Share

15รอยยิ้มของผู้ที่ชนะศึกยกแรก

last update publish date: 2026-10-07 14:51:01

สิบห้า

รอยยิ้มของผู้ที่ชนะศึกยกแรก

บ่ายวันนั้นจางจิ่วเม่ยเดินทอดกายอย่างสงบอยู่ในสวนข้างเรือนใหญ่ขณะกำลังรอคนทำความสะอาดเรือนอย่างใจเย็น สวนแห่งนี้ครั้งหนึ่งเคยเป็นของมารดานาง เป็นสถานที่ที่เคยอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและกลิ่นหอมของบุปผานานาพันธุ์ที่มารดานางชื่นชอบจึงปลูกเอาไว้ ทว่าบัดนี้กลับเงียบงันและแห้งแล้ง ต้นไม้บางต้นโรยราไร้ผู้ดูแลราวกับถูกปล่อยปละละเลยให้มีชีวิตอยู่ตามกาลเวลาผันผ่านไปเท่านั้น

ดวงตาคมงามของจางจิ่วเม่ยมองไปรอบกาย ทุกซอกทุกมุมเต็มไปด้วยอดีตที่ยังฝังลึกในใจ ความสุข ความอบอุ่นและความเศร้าในวันที่มารดานางล้มป่วยจนจากไป

หญิงสาวก้มลงลูบต้นเหมยต้นหนึ่งที่เหลือเพียงกิ่งแห้ง กัดริมฝีปากแน่นพยายามกลืนก้อนสะอื้นที่ตีตื้นขึ้นมา นางยืนนิ่งทอดมองท้องฟ้าใต้ลมเงาแสงจากดวงอาทิตย์ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเรียกสติกลับมาแล้วหมุนตัวเดินกลับเรือนที่กำลังทำความสะอาดเพื่อเตรียมตัวสำหรับแผนการต่อไปในใจ

เมื่อจางจิ่วเม่ยเดินเข้ามาในเรือน ร่างบางที่ดูอ่อนแอก็เริ่มสำลักฝุ่นที่คลุ้งอยู่เต็มห้องเนื่องจากกำลังทำความสะอาด จนต้องยกมือปิดปากไอออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ดวงหน้าขาวซีดลงเล็กน้อย

"แค่ก...แค่ก..."

"คุณหนูเจ้าคะ!" เสียงของอาซิ่นสาวใช้คนสนิทร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบเข้ามาประคอง "ฝุ่นเยอะยิ่งนักเจ้าค่ะ ให้บ่าวจัดการให้เสร็จก่อนคุณหนูค่อยเข้ามาดีกว่านะเจ้าคะ"

จางจิ่วเม่ยโบกมือเบา ๆ พลางยิ้มบาง "ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าออกไป ข้าเดินมาเพราะไม่คิดว่าฝุ่นจะมากเช่นนี้"

ไม่นานนักสาวใช้คนสนิทของนางอีกคนนามว่าอาเหมย ก็เดินเข้ามาอย่างเร่งรีบก่อนโน้มตัวลงกระซิบข้างหู "คุณหนูเจ้าคะ นายท่านกลับมาถึงจวนแล้วเจ้าค่ะ"

จางจิ่วเม่ยชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาเย็นเยียบเพียงครู่เดียวก่อนตอบกลับมาอ่อนแรงขี้โรคดังเดิม นางพยักหน้าเบา "เช่นนั้น...ไปแจ้งอาการป่วยนี้ของข้ากับพ่อบ้านเถอะ ข้าคิดว่าร่างกายข้าไม่ไหวเสียแล้ว"

อาเหมยสบตากับเจ้านายสาวอย่างรู้ถึงความนัยก่อนรับคำแล้วหมุนตัวเดินออกไปทันที

เมื่อจางเซียวเจ๋อกลับมาถึงจวน บ่าวไพร่ทั้งหลายต่างยืนเรียงแถวคอยต้อนรับอย่างนอบน้อมเช่นทุกวัน ท่ามกลางเสียงทำความเคารพและความเคลื่อนไหวจอแจของเหล่าคนรับใช้ อาเหมยเดินตรงไปยังพ่อบ้านซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากนายท่านของตน

อาเหมยก็ค้อมกายกล่าวเสียงชัดเจน ใบหน้านิ่งสงบแต่แฝงความกลุ้มใจ

"ขออภัยที่มาขัดจังหวะเจ้าค่ะท่านพ่อบ้านอี้ บ่าวมีเรื่องจำเป็นและเร่งด่วนต้องแจ้งนายท่านด้วยตัวเอง"

ถ้อยคำของอาเหมยทำให้จางเซียวเจ๋อที่ได้ยินเช่นกันเนื่องจากยืนอยู่ข้าง ๆ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะปรายตามองด้วยความสงสัย

"มีอันใดก็ว่ามา"

อาเหมยสบตาพ่อบ้านหนึ่งครั้งก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนอบน้อม "คุณหนูของบ่าวขออนุญาตออกไปพักที่โรงเตี๊ยมข้างนอกคืนนี้เจ้าค่ะ"

คำกล่าวนั้นทำให้บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบหลายคนหันมองหน้ากันอย่างตกใจ

"เพราะเหตุใดนางจึงต้องการไปอยู่โรงเตี๊ยมกัน" จางเซียวเจ๋อกล่าวเสียงเข้ม หันหน้ามาเป็นฝ่ายคุยกับสาวใช้ส่วนตัวของลูกสาว ดวงตาของชายชราหรี่ลงอย่างไม่พอใจ

อาเหมยรีบโค้งศีรษะต่ำ "ใช่เจ้าค่ะนายท่าน...เพราะ หลังจากกลับจากแคว้นเยี่ยเมื่อสี่ปีก่อน คุณหนูใหญ่ก็ร่างกายอ่อนแอยิ่งนัก วันนี้จังหวะไม่ดีมาถึงจวนเร็วกว่ากำหนดจึงทำให้ฮูหยินใหญ่ไม่ทันจัดเตรียมเรือนพักให้...เรือนเดิมของคุณหนูฝุ่นหนายิ่งนัก กำลังทำความสะอาดอยู่ก็จริงทว่าเพยงแค่เดินผ่านคุณหนูก็ไอไม่หยุดคุณหนูจึงเกรงว่าโรคเก่าจะกำเริบเจ้าค่ะ"

จางเซียวเจ๋อขมวดคิ้วมุ่น มือข้างหนึ่งกำพัดแน่น "แล้วเหตุใดฮูหยินใหญ่ถึงไม่สั่งทำความสะอาดไว้แต่แรกกัน นี่มันเกิดเรื่องวุ่นวายอันใดขึ้น!"

อาเหมยหลุบตาต่ำ "ฮูหยินใหญ่บอกว่า...ไม่ทราบว่าคุณหนูจะกลับมาวันนี้เจ้าค่ะ จึงไม่ได้เตรียมเรือนเอาไว้เจ้าค่ะ"

ชายชราสูดลมหายใจลึก ริมฝีปากเม้มแน่น

"เหอะ!” เขาถามเสียงต่ำ

อาเหมยรีบกล่าวต่อ "คุณหนูเห็นว่าหากยังพักในเรือนที่เต็มไปด้วยฝุ่นลอยฟุ้งในอากาศอาจทำให้อาการทรุดหนัก พรุ่งนี้ต้องเข้าเฝ้าฮ่องเต้ หากล้มป่วยคงไม่ใช่เรื่องดี คุณหนูจึงคิดว่าขอออกไปอยู่โรงเตี๊ยมหนึ่งคืนจะดีกว่าเจ้าค่ะ"

“...”

จางเซียวเจ๋อนิ่งไป ดวงตาเย็นชาแฝงแววครุ่นคิด

ขณะนั้นเองจางจิ่วเม่ยในอาภรณ์เรียบสีอ่อน แววตาหม่นเศร้าแต่ฝืนยิ้มอ่อนเดินเข้ามาอย่างสงบ ท่าทางอ่อนแอโดยสาวใช้คนสนิทเดินตามประคองอยู่ไม่ห่าง

"ทำความเคารพท่านพ่อเจ้าค่ะ" จางจิ่วเม่ยโค้งศีรษะคารวะ น้ำเสียงอ่อนโยน ทว่าสีหน้าและดวงตาที่บอบบางป่วยไข้ของนางกลับยิ่งทำให้คำกล่าวอ้างของสาวใช้ฟังดูสมจริง

"ได้ยินว่าเจ้าขอไปอยู่โรงเตี๊ยม" จางเซียวเจ๋อเอ่ยถามตรง

หญิงสาวพยักหน้าน้อย ๆ "เจ้าค่ะ ท่านพ่อ ข้าเกรงใจฮูหยินใหญ่ที่ต้องมาลำบากเตรียมเรือนให้ลูก ข้าเองก็...ไม่อยากให้ใครเดือดร้อนเพราะข้าเช่นกันจึงคิดว่าหนทางนี้ดีที่สุด"

ถ้อยคำฟังดูอ่อนน้อมแต่แฝงไปด้วยการเหน็บแนมอย่างแนบเนียน

"เจ้าเป็นบุตรสาวของข้า จะไปที่โรงเตี๊ยมให้คนเขานินทาตระกูลเราได้อย่างไร!" เสียงดุเข้มของจางเซียวเจ๋อดังขึ้น ท่าทางไม่พอใจฉายชัดบนใบหน้าของชายชรา

จางจิ่วเม่ยเงยหน้าขึ้นมองบิดา ดวงตาแดงเรื่อคล้ายจะร้องไห้ ริมฝีปากสั่นระริกก่อนเอ่ยเสียงแผ่วเบา แต่แฝงด้วยความเศร้าลึกซึ้ง "ลูกสมองหมูคิดไม่ได้ ลูกคิดน้อยเกินไปจริง ๆ เจ้าค่ะ...แต่ว่า..."

จางเซียวเจ๋อขมวดคิ้วแน่น "แต่อันใด เจ้ามีเรื่องใดกังวลอีกก็รีบพูดมาเถอะ! ท่าทางใจเสาะ ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาพ่ออย่างข้าเช่นนี้ช่างเหมือน...เจ้านี่ไม่เปลี่ยนไปเลยจริง ๆ" คำพูดเชิงตำหนิทำให้จางจิ่วเม่ยยิ่งก้มหน้าลงต่ำ แสร้งเป็นหญิงสาวอ่อนแอเช่นเดิมก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นเครือ

"คือว่า...เหตุผลแท้จริงที่ลูกไม่อาจอยู่ยังเรือนหลังนั้นได้ มีอีกเรื่องเจ้าค่ะท่านพ่อ..." หญิงสาวสูดลมหายใจลึก "ลูก...คิดถึงมารดาที่จากไปแล้วยิ่งนักเจ้าค่ะ ยามที่ลูกเห็นหลังคาเรือนของท่านแม่แต่มิอาจชิดใกล้สัมผัสวันวานได้มันทำให้จิตใจลูกทรมานเหลือเกิน..."

เงียบ...ราวกับบรรยากาศทั้งจวนพลันแช่แข็ง

"ท่านหมอที่ลูกรักษาอยู่ที่เมืองหลัวซานมักย้ำเรื่องให้ลูกดูแลรักษาจิตใจควบคู่ไปกับดูแลร่างกายเสมอ วันรุ่งขึ้นลูกต้องไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้หากข้าล้มป่วย คงทำให้ท่านพ่อและตระกูลเสื่อมเสียยิ่งกว่านี้แน่..."

จางเซียวเจ๋อเม้มริมฝีปากแน่น สีหน้าครุ่นคิดยิ่งกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

ชายชราไม่ได้กลัวบุตรีตนเองป่วยหรือตายแต่อย่างใด ทว่ากลัวว่าหากนางป่วยจะทำให้ตนและตระกูลจางต้องเดือดร้อนหากต้องผิดคำพูดกับฮ่องเต้ต่างหากเล่า!

"พ่อ...พอจะเข้าใจเจ้าบ้างหรอกนะ" ชายชราเอ่ยช้า ๆ "แต่พ่อกับฮูหยินใหญ่ก็คิดถึงเจ้า ไยต้องออกไปข้างนอกให้ชาวบ้านเอาไปลือกันว่าพวกเรารังเกียจเจ้าด้วยเล่า"

หญิงสาวเม้มปากแน่นก่อนฝืนยิ้ม "ข้าเข้าใจท่านพ่อเจ้าค่ะ แต่ลูกไม่รู้ว่าจะจัดการกับร่างกายที่มันอ่อนแอนี้อย่างไรดีเช่นกัน"

ท่าทางหนักใจของจางเซียวเจ๋อฉายชัด ชายชราถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เพราะรู้ดีว่าหากปล่อยให้ลูกสาวออกไปนอนโรงเตี๊ยมจริง ชื่อเสียงเขาคงย่ำแย่แน่

ขณะนั้นเองจางจิ่วเม่ยเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าดูเจียมเนื้อเจียมตัวนักก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ถ้าเช่นนั้น...หากท่านพ่อกังวลว่าจะกระทบกับชื่อเสียงตระกูลจาง ข้าขอพักอยู่ที่เรือนมารดาเก่าได้หรือไม่เจ้าคะ"

ดวงตาของจางเซียวเจ๋อเบิกกว้างเล็กน้อย ก่อนจะหรี่ลงทันที

"เรือนนั้น..." เขาเอ่ยเบา ๆ ราวกับกำลังชั่งใจ...เพราะเรือนแห่งนั้น ฮูหยินใหญ่คนใหม่ของเขายึดครองไปหมดแล้วน่ะสิ

"เพียงคืนเดียวก็ได้เจ้าค่ะท่านพ่อ" จางจิ่วเม่ยก้มหน้าก้มตาแสร้งอ่อนแอต่อ "ข้าไม่ต้องการให้ขนย้ายสิ่งของหรือทำความสะอาดใหม่ใด ๆ เลย ข้าแค่ขอใช้เวลาสงบใจคืนเดียวก็พอเจ้าค่ะ"

จางเซียวเจ๋อทำหน้าเคร่งเครียด ชั่งใจใคร่ครวญอยู่พักใหญ่ก่อนที่ชายชราจะถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

"เอาเถอะ เช่นนั้นคืนนี้เจ้าพักอยู่เรือนเก่ามารดาเจ้าไปก็แล้วกัน ข้าจะให้พ่อบ้านไปบอกฮูหยินใหญ่ว่าคืนนี้ให้นางย้ายมานอนพักเรือนใหญ่กับข้าชั่วคราวก่อน"

"ขอบพระคุณเจ้าค่ะท่านพ่อ ลูกสำนึกในบุญคุณนี้ของท่านพ่อยิ่งนัก"

จางจิ่วเม่ยโค้งศีรษะลงราวกับซาบซึ้งในสิ่งที่พูดจริง ๆ แต่ภายใต้ใบหน้างามที่ก้มต่ำหลบสายตาบิดาอยู่นั้น กลับแอบแฝงรอยยิ้มบางเบา รอยยิ้มของผู้ที่ชนะศึกยกแรกอย่างง่ายดาย

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย   55อย่าขยับรุนแรง...ห้ามขยับเพคะ

    บทที่ห้าสิบห้าอย่าขยับรุนแรง...ห้ามขยับเพคะราตรีเคลื่อนคล้อยมา ดวงจันทร์ทอแสงเย็นเยียบทอแสงสาดส่องลงมายังพื้นดินเบื้องล่างของก้นเหวแห่งหนึ่ง...เนื่องจากมีต้นไม้ขึ้นสูงมากมายจึงทำให้มีแสงสว่างส่องลงมาบ้างเล็กน้อยบรรยากาศกลายเป็นเงาเงียบสงัดปกคลุมรอบบริเวณราวกับม่านหมอกมืดบางเบาเสียงลมพัดผ่านปลายหญ้าไหวระริก บนพื้นเกลื่อนไปด้วยเศษไม้ เศษผ้า และซากรถม้าแตกกระจายราวกับเป็นเครื่องยืนยันว่าเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน ที่นี่เพิ่งเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงขึ้นและแน่นอนมีม้าตัวหนึ่งนอนแน่นิ่งไร้ลมหายใจไปเสียแล้ว ไม่ไกลตัวม้ามีร่างบุรุษใบหน้าปิดด้วยผ้าสีดำนอนสิ้นใจอยู่ข้าง ๆ ไม่ต่างกัน ขณะที่มีอีกสองชีวิตยังคงได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกนอนสลบอยู่ไม่ไกลออกไปบนพื้น หนึ่งในนั้นนอนนิ่งไร้การเคลื่อนไหว ส่วนอีกหนึ่งชีวิต...เริ่มเคลื่อนไหว สิ่งแรกที่ขยับคือเปลือกตาบางที่ใช้แรงในการควบคุมน้อยที่สุดจางจิ่วเม่ยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากเย็นโลกเบื้องหน้าของนางยังพร่ามัว ยังดีที่มีแสงจันทร์จากเบื้องบนพอมองเห็นสิ่งแวดล้อมรอบกายได้บ้างไม่มากก็น้อย“ที่นี่คือ…”น้ำเสียงแผ่วหลุดออกมาเพียงในลำคอแห้งผาก หญิงสาวพยายามขยับ

  • เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย   54เสียงสุดท้ายที่ได้ยิน

    บทที่ห้าสิบสี่เสียงสุดท้ายที่ได้ยิน“เตรียมพร้อมไว้ซื่อหลิน บางทีพวกเราอาจถูกจู่โจม”รถม้าคันหรูยังคงเคลื่อนตัวไปข้างหน้า หากแต่ไม่ใช่ในเส้นทางที่ควรจะเป็นอีกต่อไปจางจิ่วเม่ยก้มมองพื้นรถม้าที่สั่นสะเทือนเล็กน้อยเป็นจังหวะ ต่างจากเมื่อตอนขาไปในตัวเมืองโดยสิ้นเชิง และความผิดปกติยิ่งทวียิ่งขึ้นเมื่อเสียงล้อบดผ่านทางที่ขรุขระมากขึ้นเรื่อย ๆ สองข้างทางเริ่มไร้ร่องรอยของผู้คนและสิ่งปลูกสร้าง“นี่ไม่ปกติแล้วล่ะ…” นางพึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบาแต่ดวงตาคมกริบ“เจ้าว่าอย่างไรนะ” เหยียนซื่อหลินเงยหน้าขึ้นจากการสนทนา สังเกตความตึงเครียดในแววตาของสหายใหม่“เราไม่ได้อยู่ในเส้นทางเดิม พวกมันพาเราไปที่อื่น”ยังไม่ทันพูดจบ รถม้าก็สั่นสะเทือนแรงขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงปึงและแรงสั่นสะเทือนมาจากข้างบนหลังคาหญิงสาวทั้งสองสะดุ้งหันไปมองหน้ากัน เหมือนว่ามันคือเสียงของใครบางคนกระโดดขึ้นมาบนหลังคารถม้า“มีคนอยู่บนหลังคา” จางจิ่วเม่ยขบกรามแน่นเพียงครู่เดียวเสียงกระแทกดังขึ้นอีกครั้งตรงประตูทางเข้าเป็นคนร้ายในชุดดำมิดชิดผลักบานประตูเปิดเข้ามาอย่างรุนแรง“อย่าแม้แต่จะขยับ” เสียงทุ้มต่ำกดดัน พร้อมมีดสั้นเงาวาวแนบ

  • เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย   53บางทีพวกเราอาจถูกจู่โจม

    บทที่ห้าสิบสามบางทีพวกเราอาจถูกจู่โจม“ว่าแต่คุณหนูท่านนี้คือ…”คุณหนูเหยียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะประสานมือคำนับแล้วกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงกล้าหาญ“หม่อมฉันเหยียนซื่อหลิน บุตรีคนโตของแม่ทัพเหยียนจวินเฉิงเพคะ”“หืม…” หวางชุนเทียนพยักหน้าเบา ๆ อย่างมิได้ใส่ใจมากนัก “บุตรีแม่ทัพอาวุโสเหยียนนี่เอง”“เพคะ”“อืม...” องค์รัชทายาทรับคำอย่างเรียบง่าย ไม่มีท่าทีตอบสนองใดเป็นพิเศษ ก่อนจะหันกลับมาทางจางจิ่วเม่ยอีกครั้งราวกับว่าประโยคนั้นเป็นประโยคสุดท้ายที่ต้องการสนทนากับนาง ในที่สุดเหยียนซื่อหลินที่แม้ยืนอยู่ข้างกายจางจิ่วเม่ยก็คล้ายถูกตัดขาดออกจากบทสนทนาของพวกเขาสองคนเหยียนซื่อหลินยืนนิ่ง น้ำเสียงขององค์ชายที่เอ่ยชมสตรีผู้อื่นอยู่เบื้องหน้า ทุกถ้อยคำกลับฝังลึกลงในใจนางยิ่งกว่าเข็มปลายแหลมที่แทงไม่ให้เลือดออกทว่าทำให้เจ็บปวดทรมานอยู่ข้างในไม่เป็นไรเหยียนซื่อหลินปลอบใจตนเอง นางเพียงเคยฝันว่าเพียงได้เข้าใกล้บุรุษผู้เพียบพร้อมผู้นี้ เพียงแสดงความสามารถให้อยู่ในสายตาบ้าง ขอแค่เพียงให้เขาสนพระทัยสักเล็กน้อย เขาไม่จำเป็นต้องเหลียวมองสตรีต่ำต้อยเช่นนางก็ได้ทว่าพอเอาเข้าจริง การได้เห็นว่าสายตาของบุ

  • เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย   52เป็นศัตรูกันอย่างแท้จริง

    บทที่ห้าสิบสองเป็นศัตรูกันอย่างแท้จริงในขณะนั้นเองเมื่อเสียงกลอนประตูถูกปลดออก แสงแดดภายนอกก็สาดเข้ามากระทบพื้นพรมโดยมีจางจิ่วเม่ยยืนสีหน้านิ่งอยู่ตรงขอบบานประตู มองกลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้า มีเหยียนซื่อหลินยืนกอดอกอยู่เบื้องหลังอีกทีกลายเป็นฝ่ายเดียวกันไปโดยปริยายนางกำนัลในชุดสีน้ำเงินใบหน้าเคร่งเครียดยามมองเข้าไปข้างใน และเบื้องหลังของนางมีทหารสามนายยืนเรียงแถวในท่าทางคล้ายพร้อมบุกเข้าไป“พวกเจ้าต้องการทำอะไร”“ใช่ เจ้าพาทหารมาหน้าตำหนักของข้า...ด้วยเหตุใด”นางกำนัลสะดุ้งไปวูบหนึ่ง ก่อนโค้งศีรษะลงตัวสั่นแล้วเอ่ยว่า “หม่อมฉันได้ยินเสียงหนูดังจากข้างในตำหนักขององค์หญิงเพคะ จึงคิดว่าควรรีบกำจัดด้วยเกรงว่าจะทำความเสียหายกับของมีค่าและทำให้องค์หญิงตกพระทัย”“เสียงหนูอย่างงั้นหรือ” จางจิ่วเม่ยแค่นหัวเราะเบา ๆ “แล้วเหตุใดจึงไม่แจ้งขันทีดูแลตำหนักวังหลัง แต่เจ้ากลับไปพาทหารเฝ้าประตูวังมายังตำหนักของสตรีแทน” น้ำเสียงของจางจิ่วเม่ยเยือกเย็นยิ่งนัก ดวงตาคมกริบประดุจคมมีดสลักใจ “เจ้ามีเหตุผลในการกระทำสิ้นคิดนี้หรือไม่”นางกำนัลผู้นั้นเริ่มหน้าเสีย “หม่อมฉัน...หม่อมฉันเห็นว่าทหารคล่องแคล่วกว่าจึง

  • เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย   51ความหวังดีของคุณหนูเหยียน

    บทที่ห้าสิบเอ็ดความหวังดีของคุณหนูเหยียนหลังจากกิจกรรมยิงธนูบนหลังม้าจบลง บรรยากาศในงานขี่ม้าชมบุปผาเริ่มผ่อนคลายลง บรรดาสตรีและเหล่าบุรุษต่างแยกย้ายกันกลับไปยังตำหนักเปลี่ยนชุดเพื่อถอดอาภรณ์ขี่ม้า แล้วเปลี่ยนกลับเป็นเดิมที่ใส่มาตั้งแต่แรกจางจิ่วเม่ยเองก็เช่นกันเดินตามเส้นทางเลียบแนวไม้ตามนางกำนัลที่ดูแลจนไปถึงตำหนักเปลี่ยนชุด หญิงสาวหรี่ตามองตำหนักไม้หลังเล็กที่ปลูกในมุมลับของสวนหลวง ริมชายป่าเงียบสงัด มีเพียงนางกำนัลอีกหนึ่งคนยืนรอรับอยู่หน้าประตู“มีเพียงข้าคนเดียวที่ใช้งานตำหนักนี้หรือ…” เอ่ยถามขณะกวาดสายตาสำรวจไปรอบ ๆ บริเวณ “เพคะ เนื่องจากในงานสตรีฐานะสมาชิกของราชวงศ์จะถูกจัดตำหนักให้ทรงเปลี่ยนชุดแยกเพคะ งานในวันนี้มีฝ่ายสตรีมีเพียงองค์หญิงหนิงเย่วท่านเดียวที่เข้าร่วมงานเพคะ”“อืม”ตำหนักเปลี่ยนเครื่องแต่งกายที่ถูกจัดไว้อย่างสันโดษก็ช่าง…เหมือนกับดักที่ถูกใครบางคนวางหมากล่อเหยื่อให้นางเข้าไปติดกับดี ๆ เหลือเกินดวงตาคู่งามหรี่ลงเล็กน้อยขณะมองประตูที่เปิดแง้มอยู่ก่อนที่นางจะได้ก้าวขาเข้าไป เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากเบื้องหลัง“องค์หญิงหนิงเย่ว!”จางจิ่วเม่ยหันกลับมาโดยอัตโนมัติ

  • เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย   50ในอดีตพวกเราสองพี่น้องรักใคร่

    บทที่ห้าสิบในอดีตพวกเราสองพี่น้องรักใคร่“ข้าคิดถึงพี่หญิงของข้า…พี่จางจิ่วเม่ย อย่างไรเล่าเจ้าคะท่านขันที...” หลินถงหันไปประสานมือคำนับเล็กน้อยต่อหน้าฮองเฮา “หม่อมฉันเคยได้ยินจากอาจารย์ที่สินพวกเราในวัยเยาว์ชมว่าท่านพี่ยิงธนูได้แม่นยำไม่แพ้บุรุษ ทั้งยังขี่ม้าฝึกบ่อยจนชำนาญ เสียดายที่ไม่ค่อยชอบแสดงฝีมือต่อหน้าผู้คนเจ้าค่ะ”นางพูดพร้อมทำสีหน้าเสียดายเล็กน้อย พลางเหลือบตาไปทางพี่สาว ราวกับเป็นเพียงน้องสาวผู้น่ารักที่อยากให้คนได้เห็นความสามารถของพี่หญิงตนเอง“อย่างนั้นเองรึ”“หม่อมฉันภูมิใจในตัวพี่จิ่วเม่ยมากตั้งแต่เล็กที่กล้าพูดขนาดนี้เป็นเพราะอยากให้ทุกท่านได้ชื่นชมฝีมือของพี่หญิงบ้าง เผื่อจะทำให้ท่านทั้งหลายรู้ซึ้งถึง…ความเก่งกาจของสตรีมิได้จำกัดอยู่แค่การเย็บปักถักร้อยเพคะ”ฮองเฮาเลิกพระคิ้ว พลางหันพระพักตร์มองจางจิ่วเม่ยที่นั่งเงียบมาเนิ่นนาน“เช่นนั้น…องค์หญิงหนิงเย่ว เจ้าคิดเช่นไรเล่า”จางจิ่วเม่ยลุกขึ้นอย่างสงบ ก้าวเดินตรงออกมากลางลานอย่างไม่เร่งรีบ ดวงหน้านิ่งเรียบราวกับคลื่นลมบนผิวน้ำยามไร้สายลมพวกเราสองพี่น้องไม่เคยเรียนยิงธนูหรือขี่ม้าในตอนเด็กเสียหน่อย น้องสาวผู้นี้ของจาง

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status