บทที่ 4

ฉันไม่รู้ว่าบ้านของลู่เจวี๋ยอยู่ที่ไหน จึงทำได้เพียงเข้าไปส่องบัญชีโซเชียลของอี้เหยา

เธอหน้าตาสะสวยทั้งยังชาติตระกูลดี แถมยังมีผู้ติดตามในอินสตาแกรมอยู่ไม่น้อย

ที่ผ่านมาเธอมักจะโพสต์แต่เรื่องความสวยความงาม

จู่ๆ วันนี้กลับโพสต์คลิปวิดีโอจิกกัด

“ทุกคนคะ ขำจะตายอยู่แล้วจริงๆ ไม่เคยเจอผู้หญิงที่ยอมพลีกายพลีใจวิ่งไล่ตามตื๊อผู้ชายขนาดนี้มาก่อนเลย!”

“ถ้าไม่ใช่เพราะฉันยอมทุ่มเงินเพื่อให้ได้เวลาและขั้นตอนลำดับงานแต่งงานของหล่อนมา เพื่อนสมัยเด็กของฉันคงไม่เชื่อหรอกว่า หล่อนเริ่มเตรียมงานแต่งอยู่คนเดียวน่ะ!”

ใบหน้าของเธอ ยิ่งมองนานเข้าก็ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกคลื่นไส้พะอืดพะอม

ฉันรีบค้นหาโลเคชันที่เธอเคยโพสต์ไว้แต่ก่อนอย่างเร่งรีบ

ในที่สุดก็พบร่องรอยของลู่เจวี๋ยที่คลับที่พวกเขาไปเป็นประจำ

เพิ่งจะก้าวออกจากลิฟต์ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะดัดจริตของอี้เหยาดังแว่วมา

“ถึงเวลานั้น ฉันจะทำไลฟ์สดงานแต่งงานสักหน่อย ลู่เจวี๋ย นายห้ามไปนะ ปล่อยให้หล่อนเฝ้ารอไป เอาให้หน้าแตกยับเยินไปเลย”

น้ำเสียงแผ่วเบาของหญิงสาวอีกคนเอ่ยขึ้นด้วยความลังเล

“เรื่องนี้ไม่ค่อยดีมั้ง อี้เหยาบัญชีเธอน่ะมีผู้ติดตามตั้งหลายแสนคนเชียวนะ หากทำเช่นนี้จริงๆ แล้วหล่อนยังจะใช้ชีวิตสู้หน้าผู้คนได้ยังไง”

“พี่ลู่ หรือพี่จะลองคุยกับเธออีกสักรอบ แล้วให้เงินชดเชยอะไรพวกนั้นแทนล่ะ”

ลู่เจวี๋ยเงียบงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเยาะหยัน

“เอาตามที่เหยาเหยาบอกนั่นแหละ ฉันอยากจะเห็นว่าตัวหล่อนคนเดียวจะดิ้นรนจนกลายเป็นเรื่องตลกขบขันอะไรขึ้นมาได้”

ฉันกำฝ่ามือแน่น

พลางหันหลังเดินจากไป

ช่วงไม่กี่วันมานี้ ลู่เจวี๋ยไม่เคยได้รับข้อความยอมอ่อนข้อศิโรราบของฉันมาโดยตลอด

แต่ในแชทกลุ่มของเขากลับคึกคักเป็นบ้า

อี้เหยาเอ่ยขึ้นอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง

“ยังดีนะที่ฉันปลอมเป็นเจ้าของบ้านเช่าเลยไม่โดนปิดกั้น ฉันเลยเห็นหน้าฟีดของหล่อนหมดทุกอย่างเลย”

“พวกเธอส่องชุดแต่งงานนี้สิ รูปแบบเชยสะบัด ต่อให้เป็นศัตรูใส่แบบนี้ฉันยังรู้สึกเวทนาเลย!”

ภายในรูปภาพตารางเก้าช่อง

ฉันสวมชุดแต่งงานดีไซน์เรียบร้อยมิดชิด ไม่เปิดเผยท่อนแขน

แต่ทว่าคนถ่ายก็ฝีไม้ลายมือดีมากเช่นกัน ขับเน้นให้คนที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างดูบริสุทธิ์และงดงาม

ราวกับปุยเมฆที่ลอยล่องเบาหวิวกลุ่มหนึ่ง

พร้อมจะลับหายไปได้ทุกเมื่อ

ลู่เจวี๋ยลำคอแห้งผาก เขาเผลอกดเปิดภาพเต็มแล้วเซฟเก็บไว้โดยไม่รู้ตัว

พลันจินตนาการถึงภาพที่ฉันสวมชุดเจ้าสาวก้าวเดินไปหาเขาขึ้นมา

เขากลับใจเต้นตึกตักขึ้นมาบ้างอย่างคาดไม่ถึง

อี้เหยาที่อยู่ในแชทกลุ่มไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลยแม้แต่น้อย ยังคงพิมพ์วิพากษ์วิจารณ์ต่อไป

“ยัยโง่นี่ยังจะส่งการ์ดเชิญงานแต่งมาให้ฉันอีกนะ บอกว่าเชิญคนไว้ตั้งเป็นพันคน หวังให้ฉันไปเข้าร่วมด้วยเช่นกัน”

“ขำจะตาย ฉันไปแน่อยู่แล้ว ตั้งตารอดูสภาพหล่อนยืนขายหน้าบนเวทีไม่ไหวแล้วเนี่ย!”

ไม่นานก็ถึงวันงานแต่งงาน อี้เหยาก็คัดลอกโพสต์จากหน้าฟีดมาส่งต่อในแชทแบบเรียลไทม์อีกครั้ง

“ในที่สุดคุณย่าก็จะได้มาอยู่เป็นพยานในความสุขของฉันแล้ว”

ภาพที่แนบมาด้วยคือคุณย่าที่นั่งรถเข็นผู้ป่วยกับตัวฉันที่สวมชุดแต่งงาน ภายในดวงตาของคุณย่าทอประกายหยาดน้ำตา

เพื่อนสนิทของลู่เจวี๋ยเอ่ยปากขึ้นมา

“ฉิบหายแล้ว ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าตัดใจทำไม่ลงอยู่หน่อยๆ นะ ผู้เฒ่าผู้แก่จะไม่ถูกทำเอาโกรธจนตายคาที่ตรงนั้นเลยเหรอ?”

“พี่ลู่ พี่จะไม่ไปจริงๆ เหรอ?”

ลู่เจวี๋ยขยับริมฝีปากพูดจาอึกอักละล้าละลัง แต่อี้เหยากลับชิงตัดบทก่อน

“ต้องให้คนในบ้านยัยนั่นอยู่ด้วยสิถึงจะสนุก! ยัยแก่คนนี้เมื่อก่อนเคยค้ำไม้เท้าไปนั่งประท้วงที่สำนักงานศึกษาธิการตั้งอาทิตย์หนึ่ง ยืนกรานจะแจ้งเรื่องร้องเรียนว่าฉันรังแกหลานสาวหล่อนให้ได้”

“ทำเอาแด๊ดดี้ริบเรือยอร์ชของฉันไปเลย ความโกรธแค้นอัดอั้นนี้ฉันยังไม่ได้ระบายออกไปเลยนะ!”

พูดไปพลางเธอก็ลองหยั่งเชิงดูอีกครั้ง

“นี่ ลู่เจวี๋ย นายคงจะไม่ใจอ่อนใช่ไหม! นายรับปากว่าจะช่วยฉันแล้วนะ!”

ลู่เจวี๋ยขบกรามแน่น

“จะเป็นไปได้ยังไงกันเล่า ในเมื่อหล่อนกล้าบีบให้แต่งงาน ก็ควรจะคิดถึงผลลัพธ์ที่ตามมาให้ดี”

อี้เหยาเบาใจแล้ว จึงส่งสติกเกอร์ส่งจูบไปให้

“เอาล่ะ ฉันไปแต่งหน้าเตรียมไปงานแต่งแล้วนะ อย่าลืมกดดูไลฟ์สดล่ะ! ฉันอุตส่าห์ทุ่มเงินยิงแอดดันฟีดเลยนะ ตั้งตารอดูฉากต่อไปไม่ไหวแล้วล่ะ”

แชทกลุ่มเงียบสงัดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีภาพแคปหน้าฟีดอีกรูปถูกโพสต์ออกมา

“ชาตินี้ คนนี้”

รูปภาพที่แนบมาด้วยคือ ใบทะเบียนสมรสสองใบ

เพื่อนพ้องของลู่เจวี๋ยกำลังนึกสงสัย จึงแท็กหาลู่เจวี๋ยทันที

“พี่ลู่ ไหนพี่บอกว่าหล่อนสติแตกจนเผาทะเบียนสมรสปลอมทิ้งไปแล้วไง? นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

ทว่าข้อความนี้กลับไร้การตอบกลับเป็นเวลานาน

เวลานี้ลู่เจวี๋ยกำลังขับซูเปอร์คาร์ที่เร็วที่สุด บึ่งตรงไปยังสถานที่จัดงานแต่งงานอย่างสุดชีวิต

ก็แค่พิธีแต่งงานสักงานไม่ใช่หรือไง?

ในเมื่อเธออยากได้นัก ก็มอบให้เธอไปเสีย

ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร

ยังไงซะตราบใดที่ยังไม่ได้จดทะเบียนสมรส ก็ไม่นับว่าผิดคำสัญญาที่ให้ไว้กับอี้เหยา

เขาบึ่งรถรวดเดียวมาถึงงานแต่งงาน พิธีการเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นพอดี

ยังดีที่ไม่ได้มาสาย

ลู่เจวี๋ยหยิบแหวนแต่งงานที่เตรียมไว้ในกระเป๋าเสื้อออกมา

ราวกับมีอะไรดลใจ เขาถึงได้แวะร้านจิวเวลรีระหว่างทาง

ที่แท้ขนาดรอบนิ้วมือของเธอ ก็สลักตรึงตราอยู่ในใจของเขาตั้งนานแล้ว

อี้เหยาที่นั่งอยู่ใต้เวทีสีหน้าเขียวคล้ำขุ่นมัว ในห้องไลฟ์สดมีผู้คนทะลักเข้ามานับแสนคน

ต่างพากันคอมเมนต์เซ็งแซ่ว่าอยากเห็นหน้ายัยคนไร้ยางอายที่ยอมลดตัวมาจับผู้ชาย

ทว่าตอนนี้ลู่เจวี๋ยกลับขึ้นไปยืนอยู่บนเวทีก่อนแล้ว

เพลงมาร์ชแต่งงานดังขึ้น ลู่เจวี๋ยทอดสายตามองไปยังปลายสุดของพรมแดงด้วยความคาดหวัง

คนที่สวมใส่ชุดแต่งงานก็ยังคงไม่ปรากฏตัวออกมา

พิธีกรหยิบไมโครโฟนขึ้นมา

“คุณเฉิงยินดีต้อนรับทุกท่านที่มาร่วมงานกิจกรรมในครั้งนี้ ตอนนี้ขอเชิญทุกๆ ท่านรับชมคลิปวิดีโอสักช่วงหนึ่งก่อนครับ”

งานกิจกรรม?

ลู่เจวี๋ยรู้สึกถึงความผิดปกติอย่างบอกไม่ถูกขึ้นมาในใจ

อาจเป็นเพราะพิธีกรที่เชิญมาอย่างกะทันหันไม่เป็นมืออาชีพล่ะมั้ง

เขาเลื่อนสายตาไปมองหน้าจอ ทว่าเพียงวินาทีเดียวที่เห็น เบื้องหน้าก็พลันมืดดับจนโลกหมุนคว้าง