14ลำบากฮูหยินแล้ว

สิบสี่

ลำบากฮูหยินแล้ว

หลายวันต่อมาในเช้าวันหนึ่งบรรยากาศของเมืองหลวง แคว้นหาน ยามเช้าตรู่ยังคงคึกคักไม่ต่างจากเช่นทุกวัน

เมืองหลวงอันเป็นศูนย์กลางแห่งอำนาจและความรุ่งเรืองของแคว้น เต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา ไม่ว่าจะเป็นบรรดาขุนนางที่มักเดินทางด้วยรถม้าหรูหรา ชาวบ้านธรรมดาที่สวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบ เดินขวักไขว่ตามตรอกซอกซอย หรือแม้แต่พ่อค้าแม่ค้าที่ตั้งแผงขายของริมทาง เสียงเจรจาซื้อขาย เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ และเสียงล้อเกวียนดังกึกก้องระคนกันไปทั่ว

ถนนสายหลักปูด้วยหินขัดเรียบทอดยาวตัดกับทางแยกซ้ายขวาอย่างเป็นระเบียบ มองไกลสุดสายตาคือ กำแพงวังหลวงสีแดงชาดสูงใหญ่ สะท้อนแสงอาทิตย์รุ่งอรุณแวววาว ผืนธงหลวงโบกสะบัดเหนือหอคอย เหล่าทหารยามยืนเรียงรายดั่งหุ่นไม้ที่เคลื่อนไหวได้

และในขณะที่เมืองหลวงกำลังเริ่มต้นเช้าวันใหม่อย่างสงบสุขนั้นเอง

เสียงฝีเท้าม้าควบอย่างรวดเร็วตัดผ่านย่านตลาด ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังจวนขุนนางขนาดกลางที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกลจากวังหลวงมากนัก

จวนตระกูลจาง

สถานที่ซึ่งหรูหราไม่น้อยหน้าขุนนางตระกูลใด ใหญ่โตสมฐานะตระกูลขุนนางระดับกลางที่มีชื่อเสียง

เมื่อม้าตัวใหญ่นั้นหยุดลงเบื้องหน้าประตูจวน เหล่าผู้คุ้มกันจวนที่ยืนยามอยู่ต่างเร่งขยับตัวเปิดทางให้ทันทีเนื่องจากรู้ดีว่าบุรุษร่างบึกบึนที่กระโดดลงจากหลังม้านั้นหาใช่แขกใดไม่

เขาเป็นคนสนิทของประมุขตระกูลจางที่ถูกส่งตัวไปทำภารกิจสำคัญไกลถึงเมืองหลัวซาน และบัดนี้เดินทางกลับมาแล้วพร้อมข่าวสารสำคัญ

ชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปในลานกว้างหน้าเรือนก่อนจะเอ่ยสั่งเสียงเรียบกับสาวใช้ที่ออกมาต้อนรับ

"ไปแจ้งท่านประมุขเถอะ ว่าข้ากลับมาแล้วและมีข่าวใหญ่มาแจ้ง"

สาวใช้ตกใจนิดหน่อยแต่รีบก้มตัวทำความเคารพและวิ่งไปตามคำสั่งทันที

จางเซียวเจ๋อ ประมุขตระกูลจาง ขุนนางชราผู้ดำรงตำแหน่ง หัวหน้ากรมการคลัง แม้ผลงานจะน้อยนิดเมื่อเทียบกับตำแหน่งอันสูงส่ง แต่ด้วยฝีปากและพวกพ้องจำนวนมาก จึงทำให้ยังสามารถดำรงในตำแหน่งได้จนถึงปัจจุบัน

สิ่งที่ทำให้ผู้คนจดจำจางเซียวเจ๋อได้ คงไม่พ้นความใจกล้า ที่เสียสละบุตรสาวคนโต ของตนเองมอบให้ราชวงศ์เพื่อไปเป็นตัวแทนแคว้นหาน ส่งไปอยู่แคว้นเยี่ยตั้งแต่ยังเยาว์วัยเพื่อสร้างสายสัมพันธ์อันดีเป็นประโยชน์ต่อฮ่องเต้คนปัจจุบัน

ไม่นานนักชายชราก็เดินออกมาจากเรือนใหญ่สีหน้าเคร่งขรึม

"หลี่เจิ้ง เจ้ากลับมาแล้วหรือ... ว่ามา มีเรื่องอันใด"

หลี่เจิ้งก้มตัวคำนับก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่น

"ขอรับท่านประมุข ข้าน้อยกลับมาเพื่อรายงานว่า...ขบวนของคุณหนูใหญ่จะถึงเมืองหลวงในอีกสองวันข้างหน้าขอรับ"

ดวงตาของจางเซียวเจ๋อเป็นประกายวาววับทันที

"ดี... ดีมาก!"

หลี่เจิ้งยังกล่าวต่อ

"ข้าน้อยยังบังเอิญได้ยินข่าวจากชาวบ้านในเมืองหลัวซานอีกว่าคุณหนูใหญ่พำนักอยู่กับตระกูลอู๋ตระกูลญาติฝ่ายอดีตฮูหยินใหญ่ และดูเหมือนที่นั่นนางจะมีชีวิตความเป็นอยู่สุขสบายมั่งคั่งยิ่งนักขอรับ"

สิ้นคำรายงานชายชราก็ยิ่งตาลุกวาว ลุกขึ้นตบเข่าฉาดด้วยความยินดี

"หึ เช่นนั้นหรือ ดีจริง เวลานี้ข้ากำลังเงินขาดมือพอดี นับว่าโชคดีนักที่ได้ลูกสาวผู้มีประโยชน์กลับมา ฮ่า ฮ่า..."

เสียงหัวเราะดังกึกก้องไปทั่วเรือนรับรอง แววตาของประมุขจางเต็มไปด้วยความโลภและมากแผนการ

"กลับมาเถิดจิ่วเม่ย...ในเมื่อเจ้ากลับมาย่อมต้องบุญคุณข้าคนนี้ที่อุตส่าห์ให้เจ้าเกิดมา..."

หลี่เจิ้งยืนเงียบ ค้อมกายฟังคำเจ้านายโดยมิเอ่ยสิ่งใด

ภายใต้แสงจากดวงอาทิตย์อันสุกสว่างทั่วฟากฟ้า เมืองหลวงที่สวยงามดูท่าซ่อนอันตรายไว้มากมายเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด...

สองวันผ่านไปขบวนรถม้าจากเมืองหลัวซานแล่นเข้าสู่เขตเมืองหลวง ทว่าตอนที่ผ่านเข้าประตูเมืองมีรถม้าคันใหม่เอี่ยมคันหนึ่งแยกไปอีกทางซึ่งคันนั้นมีผิงผิงนั่งอยู่ข้างใน ส่วนรถม้าคันเก่าที่เหลือมุ่งตรงไปยังจวนตระกูลจางที่ตั้งสง่ากลางเมือง

จางจิ่วเม่ยในชุดผ้าไหมเรียบหรูแม้ไม่หรูหราฟู่ฟ่าเหมือนคุณหนูในเมืองหลวง แต่กลับขับเน้นความสง่างามสงบเย็นในแบบของนาง ได้แต่ทอดสายตามองประตูจวนที่เคยจากไปนานหลายปีด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งขมขื่นและตัวในคราเดียวกัน

เมื่อรถม้าหยุดลงเบื้องหน้าจวนใหญ่ นางและบ่าวจากตระกูลอู๋ช่วยกันดูแลข้าวของลงมา ยามประตูจวนเปิดออกนั้นไร้เงาของคนในตระกูลจางแม้สักคนเดียวที่ออกมารอต้อนรับ

ผู้คุ้นกันหน้าจวนมองหน้ากันสักครู่ก่อนส่งคนไปตามตัวนายหญิงของเรือนมาไม่นานหลังจากนั้น ร่างของฮูหยินใหญ่แห่งตระกูลจางเฉินซื่ออิง หรือแม่เลี้ยงของจางจิ่วเม่ยเดินนวยนาดออกมาจากตัวเรือน สีหน้าของนางแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มจอมปลอมที่แม้จะพยายามทำให้ดูจริงใจ แต่กลับไม่อาจปิดบังแววตาเย็นชาในแววตาได้แม้แต่น้อย

"อุ๊ย! คุณหนูใหญ่ของเรากลับมาถึงแล้วหรือ" น้ำเสียงนั้นแฝงความเสแสร้งอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะเบิกตากว้างทำทีตกใจ "ข้าไม่คิดเลยนะว่าจะมาถึงเร็วปานนี้! มิได้ให้บ่าวเตรียมการต้อนรับเลยแม้แต่น้อย ต้องขออภัยจริง ๆ ลูกเอ๋ย"

ถ้อยคำที่เรียก ‘ลูก’ ดูจะเต็มไปด้วยเข็มพิษซ่อนเอาไว้มากมายหาได้มีความรักจริงใจใดไม่

จางจิ่วเม่ยยังคงยิ้มบางเบาไม่แสดงความรู้สึกอันใดออกไป นางรู้ดีว่าฮูหยินใหญ่ผู้นี้คิดอย่างไรกับตนเอง

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะฮูหยิน ข้าเพียงทำตามคำสั่งของบิดา เร่งให้คนคุมรถม้าเดินทางต่อเนื่องเพื่อกลับมาให้ทันตามพระราชโองการสวรรค์เจ้าค่ะ มิได้หวังให้ท่านต้องลำบากมาดูแลต้อนรับข้า"

แม่เลี้ยงหัวเราะเบา ๆ สีหน้าดูเหมือนอ่อนโยนทว่าทุกถ้อยคำล้วนแฝงหนามพิษ

"เช่นนั้นเองหรือ แต่ว่ามีบางเรื่องที่แม่ต้องขออภัยลูกรักเอาไว้ล่วงหน้า จวนของเรานั้นอยู่กันอย่างเรียบง่ายเป็นกันเอง” จางจิ่วเม่ยยิ้มเย็นกวาดสายตามองเครื่องเรือนที่ส่วนใหญ่เป็นเครื่องเงินหรือไม่ก็ผสมทองรอบกายที่สตรีตรงหน้าบอกว่าเรียบง่ายก่อนพยักหน้ายิ้มรับ “เวลานี้เรือนหลังที่เพิ่งถูกทำความสะอาดไปบ้างเล็กน้อยเมื่อเดือนก่อนว่างที่อยู่มีแต่...เรือนเล็กท้ายจวนตรงท่าน้ำนั้น เห็นว่าไม่ได้ใช้มานาน ฝุ่นจับพอสมควร แต่ดีหน่อยที่ไม่ต้องย้ายเครื่องเรือนใดเข้าออกให้เสียเวลาพักผ่อนของเจ้า เดี๋ยวแม่ให้คนไปทำความสะอาดหน่อยคงพอให้เจ้าอยู่ได้กระมัง"

"..."

นี่คงจะเป็นการต้อนรับลูกเลี้ยงที่สตรีตรงหน้าคิดว่าอ่อนแอรังแกง่ายเหมือนเมื่อกาลก่อนกระมัง

"จ้องข้าเช่นนั้นเพราะเหตุใด ไม่พอใจหรือเม่ยเอ๋อร์"

น้ำเสียงเย้ยหยันที่คุ้นเคยทำเอาจางจิ่วเม่ยอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นยิ้มหยัน

"ทำไมต้องไม่พอใจด้วย...ข้าแค่กำลังคิดว่าคืนนี้ข้าคงต้องออกไปหาห้องพักที่โรงเตี๊ยมในเมืองสักแห่งชั่วคราวแล้วกระมังเจ้าคะเพราะข้ารู้สึกเกรงใจฮูหยินยิ่งนัก ข้าเป็นฝ่ายผิดเองที่รีบกลับจวนมาเร็วเกินไป ฮูหยินอย่าได้ลำบากขนาดนั้นเลยเจ้าค่ะ มิสู้ให้ข้างโทษตนเองโดยการออกไปอยู่โรงเตี๊ยมข้างนอกบ้านดีหรือไม่"

เฉินซื่ออิงชะงัก อ้าปากค้าง มองตาปริบ ๆ จ้องลูกเลี้ยงตนเองอย่างผิดคาดระคนประหลาดใจ

แม่เลี้ยงยังสาวมองตามบ่าวของจางจิ่วเม่ยพากันเคลื่อนย้ายตัวหันหลังเตรียมเดินออกจากจวนไปอย่างง่ายดาย

ไม่สิ จะให้กลายเป็นเช่นนี้ไม่ได้

“อ๊ะ! แม่จะให้เจ้าออกไปนอนข้างนอกบ้านได้อย่างไรเล่า” หากให้ทำเช่นนั้นวันถัดมามีหวังข่าวลือว่านางเป็นแม่เลี้ยงใจร้ายรังแกลูกเลี้ยงได้ลือกันไปทั่วเมืองหลวงน่ะสิ "ดะ เดี๋ยวก่อนสิ เม่ยเอ๋อร์...แม่หยอกเจ้าเล่น เรื่องเก็บข้าวของเป็นเรื่องเล็กน้อย เดี๋ยวข้าให้บ่าวรีบไปทำความสะอาดเรือนที่เจ้าต้องการให้ เรือนเดิมของเจ้าดีหรือไม่เล่า"

จางจิ่วเม่ยปรายตามองนาง ก่อนตอบเสียงราบเรียบ "เจ้าค่ะ เรือนเดิมย่อมได้ ลำบากฮูหยินแล้ว"

แม่เลี้ยงกัดฟันแน่นยิ้ม รอยยิ้มเริ่มแข็งกระด้างก่อนจะหันไปสั่งบ่าวด้วยน้ำเสียงเหวี่ยงระคนไม่พอใจ "ถ้าเจ้ายืนยันเช่นนั้น ข้าก็จะให้พวกบ่าวไปทำความสะอาดให้เจ้าเดี๋ยวนี้แหละ ไป พวกเจ้าแยกย้ายกันไปทำความสะอาดให้คุณหนูใหญ่เร็ว!"

จางจิ่วเม่ยก้มศีรษะคารวะอย่างอ่อนหวาน แววตาของนางทอประกายเย็นชาขณะมองตามแผ่นหลังแม่เลี้ยงที่เดินจากไปอย่างหงุดหงิด

"ขอบพระคุณท่านแม่เจ้าค่ะ ข้ารบกวนด้วยนะเจ้าคะ"

เฉินซื่ออิงเดินจากไปพร้อมความคับแค้นใจในอก แต่ยังไม่ทันพ้นครองสายตาก็หันไปกระซิบกับบ่าวคนสนิทเสียงเย็นเยียบ

"จับตาดูจางจิ่วเม่ยให้ดี กลับมาคราวนี้นางดูไม่ว่านอนสอนง่ายเช่นเดิมเสียแล้วล่ะ"

"เจ้าค่ะฮูหยินใหญ่"