Mag-log inShare
1 ครอบครัวสกุลจาง 1
Petsa ng paglalathala:
2026-07-01 09:41:341
ครอบครัวสกุลจาง
เช้าวันใหม่ในบ้านสกุลจางเริ่มต้นด้วยความผิดปกติที่ทุกคนสัมผัสได้ แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงอย่างชัดเจน คุณพ่อจางนั่งที่หัวโต๊ะเตรียมพร้อมกินอาหารด้วยท่าทีเคร่งขรึม สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปยังที่นั่งที่ว่างเปล่า รอยขมวดคิ้วที่ลึกขึ้นบ่งบอกถึงความไม่พอใจ เช้านี้บนโต๊ะไม่มีอาหารเช้าให้ทานตามปกติ เนื่องจากจางเหม่ย ลูกสาวคนที่สี่ที่มักจะเป็นผู้ทำอาหารเช้าไม่ได้อยู่ที่บ้าน
“ทำไมเหม่ยยังไม่กลับมาอีก?” คุณพ่อจางถามขึ้นเสียงแข็ง มองไปทางคุณแม่จางที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ หวังได้รับคำตอบ
คุณแม่จางเพียงแต่ยิ้มเล็กๆ และวางมือบนตักอย่างสงบ แม้ในใจจะรู้ดีว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น แต่เธอก็แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง การที่จางเหม่ยหายไปเป็นสิ่งที่เธอคาดการณ์ไว้แล้ว และเธอไม่คิดว่าเหม่ยจะกลับมาได้เร็วหรอก เธอคิดว่าเด็กสาวที่ขี้โรคและอ่อนแอเช่นนั้นจะไม่รอดพ้นจากแผนการที่เธอร่วมวางไว้กับจางจวนลูกสาวคนที่สาม
จางจวนเองก็นั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะ รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าของเธอดูเป็นมิตร แต่ในใจกลับซ่อนความเห็นแก่ตัวและความคาดหวังไว้เต็มเปี่ยม เธอรอคอยที่จะเห็นจางเหม่ยถูกแต่งออกไปกับอาห่วยอันธพาลไม่เอาไหนแต่มีสกุลที่มีเงินพอตัว หลังแต่งน้องสาวขี้โรคไปแล้วพวกเธอก็จะได้สินสอดมาใช้ให้สุขสบาย
“อาจจะยังไม่ตื่นก็ได้ค่ะคุณพ่อ” จางจวนแสร้งกล่าวอย่างสุภาพ แต่แววตาแอบจ้องไปที่ประตูบ้านอย่างรอคอย
“ออกไปเรียกสิ” คุณพ่อจางสั่งเสียงเข้ม
พี่ใหญ่เจียที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ได้ยินคำสั่งก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไป แต่แล้วประตูบ้านก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา ทุกสายตาหันไปที่ประตูพร้อมกัน และสิ่งที่พวกเขาเห็นทำให้ทุกคนต่างประหลาดใจอย่างคาดไม่ถึง
จางเหม่ยปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูบ้าน เธอสวมเสื้อผ้าชุดเดิมจากเมื่อคืน แต่ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้หรือความบาดเจ็บที่เห็นได้ชัด ร่างกายของเธอดูสะอาดสะอ้านเหมือนเพิ่งกลับจากการไปหาปลาที่ลำธาร มือของเธอถือปลาสองสามตัวที่ดูสดใหม่เหมือนเพิ่งจับได้ ดวงตาของเธอสงบนิ่งและดูเป็นปกติ ไม่มีแววของความกลัวหรือความวุ่นวายแต่อย่างใด
จางเหม่ยเดินเข้ามาในบ้านอย่างช้าๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอยิ้มเล็กๆ ให้ทุกคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ
“คุณพ่อ คุณแม่ ลูกขอโทษที่มาช้า ลูกไปหาปลาที่ลำธารมาน่ะค่ะ” เธอพูดอย่างสุภาพ พลางเดินมานั่งที่โต๊ะอาหาร ราวกับทุกอย่างเป็นเรื่องธรรมดา อีกทั้งยังวางปลาตัวโตลงบนโต๊ะว่างอย่างที่ไม่ควรทำด้วย
คุณพ่อจางขมวดคิ้วแน่นยิ่งขึ้น ความโกรธที่ต้องรอลูกสาวถูกกลบด้วยความไม่พอใจในท่าทีที่ดูปกติจนเกินไป “ไปไหนมาถึงเพิ่งกลับมา?” เขาถามเสียงต่ำ แม้ว่าเขาจะพยายามควบคุมอารมณ์ แต่ก็ยังไม่สามารถซ่อนความไม่พอใจได้
“ลูกขอโทษค่ะคุณพ่อ ลูกออกไปหาปลาตั้งแต่เช้า จะได้มีของสดกลับมาทำอาหารให้ทุกคนกิน แต่กว่าจะจับได้ก็ใช้เวลานานไปหน่อย” จางเหม่ยตอบเสียงเรียบ ในใจของเธอเต็มไปด้วยความระมัดระวัง
คุณแม่จางที่นั่งอยู่ข้างๆ จ้องมองลูกสาวคนที่สี่อย่างเงียบๆ เธอไม่คิดว่าจางเหม่ยจะกลับมาที่บ้านได้โดยปลอดภัย สภาพของเธอดูเรียบร้อยเกินไปหากเพิ่งผ่านเรื่องที่เกิดขึ้นตามแผนที่วางไว้เมื่อคืนนี้ จากความรู้สึกกระยิ้มกระหย่องเริ่มรู้สึกสับสนและไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
“แกไปหาปลาแต่เช้าขนาดนี้ จริงหรอ?...”
คำถามนี้ของแม่จางถามซ้ำเพราะก่อนหน้าที่จางเหม่ยจะเข้ามานั้น พวกเขาล้วนรู้แล้วว่าลูกสาวขี้โรคผู้นี้หายไปไหนแต่พ่อจางเลือกถามเพราะต้องการให้ลูกไม่รักดีสารภาพก่อนต่างหาก
จางจวนที่นั่งอยู่ไม่ไกล จ้องมองจางเหม่ยด้วยความสงสัยเช่นกัน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมแผนการเมื่อคืนถึงล้มเหลว และทำไมจางเหม่ยถึงกลับมาในสภาพที่ดูสงบและปกติได้เช่นนี้ แต่เธอไม่กล้าแสดงออกถึงความประหลาดใจมากนัก เพียงแค่ยิ้มและพยักหน้าอย่างเงียบๆ
แม้จางเหม่ยจะบอกว่าไปจับปลามาให้ทุกคนกิน แต่ไม่มีใครในบ้านสกุลจางเชื่อคำพูดของเธอ คุณพ่อจางที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ จ้องมองลูกสาวคนที่สี่ด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงที่หนักแน่นและดุดัน
"โกหก!" เสียงของเขาดังสนั่น ทำให้ทุกคนในบ้านพากันสะดุ้ง "เมื่อเช้านี้เพื่อนของลูกจวนมาบอกว่าเห็นแกเดินออกจากบ้านท้ายป่าในแถบที่พวกอันธพาลซ่องสุมกันอยู่ สภาพของแกดูราวกับว่าเพิ่งไปทำเรื่องอับอายมา!"
จางเหม่ยที่มีวิญญาณของสายลับจากยุค 2030 อยู่ในร่าง ไม่ได้ตกใจกลัวเหมือนอย่างที่จางเหม่ยคนเดิมที่อ่อนแอและขี้ขลาดควรทำ เธอเพียงยืดตัวตรง มองหน้าพ่อด้วยสายตาที่แน่วแน่แล้วถามกลับด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง
"เพื่อนของพี่จวนเห็นข้าออกมาตอนไหนหรือคะ?"
คำถามของจางเหม่ยทำให้บรรยากาศในห้องเงียบงัน ทุกคนต่างจับจ้องไปที่จางจวน พี่สาวคนที่สามที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากเธอ จางจวนมองหน้าจางเหม่ยด้วยความอึดอัดและไม่สบายใจ เธอรู้ดีว่าเรื่องที่เพื่อนของเธอพูดมานั้นเป็นการสร้างเรื่องขึ้นเพื่อทำให้จางเหม่ยดูแย่ในสายตาของพ่อ แต่ตอนนี้เธอเองก็ต้องตอบอะไรออกไปบ้าง
"ก็ตอนยามเช้ามืดก่อนแสงอาทิตย์ขึ้นไม่นานนั่นแหละ..." จางจวนอ้ำอึ้งเล็กน้อยก่อนจะตอบออกมา แต่คำตอบของเธอกลับทำให้จางเหม่ยยิ่งมั่นใจว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นแผนที่พี่สาวและแม่ร่วมมือกันวางไว้เพื่อจัดการกับเธอ
Pinakabagong kabanata
เมื่อสายลับกลายเป็นภรรยาขี้โรค 70s บทส่งท้าย
บทส่งท้ายหลังจากนั้นไม่ถึงเดือน เหม่ยและเว่ยเจียตัดสินใจที่จะกลับไปที่บ้านหลี่ในเมืองจ้านเจียงเพื่อให้เหม่ยได้คลอดลูกที่นั่น เว่ยเจียต้องการอยู่เคียงข้างเธอและดูแลอย่างใกล้ชิด เขาต้องกลับไปรับยศพันโทใหม่ในค่ายทหารใกล้ๆ จึงคิดว่าเป็นการดีที่จะกลับไปเยี่ยมครอบครัวไปด้วยเมื่อรถของพวกเขาจอดลงหน้าบ้านหลี่ เหม่ยรู้สึกตึงเครียดเล็กน้อย แม้เธอจะพยายามเตรียมใจมาแล้ว แต่ความทรงจำที่ผ่านมาก็ยังทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจนัก เมื่อพวกเขาลงจากรถ เธอก็เห็นแม่หลี่ พี่สาวฉิงอี้ และน้องสาวยืนรออยู่หน้าบ้าน แต่พวกเธอไม่กล้าสบตาเหม่ยโดยตรง แววตาของพวกเธอแสดงถึงความระมัดระวังและรู้สึกผิดอยู่ลึกๆแม่หลี่เป็นคนแรกที่พูดขึ้น “เอ่อ... เหม่ย ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะจ๊ะ” น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจเหม่ยพยักหน้าเบาๆ และยิ้มอ่อนให้โดยไม่ได้พูดอะไรมาก เธอรู้สึกถึงความไม่เต็มใจของครอบครัวหลี่ที่จะต้อนรับเธอกลับมา แต่พวกเขาจำต้องพูดขอโทษเพราะได้คุยกับเว่ยเจียมาก่อนหน้านี้พี่สาวฉิงอี้สังเกตเห็นเหม่ยสวมเสื้อผ้าสวยงามและเครื่องประดับหลายชิ้น “ดูเหมือนคนรวยจริงๆ” เธอพึมพำเบาๆ ให้แม่และน้องสาวได้ยินแม่
เมื่อสายลับกลายเป็นภรรยาขี้โรค 70s 25 วันนี้ที่รอคอย... 3
เหม่ยมองเขาด้วยความประหลาดใจ "แล้วพวกเขายอมเหรอคะ?"เว่ยเจียยิ้ม "ไม่ยอมง่ายๆ หรอกครับ แต่ผมจัดการเรื่องนี้ได้ ไม่ต้องห่วง"พวกเขานั่งคุยกันต่อ เว่ยเจียเล่าถึงเรื่องของจางจวนที่เหม่ยได้เตือนไว้ในจดหมาย "คุณพูดถูกทุกอย่าง จางจวนขโมยของไปหลายอย่าง ผมให้คนตามจับตัวเขาเข้าคุกไปแล้ว แม้ว่าของที่ขโมยไปจะไม่ได้คืนเพราะถูกขายไปหมดแล้ว แต่ผมขอบคุณคุณมากนะ แม้ว่าทางบ้านผมจะทำเรื่องไม่ดีกับคุณ แต่คุณก็ยังคิดจะช่วยพวกเขา"เหม่ยยิ้มอย่างอ่อนโยน "ฉันแค่อยากให้คุณปลอดภัย ฉันรู้ว่าคุณรักครอบครัวของคุณมาก ฉันก็เลยทำทุกอย่างเพื่อให้พวกเขาไม่ต้องเดือดร้อน"เว่ยเจียยิ้มและพูดขึ้นอย่างจริงใจ "ของที่หายไปก็ให้เป็นบทเรียนกับแม่และพี่ๆ นั่นแหละ ผมเชื่อว่าพวกเขาคงได้เรียนรู้จากเรื่องนี้มากพอสมควร"ความเข้าใจและความรักระหว่างพวกเขากลับคืนมาอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลง แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านม่านหน้าต่างให้ห้องนอนของเหม่ยดูอบอุ่นและเป็นส่วนตัว เว่ยเจียจ้องมองเหม่ยด้วยแววตาเต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้น เหม่ยเองก็จ้องมองกลับด้วยสายตาที่ไม่ต่างกัน ทั้งสองต่างรู้สึกถ
เมื่อสายลับกลายเป็นภรรยาขี้โรค 70s 25 วันนี้ที่รอคอย... 2
“ไม่สำคัญว่าคุณมาช้าไหมขอแค่คุณมาก็พอแล้วค่ะ ฉันและลูกน้อยรอคุณเสมอ...”ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกจากปากของเหม่ย เว่ยเจียรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน เขาตกใจจนพูดไม่ออก เขารู้ทันทีว่าภรรยาของเขากำลังตั้งครรภ์ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รู้ข่าวนี้ ความรู้สึกหลากหลายไหลท่วมท้นเข้าไปในใจของเขา ทั้งความดีใจ ความรู้สึกผิด และความซาบซึ้งจนมันกลั่นเป็นน้ำตาของลูกผู้ชายชาติทหาร น้ำตาที่ไม่ได้ไหลออกมานานแล้ว แต่ตอนนี้มันกลับกลั่นจากหัวใจของเขาออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เว่ยเจียคิดย้อนไปถึงเวลาที่เขาอยู่ในสนามรบ เขาทำเพื่อชาติ ทุ่มเททุกอย่างเพื่อหน้าที่โดยไม่คิดถึงชีวิตของตัวเอง แต่ในขณะเดียวกัน เหม่ย ภรรยาที่เขารักก็ทำเพื่อครอบครัวของเขาเช่นกัน เธอต้องอดทนกับครอบครัวของเขา เผชิญหน้ากับความยากลำบากและความอึดอัดใจ รวมทั้งต้องหนีออกจากบ้านที่เธอเคยอยู่เพื่อปกป้องลูกในครรภ์ และเดินทางข้ามเมืองมาอย่างลำบากความรู้สึกขอบคุณและซาบซึ้งอย่างลึกซึ้งทำให้เว่ยเจียรู้สึกเหมือนถูกทับทมด้วยหินหนัก เขาไม่สามารถยืนได้อีกต่อไป ขาของเขาอ่อนแรงจนต้องคุกเข่าลงตรงหน้าภรรยา น้ำตาไหลลงมาจากดวงตาของเขาอย่างไม่อาจห้าม เหม่ยมองสามีที่ค
เมื่อสายลับกลายเป็นภรรยาขี้โรค 70s 25 วันนี้ที่รอคอย... 1
25วันนี้ที่รอคอย...หลี่เหม่ยเดินทางมาเมืองเซินเจิ้นหลังจากออกมาจากบ้านหลี่แล้ว เพราะเธอรู้ว่าเมืองที่ติดชายทะเลนี้จะกลายเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษในอนาคต เขตเศรษฐกิจพิเศษนี้จะเป็นพื้นที่ที่รัฐบาลจีนจัดตั้งขึ้นเพื่อส่งเสริมการลงทุนจากต่างประเทศและการพัฒนาเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว ที่นี่จะมีการกำหนดนโยบายพิเศษต่าง ๆ เพื่อดึงดูดนักลงทุน เช่น การลดภาษีและข้อบังคับที่ผ่อนคลายมากขึ้นเหม่ยรู้ว่าเมืองเซินเจิ้นยังไม่เป็นที่รู้จักมากนักในขณะนี้ แต่เธอมีความรู้และวิสัยทัศน์ว่าเมืองนี้จะเจริญรุ่งเรืองในอนาคต เธอจึงรีบเดินทางมาก่อนที่รัฐบาลจะประกาศอย่างเป็นทางการ เพราะต้องการมาดูลาดราวและศึกษาพื้นที่ทำมาหากิน เธอใช้เวลาช่วงแรก ๆ ในการทำเรื่องขอเช่าบ้านและร้านค้าในพื้นที่ที่ยังไม่เป็นที่ต้องการของคนส่วนใหญ่ ทำให้สามารถเช่าได้ในราคาที่ถูก นอกจากนี้ เธอยังได้เลือกทำเลที่ตั้งที่ดีที่สุดก่อนใคร พร้อมเจรจาธุรกิจกับคนในท้องถิ่นที่ผลิตวัตถุดิบที่เธอต้องการ และเจรจาเชื่อมสัมพันธ์กับโรงงานเล็ก ๆ บางแห่งที่รัฐเริ่มปล่อยให้ชาวเมืองดูแลเองเธอเริ่มสำรวจพื้นที่รอบ ๆ และพบว่ามีร้านค้าเล็ก ๆ และบ้านเก่าหลายหลังที่เจ้าของ
เมื่อสายลับกลายเป็นภรรยาขี้โรค 70s 24 ความจริงที่เจ็บปวด
24ความจริงที่เจ็บปวดหลายเดือนผ่านไป ในที่สุดสงครามก็สิ้นสุดลง เสียงปืนใหญ่และเสียงระเบิดเงียบสงบ ปล่อยให้แสงอาทิตย์อันอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิเริ่มแต่งแต้มท้องฟ้าให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เว่ยเจียยืนมองทิวทัศน์ที่สวยงามของเมืองจ้านเจียงจากหน้าต่างรถขบวนทหารที่กำลังมุ่งหน้ากลับบ้าน ความรู้สึกอบอุ่นและความตื่นเต้นพุ่งพล่านในใจของเขาเมื่อคิดถึงการได้กลับไปพบกับเหม่ย ภรรยาสุดที่รักของเขาใจของเว่ยเจียคะนึงหาเหม่ยมากเหลือเกิน เขาจินตนาการถึงรอยยิ้มหวานๆ ของเธอที่เขาคิดถึงตลอดเวลาที่อยู่ในสนามรบ เธอเป็นเหมือนแสงสว่างในชีวิตของเขา เป็นคนที่ทำให้เขารู้สึกมีความหวังและมีกำลังใจในการต่อสู้เพื่อกลับมาอยู่กับเธออีกครั้ง ในระหว่างที่เขารับหน้าที่เป็นพันตรีในสนามรบ เสื้อกันกระสุนที่เหม่ยมอบให้เขาก็ได้ช่วยชีวิตเขาหลายครั้ง หากไม่มีเสื้อเกราะกันกระสุนของเธอ เขาอาจจะตายไปแล้ว ความคิดนี้ทำให้เขารู้สึกซาบซึ้งและขอบคุณเหม่ยมากขึ้นกว่าเดิม"เหม่ยจะรู้สึกอย่างไรนะ เมื่อเห็นฉันกลับมาโดยไม่แจ้งข่าวล่วงหน้า?" เว่ยเจียคิดในใจด้วยความคาดหวังเขาหลับตาลงสักครู่เพื่อจินตนาการถึงภาพของเหม่ยที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้าน
เมื่อสายลับกลายเป็นภรรยาขี้โรค 70s 23 อย่ามาปฏิเสธเลย 2
“เหม่ย หยุดก่อน! ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ”แม้เหม่ยจะรู้สึกไม่ดีแต่ก็ยอมหันกลับมายืนรอฟังสิ่งที่แม่สามีอยากพูดด้วย“ฉันสงสัยว่าหล่อนขโมยเครื่องประดับของฉันไป...” แม่หลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความสงสัยและความโกรธ “เครื่องประดับของฉันหายไปหลายชิ้นในช่วงนี้ และจางจวนบอกว่าเห็นเธอออกมาจากห้องทำงานของฉันตอนดึกๆ หลายครั้ง”เหม่ยตกใจเล็กเล็กน้อยกับเรื่องที่ได้ยิน ร่างกายรู้สึกอ่อนแรงมากขึ้นแต่พยายามรักษาสีหน้าให้คงที่“ฉันไม่เคยเข้าไปในห้องทำงานของคุณเลยค่ะ แม่หลี่”“อย่ามาปฏิเสธเลย” ฉิงอี้พูดเสริม “จางจวนมีหลักฐาน เธอทำผ้าเช็ดหน้าตกไว้ในห้องทำงานของแม่หลี่เมื่อคืนนั้นเอง”จางจวนยิ้มเยาะ ยื่นผ้าเช็ดหน้าที่มีคนเห็นว่าเหม่ยใช้เป็นประจำปักอยู่ขึ้นมาให้ดู “นี่คือผ้าเช็ดหน้าของคุณ ใช่ไหมคะ?”เหม่ยพยายามจะหาคำอธิบาย แต่รู้สึกว่าร่างกายของเธออ่อนแรงและเหนื่อยมากเกินไปที่จะพูดอะไรออกมาได้“ใช่... แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันเข้าไปขโมยอะไร อาจเป็นเธอเองที่ใส่ร้ายฉันก็ได้”“หน้าซีดเชียวนะ ดูเหมือนเธอจะกลัวที่พวกเราจับได้สินะ”แม่หลี่กล่าวอย่างเย็นชา “เธอคิดว่าจะโกหกและทำให้หลงเชื่อคำพูดปากเปล่าของเธอง
Maaari mong magustuhan
สนมร้างรักขอทวงบัลลังก์
ม่อเยี่ยน715.3K viewsใต้หล้าสยบรัก
จูน196.4K viewsบุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง
หิมะที่ปลิดปลิว82.2K viewsเพียงนางที่ข้าจะรัก
ชวี่เหว่ย24.5K viewsทะลุมิติมาช่วยสวามีในอนาคต
นรกสร้าง95 viewsหนึ่งคนย้อนเวลาอีกหนึ่งทะลุมิติ ช่วยพลิกชีวิตคนตระกูลหลิว
l3oonm@119 views撤离爱 ลี้ภัยรัก
แป้งหอม158 viewsอี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ
สายลมละเมอ461 views
