12

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…

12

“คุณลุงคะ จอดที่นี่ก่อนค่ะ” ซ่งลี่อิงที่หันไปเห็นป้ายประกาศขายบ้านหลังหนึ่งก็รีบบอกลุงคนขับให้จอดทันที

เมื่อซ่งลี่อินมายืนอยู่ที่หน้าบ้าน ก็พลางกวาดสายตาทะลุเข้าไปที่ด้านในของรั้วบ้าน บ้านหลังนี้นั้นมีลักษณะเป็นบ้านชั้นเดียว ลี่อินไม่แน่ใจนักว่ามีทั้งหมดกี่ห้องนอน เพราะเธอนั้นไม่สามารถที่จะเห็นด้านในของตัวบ้านได้

“แม่หนูมาหาใครหรือจ๊ะ” คุณป้าท่านหนึ่งที่อยู่บ้านรั้วติดกันเอ่ยถามขึ้น เพราะเมื่อเธอมองออกมาจากในบ้านก็เห็นว่ามีคนอยู่ตรงนี้ เธอจึงเดินออกมาดู

“สวัสดีค่ะคุณป้า คือฉันเห็นใบประกาศขายบ้านน่ะค่ะ ฉันสนใจก็เลยแวะมาดูค่ะ” ซ่งลี่อินบอกจุดประสงค์ที่เธอมายืนอยู่ที่ตรงนี้  

“แม่หนูสนใจบ้านหลังนี้หรือจ๊ะ” คุณป้ามองลี่อิงด้วยสายตาพิจารณา เพราะเห็นว่ามีเด็กมาด้วย ซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่าเป็นลูกหรือน้อง

“ใช่ค่ะคุณป้า คุณป้าพอจะรู้จักเจ้าของบ้านหลังนี้หรือเปล่าคะ” ลี่อินลองถามดู เพราะถ้าคุณป้าคนนี้รู้จักเจ้าของบ้าน เธอจะได้ขอช่องทางการติดต่อ

“แน่นอนป้าย่อมต้องรู้จัก” จะไม่รู้จักได้อย่างไร ก็บ้านหลังนี้เป็นของพี่สาวของเธอ และหน้าที่ในการจัดการเรื่องซื้อขายนั้นก็เป็นเธออีกเช่นกัน

"คุณป้าคะ ฉันชื่อลี่อินค่ะ แซ่ซ่ง และนี้ลูกชายของฉันชื่อ ซือซือค่ะ" ซ่งลีอินที่พึ่งนึกได้ว่าเธอเสียมารยาทที่ไม่ได้แนะนำตัวจึงได้เอ่ยออกมา

“อ้อ ถ้าอย่างนั้นก้เรียกฉันว่า ป้าเหนียงเถอะ” คุณป้าบอกอย่างใจดี

“ค่ะ ป้าเหนียง” ซ่งลี่อินรับคำด้วยรอยยิ้ม

“บ้านหลังนี้เป็นของพี่สาวของฉันเองล่ะ เธอจะไปอยู่กับลูกชายคนโตที่มลฑลอื่นน่ะ ก็เลยขาย”

“แล้วบ้านหลังนี้ราคาเท่าไหร่อย่างนั้นหรือคะ”

“5000 หยวนน่ะ”

“อืม ถ้าอย่างนั้นฉันขอดูด้านในของบ้านได้หรือเปล่าคะ” ซ่งลี่อินคิดว่าราคานี้ไม่แพงเท่าไหร่นัก เธอสามารถที่จะซื้อได้ 

“อืม ได้สิ” ป้าเหนียงหยิบกุญแจที่เธอพกติดตัวออกมาไขเข้าไปที่ด้านใน

เมื่อลี่อินเข้ามาที่ด้านในแล้ว เธอก็เห็นลานหน้าบ้านที่โล่งเตียน ตรงมุมรั้วก็มีต้นไม้หนึ่งต้นและมีโต๊ะหินที่เอาไว้สำหรับนั่งพักผ่อนอีกหนึ่งชุด

ส่วนด้านในตัวบ้าน เมื่อเปิดประตูเข้ามาก็จะเห็นห้องโถงที่มีโต๊ะรับแขก และเมื่อมองเข้าไปด้านในก็จะเห็นห้องนอนอีกสามห้อง

ส่วนห้องครัวและห้องเก็บเสบียงนั้นจะอยู่ที่ด้านหลังของบ้าน เธอเห็นว่าค่อนข้างที่จะดีมากทีเดียว

“เป็นอย่างไรบ้างจ๊ะ ถูกใจแม่หนูหรือเปล่า” เมื่อเห็นว่าซ่งลี่อินมองแล้วพลางพยักหน้าก้เลยถามขึ้นซึ่งเธอก็พอที่จะได้ว่าคนซื้อนั้นพอใจ

“ฉันชอบมากเลยค่ะ ถ้าฉันต้องการที่จะซื้อ ฉันต้องทำอย่างไรหรือคะ” ซ่งลี่อินเมื่อถูกใจที่นี่ก็ไม่คิดจะไปตะเวนหาที่ไหนอีก จึงเลือกที่นี่เลย

“วันนี้หนูพร้อมหรือเปล่าจ๊ะ” ป้าเหนียงลองถามดู เพราะคิดว่าลี่อินน่าจะต้องไปปรึกษากับคนในครอบครัวเสียก่อน

“ฉันพร้อมค่ะ” ดีที่ลี่อินพกเงินจำนวนหนึ่งติดตัว เธอจึงสามารถที่จะจ่ายได้ทันที

เมื่อซ่งลี่อินพูดแบบนั้นคุณป้าเหนียงก็พาเธอไปที่สำนักงานที่ดินเพื่อทำการจัดซื้อบ้าน ทั้งสองคนใช้เวลาไม่นานก็ทำเรื่องการโอนย้ายเสร็จเรียบร้อย

“นี่เงินค่าบ้านค่ะคุณป้า” ซ่งลี่อินมอบเงินห้าพันหยวนให้กับป้าเหนียงเมื่อเดินออกมาที่ด้านหน้าสำนักงานแล้ว

“ส่วนนี้ป้าคืนให้จ้ะ” ป้าเหนียงมอบเงินสามร้อยหยวนคืนให้กับลี่ีอิน เพราะพี่สาวของเธอนั้นขายบ้านในราคาห้าพันหยวนก็จริง แต่พี่สาวของเธอนั้นบอกว่าถ้าขายได้เธอจะมอบมันให้เธอสามร้อยหยวน เธอจึงได้มอบเงินในส่วนนั้นคืนให้กับลี่อิน

“เงินอะไรหรือคะ” ลี่อินมองเงินตรงหน้าอย่างงงๆ หรือว่าเธอจะนับเงินเกิน

“ป้าลดราคาให้จ้ะ” ป้าเหนียงพูดด้วยรอยยิ้ม

“ขอบคุณมากนะคะ”

“แล้ววันนี้สามีของหนูไม่มาด้วยหรือจ๊ะ” ป้าเหนียงลองถามดู เพราะสงสัยที่เด็กสาวคนนี้ทำทุกอย่างเพียงคนเดียว

“คือ ฉันไม่มีสามีค่ะ ฉันหย่ากับสามี แล้วก็ได้ย้ายมาอยู่ที่นี่ค่ะ” ซ่งลี่อินเลือกที่จะบอกความจริง เพราะถึงอย่างไรแล้ววันหนึ่งก็ต้องรู้อยู่ดี

“ถ้าอย่างนั้น เวลาที่หนูมีเรื่องอะไรให้ป้าช่วยก้บอกได้นะจ๊ะ ป้าเต็มใจช่วย” ป้าเหนียงที่ได้ยินแบบนี้ก็อดที่จะสงสารไม่ได้

“ฉันต้องขอบคุณป้าเหนียงมากนะคะที่ไม่รังเกียจฉันที่เป็นแม่หม้าย”

“หนูอย่าพูดแบบนั้นเลยจ้ะ ทุกคนก็ต้องมีเหตุผลของตัวเองทั้งนั้น ถ้าเป็นลูกสาวป้า แล้วอยู่กับสามีไม่มีความสุข ป้าก็พร้อมที่จะให้ลูกสาวหย่าและรับตัวกลับบ้านอย่างแน่นอน” 

“พ่อกับแม่ฉันเสียไปสามปีแล้วค่ะ ถ้าพวกท่านยังอยู่ ฉันก็คงจะกลับไปหาพวกท่านเหมือนกัน”

“…”