LOGINRREP5.ยัยตัวแสบ
“ม่ายย โมรำคาญ โมจะไปอาบน้ำ” พูดจบหล่อนก็เดินหนีผมเข้าไปในห้องน้ำเลย เฮ้อ…แล้วคืนนี้ผมจะอดใจไหวมั้ย ถ้าขืนโมริเกิดเป็นบ้าทำอะไรแปลกขึ้นมา ผมจะอยู่ยังไง? คนตัวโตนั่งคิดไม่ตกอยู่บนเตียง หัวใจดวงใหญ่ที่ห่างหายจากความรู้สึกตื่นเต้นไปนานแล้ว พองโตขขึ้นมาอีกครั้ง ให้ตายสิ! เขาไม่สามารถควบคุมความรู้สึกตัวเองได้เลย เจเจตัดสินใจปิดไฟแล้วนอนคลุมโปงเพื่อหลีกหนีคนเมา ถ้าเขาหลับทุกอย่างในคืนนี้ก็จะจบ “เอ๋? มืดจัง” คนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเอ่ยออกมาน้ำเสียงเอะใจเล็กน้อย ก่อนที่ร่างนุ่มนิ่มของเธอจะกระโดดขึ้นมาบนเตียง เตียงขนาดคิงไซต์อ่อนยวบจนคนที่นอนอยู่ไม่กล้าขยับตัวไปไหนเลย “นอนแล้วหรอคะ” โมริเอ่ยถามผมออกมา ผมรู้สึกได้ว่าเธอกำลังนั่งจ้องผมอยู่ “พี่เจยังไม่นอนใช่มั้ยคะ โมริมีเรื่องจะคุยด้วย” ไม่พูดอย่างเดียว เธอยังเขย่าตัวผมไปมาอีก พลึ่บ! “จะทำอะไร” ผมเอ่ยถามออกมา เพราะคนตัวเล็กดึงผ้าห่มออกจากหน้าผม นี่ขนาดเธอเข้าไปอาบน้ำแล้วกลิ่นเหล้ายังแรงอยู่เลย มันไม่ได้เหม็นนะ แต่มันชวนให้ดมมากกว่า กลิ่นสบู่อาบน้ำหอมๆน้้นไม่ได้กลบกลิ่นความมึนเมาไปหมดเสียทีเดียว “โมอยากขอโอกาส” “โอกาสอะไรของเธอโมริ” ผมกดน้ำเสียงต่ำลง แสงไฟสลัวๆจากโคมไฟทำให้ผมเห็นลางๆ ว่าคนตรงหน้าไม่ได้ใส่เสื้อผ้า!! 0_0 ให้ตาย! “พี่เจลองให้โอกาสโมริหน่อยได้มั้ยคะ โมริชอบพี่เจ…” ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าควรจะโฟกัสอะไรก่อนดี คำถามที่เธอถามหรือเลือนร่างอันเปลือยเปล่าของเธอ! และดูเหมือนลูกชายของผมจะเริ่มตื่นตัวแล้วด้วย กลิ่นกายสาวของโมริมันกำลังเชิญชวนให้เขาเข้าไปสัมผัสเธอ “ฉันไม่รับปาก….ฉันกลัวเธอจะเสียใจทีหลัง” “ไม่เป็นไรค่ะ ขอแค่พี่ลองให้โอกาสโมริสักครั้ง ต่อให้สุดท้ายถึงพี่จะไม่รักโมก็ไม่เป็นไร” ชายหนุ่มพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองด้วยความยากลำบาก ร่างหนาขบกรามเอาไว้แน่น เพราะคนข้างๆไม่ทำเพียงแค่พูดเฉยๆ หนำซ้ำเธอยังใช้นิ้วขึ้นมาทำปูไต่บริเวณหน้าอกของเขาอีกด้วย พรึ่บ! “พะพี่เจจะทำอะไรคะ?” ผมใช้เวลาไม่ถึงเสี้ยววิในการเปลี่ยนตำแหน่งขึ้นไปคร่อมร่างบางเอาไว้ บัดนี้โมริได้ล้มลงไปอยู่ใต้ร่างของเขาเรียบร้อยแล้ว “ทำไมเธอไม่ใส่เสื้อผ้า…..” เจเจเอ่ยถามพร้อมกับใช้นิ้วยาวเกลี่ยบริเวณต้นขาขาวเบาๆ “โม โม โมลืมค่ะ” ผมชักไม่แน่ใจแล้วว่าโมริกำลังเมาอยู่จริงหรือเปล่า “เธอแก้ผ้ามาอ่อยฉันขนาดนี้ ฉันควรทำยังไงกับเธอดี…..” “พี่เจ…อื้มมม” เหมือนร่างกายของผมจะไม่ต้องการเพิ่มบทสนทนาในระหว่างนี้ ผมก้มลงไปจูบโมอย่างดูดดื่มอีกครั้ง ลิ้นหนาสอดเข้าไปชิมโพรงปากหวานพร้อมกับดูดดึงมันอย่างสนุกสนาน “ดะเดี๋ยวค่ะ แต่โมมีข้อตกลงหนึ่งข้อ อ๊ะ” โมริจะรู้ไหมว่าผมไม่ต้องการให้เธอพูดอะไรขึ้นมาอีก เพราะผมกำลังสนุกอยู่กับการหยอกเย้ากับหน้าอกของเธอ “พี่ห้ามล่วงเกินโมจนกว่าพี่จะรักโม” หื้ม? ผมฟังไม่ผิดไปใช่ไหม “เธอว่าไงนะ?” เขาผละใบหน้าออกมาจากดอกบัวตูมโดยอัตโนมัติทันทีที่ได้ยินข้อตกลงนั้น เหมือนคนใต้ร่างจงใจแกล้งเขา ยัยตัวแสบ! “โมจะยอมยกร่างกายให้พี่ก็ต่อเมื่อพี่รักโมแล้วค่ะ” ผมนั่งนิ่งไม่กล้าทำอะไรต่อ เพราะมัวแต่คิดตามคำพูดที่คนใต้ร่างเอ่ยออกมา เธอตัังกฎมาแบบนี้เขาก็คงต้องห้ามใจตัวเองอย่างหนัก เพราะถึงยังไงเขาก็ไม่มีวันรักใครได้อีกแล้ว นั่นมันหมายถึงเรื่องบนเตียงระหว่างเขากับเธอจะไม่มีทางเกิดขึ้นเด็ดขาด! “ฉันจะออกไปนอนห้องรับแขก” ว่าจบผมก็เดินออกจากห้องนั้นมาเลย คืนนี้คงต้องไปนอนสงบสติอารมณ์อยู่คนเดียวเช่นเคย JJ End Mori Part รุ่งเช้า โมริตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวเล่นงานเธออย่างหนัก ไม่อยากจะเชื่อว่ากินไปแค่ไม่กี่แก้วเธอลับจำอะไรไม่ได้เลย แต่จะว่าไปก็จำได้ลางๆนะ ตื่นขึ้นมาฉันก็ไม่เห็นพี่เขาแล้วนั่นแหละ ฉันจำได้แค่ว่าฉันอ้วกใส่พี่เขาส่วนความทรงจำหลังจากนั้น ลืมจ่ะ ‘ไอ้เจ บอกแล้วไง คืนเข้าหอห้ามออกนอกห้อง’ เสียงดังเอะอะโวยวายด้านนอกทำให้คนที่กำลังแต่งตัวอยู่ต้องรีบเดินออกมาดู “คุณลุง!” ฉันเห็นคุณลุงกำลังยืนด่าพี่เจเจอยู่หน้าห้องรับแขก เมื่อคืนพี่เขาคงไปนอนห้องนั้นสินะ แต่ดูเหมือนพี่เขาจะไม่สะทกสะท้านอะไรกับคำพูดของคุณเลย เพราะเขาเดินออกมาจากห้องนั้นหน้าตาเฉย แถมยังส่งสายตาคาดโทษมาให้ฉันอีก T_T แล้วเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมพี่เขาถึงมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นง่าาา “จะยืนบื้ออีกนานไหม ตามฉันมาสิ” พี่เขาเดินมาหาฉันพร้อมกับสั่งให้ฉันเดินตามลงไป ไปไหน? “เดี๋ยว แล้วนั่นแกจะพาน้องไปไหน” คุณลุงเอ่ยถามขึ้นมา ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าพี่เขาจะพาฉันไปไหน “พาไปกินข้าวนอกบ้าน” 0.0 นี้คือหน้าตาของฉันตอนที่ได้ยินคำตอบ ฉันยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรพี่เจเจก็เดินมาคว้าข้อมือของฉันเดินลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็ว ภายในรถ “พี่จะพาโมไปไหนคะ” โมริเอ่ยถามออกมาเพราะเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่อยู่ พี่เจเจหันมามองหน้าฉันด้วยสายตาเหมือนยังงอนอะไรฉันอยู่อย่างงั้นแหละ “เดี๋ยวก็รู้เอง” พูดจบพี่เขาก็ขับรถออกมาจากบ้าน โดยที่ฉันไม่สามารถรู้ได้เลยว่าเส้นทางที่พี่เขาพาไปนั้นคือที่ไหน Mori End รถคันหรูแล่นเข้ามาจอดในสุสานด้วยความเร็วคงที่ โมริเบิกตาโพลงเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มพาเจอมาที่สุสาน เขาจะพาเธอมาที่นี่ทำไม หญิงสาวได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ คราวนี้เธอจะรอให้เขาบอกเธอเองว่าพามาที่นี่ด้วยจึดประสงค์อะไร “ลงมา” ฉันทำตามคำสั่งนั้นทันทีก่อนจะเดินตามพี่เขาไป “พาโมมาที่นี่ทำไมคะ” ด้านหน้าของเขาและเธอคือหลุมศพของผู้หญิงคนหนึ่ง เพียงเเค่เห็นภาพเล็กๆเธอก็พอจะจำได้ว่าผู่หญิงคนนี้คือคนรักของสามี “ฉันอยากพาเธอมาแนะนำให้อายรู้จัก” เขาหันมาบอกหน้าคนถามก่อนจะหันกลับไปยิ้มให้หลุมศพของคนที่ตัวเองรักจนหมดหัวใจ โมริแอบน้อยใจอยู่เหมือนกัน รอยยิ้มแบบนั้นเธอไม่เคยได้รับมันเลย “อายคือคนที่ฉันรัก เราสองคนรักกันมาก ตอนนั้นฉันคิดว่าผู้หญิงคนนี้แหละที่จะเป็นแม่ของลูกฉันได้ แต่เหมือนโชคชะตาจะเล่นตลก ฉันกับอายถึงได้จากกันเร็วแบบนี้” โมริหน้าชาให้กับทุกคำพูดที่เจเจเอ่ยออกมา หญิงสาวไม่เข้าใจว่าเขาจะมาสาธยายเรื่องพวกนี้ให้เธอฟังทำไม “แล้วพี่มาบอกโมทำไมคะ” “ก็เมื่อคืนนี้เธอขอโอกาสจากฉัน ฉันแค่อยากให้เธอรู้ว่าการให้โอกาสตัวเองในการรักใครอีกคน สำหรับฉันมันเป็นเรื่องยาก” ที่เขาพาโมริมาที่นี่เพราะเขาอยากให้เธอเข้าใจและทำใจเรื่องของเขาซะ เรื่องของความรู้สึกมันไม่ได้ง่ายอย่างงั้นหรอก “โมไปขอโอกาสจากพี่ตอนไหนคะ?” “นี่เธอ…อย่าบอกนะว่าจำเรื่องเมื่อคืนนี้ไม่ได้?” คนตัวโตถอนหายใจออกมาพร้อมกับส่ายหัว เขาไม่คิดว่าเธอจะเมาจนจำอะไรไม่ได้ขนาดนี้ “ค่ะ” โมริตอบกลับหน้าตาย นี่เธอพูดอะไรกับเขาไปบ้าง คงไม่ได้ทำอะไรแปลกๆให้เขาดูใช่ไหม “เจริญล่ะ แล้วเธอจำได้ไหมว่าเมื่อคืนแก้ผ้าให้ฉันดูอ่ะ” “ห๊าาา! โมเนี้ยนะแก้ผ้าให้พะพี่ดู?” ตอนนี้ร่างกายของเธอชาไปทั่วร่างของจริง ต่อจากนี้โมริสาบานกับตัวเองเอาไว้อย่างหนักแน่นว่าเธอจะไม่ดื่มเหล้าอีกเด็ดขาด!! ตอนนี้อายจนไม่รู้จะมุดหน้าไปที่ไหนแล้ว ใบหน้านวลร้อนผ่าวขึ้นมาทันที “ใช่! งั้นต่อจากนี้เธอก็ช่วยทำตัวให้เป็นปกติเถอะ ฉันจะลืมๆเรื่องเมื่อคืนนึ้ไปก็แล้วกัน” ชายหนุ่มพูดจบก็นำดอกไม้ที่ถือมาด้วยไปวางไว้ที่หลุมศพของคนรัก ก่อนจะพาโมริกลับบ้าน ถ้ารู้ว่าเธอจำอะไรไม่ได้เขาก็คงไม่เสียเวลาพามาที่นี่หรอก แต่จะว่าไปเขาก็แอบนอยด์อยู่เหมือนกันที่โมริจำอะไรไม่ได้เลย มันเหมือนกับเขาโดนยัยเด็กแสบนี่แกล้งปั่นหัวเล่น เพราะเมื่อคืนกว่าเขาจะหลับลงไปต้องเสียเวลาไปใช้มือกับลูกชายตัวเองอีกเป็นชั่วโมง ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ!RREP41:The END “มะไม่ค่ะ วันนี้โมจะทำเอง อื้ออออ” หญิงสาวส่งเสียงครางออกมาอย่างลืมตัว เมื่อร่องสาวกลืนท่อนเอ็นร้อนๆไปจนสุดลำ มือหนาประคองเอวบางเอาไว้ โมริขยับขึ้นลงช้าๆเนิบนาบแต่เสียวสุดๆเพราะภาพตรงหน้ามันช่างสวยงามเกินกว่าจะบรรยาย “อ่าา เสียวมากที่รัก” ถึงจะอยากเด้งรับเอวขอดมากแค่ไหน แต่ชายหนุ่มก็จำต้องอดใจเอาไว้ เพราะเขาไม่อยากกระแทกเข้าไปในโพรงมดลูกนั่นแรงๆ เขากลัวลูกจะได้รับอันตราย “อ๊ะ อ๊ายย มะไม่ไหวแล้วค่ะ” โมริหอบแฮ่กๆซบอกเขา คนท้องมักจะเหนื่อยเร็วกว่าคนปกติคือเรื่องจริง ออกเเรงเพียงแค่นั้น ก็เหมือนกับไปวิ่งรอบสนามมาเป็นสิบรอบแล้ว เจเจหัวเราะในลำคอเล็กน้อย เขามองเห็นความตั้งใจในตัวเธอ แต่ต่อจากนี้เขาขอเป็นคนคุมเกมส์เองเถอะนะ ชายหนุ่มจัดแจงวางเมียสาวลงเบาๆโดยที่ไม่ยอมให้จุดเชื่อมต่อแยกออกจากกัน จากนั้นร่างหนาก็เริ่มขยับเอวไปตามอารมณ์ มือหนาเคล้นคลึงหนาอกงามด้วยความหิวโหย เสียงครวญครางดังกระเส่าขึ้นมาเป็นระยะ โชคดีที่ไม่มีใครออกมาเดินเพ่นพ่านเวลานี้ ไม่งั้นคงได้เจอฉากเด็ดเป็นแน่! “อ๊าา อื่ออ พะพี่เจคะ โมจะเสร็จแล้ว” ดวงตาปรือฉ่ำจ้องมองคนที่ทาบทับอยู่บนร่าง
RREP40:สามีขี้น้อยใจ ตกดึก โมรินั่งกอดอกพลางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ตั้งแต่กลับจากโรงพยาบาล สามีก็ดูแปลกไปสิ้นเชิง เขาพูดน้อย ไม่ต่อเถียง แถมยังไม่ยุ่งกับร่างกายของเธออีก ซึ่งมันผิดวิสัยของคนหื่นอย่างเจเจเอามากๆ เขาพาเธอไปกินไอติมในห้างก็จริง แต่เจเจกลับทำตัวเหมือนกำลังไม่พอใจอะไรอยู่ในใจลึกๆ ซึ่งตอนแรกโมริเองก็ไม่ทันได้สังเกตุเห็นอะไรด้วยซ้ำ แต่ความมึนตึงของเขาทำให้หญิงสาวเริ่มมั่นใจ ว่าสามีกำลังไม่พอใจอะไรเธออยู่แน่ๆ ร่างบางหันไปมองนาฬิกาสี่เหลี่ยมบนโต๊ะข้างหัวเตียงนอนอีกครั้ง ขณะนี้เวลา 23:30 นาที ไปแล้ว แต่ทำไมสามีตัวดีถึงไม่เข้ามาก่อกวนเธอดั่งเช่นทุกวัน และแล้วความอดทนของว่าที่คุณแม่ก็หมดลง ปกติทุกคืนเขาจะต้องมาออดอ้อนขอเรื่องอย่างว่ากับเธอ แต่วันนี้กลับเงียบเชียบ ไม่โผล่หัวมาแม่แต่เงา ทำแบบนี้หมายความว่ายังไงกันแน่ “ทำอะไรอยู่คะ” หญิงสาวเดินตรงดิ่งมายังห้องรับแขกทันที กลิ่นเหล้าราคาแพงลอยคละคลุ้ง จนเธอต้องเอานิ้วมาปิดจมูกไว้ นี่คือเหตุผลที่ทำให้เขาไม่ยอมขึ้นไปนอนหรอ? มานั่งดื่มเหล้าเนี้ยนะ “ดื่มเหล้าอยู่ แล้วลงมาทำอะไรหื้มม นึกว่านอนไปแล้วเสียอีก” คนตัวเล็ก
RREP39:ตื้นตันใจ หลายสัปดาห์ต่อมา วันนี้อากาศค่อนข้างจะครึ้มตั้งแต่เช้า หญิงสาวตื่นขึ้นมาด้วยอาการไม่ค่อยจะสดชื่นนัก เพราะบรรยากาศมันช่างน่านอนต่อเสียเหลือเกิน โมรินอนพลิกตัวไปมา ไม่ยอมลืมตาตื่น หากวันนี้ไม่มีนัดกับหมอ เธอคงไม่ต้องตื่นขึ้นมาแต่เช้าแบบนี้หรอก “ที่รักครับ ตื่นได้แล้ว” เจเจเดินเข้ามาหาภรรยาที่นอนอยู่บนเตียง ในสภาพผ้าขนหนูผืนเดียวพันอยู่ที่ขอบเอว เพราะเขาตื่นก่อนเธอนานแล้ว วันนี้เขาต้องแหกขี้ตามาเคลียร์งานแต่เช้า เพราะวันนี้มีนัดที่สำคัญกว่า คือการพาเมียไปหาหมอ เขาอยากเห็นลูกบนจออัลตร้าซาวจะแย่แล้ว มันตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก “อื้อ ขอนอนต่ออีกนิดได้ไหมคะ” คนตัวเล็กส่งเสียงอ้อยอิ่ง ช่วงนี้เธอรู้สึกอยากนอนมากกว่าปกติ เหมือนร่างกายมันเหนื่อยล้าอะไรก็ไม่รู้ ชายหนุ่มกระตุกยิ้มกรุ้มกริ่ม เขามีวิธีทำให้แม่ตัวดีรีบลุกขึ้นอย่างไวอยู่ในหัวแล้ว ร่างสูงเดินอ้อมมาอยู่ฝั่งที่เมียนอน ก่อนที่มือหนาจะดึงผ้าขนหนูสีขาวสะอาดออกไปจากเอว ส่งผลให้เจ้าหนอนยักษ์ที่กึ่งๆกำลังจะตื่นตัว เด้งดึ๋งดังอยู่อย่างโล่งโจ้ง “ถ้าปลุกดีๆแล้วไม่ยอมตื่น ผัวจะจับปล้ำซะเลยดีไหม” “ว้าย! ลามก!”
RREP38:คนเอาแต่ใจ 21:25 น. กลับมาถึงบ้าน หญิงสาวจึงขอตัวเข้าไปอาบน้ำก่อน วันนี้ว่าที่คุณแม่รู้สึกเหนียวเหนอะหนะร่างกาย จึงทำการอาบน้ำขัดผิดนานๆ ไปหน่อย แถมสระผมด้วยเพราะรู้สึกขัดใจที่มันไม่ค่อยเป็นทรง ช่วงนี้อารมณ์ของโมริดูขึ้นลงง่ายผิดปกติ เนื่องจากฮอร์โมนของคนท้องเริ่มทำงานมากขึ้นกว่าเดิม ร่างบางเดินถือผ้าขนหนูเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำ ก่อนที่สายตาจะค่อยๆปรับโฟกัส เพราะตอนนี้ในห้องนั้นมีเพียงแสงไฟสลัวๆจากโคมไฟบนหัวเตียงเท่านั้น หญิงสาวเดินลูบผมอันเปียกปอนของตัวเองเดินมาหยุดอยู่ข้างๆเตียง ก่อนจะก้มลงไปมองหน้าสามีที่ดูเหมือนจะหนีเธอเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้วด้วยรอยยิ้ม “หลับเร็วดีจัง รู้งี้ให้กินทุกวันซะก็ดี จะได้งดทำการบ้าน” ใบหน้าเปื้อนยิ้มเลื่อนออกมา ก่อนที่โมริจะบิดขี้เกียจไปมาเบาๆ คนตัวเล็กเช็ดผมอยู่ภายใต้ความมืดจนมันเกือบแห้งสนิท จึงตัดสินใจนำผ้าไปตากเอาไว้ ปากน้อยๆหาววอดๆอยู่สองสามที แถมตาของเธอก็เริ่มจะปรือได้ที่ เห็นทีคืนนี้คงได้นอนหลับสบาย เพราะคนที่ชอบกวนเธอก่อนนอนทุกคืน หลับสนิทไปแล้ว โมริกระโดดขึ้นเตียงนอนเบาๆ ก่อนจะค่อยๆหลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างใจนึก แต่ท
RREP37: คนเกียมัว “อะไร พวกมึงทำหน้างี้หมายความว่า?” จิมมี่หันไปมองเจษกับเจเจสลับกัน ก็มันสองตัวเล่นก้มไปมองนาฬิกาทั้งคู่ ไม่บอกก็รู้ละ ว่ากลัวเมียตามกลับบ้าน “กูบอกลินว่าจะมาไม่เกินชั่วโมง” “กูก็บอกโมไว้ว่าจะรีบกลับ” “อะไรวะไอ้คิน งั้นเรานั่งแดกกันแม่งแค่สองคนนี่แหละ ใครมันจะใจร้ายใจดำกับเพื่อนนักก็ปล่อยมันไป” อคินลอบยิ้มให้กับความน้อยใจของจิมมี่ ก็จะไม่ให้น้อยใจได้ยังไง รอบที่แล้วพวกมันก็ลากเขาไปนั่งเหงาที่ร้านอาหาร ต้องดูมันสองคนเอาใจเมีเลี่ยนจนเขาแทบจะอ้วก “เออๆ เดี๋ยวหยิบไวน์มาให้ เห็นว่าวันนี้ได้อยู่ครบกันหรอกนะถึงยอม แล้วมึงว่าไงไอ้เจ จะอยู่ไม่อยู่” “อืม อยู่ก็ได้เมียกูใจดี คงไม่ว่าอะไรหรอกมั้ง” อีกด้าน “ฮัดเช้ย!” โมริขยี้จมูกเบาๆเมื่อจู่ๆตัวเองก็จามขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ “โอ้ย ใครนินทาเนี้ย” หญิงสาววางหนังสือเกี่ยวกับคุณแม่และเด็กลงบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาว่าตอนนี้กี่โมงเเล้ว เมื่อเห็นว่าสามีออกไปยังไม่ถึงชั่วโมง จึงเก็บโทรศัพท์ลง แล้วหันไปสนใจหนักสือต่อ หนึ่งชั่วโมงต่อมา ตื๊ดดด ตื๊ดดด ตื๊ดดด โมริหยิบโทรศัทพ์เครื่องหรูของ
RREP35:ให้โอกาส “พ่อขาา อยู่ต่ออีกสักอาทิตย์ไม่ได้หรอคะ” โมริเดินเข้ามาคลอเคลียร์บิดา เมื่อใกล้จะได้เวลาออกไปขึ้นเครื่องแล้ว มาสะต้องรีบกลับไปสะสางงานให้เสร็จสิ้น ก่อนที่เขาจะมอบอำนาจให้หลานชายไปรับช่วงต่อ ก่อนหน้านี้้ขาตัดสินใจแล้ววว่าถ้าเคลียร์เรื่องงานที่ญี่ปุ่นเสร็จเรียบร้อย เขาจะกลับมาอยู่ที่ประเทศไทยกับลูกสาวถาวร “พ่อต้องรีบกลับไปเคลียร์งานจริงๆ ไว้เรียบร้อยเมื่อไหร่พ่อจะรีบกลับมาหานะ” “ก็ได้ค่ะ โมจะจัดการเรื่องบ้านให้นะคะ เดี๋ยวหาให้แถวๆนี้แหละจะได้อยู่ใกล้ๆโมกับหลาน” “จริงๆคุณพ่ออยู่บ้านผมด้วยกันเลยก็ได้นะครับ” เจเจที่เดินตามมาสมทบเอ่ยบอกเพราะเขาคิดงั้นจริงๆ บิดาของเขาคงดีใจแน่ หากพ่อตายอมมาอยู่ด้วยใหญ่ คฤหาสน์เฉินหวังใหญ่โตพอที่จะบรรจุคนได้เป็นสิบๆคน แค่พ่อตาคนเดียวทำไมเขาจะดูแลไม่ได้ “พ่อเกรงใจน่ะสิ แล้วนี่โจเซฟไปไหนล่ะ ไม่เห็นหน้าตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว” “พ่อไปหาเพื่อนครับ เห็นบอกว่ามีธุระ พ่อฝากมาบอกว่าขอให้เดินทางปลอดภัย รอบหน้ากลับมาจะพาไปเข้าชมรมตีกลอฟท์ด้วยครับ” “ได้สิ ฝากด้วยอีกหนด้วยนะ ว่าพ่อตีกลอฟท์ไม่เก่ง” “นายครับ ต้องไ
RREP22.พรากพ่อแม่ลูก รุ่งเช้าของวันเดียวกันนั้น โมริเรียกแท็กซี่ให้เขามารับที่หน้าคฤหาสน์ของตระกูลเฉินหวังตั้งแต่เช้าตรู่ เธอแบกหัวใจที่พังยับเยินพร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้าสองใบออกมาจากที่นั่นโดยไม่หันกลับไปมองด้านหลังเลยสักนิด เพราะเธอตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วว่าต่อจากนี้เธอจะลืมผู้ชายที่ชื่อเจเจไ
RREP7.กลืนน้ำลายNC ตกดึก โมริหันไปมองนาฬิกาเรือนใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนังห้องเพื่อดูเวลาว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว 23:40 น. เมื่อเห็นว่าเวลานี้ดึกมากแล้วหญิงสาวจึงเดินเข้าไปอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน วันนี้คุณสามีตัวดีของเธอยังไม่โผล่หน้ามาให้เธอเห็นอีกเลย นับตั้งแต่เจอกันที่ห้างสรรพสินค้า ถ้าถามว่าตอนนี้เธ
RREP6.เตือนแล้วนะ เมื่อกลับมาถึงบ้านเจเจก็หายเข้ากลีบเมฆไปเลย วันนี้โจเซฟเรียกโมริเข้ามาคุยที่ห้องทำงานเพราะต้องการจะคุยเรื่องที่เตรียมการเอาไว้ให้ อีกอย่างหนึ่งที่มาสะฝากฝังเขาเอาไว้นั่นก็คือการเปิดร้านขนมให้โมริ “สวัสดีค่ะคุณลุง มีอะไรจะคุยกับโมหรอคะ” “อ้าวหนูโม มาพอดีเลย ลุงมีเรื่องจะคุ
RREP4.งานแต่งงาน JJ Part ชายหนุ่มพาหญิงสาวเข้ามาลองชุดแต่งงานตาใที่บิดาสั่ง หลังจากบทสนทนานั้นจบลง เขาและเธอก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีกจนกระทั่งมาถึงร้านลองชุด ตอนนี้ผมกำลังรอโมริเลือกชุดอยู่ ชุดเจ้าบ่าวมันไม่มีอะไรมาก เเค่ใส่สูทเฉยๆ ส่วนชุดเจ้าสาวผมไม่ค่อยรู้เรื่องหรอกนะ ใส่ชุดไหนมันก็เหมือนๆกัน







