5 เธอถูกจับกุม

"นังซูเหยา! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!"

เป็นเสียงของแม่จางดังขึ้นจากอีกฟากของประตู น้ำเสียงฟังดูร้อนรนและรีบร้อนผิดปกติ ไม่เหมือนทุกครั้งที่เธอเคยได้ยิน เมื่อไม่ได้รับการตอบรับเสียงเคาะประตูดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับคนข้างนอกกำลังไม่สบายใจอะไรบางอย่างจนไม่สนใจว่าตนเองจะเจ็บมือหรือไม่เลย

ซูเหยาเดินมาหยุดนิ่งอยู่หลังประตู ฟังเสียงแม่จางและเพิ่งมีเสียงของผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่คนสกุลจางคุยกันอยู่หน้าประตู เสียงผู้ชายไม่คุ้นหูนั้นนิ่งและขรึม แต่น้ำเสียงของแม่จางกลับฟังดูหวาดกลัว

"ลูกสาวเธออยู่ไหน?"

"ขะ... ข้างในค่ะ ข้างในห้อง!" แม่จางตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ซูเหยานิ่งฟัง เธอขมวดคิ้วพิจารณาดูจนมั่นใจว่าผู้ชายเจ้าของเสียงไม่น่าจะใช่คนที่บ้านหลี่เรียกมาดูตัวเธอแน่ๆ เสียงของเขาไม่มีความสนใจหรืออารมณ์แบบพวกตาแก่พวกนั้น เธอตัดสินใจผลักประตูเปิดออกมาช้าๆ ภาพที่เห็นทำให้เธอขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม เบื้องหน้าของเธอคือชายในชุดเครื่องแบบทหารยืนอยู่หน้าห้อง ด้านหลังยังมีทหารอีกหลายคน เธอเหลือบเห็นเว่ยจง พี่สะใภ้หลิว และพ่อหลี่ยืนเกาะกลุ่มกันที่มุมไกลๆ ดูกลัวทหารพวกนี้กันหมด

ทหารนายหนึ่งหันมามองเธอด้วยสายตานิ่งๆ แล้วเอ่ยถาม

"คุณคือซูเหยาใช่ไหมครับ?"

พอได้ยินชื่อเธอ พ่อหลี่กับเว่ยจงก็รีบวิ่งมาข้างหน้า พ่อหลี่ชี้มาที่เธอทันที

"ใช่ๆ คนนี้แหละ! พวกเราไม่เกี่ยวข้องอะไรกับหล่อนเลยนะ หล่อนเป็นลูกอกตัญญู นิสัยแย่มาก คงแอบทำเรื่องผิดกฎหมายไว้แน่ๆ พวกคุณเอาไปได้เลย พวกเราไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น!"

เว่ยจงกับหลิวหลิงก็เสริม "ใช่ๆ น้องสาวคนนี้นิสัยแย่มาก นำเรื่องลำบากมาให้พวกเราตลอดเลยค่ะ!"

ซูเหยายืนนิ่งฟังทุกอย่างด้วยความสงบ ไม่สะทกสะท้านกับคำพูดที่ดูหมิ่นตนเองของครอบครัว เธอมองไปที่ทหารนายหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นผู้นำ

"พวกคุณมาหาฉันมีเรื่องอะไรหรอคะ?"

"มีคนอยากพบคุณ" หัวหน้าทหารตอบสั้นๆ "กรุณาไปกับพวกเราหน่อยครับ"

ในใจเธอนึกไปถึงเรื่องที่เธอฆ่าคนไปเมื่อคืนวานนี้ แต่เมื่อเห็นท่าทางของทหารพวกนี้ดูไม่เหมือนพามาเพื่อจับกุมเพราะทำผิด เธอจึงยังไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เธอคิดจะถูกสักเท่าไหร่ เช่นนั้นแล้วเธอตามพวกเขาไปก็คงจะรู้เรื่องเองนั่นล่ะ

"ฉันขอเวลาเปลี่ยนชุดก่อนค่ะ" ซูเหยาพูดอย่างใจเย็น "ได้โปรดไปรอที่หน้าบ้านสักครู่ ฉันพร้อมแล้วจะไปกับพวกคุณค่ะ"

ทหารพยักหน้าตอบรับแล้วถอยไปที่หน้าบ้านตามที่ซูเหยาขอไว้ การตอบรับเช่นนี้ช่วยยืนยันสิ่งที่เธอคิดได้ว่าพวกเขาไม่ได้มาจับกุมเธอแน่นอน เพราะมีอย่างที่ไหนพวกเขาจะปล่อยให้คนร้ายคาดสายตา

พอทหารออกไปเท่านั้นเองครอบครัวหลี่ก็กรูเข้ามาหาเธอทันที เป็นเว่ยจงเดินเข้ามาต่อว่าเธอด้วยความโกรธก่อนคนแรก

"ทำไมเธอต้องทำเรื่องแบบนี้ให้คนทั้งบ้านเดือดร้อนอีกด้วย หายไปตั้งสองปีกลับมาก็ยังไม่เลิกก่อปัญหาอีกหรอ!"

พี่สะใภ้หลิวก็เสริมต่อมา "พวกเราไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องของแกเลยนะ อย่ามาโยนความผิดให้พวกเราล่ะตอนที่พวกทหารสอบสวน!"

แน่นอนว่าพ่อแม่ของหลี่ซูเหยาก็พ่นคำต่อว่ามากมายจนคนยืนฟังอดที่จะขบขันในความตื่นตูมของพวกเขาไปไม่ได้ หากพวกเขามีสติสักนิดย่อมมองเจตนาของทหารพวกนั้นออก แต่การที่บ้านหลี่ไม่ฉลาดนี่ก็ถือว่าเป็นประโยชน์ต่อเธอนั่นล่ะ

เธอจะใช้เหตุการณ์นี้ให้เกิดประโยชน์เสียเลย สีหน้าสงบนิ่งเปลี่ยนเป็นโศกเศร้าและต่อมาก็ส่งเสียงสะอื้น เธอแสร้งยกมือปาดน้ำตาแล้วพูดเสียงสั่นเครือ

“ก็ได้ค่ะ ถ้าพวกคุณไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับฉันอีก...แต่ก่อนที่ฉันจะไป ขอเงินหรือของมีค่าติดตัวไปหน่อยได้ไหมคะ? ฉันจะไม่กลับมาให้เป็นภาระของบ้านหลี่อีกเลย”

คำขอนี้ทำให้ทั้งพ่อหลี่และแม่จางดูเหมือนจะไม่ยอมในตอนแรก แต่แล้วพ่อหลี่ก็คิดได้ว่าถ้าให้ซูเหยาติดมือไปบ้างก็น่าจะเป็นการขับไล่เธอออกไปอย่างสมบูรณ์ ไม่มีเหตุผลใดให้กลับมาเรียกร้องอะไรอีกในภายหลัง เขาจึงพยักหน้าอย่างโดยพลันก่อนจะเดินไปยังห้องเก็บของที่อยู่ในสุดของบ้าน

ซูเหยาฉวยโอกาสนี้แอบสังเกตดูอย่างที่เธอวางแผนไว้ เธอรู้ว่าบ้านหลี่ไม่เอาของมีค่าอะไรมากนักหรอกแต่เธอหวังจะรู้ที่เก็บสมบัติของพวกเขาต่างหาก

เธอมองตามพ่อหลี่จนเห็นเขาหยิบกุญแจออกจากกระเป๋าเสื้อที่ถูกซ่อนมันไว้ในมุมเสื้อด้านใน จากนั้นพ่อหลี่ก็เปิดประตูห้องเก็บของได้ ดูเหมือนห้องนี้จะเป็นห้องเก็บสมบัติสำคัญของครอบครัวหลี่

ซูเหยาแสร้งทำเป็นร้องไห้สะอื้นต่อไป แต่ในใจกลับคำนวณอย่างเฉียบแหลม จำตำแหน่งห้องและกุญแจได้อย่างแม่นยำ เธอวางแผนในใจว่าจะกลับมาเอาของมีค่าจากครอบครัวหลี่ทั้งหมดในภายหลัง ให้สมกับที่พวกเขาไม่เคยคิดดีกับร่างเดิมเลย

พ่อหลี่เดินกลับมาพร้อมกำไลหยกธรรมดาๆ วงหนึ่ง วางมันลงในมือของซูเหยาอย่างไม่สนใจนัก

“นี่ก็พอแล้วกับลูกสาวไม่ได้เรื่องอย่างแก ไปเถอะ พวกเขารอแกอยู่หน้าบ้านนู่น”

"ขอบคุณค่ะ..." ซูเหยาตอบเสียงแผ่วพลางแอบยิ้มในใจ เธอรับกำไลมาและเดินออกจากบ้านไป

พอออกมาถึงลานหน้าบ้าน แม่จางกับพี่สะใภ้หลิวก็ยืนรออยู่ก่อนแล้ว หลิวหลิงมองซูเหยาด้วยสายตาเย้ยหยันและกอดอกด้วยท่าทางหยิ่งผยอง ก่อนที่พ่อหลี่จะเดินตามออกมาประกาศต่อชาวบ้านที่ยืนมุงอยู่อย่างเป็นทางการ

“วันนี้ฉันขอตัดขาดซูเหยาอย่างเป็นทางการ ครอบครัวหลี่ไม่เกี่ยวข้องกับหล่อนอีกต่อไป!”

เสียงฮือฮาดังขึ้นจากชาวบ้านที่เริ่มพูดคุยกันถึงเหตุการณ์นี้ ซูเหยาเพียงแค่ยิ้มบางๆ ก่อนจะก้มศีรษะให้เหมือนยอมรับชะตากรรม เธอเดินตามพวกทหารไปที่รถยนต์ของพวกเขา

ทหารกลุ่มนี้ไม่ได้ปฏิบัติต่อเธออย่างนักโทษเลยสักนิด พวกเขาดูสุภาพและให้เกียรติเธออยู่ไม่น้อย แต่จะเดาต่อไปก็เปลืองพื้นที่สมองเปล่า เธอเอาเวลาระหว่างรถยนต์เคลื่อนคิดถึงแผนการชีวิตของเธอนับจากหลุดพ้นจากสกุลหลี่เสียจะดีกว่า