LOGIN"กูก็พึ่งรู้พร้อมมึงนี่แหละ ตอนเจอเธออยู่ในห้องตรวจกูก็แปลกใจเหมือนกัน"
"ไง หัวใจพองโตเลยสิเจอสาว ท่าทางจะหายเจ็บแล้วมั๊ง"
"ไอ้ริคเก็บปากของมึงไว้กินข้าวเถอะ กูบอกมึงหลายครั้งแล้วว่าทุกอย่างมันจบไปนานแล้ว ไม่คุยกับมึงแล้วกูง่วงจะนอน มึงจะนอนเฝ้ากูก็นอนถ้าไม่นอนก็กลับบ้านไปออกโรงพยาบาลค่อยมารับ"
"ใครจะกล้าทิ้งเพื่อนล่ะมึงนอนไปเลยเดี๋ยวกูกับมินอยู่เฝ้ามึงเอง"
"น้องมินพาไอ้นี่กลับไปนอนบ้านก็ได้นะ จะได้ไม่ลำบากพี่เกรงใจ"
"ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ พวกเราเต็มใจ พี่กรพักผ่อนได้เลยค่ะไม่ต้องสนใจพวกเรา"
เวลาผ่านไปแค่ครู่เดียวกรวิชก็นอนหลับไปด้วยฤทธิ์ยา อีริคจึงชวนมีนาไปซื้อของใช้ที่จำเป็นสำหรับอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเฝ้าเพื่อนรักในคืนนี้ที่ร้านสะดวกซื้อข้างล่าง ตอนที่ทั้งสองคนกำลังเดินไปที่ร้านขายของก็บังเอิญเจอของขวัญที่พึ่งลงเวรและกำลังกลับบ้านอีริคจึงเ
หลังจากมาร์คกลับมาทำงานก็ถึงเวลาของอีริคต้องพาภรรยาไปพักผ่อนเสียที ช่วงนี้จึงต้องเร่งทำงานหนักไม่ให้มีงานค้างคาจะได้พาเมียรักไปพักผ่อนอย่างสบายใจ“ช่วงนี้โหมงานหนักจังเลยนะคะ”มีนาถามสามีขณะที่ถือน้ำผลไม้และอาหารว่างเข้ามาให้เขาในห้องทำงาน“อยากเคลียร์งานให้เสร็จครับจะได้พาเมียไปเที่ยว”“เที่ยวตอนไหนก็ได้ค่ะ ไม่เห็นต้องรีบร้อนขนาดนั้นเลย”“ไม่ได้พี่วางแผนไว้แล้วว่าจะพาเมียไปดูแสงเหนือที่ต่างประเทศ”“ขอบคุณนะคะสามี ทำงานต่อเถอะค่ะมินไม่กวนแล้ว”“เดี๋ยวก่อนสิ”“อะไรคะ”“ช่วยพี่ผ่อนคลายหน่อย”“ยังไงคะ”มีนาทำสีหน้ามึนงง
“คุณเลขาเชิญพบผมที่ห้องด้วย”อีริคกดเรียกเลขาผ่านโทรศัพท์ก่อนก้มลงทำงานต่อ“ล็อกประตูด้วย”ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาในห้องเขาก็สั่งให้คนมาใหม่ล็อกห้องทันที“บอสมีอะไรให้รับใช้คะ”เลขาสาวเดินเข้ามาโอบรอบคอบอสและจุ๊บแก้มเขาไปหนึ่งที“ผมหิว”“แล้วบอสอยากทานอะไรล่ะคะ เลขาคนนี้จะหามาให้ค่ะ”“กินคุณ”อีริคละสายตาจากกองเอกสารตรงหน้าหมุนเก้าอี้กลับไปหาเลขาสาวซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นมีนาภรรยาสุดที่รักของเขาเองช่วงนี้อีริคอนุญาตให้มาร์คพักร้อนยาวไปตามล่าหัวใจจึงต้องให้มีนามาทำหน้าที่แทนชั่วคราวเพราะเขาไม่อยากหาคนอื่นมาแทน ไม่อยากทำความคุ้นเคยกับลูกน้องใหม่มีนาจึงเสน
ในที่สุดอีริคก็ได้จัดงานแต่งงานสมใจ เขาอ้อนวอนมีนาอยู่นานกว่าเธอจะยอมใจอ่อน แต่คนที่ดีใจที่กว่าอีริคเห็นจะเป็นคุณนายนวลปราง เพราะเธออยากอวดลูกสะใภ้ให้คนอื่นเห็นถึงความสวยและความน่ารักของเธอเต็มแก่งานแต่งถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่อลังการที่โรงแรมสุดหรู ภายในงานมีแขกเหรื่อมากมายมาร่วมแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาว บรรยากาศภายในงานอบอวลไปด้วยรอยยิ้มและความสุข"พ่อกับแม่ขอให้ลูกทั้งสองถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรนะลูก"นวลปรางอวยพรลูกทั้งสองขณะส่งตัวบ่าวสาวเข้าหอ"หนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้กัน และให้เกียรติกันและกันนะลูก"พ่อของอีริคพูดเสริมภรรยาพ่อกับแม่อวยพรลูกๆเสร็จก็ลงไปส่งแขกต่อข้างล่างปล่อยให้บ่าวสาวได้ใช้เวลาร่วมกันมีนากราบลงบนตักของอีริคและกล่าวขอบคุณเขาสำหรับทุกๆเรื่องที่ผ่านมา และฝากชีวิตที่เหลือต่อจากนี้ให้เขาดูแล"มินสัญญาว่าจะเป็นภรรยาที่ดี
“ไอ้กรกูกลับแล้วนะโว้ย ว่างๆกูแวะมาหาใหม่ห้ามเจ็บอีกแล้วนะ”อีริคและมีนามาลากรวิชเพราะพรุ่งนี้ต้องกลับไปทำงานต่อแล้ว“เออ ขอโทษด้วยนะน้องมินไม่ได้พาไปเที่ยวเลย”“แค่มาพักที่นี่ก็ถือว่าได้เที่ยวแล้วค่ะ ที่นี่บรรยากาศดีมากครั้งหน้าพวกเราขอมารบกวนพี่กรอีกนะคะ”“รบกวนอะไรกันมาได้ทุกเมื่อที่ต้องการเลยนะ”“ขอบคุณนะคะ งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะคะ”อีริคกอดลาเพื่อนรักพลางกำชับให้เขาดูแลตัวเองดีๆอย่าให้เจ็บตัวอีก“คุยกับใครหัวเราะคิกคัก”อีริคถามเมียรักขณะกำลังขับรถกลับบ้าน“แอบดูโทรศัพท์มินหรอคะ”“ดูไม่ได้?”อีริคเลิกคิ้วถามมีนา“คุยกับพี่ขวัญค่ะ ไม่เห็
“เราปล่อยพวกเค้าไว้สองคนจะดีหรอคะ”“ไม่เป็นไรหรอก ตอนชวนเธอมาไม่เห็นกลัวแบบนี้ ทีตอนนี้มาทำเป็นลังเลใจ”“พี่อีริคนี่ว่ามินหรอคะ”ทั้งสองคนล้างจานไปหยอกล้อกันไปส่งเสียงหัวเราะคิกคักกันใหญ่จนเสียงดังออกมาถึงข้างนอก“ไม่คิดว่าจะได้เห็นอีริคในมุมน่ารัก อ่อนโยนแบบนี้นะ”ของขวัญยิ้มและเป็นฝ่ายหันมาคุยกับกรวิชก่อน“อืม ความรักมักจะทำให้คนเปลี่ยนไปได้เสมอ”กรวิชตอบเธอเสียงนิ่งเรียบ“แล้วแขนนายเป็นยังไงบ้าง ยังเจ็บอยู่มั้ย งานของนายเสี่ยงอันตรายมากต้องระมัดระวังตัวดีๆนะ อย่าให้โดนแผลเก่าไม่อย่างนั้นอาจจะเป็นหนักกว่านี้”ของขวัญบอกกรวิชด้วยความเป็นห่วง“อืม ขอบใจ”“นายย้ายมาอยู่ที่นี่นานแล้วหรอ&rd
"เมื่อกี้กูไปถามคุณหมอมาแล้วบ่ายนี้หมอจะเข้ามาเช็คอาการมึงอีกรอบ ถ้าไม่มีไข้ก็กลับบ้านได้ หรือมึงอยากอยู่ต่อรอใครบางคนกูบอกหมอให้ก็ได้นะเผื่ออยากนอนอีกสักสองสามคืน""ไม่นอนแล้วกูไม่ชอบนอนโรงพยาบาล อยากกลับบ้าน"กรวิชเน้นเสียงใส่เพื่อนรัก"เออ ไม่นอนก็ไม่นอน คนบ้าอะไรปากไม่ตรงกับใจ"อีริคบ่นเพื่อนรักคืนบ้างบ่ายวันนั้นหลังจากคุณหมอเข้ามาตรวจดูอาการของกรวิชแล้วก็อนุญาตให้กลับบ้านได้ ใจหนึ่งเขาก็ดีใจที่ไม่ต้องนอนที่โรงพยาบาลต่อแต่อีกใจก็แอบคิดถึงใบหน้าของเธอคนนั้นที่นอนเฝ้าเขาทั้งคืน กรวิชยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นจนอีริคที่จ่ายค่ารักษาพยาบาลเรียบร้อยแล้วเดินมาเรียกเขาขึ้นรถกลับบ้าน"ทำไมเปลี่ยนใจอยากนอนต่อแล้วหรอ""เปลี่ยนจงเปลี่ยนใจอะไรกัน ไปได้แล้วกูอยากกลับบ้านจะแย่แล้วเนี่ย"กรวิชรีบบอกเพื่อนและเดินนำอีริคไปที่ลานจอดรถโดยไม่รอเพื่อนเลย"ไอ้นี่รู้ทันเ







