13

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…

13

วันนี้เป็นวันที่ลี่อินนั้นย้ายเข้ามอยู่ที่บ้านหลังใหม่ เธอไม่ได้ซื้อของเข้าบ้าน เพราะบางส่วนที่นี่ก็มีให้แล้ว แต่จะพูดว่าเธอต้องซื้อก็ไม่ถูกนัก เพราะว่าของจำเป็นทั้งหลายนั้นในมิติของเธอล้วนมีครบครัน แต่การที่เธอจะเอาพวกมันออกมานี่สิ เป็นเรื่องที่ลำบาก

และเมื่อวานนี้ที่ซ่งลี่อินพูดคุยกับป้าเหนียง เธอก็ได้รู้ว่าที่ย่านการตลาดใหม่ ก็ได้มีการเปิดจองร้านค้าอยู่ แต่การก่อสร้างน่าจะยังไม่เสร็จ ลี่อินนั้นสนใจมาก จึงคิดว่าวันนี้เธอจะเข้าไปดูที่นั่นเสียหน่อย

แต่ระหว่างที่ลี่อินกำลังเดินเข้าบ้านอยู่นั้น เมื่อเปิดประตูเข้ามาเธอก็ต้องตกใจเพราะเธอเห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังนอนอยู่ที่โต๊ะรับแขกภายในบ้าน

“คุณเป็นใคร!!!” ตอนนี้ลี่อินกอดซือซือไว้แน่น แต่ปากก็ถามออกไป เพราะเธอไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใครถึงได้เข้ามานอนที่นี่กัน

“เฮ้ย!!” เมื่อชายคนนั้นได้ยินเสียงของซ่งลี่อินก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที และก็ออกอาการงงงันว่าผู้หญิงที่เข้ามาอยู่ในบ้านของป้าตนนั้นเป็นใครกัน

“ฉันถามว่าคุณเป็นใคร” ลี่อินเอ่ยถามอีกครั้ง

“ผมเป็นหลานเจ้าของบ้านหลังนี้ครับ แล้วคุณคือใคร” 

“ฉันเป็นเจ้าของบ้านคนใหม่ค่ะ แล้วคุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไงกันคะ” เพราะเมื่อตอนที่เธอเดินเข้ามาประตูหน้าบ้านก็ยังล็อกอยู่เธอก็เลยสงสัยว่าผู้ชายคนนี้เข้ามาที่นี่ได้อย่างไร

“คุณซื้อบ้านหลังนี้แล้วอย่างนั้นหรือครับ” นี่เขาไม่อยู่บ้านเพียงไม่กี่วัน แม่ของเขาก็ขายบ้านหลังนี้แล้วอย่างนั้นเหรอเนี่ย ตอนแรกเขาคิดว่าจะซื้อบ้านหลังนี้เอาไว้เอง

“ค่ะ แล้วคุณจะบอกฉันได้หรือยังคะว่าเข้ามาที่นี่ทำไม”

“อ้อ ผมชื่อ หลี่จวิน เป็นลูกชายของ คุณนายหลี่เหนียง ส่วนเรื่องที่ผมเข้ามาที่นี่ได้นั้น ก็เพราะที่ด้านหลังบ้านมันไม่ได้ล็อกกุญแจไว้ครับ และผมก็ต้องขอโทษด้วยที่เข้ามา ผมไม่รุู้ว่าที่นี่ถูกขายไปแล้ว" และที่เขาต้องเข้ามานอนที่นี่ก็เพราะเขานั้นมีอาการบาดเจ็บ จึงไม่อยากที่จะเข้าบ้านไปให้คนเป็นแม่ต้องบ่น

“ถ้าอย่างนั้นฉันรบกวนให้คุณออกไปก่อนได้หรือเปล่าคะ ฉันกับลูกจะจัดบ้านค่ะ” ซ่งลี่อินไล่ เธอไม่สามารถที่จะให้คนแปลกหน้าอยู่ที่บ้านของเธอได้

“คะ..ครับ” หลี่จวินพูดจบก็เดินออกไป 

ซ่งลี่อินที่เห็นว่าหลี่จวินออกไปแล้วก็ถอนหายใจออกมา เธอนี่ตกใจแทบแย่ที่เห็นใครก็ไม่รู้เข้านอนอยู่ในบ้านที่เธอซื้อเอาไว้ นี่ถ้าเป็นโจรผู้ร้ายเธอจะทำยังไงเธอนี่คิดไม่ออกเลยจริงๆ

“ซือซือ ลูกเล่นที่นี่ก่อนนะครับ" ซ่งลี่อินวางลูกชายไว้ที่พื้นที่เธอปูผ้าเอาไว้ และมีคอกกั้นเด็ก และเอาของเล่นที่มีอยู่ในมิติออกมาให้เล่นฆ่าเวลา ระหว่างที่เธอนั้นไปดูห้องต่างๆ

“หม่ำๆ” เจ้าแก้มอ้วนซือซือตอบรับ ถ้าใครไม่เข้าใจก็จะคิดว่าซือซือนั้นหิว แต่มันไม่ใช่นี่เป็นการตอบรับของเด็กชาย

ซ่งลี่อินเข้ามาที่ในห้องนอน เธอก็นำที่นอนขนาดหกฟุตออกมาวาง พร้อมกับชุดเครื่องนอน ทั้งหมอนทั้งผ้าห่ม และผ้าม่านหน้าต่าง เธอเลือกที่จะเอาออกมาเพียงแค่หนึ่งห้อง ส่วนห้องที่เหลือนั้นเธอคิดว่าจะปล่อยทิ้งเอาไว้เสียก่อน

เมื่อห้องนอนเส็จแล้วเธอก็แอบออกมาดูลูกขายตัวน้อย เธอเห็นว่านั่งเล่นอยู่ก็เลยเดินเลยเขาไปที่ห้องครัวเธอใช้เวลาไม่นานก็นำของออกมาวางจนเสร็จ 

“ซือซือครับ” ซ่งลี่อินส่งเสียงเรียกลูกชาย

“หม่ำๆ” ซือซือหันมาตามเสียงเรียก เมื่อเห็นคนเป็นแม่ก็ส่งเสียงพร้อมกับเอามือตีไปที่ท้องเบาๆสองที

“หืม ลูกหิวแล้วอย่างนั้นหรือครับ มาๆแม่จะเอานมให้กิน” ลี่อินพูดจบก้หยิบขวนนมที่เธอนั้นชงเอาไว้มาป้อนให้ลูกชาย นมผงที่เธอเลือกให้ซือซือในตอนนี้เป็นนมผงที่มาจากห้างของเธอ เธอคิดว่าคุณภาพมันดีกว่าของในยุคนี้ 

ดีที่ตอนนี้ซือซือนั้นสามารถที่จะจับขวดนมกินเองได้แล้ว เธอจึงไม่จำเป็นต้องจับให้ เธอก็ได้แต่นั่งดูเท่านั้น ไม่นานเจ้าแก้มอ้วนซือซือก็หลับไป

หลังจากที่ซ่งลี่อินจัดการเรื่องในบ้านเรียบร้อยแล้ว ซือซือเองก้ตื่นนอนแล้ว ลี่อินคิดว่าวันนี้จะออกไปดูทำเลเปิดร้านเสียหน่อย

“ป่ะซือซือ แม่จะพาลูกออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกกัน”

“แอ้ๆ”

“อุ้ย!!” ลี่อินตกใจเมื่ออกมาจากบ้านก็เจอเข้ากับหลี่จวินที่เดินออกมาจากบ้านข้างๆเหมือนกัน ซึ่งดูเหมือนว่าเขานั้นก็กำลงจะออกไปข้างนอกเหมือนกัน

“สวัสดีครับ คุณจะออกไปข้างนอกหรือครับ” หลี่จวินทักทายผู้หญิงตรงหน้า

“สวัสดีค่ะ ฉันกำลังจะไปดูตลาดน่ะค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นให้ผมไปเป็นเพื่อนดีหรือเปล่าครับ ผมเองก็กำลังจะออกไปเหมือนกัน”

“อืม..เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ” ซ่งลี่อินที่เห็นว่าชายหนุ่มเป็นลูกชายของป้าเหนียงและจากสายตาของเธอแล้วก็เห็นว่าผู้ชายคนนี้น่าจะเป็นคนที่ใช้ได้เธอจึงไม่ได้ปฎิเสธที่จะให้เขานั้นเป็นคนพาไป