4 สกุลหลี่เหวอไปแล้ว 2

“ฉันไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้ฟังกับพวกคุณที่ไม่เคยมองฉันเป็นคนในครอบครัว”

ซูเหยากลั้นใจพูดออกมาเสียงแข็ง ดวงตาจ้องไปยังเว่ยจงด้วยความเย็นชา “และอย่าคิดว่าคุณ… หรือใครก็ตามในบ้านนี้ จะสามารถใช้ฉันเพื่อประโยชน์ของตัวเองได้ง่ายอย่างที่เคยทำอีกต่อไป ถ้ายังคิดจะใช้ฉันเพื่อผลประโยชน์อีก ก็เตรียมใจรับผลที่ตามมาด้วยก็แล้วกัน!”

เธอไม่รอให้เว่ยจงหรือใครพูดอะไรต่อ ซูเหยาหันหลังแล้วเดินกลับห้องของตัวเองทันที มือที่ยังสั่นเล็กน้อยรีบหมุนกลอนประตูล็อกอย่างแน่นหนา เมื่อเธอปิดประตูลงแล้ว เสียงหัวใจเต้นแรงและลมหายใจที่หอบถี่เริ่มผ่อนคลายลง

เธอเดินไปที่เตียงทิ้งตัวลง พยายามระงับความคิดที่สับสนในหัว ภาพความทรงจำแวบเข้ามาเป็นระลอก แต่ไม่ชัดเจนพอที่จะปะติดปะต่อได้

ซูเหยานอนหงาย หลับตาลงช้าๆ หายใจลึกอย่างใจเย็น เธอต้องพักผ่อน ต้องรวบรวมสติ และหาทางจัดการกับสถานการณ์ที่เลวร้ายนี้… ทั้งจากครอบครัวที่เห็นแก่ตัว และความทรงจำที่กำลังหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด

ร่างเดิมนี้หายไปไหนสองปีกันแน่ ซึ่งมีความเป็นไปได้สูงที่สิ่งที่เว่ยจงพูดจะมีความเกี่ยวข้องกับสองปีนั้น เพราะการตอบสนองของซูเหยาคนเดิมนี้มันรุนแรงจนต้องเก็บมาคำนึงต่ออย่างข้ามไม่ได้เลยล่ะ...

ซูเหยาล้มตัวลงบนเตียงและหลับตาลงด้วยความอ่อนล้า สติของเธอเหมือนหลุดออกจากร่างและรู้สึกถึงการถูกดึงเข้าไปในสถานที่แห่งหนึ่ง

เธอพบว่าตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางห้องที่ว่างเปล่า เป็นห้องขนาดใหญ่ที่ดูไร้ขอบเขต ผนังของห้องนั้นมองไม่เห็นเลยสักนิด มันเป็นสีขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา เหมือนเธอหลุดเข้ามาในมิติว่างเปล่าอย่างไรอย่างนั้น

...บรรยากาศรอบข้างเงียบงันจนเธอได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองชัดเจน

เธอค่อยๆ เดินไปในห้องที่ดูเหมือนยาวไม่รู้จบ พื้นนั้นเป็นสีขาวเรียบสะอาด มองไม่เห็นเงาของสิ่งใด มีเพียงตัวเธอที่ยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบ แต่ไม่นานนัก เสียงแปลกๆ ก็เริ่มดังขึ้นจากที่ไกลออกไป

“กร้วม... กร้วม...”

เป็นเสียงกัดอะไรบางอย่างดังมาจากมุมหนึ่งของมิติ คล้ายเสียงเคี้ยวอาหาร เธอหยุดเดิน หรี่ตาฟังเสียงที่ดังมานั้นชัดเจนขึ้น มันดังมากขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงพึมพำเหมือนเด็กเล็กที่กำลังสนุกสนานกับของกิน

ซูเหยาเดินไปทางที่มาของเสียง และทันใดนั้นเอง เธอก็ได้เห็นภาพที่ทำให้เธอต้องชะงัก ตัวเธอยืนอยู่ต่อหน้าสิ่งมีชีวิตที่มีปากขนาดใหญ่ เป็นปากที่กำลังเคี้ยวของบางอย่างอย่างเอร็ดอร่อย ซึ่งเมื่อเธอสังเกตดูดีๆ ของที่มันกำลังเคี้ยวนั้นไม่ใช่อาหาร แต่กลับเป็นแหวนหยกที่เธอเคยเห็นมาก่อน

แหวนหยกนั้นเป็นของมีค่า มันคือเครื่องประดับที่ชายแก่คนหนึ่งใส่อย่างไม่ผิดแน่ มันถูกกัดเข้าปากใหญ่ๆ นั่นอย่างง่ายดาย ทันทีที่ปากใหญ่ๆ นั้นเคี้ยวเสร็จ วัตถุชิ้นถัดไปที่วางอยู่ไม่ไกลก็ถูกดูดเข้าเข้าต่อมา ไม่ว่าจะเครื่องลายครามอันเดียวของบ้านหลี่ที่วางในห้องรับแขก หรือจะเป็นชามกระเบื้องใสที่พ่อหลี่หวงนักหวงหนาและเพิ่งเอามาใช้ต้อนรับผู้ใหญ่สามคนที่มาดูตัวเธอ เสียงกร้วมๆดังอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งของตรงหน้าที่มีอยู่น้อยนิดหมดไป

และสิ่งที่ทำให้ซูเหยาต้องยืนอ้าปากค้าง คือเมื่อปากใหญ่ๆ นั้นเคี้ยวของมีค่าจนเสร็จเรียบร้อย มันก็เริ่ม “ขับถ่าย” เหรียญและธนบัตรออกมาจากอีกฝั่งของปาก เศษเงินเหรียญและธนบัตรของจีนในยุคที่เธออยู่นี้หล่นออกมาจากปากที่ใหญ่โตนั้นราวกับเป็นขยะที่ถูกกำจัดออกมา

“มัน...กินของมีค่าและอึออกมาเป็นเงินเหรอ?”

ซูเหยาพึมพำกับตัวเองด้วยความตื่นตะลึง เธอค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้ปากใหญ่นั่น สิ่งที่เธอรู้ได้ทันทีคือนี่ไม่ใช่ความฝัน มันคือมิติหนึ่งที่ติดตัวเธอมานานด้วย!

มิติพิเศษนี้…สามารถผลิตเงินได้จากของมีค่า แต่ต้องใช้สิ่งของที่มีมูลค่าป้อนใส่เจ้าปากนี้ก่อน และมันก็จะเปลี่ยนสิ่งเหล่านั้นให้กลายเป็นเงินแทน

ตอนนี้ซูเหยาเหมือนเจอขุมทรัพย์ที่ยิ่งใหญ่ หลังซูเหยาตื่นขึ้นมาจากมิตินั้น เธอรู้สึกสมองปลอดโปร่งมองไปที่แสงแดดอ่อนๆ ของเช้าวันใหม่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา พบว่าเวลาผ่านไปจนข้ามวันแล้ว แต่ไม่มีใครในบ้านหลี่มาปลุกเธอหรือเรียกไปกินข้าวเลย แม้เธอจะหายไปทั้งคืน แต่ไม่มีใครใยดี

เธอนั่งบนเตียง คิดทบทวนถึงเหตุการณ์ทั้งหมด สิ่งที่เธอทำกับพวกชายมากอำนาจเมื่อวานอาจนำพาความลำบากและภัยอันตรายมาสู่ครอบครัวหลี่อย่างที่เธอคิดไว้ แต่ก็ตามมาด้วยภัยต่อตัวเธอเองด้วย

คิดได้เช่นนั้นซูเหยาก็เริ่มวางแผนว่าหากจะแยกตัวออกไปจากบ้านนี้และตั้งชีวิตใหม่ก็ต้องรีบทำก่อนที่ปัญหาจากเรื่องเมื่อวานจะมาถึง

สิ่งเดียวที่ทำให้เธอมั่นใจมากขึ้นคือมิติพิเศษที่เธอเพิ่งค้นพบ มันคือความสามารถในการผลิตเงิน แต่การจะได้มาซึ่งเงินก็ต้องมีของมีค่ามาป้อนให้มิตินี้ก่อน

เธอจะเริ่มต้นใช้ของมีค่าของบ้านหลี่มาป้อนให้เจ้ามิติที่เป็นดั่งขาทองคำให้เธอก่อนเลย อย่างไรครอบครัวหลี่นี้ก็ไม่เคยเห็นค่าของร่างเดิมอยู่แล้ว เว่ยจงพี่ชายผู้เห็นแก่ตัว และแม่จางและพ่อหลี่ที่คอยแต่จะด่าทอราวกับเธอเป็นเพียงเครื่องมือใช้หาผลประโยชน์ไม่ใช่คนที่มีชีวิต

ถ้าเธอเอาของมีค่าทั้งหมดจากบ้านหลี่ให้หมดตัวไปเลยก็คงจะสะใจดี...เพราะเธอไม่ได้ต้องการเพียงแค่หนีจากครอบครัวนี้ แต่ต้องการเอาคืนกับสิ่งที่ร่างเดิมถูกทำเหมือนเป็นของไร้ค่าด้วย!

ขณะที่กำลังคิดวางแผนอยู่ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นแทรกเข้ามา

"นังซูเหยา! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!"