บทที่ 10

นังลูกคุณหนูแคระนั่นเวลาด่ามันจิกกัดจี้ปมเจ็บแสบสะเทือนไปถึงรากเหง้าเราทั้งสามคนจนจุกอก

 ถึงจะโดนเหยียดเรื่องฐานะมาเยอะคิดว่าเข้มแข็งมากพอจะไม่หวั่นไหวกับคำพวกนี้แต่ก็รู้สึกจนได้ เล่นเอาซึมหมู่ไปเลย

 

พวกเราสามคนมาล้างตัวในวัดใกล้ตลาดซื้อขนมปังปอนมานั่งให้อาหารปลาที่คลองหลังวัดในสภาพเหม่อลอยฉีกขนมปังให้ปลาบ้างเอาเข้าปากตัวเองบ้าง คนสวยที่สุดของกลุ่มอย่างกู? มองที่ปลาก่อนจะหันหน้าไปทางเพื่อนทางซ้ายที ทางขวาที ที่เหม่อตามๆ กัน

"เราอาจจะจนอย่างที่อีเตี้ยมันด่าแต่ความจนมันดีนะเว้ยมันทำให้เราไม่ต้องสวมหน้ากากเข้าหากันไม่ต้องซื้ออะไรอวดกัน แล้วก็ไม่ต้องใช้เงินเปย์ใครให้เขามารักเรา"

กูพูดขึ้นกลางวงปลอบใจเดอะแก๊งตัวใหญ่ใจปลาซิวให้หายซึมกระทือ

"อืม ..กูก็ว่างั้น การที่พวกเราเด็กทุนมาคบกันนั่นมันก็คัดเพื่อนให้ส่วนหนึ่งแล้ว เราที่เรียนเก่งขนาดนี้หัวไวขนาดนี้และต้องมีความรับผิดชอบช่วยที่บ้านทำงาน กูว่ามันก็เท่ไม่หยอก" ไอ้โมกเริ่มฮึกเหิมจากที่ซึมเป็นส้วมก็แหงนหน้าพูดขึ้น

"ใช่มะ... มึงล่ะตะวัน เฟลมั้ยวะ? ที่ต้องมาโดนแซะเรื่องจนเพราะกู"

"กูไม่ใช่คนคิดมาก กูมีพวกมึงเป็นเพื่อนพอแล้วเป็นเพื่อนลูกแม่ค้าขนมหวานโคตรดี กินให้เบาหวานขึ้นตาตัดขากันไปข้างก็ไม่ต้องจ่ายตังเยอะเหมือนขนมในมหาลัย แม่มึงก็ชอบให้ฟรีดีจะตาย ส่วนไอ้โมกมันเก่งปฏิบัติกูพึ่งมันได้แน่!"

"พวกมึงต้องทำได้แน่ความฝันที่อยากเป็นเจ้าของร้านค้ารถครบวงจร มึงสองตัวเปิดบริษัทได้แน่พวกมึงเก่งจะตายต้องทำได้อยู่แล้ว"

"อ้าว..แล้วมึงล่ะ ไมมาเป็นแม่บ้านให้บริษัทพวกกูเหรอตำแหน่งว่างนะปัดกวาดเช็ดถูทำอาหารไรงี้~"

"งี้ที่หน้ามึงเหรอกูจะหาผัวรวย ดูปากนทกรนะคะกูต้องจับผัวรวยสักคนในมหาลัยให้ได้ก่อนเรียนจบ กูจะไม่คบคนจนจะเอาที่มันรวยกว่าอีแคระไฮโซนั่นจะให้แฟนกูซื้อขนมปังร้านมันมาให้ปลาสวายที่วัดนี้กิน คอยดู!"

"ความฝันเหี้ยไรเนี่ย?"

...

ต้องจริงจังมากกว่านี้แล้วเรื่องหาผัวตั้งแต่มีเรื่องกับอีเเคระไฮโซนั่นยังไม่มองหน้ามันเห็นหน้ากันไกลๆ ก็เดินเลี่ยงไปอีกทาง นั่งห่างกันเป็นเมตร

เด็กทุนสามคนนั่งหน้าห้องอีตัวดีนั่งไถมือถืออยู่หลังห้อง ไม่มีคำว่ารวมตัว ไม่มีการสมานฉันท์ เป็นอยู่แบบนั้นมาเกือบเดือน

แต่คนมันเขม่นกันเกลียดกันไม่ว่าอีกฝ่ายทำอะไรดันเสือกรู้ไปเสียหมด

อีเตี้ยอีฟมันคบกับเดือนคณะอยู่ เชิดหน้าชูคอเสียไม่มี ได้ข่าวว่าเขามาจีบก่อนโรแมนติกเวอร์มารับไปส่ง ซื้อดอกกุหลาบให้ทุกวัน นั่งป้อนข้าวป้อนน้ำหัวชนกัน คลั่งรักเวอร์อยากเฟี้ยงรองเท้าใส่หัวสายไหมของมันมาก เหมือนอยากบอกให้โลกรู้ว่าความรักทำให้ผมเป็นสีชมพูได้?

แหวะ! สิฮาก!

อยู่ในมหาลัยเดินจับมือถือแขนกระหนุงกระหนิงมีชื่อเรียกแทนตัวกันแบบน่ารักๆ น่ารักตรงไหน?

"ลิลิธเลิกใช้หางตาเหล่มองอีฟแบบนั้นสักทีเถอะเดี๋ยวตาก็เข๋ปากเบี้ยวเข้าสักวันหันไปมองดีๆ ก็ได้"

ตะวันแม่งทักตลอดเรื่องการมองคนด้วยหางตาก็มันมีพี่กิ๊กสุวัจนีเป็นไอดอลนี่หว่าการสื่ออารมณ์ความริษยามันต้องถึงอารมณ์จะได้รู้ว่ากูเกลียดมัน!

"อีฟทำไฮไลท์ผมสีชมพูตัดหน้าม้าดูน่ารักขึ้นนะ อย่างว่าแหละนะคนมีความรักมักจะสวยขึ้น"

สองเพื่อนซี้ที่ไม่ได้เกลียดคนอื่นตามเพื่อนสนิทเอ่ยชมขึ้นเพราะปกติคุณหนูไฮโซก็ดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่แล้ว กริยามารยาทดูเป็นผู้ดีชัดเจนยกเว้นแค่ตอนทะเลาะกับกูเนี่ย..

เมื่อไหร่ที่เราสองคนทะเลาะกันคนรวยก็รวยเถอะไม่ต่างจากหมาน้อยฟัดกันเละบ้านบึ้ม!

"ตะวันมึงชมมัน มึงชมมันต่อหน้ากู ฮือออออ"

"ลิลิธไม่มีน้ำตานี่เพื่อนไงไม่ต้องแสดง"

"กูไม่ได้ว่าที่พวกมึงไม่เกลียดมันเหมือนกูแต่ทำไมต้องชมมันต่อหน้ากูด้วยวะ กูไม่น่ารักตรงไหน สู้มันไม่ได้ตรงไหน!"

"มึงลืมโกนหนวดหรือเปล่าพี่ลิลิธ?" คางเรียวถูกมือใหญ่ของเพื่อนจับส่ายไปมาจนคนขี้เหวี่ยงแยกเขี้ยวไล่งับมือเพื่อนตัวโตพัลวัน

"ไอ้โมกไอ้หยาบคาย...กูนอย เบื่อคนรวย มันอยากสวยอยากใสก็แค่ไปฉีดผิวนวดหน้าทำทรีตเม้นแดกกลูต้า นั่งจิบชาแดกขนมเค้กสวยๆ ก็ตกผู้ได้แล้วแต่มึงดูกูสิ นั่งกวนขนมตั้งแต่ตีสี่ ห่อขนมตีห้าขายขนมหกโมงแปดเก้าโมงมาโรงเรียน เมียที่สวยและขยันขนาดนี้จะหาได้จากที่ไหน ไอ้พวกตาถั่วเอ้ย แค่หน้ามันไปนิดมือด้านไปหน่อยพูดเสียงดังไปบ้างแค่เนี้ยรับไม่ได้หรือไง.. อะ.. อ้าว ..ไอ้ตะวันไอ้โมกไปไหนกันรอกูด้วย!"

สองเพื่อนตัวโต้ดินฉับๆไม่รอเพื่อนตัวเล็กที่ตัดพ้อต่อโชคชะตายาวเหยียดทั้งที่ตนเองเป็นคนหน้าไม่อายที่สุดในกลุ่ม

เป็นเคะที่ริษยาเพียงคนคนเดียวคนที่ส่วนสูงเท่ากันคนนนั้นและกำลังริษยามากขึ้นเมื่อถูกทำคะแนนนำหน้าเพราะฝั่งนั้นมีผู้ชายมาติดตรึมแต่ตนเองยังแห้งเหี่ยวทุกวัน

...

..