7 ชายลึกลับสองคน 1

7

ชายลึกลับสองคน

จางเหม่ยเดินออกจากบ้านของเธอด้วยชุดคลุมยาวสีเข้มที่ปกปิดร่างกายตั้งแต่คอจรดข้อเท้า ตุ่มแดงจากสปอร์เห็ดที่เคยขึ้นตามร่างกายของเธอหายเป็นปลิดทิ้งแล้ว แต่จางเหม่ยยังเลือกที่จะสวมชุดปกปิดร่างกายอย่างมิดชิดเพื่อไม่ให้คนบ้านจางสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้ เธอรู้ว่าถ้าแม่จางหรือจางจวนสังเกตเห็นเข้าจะต้องเกิดข้อสงสัยและตั้งคำถามขึ้นอย่างแน่นอน

จางเหม่ยเดินมุ่งหน้าไปยังพื้นที่คอมมูนของหมู่บ้าน เธอหยิบจอบและกระบอกฉีดน้ำขึ้นมาจากมุมหนึ่งของพื้นที่ส่วนรวม และเริ่มทำงานตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย เธอรดน้ำพรวนดินอย่างขยันขันแข็ง แม้ว่าจะไม่มีใครจับตามองอยู่ในเวลานี้ แต่จางเหม่ยก็ยังคงทำงานให้เสร็จสิ้นอย่างไม่มีที่ติตามนิสัยเดิมของเธอ

เมื่อเสร็จสิ้นการทำงานในสวน จางเหม่ยก็เดินไปยังจุดลงชื่อเพื่อบันทึกเวลาทำงานของเธอในวันนั้นอย่างที่ไม่ว่าใครก็ต้องทำหลังเสร็จงาน เมื่อเสร็จสิ้นการลงชื่อแล้วเธอก็เดินเข้าป่าไปตามปกติ อย่างไรก็ตามความคิดในใจของเธอกลับไม่ปกตินัก

วันนี้ต้องมีคนกำลังตามเธออยู่แน่... จางเหม่ยคิดในใจขณะเดินลึกเข้าไปในป่า เธอรู้สึกถึงสายตาที่แอบมองตามเธอมาแต่เช้าตรู่ เธอแน่ใจว่าต้องเป็นหนึ่งในสองแม่ลูกจากบ้านจางที่กำลังตามเธอมาดูว่าเธอจะไปพบใครในป่าหลังจากบอกเรื่องสมุนไพรแก่แม่จางแล้วเมื่อวันก่อน

หากคนผุ้นั้นอยากตามมาจางเหม่ยคนนี้ก็จะจัดให้เป็นอย่างดี ความคิดอยากเล่นสนุกกับคนที่กำลังตามเธอมา จางเหม่ยจงใจเดินเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา และบางครั้งก็เดินย้อนกลับไปทางเดิมเพื่อให้คนที่ตามมารู้สึกสับสนและเหนื่อยล้า เธอรู้สึกสนุกที่ได้เล่นเกมเล็กๆ กับคนที่พยายามติดตามเธออยู่นี้ ตอนนี้เธอค่อนข้างมั่นใจว่าคนที่ตามมาคือจางจวนพี่สาวห่วงสวยของเธอ

หลังจากแกล้งเล่นสนุกได้สักพัก จางเหม่ยก็ตัดสินใจที่จะหยุดเกมนี้และเดินต่อไปเพื่อสำรวจส่วนลึกของป่าที่เธอไม่เคยไปถึงมาก่อน เธอเร่งฝีเท้าขึ้นเล็กน้อยและสลัดการติดตามออกไปได้อย่างง่ายดาย เธอเดินลัดเลาะไปตามทางเดินที่เริ่มรกขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเธอพบทางแยกที่พาเธอไปยังอีกฝั่งหนึ่งของป่า

จางเหม่ยมาหยุดอยู่ที่ชายป่า พบว่าทางข้างหน้านำไปสู่หมู่บ้านอีกแห่งหนึ่งที่อยู่ในคอมมูนเดียวกัน ความอยากรู้อยากเห็นทำให้เธอตัดสินใจเดินต่อไปเล็กน้อย เพื่อสำรวจดูว่าหมู่บ้านแห่งนี้มีอะไรที่แตกต่างจากหมู่บ้านของเธอบ้าง

ขณะที่จางเหม่ยกำลังสำรวจเส้นทางอยู่นั้น หูของเธอก็ได้ยินเสียงพูดคุยเบา ๆ ดังมาจากอีกด้านหนึ่งของต้นไม้ เธอหยุดเดินและหันไปตามเสียงนั้นด้วยความสงสัย ไม่นานนักเธอก็เห็นผู้ชายสองคนอยู่ไม่ไกลจากเธอ คนหนึ่งนั่งอยู่บนรถเข็นไม้ ใบหน้าคมคาย ดวงตาแฝงไปด้วยความเฉลียวฉลาด แต่มีแววที่บ่งบอกถึงความดุดันและลึบลับในเวลาเดียวกัน ส่วนอีกคนหนึ่งยืนอยู่ข้างรถเข็นนั้น มือจับที่จับรถเข็นอย่างมั่นคง ทั้งสองหันมองมาที่จางเหม่ยแทบจะพร้อมกัน

จางเหม่ยมองชายทั้งสองด้วยสายตาตรวจสอบ เธอสำรวจทั้งคู่ราวกับเป็นสายลับที่กำลังประเมินศัตรูในสนามรบ ร่างกายของเธอเตรียมพร้อมที่จะตอบสนองต่อสถานการณ์ใดๆ ที่อาจเกิดขึ้น

ใครกัน... จางเหม่ยคิดในใจพลางพิจารณาถึงความเป็นไปได้ของสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้า

ผู้ชายที่นั่งอยู่บนรถเข็นนั้นมีลักษณะที่ดูองอาจแม้จะนั่งอยู่ก็ตาม เขามีผิวเข้มเล็กน้อยที่โดดเด่นคือแววตาที่เฉียบแหลมและมาดมั่น ผมของเขาสีดำสนิทตัดสั้น และมีกรามที่ชัดเจน ใบหน้าของเขาดูคมเข้ม มีเสน่ห์ในแบบของผู้ชายที่เคยผ่านโลกมาพอสมควร

ในขณะที่จางเหม่ยกำลังสำรวจชายทั้งสอง ผู้ชายบนรถเข็นที่หยุดการสนทนากับผู้ชายที่ยืนข้างเขาก็กำลังหันมามองจางเหม่ยด้วยความสนใจเช่นกัน

จางเหม่ยรู้ตัวว่าถูกสังเกตเห็นแล้ว เธอรีบเปลี่ยนสีหน้าให้ราบเรียบและทำทีเป็นตกใจ เธอพยายามไม่แสดงท่าทางที่บ่งบอกว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

“ขออภัยที่ฉันมาขัดจังหวะค่ะ ฉันไม่รู้ว่ามีคนอยู่ที่นี่” จางเหม่ยพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ แล้วทำท่าจะเดินจากไปในทันที

แต่ก่อนที่เธอจะก้าวออกไปจากตรงนั้น เสียงของชายที่นั่งบนรถเข็นก็เรียกเธอไว้ “เดี๋ยวก่อน...”

จางเหม่ยหยุดนิ่งแต่เธอไม่หันกลับไปหรอก ร่างกายของเธอตื่นตัวเตรียมพร้อมที่จะตอบสนองต่อทุกคำพูดหรือการกระทำที่อาจตามมา แต่แทนที่จะหันกลับไปตามคำเรียกจางเหม่ยกลับตัดสินใจรีบเดินหนีออกมาอย่างรวดเร็ว โดยไม่ให้โอกาสให้ชายผู้นั้นพูดอะไรต่อไปเลย

ในขณะที่เธอเดินออกมาจากป่า หัวใจของเธอเต้นแรงเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัวแต่เพราะความตื่นเต้นและความสงสัยที่เกิดขึ้นในใจ จางเหม่ยรู้สึกลึกๆว่าผู้ชายที่เธอเพิ่งพบเจอในป่าไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาแต่เขาคือใครกัน ?

ในชาตินี้เธออยากใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดาการไปยุ่งเกี่ยวกับคนไม่ธรรมดาอย่างเมื่อครู่ไม่ใช่สิ่งที่เธอควรทำ นั่นเลยทำให้จางเหม่ยรีบเดินหนีออกมาแม้จะถูกเรียกไว้ก็ตาม