปในโถงลิฟต์

ทว่าเขาไม่เคยบอกฉันเลยสักนิดว่า ที่อยู่บ้านที่แท้จริงของเขานั้นอยู่ที่ไหน

Lies dieses Buch weiterhin kostenlos
Code scannen, um die App herunterzuladen

Aktuellstes Kapitel

  • เมื่อวันวานเลือนหาย   บทที่ 10

    ในที่สุดหมอที่รออยู่ก็มาถึงภายในวิลล่าหลังจากฉีดยาสลบให้ฉันเสร็จภาพเบื้องหน้าของฉันพร่าเลือน แต่กลับเห็นเธอกระชากหน้ากากอนามัยลงอย่างกะทันหันเผยให้เห็นใบหน้าที่คลุ้มคลั่งไร้สติอี้เหยาถือมีดผ่าตัด เงื้อง่าจะแทงลงบนคอของฉัน“เฉิงซือเยี่ยน นึกไม่ถึงล่ะสิ ต่อให้ชีวิตฉันพังพินาศ แกก็อย่าหวังว่าจะอยู่อย่างเป็นสุขเลย!”ฉันอยากจะร้องขอความช่วยเหลือ แต่กลับไม่มีเรี่ยวแรงเลยแม้แต่นิดเดียวในวินาทีที่กำลังจะถูกแทง เงาร่างของชายคนหนึ่งก็โผเข้ามาตรงหน้าฉันมีดแทงเข้าใส่ร่างของเขาอย่างจังเลือดอุ่นๆ หยดลงบนตัวฉัน แต่เขากลับใช้หลังมือเช็ดเลือดที่มุมปากออกอย่างระมัดระวังเอ่ยกับฉันด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและอ่อนโยนว่า“อาเยี่ยน หากว่าสามารถย้อนกลับไปในอดีตได้จริงๆ ก็ดีสินะ”“ตอนที่เธอถูกพวกเขารังแก ฉันจะช่วยเธอไว้ เหมือนอย่างตอนนี้”ฉันหน้าซีดเผือด เรียกเขาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า“ลู่เจวี๋ย...”อี้เหยายังคงเหมือนคนบ้า เงื้อมีดขึ้นแทงลงมาทีละครั้ง หมายจะแทงลงบนตัวฉันโชคดีที่บอดี้การ์ดมาถึงที่เกิดเหตุ และลากตัวเธอออกไปแล้วไม่นานนักรถตำรวจและรถพยาบาลก็มาถึงพร้อมกันลู่เจวี๋ยนอนอยู่บนพื้น พ

  • เมื่อวันวานเลือนหาย   บทที่ 9

    หลังสิ้นสุดการฮันนีมูนลู่เฉินจูบลาฉันก่อนออกไปทำงาน ส่วนฉันอยู่บ้านรอหมอศัลยกรรมความงามที่นัดไว้มาหาเมื่อเสียงกริ่งประตูบ้านดังขึ้น ฉันจึงเดินไปเปิดประตูคนที่ยืนอยู่ตรงประตูกลับไม่ใช่คุณหมอ แต่เป็นลู่เจวี๋ยเขาผลักฉันกระแทกผนังทันที ก่อนจะขบกัดรอยรักบนคอฉันราวกับเป็นบ้าไปแล้วฉันสะบัดฝ่ามือตบหน้าเขาไปฉาดใหญ่ พลางตัวสั่นเทิ้ม“ลู่เจวี๋ย นายมันบ้าไปแล้ว!”เขาดวงตาแดงก่ำและเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย“อยู่กับเขาแล้วมีความสุขมากไหม? หืม? เธอรู้บ้างหรือเปล่าว่าฉันคิดถึงเธอทุกวัน คิดถึงจนนอนไม่หลับ!”ฉันพยายามผลักเขาออกไปสุดแรง แต่ก็สู้แรงของเขาไม่ได้เลยฉันจึงทำได้เพียงกัดลงบนหัวไหล่ของเขาเต็มแรง“ลู่เจวี๋ย ในตอนที่หลอกปั่นหัวฉัน ก็ควรจะคิดได้แล้วว่าเราต้องจบลงแบบนี้”หมัดของเขาฟาดลงบนกำแพงอย่างไร้เรี่ยวแรงลู่เจวี๋ยเลิกแขนเสื้อขึ้น บนท่อนแขนมีรอยแผลเป็นแนวยาวจากการโดนลวกอยู่มากมาย“เธอดูสิ ทั้งหมดสามสิบเอ็ดแผล ในที่สุดฉันก็เข้าใจความเจ็บปวดในอดีตของเธอแล้ว ยกโทษให้ฉันเถอะนะ”ฉันเบือนหน้าหนี ไม่ยอมสบตาเขา“ฉันแต่งงานแล้วนะ ลู่เจวี๋ย”“ได้ยินว่าอี้เหยาถูกถอนหมั้นแล้ว ในที่สุดต

  • เมื่อวันวานเลือนหาย   บทที่ 8

    ตอนนั้นฉันเพิ่งเข้าทำงานที่บริษัทใหม่ แล้วเกิดแพ้เกสรดอกไม้จนต้องเข้าโรงพยาบาลฉันไม่รู้เลยว่า คนที่มาเยี่ยมที่โรงพยาบาลในวันนั้นความจริงแล้วมีสองคนนอกจากลู่เจวี๋ยแล้ว ยังมีอาเล็กของลู่เจวี๋ยอีกคนลู่เฉินเขาคือเจ้านายที่บริษัทใหม่ของฉันนี่คือบริษัทแรกที่เขาแยกตัวออกจากตระกูลลู่มาสร้างเองจนสำเร็จตอนที่ฉันแพ้จนหมดสติคาออฟฟิศ เขากำลังติดประชุมอยู่กำลังจะอ้าปากถามว่าเกิดอะไรขึ้น ก็เห็นหลานชายตัวเองอุ้มฉันบึ่งไปโรงพยาบาลแล้วเขารู้สันดานของลู่เจวี๋ยดีวันๆ เอาแต่วิ่งตามตามยัยเด็กตระกูลอี้ถึงขั้นเคยขโมยความลับบริษัทไปประเคนให้ฝั่งนั้น เพียงเพื่อช่วยระดมทุนให้บริษัทตระกูลอี้พ่อตัวดีที่ยอมสร้างเรื่องบ้าๆ ได้ทุกอย่างเพื่ออี้เหยาตอนนี้แฟนสาวที่อยู่ในอ้อมอกกลับเปลี่ยนเป็นคนอื่นไปได้ด้วยความสงสัยและระแวดระวังเขาจึงตามมาที่โรงพยาบาล เพื่อดูว่าฉันเป็นตายร้ายดียังไงกันแน่แต่กลับบังเอิญไปได้ยินบทสนทนาระหว่างลู่เจวี๋ยกับอี้เหยาเข้าเดิมทีเรื่องนี้เขาจะไม่ยุ่งก็ได้ แต่เพราะความสามารถในการทำงานของฉันมันโดดเด่นมากจริงๆเขาไม่อยากเห็นฉันสติแตกจนเสียงานเสียการ ยามที่รู้ความจริงกะ

  • เมื่อวันวานเลือนหาย   บทที่ 7

    หลังพิธีแต่งงานสิ้นสุดลง ฉันกำลังเดินไล่ชนแก้วกับแขกเหรื่อทีละคนพลันมีเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากประตูทางเข้าพอเงยหน้ามองตามเสียง ลู่เจวี๋ยก็กำลังยกเท้าถีบพนักงานที่เข้ามาขวางจนกระเด็นชั่วพริบตาที่สบสายตากับฉัน เขาตะลึงค้างอยู่ตรงนั้น“เฉิงซือเยี่ยน เธอไม่คิดจะอธิบายหน่อยเหรอ? หลอกฉันมางานแต่ง แล้วปั่นหัวฉันเหมือนคนโง่คนหนึ่ง!”“บอกมาซิว่า ทำไมเธอถึงแต่งงานกับมัน!”ฉันวางแก้วเหล้าลงช้าๆ ก่อนจะเดินไปหยุดตรงหน้าเขาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“ก็ไม่นับว่าหลอกลวงหรอกมั้ง ฉันก็บอกนายมาตลอดไม่ใช่เหรอว่าสัปดาห์หน้าจะแต่งงาน?”“แต่นายไม่เชื่อเอง”เขาผงะถอยหลังด้วยความไม่อยากเชื่อ ร่างกายทุกส่วนสั่นสะท้านไปหมด“ฉันนึกว่า...”“นึกว่าอะไร? นึกว่าฉันต้องแต่งกับนายให้ได้งั้นเหรอ?”“ลู่เจวี๋ย นายเห็นรอยแผลเป็นบนตัวฉันอยู่เต็มตา แต่นายกลับเลือกทำเป็นมองไม่เห็น แล้วยังคอยช่วยอี้เหยาต่อ”“อีกอย่าง เดิมทีพวกนายก็วางแผนจะให้ฉันขายหน้าในงานแต่งอยู่แล้ว ตอนนี้คนที่ขายหน้าเปลี่ยนเป็นยัยนั่นแล้ว ทำไมเล่า ปวดใจงั้นเหรอ?”เขาแทบจะอ้อนวอน ขอร้องไม่ให้ฉันพูดต่อ“ไม่... ไม่ใช่แบบนั้น...”“ถ้าฉันร

  • เมื่อวันวานเลือนหาย   บทที่ 6

    ตอนเรียนมัธยมปลาย เขาอยู่ต่างประเทศได้แต่รับรู้จากปากของอี้เหยาว่า มีเพื่อนนักเรียนหญิงคนหนึ่งคอยจ้องเล่นงานเธออยู่ทุกเรื่องชื่อว่าเฉิงซือเยี่ยนจนกระทั่งในโครงการแลกเปลี่ยนระหว่างประเทศ เขาถึงได้พบกับผู้หญิงคนนั้นเป็นครั้งแรกเธอใช้ภาษาได้อย่างฉะฉาน แสดงทรรศนะของตนเองออกมาได้อย่างไม่นอบน้อมถ่อมตนเกินไปและไม่เย่อหยิ่งเกินไปเขาชื่นชมเธอมาก พอการบรรยายจบลงจึงคิดจะเข้าไปพูดคุยด้วยสักสองสามประโยคทว่าสายตากลับไปสะดุดเข้ากับป้ายชื่อที่เขียนชื่อของเธอเอาไว้ที่แท้ก็เป็นผู้หญิงคนนี้เองที่แย่งโควตาของอี้เหยาไปหลังจากอี้เหยารู้เรื่องนี้เข้า ก็วางแผนด้วยความยินดีปรีดา“ลู่เจวี๋ย นายไปจีบหล่อนเลยนะ! วันก่อนให้ตายก็ไม่ยอมรับผิด เห็นแล้วสะอิดสะเอียนชะมัด”“ฉันอยากจะรู้นักว่าถ้าโดนแฟนหลอกปั่นหัวแล้ว หล่อนยังจะทำเป็นใจเย็นอยู่ได้อีกไหม”“เป็นไง? มาเดิมพันกันหน่อยไหมล่ะ”ราวกับมีผีสางเทวดาดลใจ เขาจึงตอบรับข้อตกลงเดิมพันนี้ไปทว่าตลอดเวลาหลายปีที่อยู่ด้วยกัน ในอกเขากลับยิ่งหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆเกมเดิมพันก็เหมือนกับระเบิดเวลาที่อยู่บนศีรษะของเขา นับถอยหลังทีละวินาทีๆโดยที่ไม่รู้เลยว่า

  • เมื่อวันวานเลือนหาย   บทที่ 5

    สิ่งที่ปรากฏขึ้นในคลิปวิดีโอไม่ใช่บันทึกความทรงจำเรื่องความรักที่เตรียมไว้เป็นอย่างดีแต่กลับเป็นอี้เหยาในชุดนักเรียนมัธยมปลาย สีหน้าเต็มไปด้วยความหยิ่งยโสโอหัง“เฉิงซือเยี่ยน เธอไปฟ้องครูว่าฉันบูลลี่เธอใช่ไหม? จะเป็นได้ยังไงกันล่ะ? พวกเราก็แค่หยอกล้อเล่นกันตามประสาเพื่อนร่วมชั้นเท่านั้นเองนะ!”เด็กสาวที่มีรอยเขียวช้ำบนแก้มถูกต้อนจนมุมอยู่ข้างอ่างล้างหน้าในห้องน้ำดวงตาของเธอใสกระจ่างทว่าดื้อรั้นเด็ดเดี่ยวตอนที่เครื่องม้วนผมร้อนจัดนาบลงบนมือ เธอกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ไม่ปริปากส่งเสียงเลยแม้แต่คำเดียวเลือดไหลทะลักซึมลงมาตามมุมปากลู่เจวี๋ยใจกระตุกวูบขึ้นมาหนหนึ่งอาเยี่ยนเขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าสิ่งที่เฉิงซือเยี่ยนต้องประสบพบเจอในช่วงมัธยมปลาย คือความรุนแรงที่สาหัสสากรรจ์ขนาดนี้จำได้เพียงแค่ยามที่เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายแผ่นหลังอันบอบบางนั้นสั่นสะท้านอยู่ภายใต้ฝ่ามือของเขาฟันสั่นกระทบกันจนไม่สามารถเอ่ยคำพูดออกมาได้แม้แต่ประโยคเดียวเขาไม่เคยถามไถ่เธอเลยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่เพียงแค่ปลอบประโลมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยถ้อยคำที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่เชื่อ“ไม่ใช่ค

Weitere Kapitel
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status