10

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…

10

หลังจากวันนั้นที่ทั้งสามมีเรื่องกัน วันนี้ลี่อินก็เป็นฝ่ายที่เก็บของออกมาเอง เพราะเธอไม่ได้เรียกร้องในเรื่องของบ้าน และไหนจะรถยนต์คันนั้นอีกที่เธอไม่ต้องการ เธอขอแค่เงินและลูกชายเท่านั้นพอ เธอรู้ว่าควรเอาไปแค่ไหน เพื่อที่จะได้ไม่ต้องให้ใครมาว่าเธอลับหลังเอาได้

เงินที่ซ่งลี่อินเรียกไปนั้น จะว่ามากก็มาก จะว่าน้อยก็น้อย เพราะลี่อินเรียกไปเพียงแค่ 31500 หยวนเท่านั้น

ตอนแรกเธอตั้งใจที่จะเรียกมากกว่านั้น แต่เฉินหวังเหว่ยบอกว่าเงินที่เขานั้นมี มีแค่ 32000 หยวน เธอจึงใจดียกเงิน 500 หยวนนั้นคืนให้กับเขาไป เพราะเห็นแก่เขาที่ตลอดสามปีมานี้ให้ที่อยู่อาศัยและช่วยเหลือกับลี่อินคนก่อน

ฟางไฉ่หลงที่เห็นว่าซ่งลี่อินเรียกเงินมากมายขนาดนั้นก็ถึงกลับกรีดร้องออกมา เพราะเธอนั้นเสียดายเงินที่เฉินหวังเหว่ยมอบให้กับซ่งลี่อิน เพราะเธอคิดว่าจำนวนเงินพวกนั้นมันควรที่จะเป็นของเธอกับลูกมากกว่าที่จะเป็นของลี่อินผู้หญิงบ้านนอกคนนั้น

ส่วนเรื่องหย่านั้น ซ่งลี่อินได้ไปทำเรื่องหย่าที่สำนักงานกิจการพลเรือนแล้ว ตอนที่ลงชื่อหย่านั้น เฉินหวังเหว่ยนั้นลังเลมาก เขาไม่อยากที่จะเสียลูกชายไป แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรมาก เพราะซ่งลี่อินข่มขู่ว่าจะฟ้องเขา เขาจึงได้จำใจลงชื่อในใบหย่า

ซ่งลี่อินที่ขนของออกมาพร้อมกับลูกชาย ก็เตรียมที่จะไปขึ้นรถไฟ เธอไม่อยากที่จะอยู่ในเมืองนี้อีกแล้วจึงคิดที่จะไปอยู่ที่เมืองอื่น

เธอไม่อยากที่จะวนเวียนพบเจอกับคนต่างๆที่เคยมีบทบาทต่อชีวิตของลี่อินคนก่อน เธอจึงเลือกที่จะเดินทางไกลแทน

เมืองที่ลี่อินเลือกไปนั้น จะเป็นเมืองหนานชิงซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่พอสมควร เธอคิดว่าการไปเริ่มต้นที่นั่นน่าจะดีที่สุด 

ไม่ต้องมีคนรู้จัก ไม่ต้องมีคนคุ้นเคย มีแต่คนใหม่ๆที่ต้องพบเจอ 

ซ่งลี่อินคิดว่าเธออยากที่จะหาที่ทำเลดีๆสักที่ เพื่อที่จะเปิดร้านขายของ เธอจะนำของที่มีอยู่ในมิติออกมาขาย เธอจะเลือกของที่มีตามยุคตามสมัย เธอไม่อยากนำของที่ทันสมัยเกินไปมาขาย เพาะเกรงว่าอาจจะเกิดเรื่องกับเธอได้

“ผมขอไปส่งคุณนะ” เฉินหวังเหว่ยที่เห็นอดีตภรรยาและลูกชายเดินออกมาจากห้องที่เคยอยู่ ก็เข้ามาบอกทันที

ลี่อินก็ไม่คิดที่จะขัดข้อง เพราะถึงอย่างไรแล้ว ตั๋วรถไฟที่เธอได้มานั้นก็เป็นเขาที่ไปซื้อมาให้เธอ

“คุณไม่คิดดูอีกครั้งหรือครับ” ที่เขาถามนั้นก็เพราะว่าถึงแม้จะหย่ากันแล้ว แต่เขาก็ยังอยากที่จะให้เธอนั้นอยู่ไกล้ๆเพื่อที่จะได้ดูแลเธอและลูกชายต่อไป

“ไม่ค่ะ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว และฉันก็ไม่ต้องการเป็นตัวปัญหาให้คุณและภรรยาต้องมีเรื่องบาดหมางกัน”

“ลี่อิน..” เฉินหวังเหว่ยเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนใจ

“เอาล่ะค่ะ ฉันว่าเราไปที่สถานีกันดีกว่า นี่ก็ไกล้ที่จะได้เวลารถไฟออกแล้ว” ซ่งลี่อินตัดปัญหา เธอไม่อยากที่จะพลาดรถไฟเที่ยวนี้ ไม่อย่างนั้นเธอก็ต้องรอวันต่อไปซึ่งเธอไม่อยากที่จะให้มันเป็นแบบนั้น

เมื่อคนทั้งสามมาถึงสถานี ก็ได้เวลาที่รถไฟออกพอดี เฉินหวังเหว่ยอาสาขึ้นมาส่งที่ตู้นอน เพราะอยากจะดูให้แน่ใจว่าสองคนแม่ลูกนั้นไม่มีอันตรายแต่อย่างใด และก่อนที่เขาจะลงไปก็ยังได้ไปฝากฝังคนทั้งสองกับเจ้าหน้าที่บนรถไฟที่ดูแลตู้นอนนี้อีกด้วย

“เมื่อไปถึงที่นั่นแล้ว คุณอย่าลืมติดต่อมาหาผมด้วยนะครับ” เฉินหวังเหว่ยบอกอีกครั้ง เพราะเขานั้นคิดว่าเมื่อมีเวลาว่างจากการทำงานหรือภารกิจเขานั้นจะเดินทางไปหาเธอและลูกชาย อย่างน้อยได้เจอกันปีละ 2-3 ครั้งก็ยังดี

“ค่ะ” ซ่งลี่อินตอบเพียงเท่านั้น เพราะเธอไม่คิดที่จะติดต่อเขาอีก จะว่าเธอใจร้ายก็ช่าง แต่เธอไม่ต้องการความวุ่นวายที่จะเกิดขึ้นภายในอนาคต

“ผมขอกอดคุณและลูกได้หรือเปล่าครับ” ซ่งลี่อินไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่พยักหน้าเท่านั้น เฉินหวังเหว่ยที่เห็นแบบนั้นก็เข้าไปกอดคนทั้งสองพร้อมๆกัน

เมื่อเฉินหวังเหว่ยออกไปแล้ว เธอก็หันมาดูที่นั่งอีกครั้ง ดีที่เฉินหวังเหว่ยนั้นสามารถหาตู้นอนให้เธอได้ ไม่อย่างนั้นเธอสองคนแม่ลูกต้องลำบากมากเป็นแน่

เพราะระหว่างที่เธอเดินหาตู้นอนนั้น ตรงตั๋วนั่งอบอวนไปด้วยกลิ่นตัวอันน่าคลื่นเหียน และไหนจะกลิ่นอาหาร กลิ่นมูลสัตว์ เธอนี่แทบจะอาเจียนออกมาเลยทีเดียว

ซ่งลี่อินวางลูกชายตัวน้อยลงบนเตียง ดีที่เธอนั้นได้เตียงชั้นล่าง ไม่อย่างนั้นเธอคงลำบากที่จะต้องอุ้มลูกชายขึ้นลงระหว่างการเดินทาง

“ซือซือ วันนี้เราจะไปอยู่ที่ที่มีเราเพียงแค่สองคนนะลูก ต่อไปแม่จะเลี้ยงลูกให้ดี” 

“แอ้ๆๆ”

ซ่งลี่อิน ไม่เพียงแค่พูดกับลูกชายเท่านั้น แต่เธอยังตั้งจิตไปหาซ่งลี่อินอีกด้วย เธอนั้นตั้งใจแล้วว่าจะดูแลเด็กน้อยคนนี้ให้ดี และเหมือนว่าลี่อินคนก่อนจะรับรู้ อยู่ๆก็เหทือนว่ามีลมพัดผ่านตัวเธอ