บทที่ 9

 

ตึ่กๆๆๆๆๆ

ฮิฮิฮิๆๆๆๆๆๆ

หุๆๆๆๆๆ

โฮ่ะๆๆๆๆๆๆๆ

 

"ดูหมอนั่นดิวิ่งไปหัวเราะไปหน้าตาเขียวๆ บวมๆ ตลกชะมัด"

นักศึกษาสองคนที่เดินผ่านมาเห็นคนตัวเล็กกึ่งวิ่งกึ่งโดดดึ๋งๆ ผ่านหน้าไป ทั้งเสียงหัวเราะประหลาดท่าทางตลก หน้าตาบวมช้ำทำคนที่เดินผ่านไปมามองตามจนเหลียวหลัง

"หมอนั่นเด็กปีหนึ่งที่ไปมีเรื่องกับอาชีวะคู่อริใช่ไหม?" 

"เออหมอนี่แหละสร้างวีรกรรมตีกับชาวบ้านไม่หยุดหย่อนตั้งแต่เข้าเรียนวันแรกชื่อไอ้น้องลิลิธ"

"ตัวเล็กๆ น่ารักงี้นะ"

"เออเล็กแบบนี้แหละแสบนักไอ้คนที่ประกาศเป้าหมายที่มาเรียนวิศวะคือมาหาผัวหล่อรวยไง"

"แล้วมันไม่รวยเหรอจะเอาผัวรวยไปทำไม?"

"มันไม่รวยแต่เรียนเก่งเด็กทุนไอ้เพื่อนตัวโตสองคนที่เดินกับมันนั่นก็เด็กทุนเรียนเก่งแต่บ้านจนเหมือนกัน"

"อ้อ"

"มึงถามทำไมวะอดัม อย่าบอกนะว่ามึงชอบของแรร์"

"ไม่รู้น้องมันก็น่ารักดี"

"เฮ้ย มึงอย่าๆๆๆ  มึงก็เห็นว่ามันร้ายมันแสบตัวแม่ตัวมัมขนาดไหน เคะน่ารักๆ เยอะแยะมึงจะมาตกหลุมรักนางร้ายไม่ได้!"

"ทำไมวะไม่เหมือนใครดีออก"

"จ้า ไม่เหมือนใครเพราะไม่มีใครกล้าเหมือนมันไง ไปเถอะ แดกข้าวกัน"

..

บ่ายแก่ๆ ถึงเวลาเลิกคลาสก็ไม่เห็นเสี้ยนหนามตำตีนอย่างอีคุณหนูเตี้ยอีกเลยสงสัยร้องไห้แงๆ กลับบ้านไปฟ้องแม่แน่ๆ

อีเพื่อนสองตัวไม่เห็นมันจะสนใจนั่งคุยกันเฉยไม่ออกไปตาม เป็นเดือดเป็นร้อนอะไรที่เพื่อนหายไป สงสัยจะแวบหายไปกับหนุ่มประจำจนชิน

 

"ลิลิธมึงไปห้องน้ำไม่เห็นน้องเเคระเพื่อนรักมึงเหรอไปนานเป็นชั่วโมง ส้วมเต็มไปแล้วมั้ง"

โมกถามขึ้นเมื่อหันไปเจออีตัวคนคุยกันเจี๊ยวจ๊าวโดยไร้เงาหัวหน้าแก๊งนางพญาคนแคระเช่นอีฟ

"ใครเพื่อนรักมันไม่ทราบมันไปทางไหนกูจะรู้ไหมรีบวิ่งไปฉี่ปวดฉี่จะแตก"

"เหรอ? เพื่อนมันก็ไม่ไปดูเลยเนอะนั่งดูเครื่องสำอางอยู่ได้โบกเข้าไปโบกจนหน้าลอยไปถึงดาวอังคาร"

"แกว่าใครโบกเครื่องสำอางหนายิ่งกว่าเทคอนกรีตแปดชั้นห๊ะ พวกฉันน่ะมีปัญญาซื้อโบกแต่คนที่ไม่มีปัญญาซื้อใช้แค่แป้งแคร์กับอุทัยทิพย์ทาปากแต่งหน้าน่ะ อย่าเสนอหน้ามาบอกว่าอะไรดีไม่ดี แล้วก็นะเรื่องอีฟมันจะหายไปนานแค่ไหนก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะมันจะเก็บแต้มผู้ชายย่ะ"

สาวประเภทสองที่คบกับอีแคระอีฟเชิดหน้าชูคออวดอ้างความร่ำรวยที่มีพ่อแม่โอนเงินใช้ไม่ขาดมือมันถึงได้พากันประโคมซื้อเครื่องสำอางแบรนด์ดังทุกคอเล็กชั่น ความจริงเครื่องสำอางแพงมันช่วยกลบปิดจุดบกพร่องบนใบหน้าหยาบหนาของพวกมันได้ แต่สิ่งเดียวที่เครื่องสำอางปิดไม่ได้คือนิสัยสถุนขี้เหยียดชอบเหยียบย่ำทับถมคนอื่น

...

หลังเลิกเรียน

มันก็มีอิจฉาบ้างตามนิสัยมนุษย์เคะผู้สวยแซ่บแต่แล้วไงแป้งแคร์กับอุทัยทิพย์ยังทำให้ผู้ชายหล่อเดินตามต้อยๆ ได้ก็แล้วกันไม่เหมือนไฮโซอย่างอีแคระอีฟที่กว่าจะแต่งหน้าทำผมออกมาเจอผู้ชายได้เป็นชาติ ช้าเป็นเต่าแบบนั้นตามจะคาบมาแดกเสียให้หมด?

 

ฮ่า ฮ่า ฮ่า

ใบหน้าเรียวเล็กก็แสยะยิ้มร้ายระเบิดหัวเราะออกมาดังลั่นทั้งที่ยังไม่มีใครพูดอะไร

แม้แต่ตะวันกับโมกเองก็ผงะถอยห่างจากเพื่อนสนิท หรือนี่อาจจะเป็นผลพวงที่โดนไม้ฟาดมาก็เป็นได้ เพื่อนๆ คิดในใจแล้วเดินตามคนตัวเล็กไปห่างๆ

เดินโผล่พ้นรั้วมหาลัยได้เพียงสามก้าว รถตู้สีดำที่จอดด้านหน้าก็เปิดออกอย่างเเรง

 

ครืดดดดด

ปึ้งงงงงงง!!

 

"ลิลิธแกแกล้งฉัน! "

ปากเล็กเคลือบกลอสสีชมพู ผมเผ้าเปียกชื้นชุดนักศึกษาถูกเปลี่ยนเป็นชุดลำลองลายคิตตี้สีชมพูในมือถือเค้กครีมสดข้างละปอนประกาศก้องเต็มหน้ามหาลัยด้วยท่าทางโกรธจัด

ไม่ทันได้ตั้งตัวเค้กสีขาวปลิวว่อนในระยะรัศมีไม่ถึงสามเมตร...และ

 

โพล๊ะ!!! โพล่ะ!!!

แม่นมาก

แปะ แปะ แปะ

 

นักศึกษาที่หยุดยืนดูถึงกับเอ่ยปากชม ปรบมือให้เปาะแปะแก่คนน่ารักประจำแผนกที่เข้าปะทะกันอีกครั้งหลังผ่านวันรับน้องมาได้ไม่ถึงเดือน

หน้าที่ยังไม่หายช้ำกับหัวที่ยังปูดโนไม่เว้นแม้แต่เส้นผมสั้นเรียงตัวสวยที่พึ่งหวีมานั่งอ่อยผู้ชายหน้ามหาลัยบัดนี้สภาพเละเป็นโจ๊ก

ครีมสดสีขาวหนาเตอะค่อยๆ ไหลลงมาจากใบหน้าไถลลื่นหล่นเละลงมากองรวมกันที่ปลายเท้า ร่างเล็กยังตกใจไม่หายนึกว่าโดนปาระเบิดใส่กระพริบตาปริบๆ แหวกครีมสีขาวออกมามองดูโลก

สองหนุ่มตัวโตที่ตามมาทีหลังเห็นคนมุงเต็มหน้าทางเข้าจึงชะเง้อมองดูถึงได้รู้ว่าเพื่อนตัวเองยืนขาวโพลนเหมือนโดนถังสีขาวตกใส่ มือเล็กค่อยๆ ลูบครีมสดหอมกรุ่นเนื้อเนียนนุ่มออกจากหน้า เพราะมันไม่ควรจะมาอยู่บนหน้าสวยๆ ที่พึ่งทาแป้งทาปากมาอวดผู้ชาย

แผล่ะ!

 

ครีมเหลวสีขาวเต็มมือถูกสลัดออกจากมือเผยให้เห็นใบหน้าที่แดงขึ้นไม่ใช่เพราะครีมเค้กไม่ใช่เพราะอุทัยทิพย์แต่เป็นเพราะความโกรธที่ทำให้เลือดขึ้นหน้าต่าหาก

"มึงทำบ้าอะไรห๊าอีไฮโซแคระ!!"

 

ร่างเล็กถลาเข้าหาคู่อริตลอดการอย่างอีฟทันทีที่ตั้งสติได้ ยังดีที่เพื่อนตัวโตอย่างโมกและตะวันเข้ามาจับแขนข้างละฝั่งรั้งไว้ได้ทันเพราะด้านหลังคุณหนูมีบอดี้การ์ดตัวโตยืนคุมอยู่ถึงสองคนและใครก็รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามมีเส้นมีสายในมหาลัย ด้วยความที่พึ่งถูกเรียกไปคุยเรื่องต่อยตีคนนอกเมื่อเช้าจึงไม่อยากให้มีเรื่องกันขึ้นอีก

คนที่ยืนตาโตสวมบิ๊กอายสีชมพูกับชุดลำลองลายการ์ตูนสีชมพูก็ดูโกรธมากไมแพ้กันปกติถ้าไม่มีเรื่องกระทบกระทั่งกันสองคนนี้ก็เชิดหน้าใสไม่องกันอยู่แล้วแต่เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำ

 

"ก็อีบ้าเพื่อนนายน่ะสิเอาน้ำถูพื้นมาเทราดฉันในห้องน้ำ สกปรกก็สกปรกเหม็นก็เหม็นกว่าฉันจะอาบน้ำสระผมเอาคราบนั่นออกมันนานเป็นชั่วโมงเลยรู้ไหม นี่ฉันยังปราณีมากแล้วนะที่เอาเค้กแสนแพงของที่ร้านมาปาใส่หัวแกถ้าคราวหลังยังแกล้งฉันอีกจะเอารถดูดส้วมมาราดอึใส่แก อีเตี้ย!"

"มึงสิเตี้ยอีเตี้ยอีแคระไฮโซ มึงมีหลักฐานอะไรมาว่ากูทำห๊ะ ได้ข่าวว่าแย่งแฟนชาวบ้านไปทั่วมีคู่อริเต็มเมืองแล้วมั้ง จับมือใครดมไม่ได้แล้วก็มาโทษกู!"

"หนอยยังมีหน้ามาแถหน้าด้านๆ คนที่แกเดินผ่านเขาจำคนเตี้ยอันธพาลบ้านจนอย่างแกได้จ้าอย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะโง่นะ"

"ใช่มึงไงที่โง่เรียนอะไรก็ไม่รู้เรื่องถามเพื่อนลอกเพื่อนตลอด ไม่สงสัยเลยนะข่าวลือที่ว่าใช้เส้นสายเข้ามาได้น่ะ สวยรวยแต่ไร้สมองผู้ชายถึงเข้ามารุมมาตุ้มไงจ๊ะอีโง่!"

"กรอดดด แกสิโง่เอาแต่ใช้กำลังแก้ไขปัญหา ทั้งที่เรียนในที่ดีขนาดนี้ก็ไม่ช่วยขัดเกลาคนจนให้มีมารยาทดีขึ้นไม่รู้ว่ามหาลัยจะให้เด็กทุนมาเรียนทำไมมีแต่คจนไร้มารยาททั้งนั้น"

''อีเตี้ยอีฟ!!"

"ลิลิธอย่าไปกันเถอะอาจารย์เดินมาโน่นแล้ว" ตะวันกับโมกหิ้วเพื่อนตัวเล็กออกไปทันที

 

"ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!"