บทที่ 6-1 ซื้อรองเท้าให้ภรรยา

หลังจากที่กินอิ่มแล้ว สองสามีภรรยาก็เข้านอนอย่างรวดเร็ว อาจเพราะระยะนี้ทำงานหนักซูชิงจึงนอนหลับสนิทมากกว่าที่ผ่านมา

จวบจนถึงเช้ามืดของวันต่อมา เมื่อซูชิงลืมตาตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นเฉินเฮ่ออีกตามเคย หญิงสาวถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ไม่ต้องบอกก็รู้ได้ทันทีว่าเฉินเฮ่อคงจะออกไปทำงานแบกของที่ตลาดมืดเหมือนเช่นทุกวัน ซูชิงรู้สึกไม่สบายใจเท่าไหร่ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นเตือนเขาอย่างไรดี

ซูชิงส่ายหน้าไล่ความคิดเหล่านี้ออกไป ก่อนจะลุกไปล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วมาต้มข้าวต้ม ก็เหมือนเช่นทุกวันเธอแบ่งข้าวต้มให้พ่อแม่ด้วย และแบ่งเอาไว้ให้แม่สามีด้วยเช่นกัน วันนี้เธอยังคงเข้ากะบ่ายเหมือนเมื่อวานจึงมีเวลาทำอะไรมากขึ้น จึงถือโอกาสนี้เย็บซ่อมรองเท้าที่ขาดเสียเลย

แต่รออยู่นานเฉินเฮ่อก็ยังไม่กลับมาเสียที ซูชิงรู้สึกเป็นกังวล เธอจึงตัดสินใจเดินออกจากบ้านมุ่งหน้าไปยังตลาดมืด เธอเดินตามหาเขาจนทั่ว หญิงสาวเดินไปที่ร้านข้าวสารทุกร้านเพื่อตามหาเฉินเฮ่อ เมื่อสอบถามกับเถ้าแก่ร้านก็ได้ความว่าเฉินเฮ่อทำงานเสร็จตั้งแต่เช้ามืดแล้ว ซูชิงยิ่งกระวนกระวายใจเข้าไปใหญ่ เธอเดินตามหาเขาไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านขายของเก่าเล็กๆ ร้านหนึ่ง

ภาพที่เห็นเบื้องหน้าก็คือตอนนี้เฉินเฮ่อกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางกองเศษเหล็กและเศษไม้เก่า เขากำลังใช้ทักษะงานช่างอันประณีตประกอบรถเข็นไม้ขนาดเล็ก รวมไปถึงซ่อมแซมวิทยุเก่าๆ ที่พังแล้วให้กลับมาใช้งานได้อีกครั้ง โดยมีชายหนุ่มที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกำลังนั่งสนทนาเป็นเพื่อน

"พี่เฮ่อ ฝีมือพี่นี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ ของพวกนี้ถ้าเอาไปขายที่ตลาดมืดในเมือง คงได้เงินหลายสิบหยวนเลยนะ"

เสี่ยวตงเพื่อนรุ่นน้องบอกพลางช่วยส่งเครื่องมือให้เฉินเฮ่ออย่างตั้งอกตั้งใจ เฉินเฮ่อเพียงยิ้มเล็กน้อย แล้วจึงเอ่ยตอบ

"ฝืมือเยี่ยมยอดอะไรกัน นายชมฉันเกินไปแล้วก็แค่พอถูๆ ไถๆ ได้เท่านั้นเอง"

เฉินเฮ่อพูดพลางปาดเหงื่อที่ไหลโซมกาย เสี่ยวตงที่ได้ฟังก็เอ่ยแย้งอย่างไม่เห็นด้วย

“พี่เฮ่อก็ถ่อมตัวเกินไป ฝีมืออย่างพี่ถ้ามีโอกาสเปิดร้านเองนะ ต้องรุ่งแน่นอน พี่ไม่คิดจะเปิดร้านเหรอ”

"ไม่ล่ะ ตอนนี้ฉันยังไม่มีเงินสำรอง จะกินแต่ละวันยังไม่พอเลยจะเอาเงินที่ไหนไปเปิดร้านกัน เวลานี้สิ่งที่ฉันอยากจะทำมากกว่าการเปิดร้านก็คือ ฉันอยากเก็บเงินซื้อรองเท้าคู่ใหม่ให้ภรรยา เมื่อคืนนี้รองเท้าของเธอขาด อีกทั้งยังเก่ามากด้วย ฉันกลัวว่าเธอจะเดินเหินไม่สะดวก วันนี้เลยมาของานพิเศษจากนายทำยังไงล่ะ"

“พี่นี่รักเมียจริงๆ เลยนะ”

“ไม่รักเมียจะให้ฉันไปรักใคร เอาล่ะ เสร็จแล้ว อีกเดี๋ยวฉันจะต้องไปทำงานที่โรงงานต่อ”

” นี่ค่าแรงพี่”

เสี่ยวตงยื่นเงินสองหยวนให้เฉินเฮ่อเป็นค่าแรง เฉินเฮ่อรับมาพร้อมกับยิ้มกว้างเต็มใบหน้า เงินค่าซ่อมของพวกนี้รวมกับเงินค่าแบกข้าวสารที่สะสมมาหลายวัน คงจะพอซื้อรองเท้าผ้ายางสีดำคู่ใหม่ให้ซูชิงได้สักคู่แล้ว

ซูชิงที่เห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้าก็เม้มริมฝีปากแน่น เธอไม่คิดเลยว่าที่เฉินเฮ่อรับจ้างทำงานหลายอย่างก็เพียงเพราะอยากจะดูแลเธอให้ดี ทว่าตั้งแต่แต่งงานกันเธอเอาแต่นั่งนับวันเวลาให้ครบสัญญาหนึ่งปี ไม่ได้สนใจเลยว่าเขาจะลำบากมากเพียงไหน

ความรู้สึกผิดก่อตัวขึ้นมาในใจของซูชิง จะกล่าวตามจริงเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้นเขาก็ไม่ได้เป็นฝ่ายผิดเพียงคนเดียวแต่เธอเองก็ผิดด้วย

“อาเฮ่อ”

เฉินเฮ่อที่ได้ยินเสียงเรียกที่แสนคุ้นเคยจึงหันกลับมามองทันที เมื่อพบว่าเป็นซูชิงเขาก็ส่งยิ้มให้เธอ ก่อนจะรีบเดินออกมาจากร้านขายของเก่าทันที

“เธอมาได้ยังไง”

“มาตามนายกลับไปกินข้าว ฉันต้มข้าวต้มเอาไว้ วันนี้พวกเราเข้างานช่วงบ่ายพร้อมกัน นายรีบกลับไปกินข้าวแล้วนอนพักสักหน่อยเถอะ”

“ได้ แต่ฉันจะพาเธอไปร้านหนึ่งก่อน”

เอ่ยจบเขาก็จูงมือซูชิงให้เดินไปที่ร้านขายรองเท้าด้วยกัน จากนั้นก็ซื้อรองเท้าผ้ายางราคาไม่แพงให้เธอคู่หนึ่ง

“รออีกหน่อยนะ ไว้ฉันมีเงินเมื่อไหร่จะซื้อรองเท้าผ้าใบสวยๆ ให้เธอใส่สักคู่ ดีไหม”

ซูชิงมองเฉินเฮ่อด้วยแววตาที่วูบไหว ในใจรู้สึกปั่นป่วนอย่างบอกไม่ถูก ไม่ว่าจะตอนเป็นเพื่อนรักกันหรือตอนเป็นสามีภรรยาเขาไม่เคยทำไม่ดีกับเธอเลยสักครั้งและยังปกป้องเธอมาตลอด

“นายจะดีกับฉันเกินไปแล้ว”

“ไม่ดีกับเมียตัวเองแล้วจะให้ฉันไปดีกับใครล่ะ”

คำพูดที่เดิมทีเป็นเพียงคำพูดที่แสนธรรมดา แต่มันกลับทำให้ซูชิงใจเต้นแรงอย่างประหลาด เธอหลบสายตาเขาแล้วแกล้งหันไปมองทางอื่น

“กลับบ้านได้แล้ว”

“ได้”

คนสองคนรีบเดินกลับบ้านกันทันที เมื่อกลับมาถึงซูชิงก็ตักข้าวต้มให้กับเฉินเฮ่อ จากนั้นก็ไปดูแม่สามีในห้อง ก่อนจะพบว่าตอนนี้แม่สามีของเธอกำลังนั่งเย็บปะชุนผ้าส่งลูกค้าเหมือนเช่นทุกวัน

“แม่คะ ถ้าเหนื่อยก็พักสักหน่อยนะคะ เมื่อเช้าหนูซื้อน้ำเต้าหู้กับหมั่นโถวเอาไว้และยังต้มข้าวต้มเอาไว้ด้วย แม่ก็อย่าลืมกินนะคะ แล้วก็ออกไปเดินเล่นสูดอากาศบ้าง”

“จ้ะ”

เมื่อกำชับทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ซูชิงและเฉินเฮ่อก็ไปทำงานที่โรงงานเหมือนเช่นทุกวัน เฉินเฮ่อแยกไปแผนกเครื่องจักร ส่วนซูชิงก็มาทำงานที่แผนกฝ่ายผลิตของเธอ ระหว่างทางเธอพบกับหลินอวี้แต่เพราะคร้านจะสนใจเขา เธอจึงมองผ่านเขาไปเสีย ได้ยินว่าตอนนี้หัวหน้าหลินกำลังกวดขันลูกชายอย่างหนัก เพราะหวังจะให้ลูกชายขึ้นมาเป็นหัวหน้าโรงงานแทนตน เนื่องจากอีกหนึ่งปีหัวหน้าหลินก็ต้องเกษียณอายุงานแล้ว