5 โรคติดต่อ 2

เมื่อพ่อจางและคนอื่นๆ เห็นตุ่มน้ำแดงใสๆ ที่ขึ้นตามแขนของเหม่ย พวกเขาต่างสะดุ้งและถอยห่างออกไปโดยไม่รู้ตัว ความรังเกียจที่สะท้อนในสายตาของพวกเขาทำให้เหม่ยรู้สึกว่าคำโกหกของเธอได้ผล

"ฉันแค่คิดว่ามันเป็นอะไรเล็กๆ น้อยๆ แต่ตอนนี้ฉันเริ่มกลัวว่ามันอาจเป็นโรคติดต่อ ฉันอยากไปหาหมอประจำหมู่บ้านเพื่อให้เขาตรวจดูว่าเป็นอะไร หากคุณพ่อไม่ว่าอะไรค่ะ" เหม่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความหวาดกลัวแต่ลึกๆในใจเต็มไปด้วยความสนุกสนาน

พ่อจางที่เป็นคนที่รักหน้าตาและภาพลักษณ์ของตนในฐานะหัวหน้าหมู่บ้านมาก คนในครอบครัวสำคัญแค่ไหนในใจของเขานั้นจางเหม่ยไม่รู้ เขาเริ่มมีความกังวลในใจขึ้นมาแล้ว ถ้าลูกสาวตรงหน้าป่วยเป็นโรคติดต่อจริงๆ บ้านจางก็จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายอย่างไม่ต้องสงสัย ความกลัวว่าคนในหมู่บ้านจะนินทาและมองบ้านจางในแง่ร้ายทำให้พ่อจางต้องคิดหนัก

แม่จางและจางจวนก็พยายามหาคำพูดมาเสริมสถานการณ์ แต่ก็ไม่กล้าเข้าใกล้เหม่ยเพราะกลัวว่าตัวเองจะติดเชื้อไปด้วย จวนถึงกับแอบเปิดเสื้อของตัวเองดูว่ามีตุ่มแบบเดียวกับเหม่ยหรือไม่ในทันที ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีแต่ความกลัวในสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นนั้นยิ่งทำให้พวกเขาแสดงออกถึงความรังเกียจต่อเหม่ยมากขึ้น หากเป็นไปได้ทุกคนแทบอยากไปอาบน้ำและอยู่ห่างจากผู้หญิงขี้โรคให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้เลยด้วยซ้ำ

พ่อจางคิดอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจ "แกไม่ต้องไปหาหมอหรอก ครอบครัวเราไม่ได้มีเงินมากเพียงนี้ นับจากนี้แกไม่ต้องทำอะไรในบ้านอีกแล้ว พักในห้องให้หายก่อน ฉันไม่อยากให้คนไร้ประโยชน์เช่นแกทำให้คนในครอบครัวติดเชื้อไปด้วย"

เหม่ยรู้ว่าคำขู่ที่เธอแฝงอยู่ในน้ำเสียงของเธอได้ผล พ่อจางที่กลัวภาพลักษณ์ของครอบครัวเสียหายไม่กล้าที่จะเผชิญหน้ากับความเสี่ยงนี้ "ถ้าคุณพ่อเป็นห่วงเรื่องการติดเชื้อ ฉันว่าส่งฉันไปอยู่แยกในบ้านเก่าที่ท้ายหมู่บ้านที่ว่างอยู่ก็น่าจะดีนะคะ จะได้ไม่เป็นภาระกับครอบครัวอีกด้วย"

ข้อเสนอของจางเหม่ยทำให้พ่อจางหยุดคิดไปชั่วขณะ บ้านเก่าที่ท้ายหมู่บ้านนั้นอยู่ในที่ห่างไกลจากบ้านจาง และมีสภาพที่ทรุดโทรม แต่ถ้าเหม่ยย้ายไปอยู่ที่นั่นก็จะไม่มีใครมาเห็นหรือได้ยินเรื่องราวที่เกิดขึ้นซึ่งจะช่วยป้องกันไม่ให้เรื่องนี้แพร่กระจายไปในหมู่บ้านได้ดีทีเดียว หรือหากโรคนี้ไม่หายไปจริงๆก็ปล่อยให้ลูกสาวขี้โรคผู้นี้ตายไปเงียบๆก็ดีเหมือนกัน

แม่จางและจวนที่ได้ยินข้อเสนอนี้ต่างพยักหน้าเห็นด้วย ความรังเกียจในตุ่มน้ำที่เห็นบนแขนเมื่อครู่ทำให้คนรักสวยรักงามไม่อยากแม้อยู่ใกล้จนลืมสิ่งสำคัญที่พวกเธอต้องเผชิญยามไม่มีผู้หญิงอย่างเหม่ยที่เป็นดั่งคนรับใช้ด้วยซ้ำ

จางเหม่ยยิ้มในใจ ขณะที่เธอเดินกลับไปที่ห้องของตนเอง เธอรู้ว่านี่คือก้าวแรกของการปลดแอกตัวเองจากครอบครัวที่กดขี่และข่มเหงจางเหม่ยผู้นี้มานานหลายปี หลังจากที่เธอเข้าสู่ห้องของตัวเอง เธอก็เริ่มเก็บข้าวของเล็กน้อยที่เธอคิดว่าจำเป็น และเตรียมต้อนรับอิสระที่อยู่ไม่ไกล เรื่องการจัดการให้คนๆหนึ่งไปอีกที่บ้านว่างเปล่านั้นหากเป็นคนทั่วไปอาจยากแต่สำหรับคนที่เป็นหัวหน้าหมู่บ้านอย่างพ่อจางนั้นง่ายเสียยิ่งกว่าหว่านเมล็ดลงหลุมเสียอีก

จางเหม่ยเก็บของและเตรียมตัวไปยังบ้านเก่าที่เธอเคยสำรวจไว้ก่อนหน้านี้ บ้านที่เงียบสงบและอยู่ห่างไกลจากความวุ่นวายของหมู่บ้านแห่งนี้คือที่พักพิงที่เธอวางแผนจะใช้ในการฝึกฝนและเตรียมพร้อมสำหรับการดำเนินแผนการของเธอต่อไป

เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว เหม่ยก็เดินออกจากบ้านของตระกูลจาง มุ่งหน้าไปยังบ้านใหม่ของเธอที่ท้ายหมู่บ้าน ในขณะที่พ่อจาง แม่จาง และจวนยืนดูเธอจากระยะไกล ทุกคนต่างมีความรู้สึกโล่งใจที่ให้เหม่ยออกจากบ้าน โดยไม่รู้ว่าแท้จริงแล้ว จางเหม่ยที่เดินจากไปอย่างคอตกนี้กำลังยิ้มในใจ เธอพร้อมจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่แตกต่างออกไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง

จางเหม่ยตั้งใจจัดระเบียบบ้านหลังใหม่ในทันทีที่มาถึง บ้านเก่าที่ท้ายหมู่บ้านถูกทิ้งร้างมานาน ข้าวของต่างๆ ได้รับความเสียหายจากสภาพอากาศและกาลเวลาที่ผ่านไป แต่เหม่ยไม่กังวล เธอมีวิธีการจัดการที่แตกต่างออกไปจากทุกคนในยุคที่ทรัพยากรมีจำกัดนี้

การใช้ของจากมิติองค์กรทำให้การซ่อมแซมบ้านเป็นไปอย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ เธอเริ่มต้นด้วยการหยิบไม้จากห้องเก็บของของมิติองค์กร ด้วยไม้ที่มีเหล่านี้ เธอสามารถซ่อมแซมหลังคาและทำความสะอาดบ้านได้อย่างรวดเร็ว ทุกชิ้นงานที่ทำจะถูกจัดเก็บกลับไปในมิติว่างทันทีหลังจากเสร็จสิ้น ทำให้พื้นที่ในบ้านยังคงสะอาดและไม่ยุ่งเหยิง

เมื่อภาพรวมบ้านเริ่มมีสภาพดีขึ้น เหม่ยก็ใช้ผ้าห่มที่ได้กลิ่นหอมสดชื่นจากมิติองค์กรวางลงบนเตียงเพื่อเพิ่มความสะดวกสบายให้กับการพักผ่อนของเธอ นอกจากนี้เธอยังใช้ผ้าปูที่นอนและผ้าห่มที่มีคุณภาพสูงกว่าห้องรูหนูที่บ้านจางมาก อยู่ที่นี่เธอมีเตียงของเธอมันมีความสะดวกสบายและน่าพอใจเป็นพิเศษ

ในตอนกลางคืนของวันที่สองหลังจากเธอเริ่มอยู่อาศัยในบ้านหลังนี้ ขณะที่เหม่ยกำลังล้างชามที่ใช้สำหรับมื้อเย็น เสียงน้ำที่ไหลออกจากชามสร้างความเงียบสงบให้กับช่วงเวลานี้ แต่ท่ามกลางความเงียบสงบ เธอกลับรู้สึกถึงบางสิ่งที่แปลกประหลาด เหมือนมีใครกำลังแอบมองเธอจากด้านนอกไกลออกไป

เหม่ยหันไปมองข้างๆ สายตาของเธอสอดส่ายในความมืด ท่ามกลางความมืดและความเงียบสงบ เธอเห็นเงาแปลกตายืนอยู่ที่ชายป่าฝั่งมาจากหมู่บ้าน เป็นเงาของคน พอร่างนั้นเข้ามาใกล้จางเหม่ยจึงรู้ว่าเงานั้นคือคุณแม่จางที่มายืนดูเธอจากภายนอก

“คุณแม่?” เหม่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

แม่จางยืนอยู่หน้าบ้าน สายตาของเธอสอดส่องสำรวจบ้านหลังใหม่ของเหม่ยด้วยความเหนื่อยล้า สีหน้าของเธอแสดงถึงความวิตกและความหงุดหงิด เหม่ยสามารถอ่านความคิดของแม่จางได้อย่างชัดเจนว่าผู้หญิงใจร้ายตรงหน้านี้มาทำไม

“ทำไมแม่ถึงมาที่นี่คะ?” เหม่ยถามเสียงเรียบแม้จะพอเดาได้บ้างแล้วว่าสาเหตุที่ทำให้ผู้หญิงรักสบายฝืนร่างกายเดินไกลถึงที่นี่คืออะไร

แม่จางเดินเข้ามาใกล้บ้านและมองไปรอบๆ อย่างรังเกียจ เพราะเหม่ยเน้นปรับปรุงบ้านจากข้างในส่วนด้านนอกนั้นพยายามคงสภาพเก่าทรุดโทรมอย่างเดิม

“ก็แค่คิดถึงลูกสาวที่จากบ้านมาอยู่ข้างนอกน่ะ ฉันไม่ได้เจอแกในบ้านสักพักแล้ว คิดว่าจะมาเยี่ยมสักหน่อย”

เหม่ยไม่ตอบอะไร แต่ในใจของเธอรู้ดีว่าแม่จางมาที่นี่เพราะเธอรู้ว่าการทำงานบ้านในบ้านจางที่ยังมีการใช้งานเป็นเรื่องหนักหนาสำหรับแม่จางเพียงคนเดียว โดยเฉพาะเมื่อลูกสาวคนอื่นๆ อย่างจางจวนที่รักความสะอาดและไม่ยอมทำงานบ้านอย่างที่ควร

“แม่ไม่ต้องกังวลขนาดนั้นหรอกค่ะ ฉันสบายดีที่นี่ ฉันจะพักรักษาตัวอย่างดีหากเป็นไปได้แม่ไม่ควรมาหาฉันเลยฉันกลัวว่า...” เหม่ยพูดไปตั้งใจเน้นย้ำเรื่องที่เธอกำลังมีโรคติดต่อทั้งที่ตุ่มแดงน้ำใสในวันนี้คือผลจากการที่เธอใช้สปอร์เห็ดพิษทาทิ้งไว้เท่านั้น

แม่จางถอยห่างทันใด เธออยากจะรีบกลับออกไปเช่นเดียวกันแต่ที่เธอมาในวันนี้มีเรื่องมากกว่านั้นน่ะสิ