บทที่ 7

"สวัสดีครับคุณแม่"

ร่างใหญ่โตในชุดช็อปสีเดียวกับลูกแม่ค้าขนมหวานตรงหน้า ยกมือคู่ใหญ่ขึ้นประนมนอบน้อมทำให้แม่ค้าตัวเล็กรับไหว้ด้วยความงุนงง

ไม่ทันได้ถามอะไรคนหน้าคุ้นที่คับคล้ายคับคลาว่าจะคลอดมันออกมาเดินแหวกร่างหนาทั้งสองคอหดสั้นก้มหน้าก้มตาหลบหน้าบุพการีแต่มีหรือจะหลุดรอดสายตาคุณแม่สุดที่รักได้

"หน้ามึงไปโดนอะไรมาไอ้ลิธ!''

นั่นเสียงหรือทรโข่ง? ดังจนหน้าสั่นผมปลิวที่เห็นหัวปูดหน้าช้ำของลูกชายปรี่เข้ามาเปิดหน้าเปิดตาใบหน้าเล็กยกใหญ่

เมื่อมารดาแตะเนื้อแตะตัวร่างเล็กสะดุ้งเฮือกขึ้นพึ่งรู้ว่าเจ็บระบมทั้งร่างเพียงนี้ เห็นแม่เเล้วอยากสำออยขึ้นมาทันที

โดนพวกอันธพาลจับเหวี่ยงไปมาไม่ออมแรงดีที่ไม่ล้มให้โดนรุมกระทืบไม่อย่างนั้นอาจจะเดินกลับไม่ได้เป็นแน่

"ก็ไอ้พวกเด็กอาชีวะหน้าตลาดน่ะสิแม่จู่ๆ ก็โผล่มาล้อมมาหาเรื่องพวกหนู ดีนะมีเพื่อนที่มหาลัยเดินมาด้วยเนี่ยไอ้ตะวันโน่นไอ้โมก"

หน้ายายติ๋มปากตลาดเปลี่ยนสีเป็นแดงแป๊ดกำมือสองข้างตัวสั่นงันงกจนต้องรีบใช้เสียงที่แปดเข้าอ้อนทำเสียงเล็กเสียงน้อยอ้อนวอนขอความเห็นใจ

แม่ไม่ชอบให้ใช้ความรุนแรง ไม่อยากให้เป็นนักเลงถึงชอบที่ลูกมีนิสันนุ่มนิ่มอ้อนแอ้นผิดกับพ่อที่อยากให้ลูกสู้คน เคยเอ่ยปากให้ลองไปชกมวยด้วยแต่ไม่ชอบก็เลยไม่ไป

ปกติแม่ไม่ใช่คนดุ แค่ด่าตามเรื่องตามราวแต่สีหน้าแม่แย่มากที่เห็นใบหน้าที่ลูกชายสุดหวงเป็นแผลบวมปูดคิ้วโก่งที่วาดเลียนแบบนางอัปสรพลันขมวดมุ่นกลายร่างเป็นนางยักษ์ในเรื่องพระอภัยมณีชนิดที่ข้ามมิติกันไปเลย

"ไอ้ลิธ!!"

...ก็ไม่มีอะไรมากแค่ตลาดแตก ด่ากระจุย ด่ากระจาย ด่าต่อหน้าเพื่อนด้วยไม่ด่าเพื่อนสักคำ

อายคนเดินผ่านไปผ่านมาม้าก ด่าเสร็จไล่ให้ช่วยเก็บร้าน โดนยกก๊วน โดนตีมายังต้องมานั่งเก็บขนมกลับบ้าน

อนาถจังพ่ออันธพาลใหญ่

ยายติ๋มบ่นลูกชายแต่ก็แอบเหล่เพื่อนลูกไปด้วย บ่นเขาแต่ก็เอาขนมใส่ถุงให้เพื่อนกลับไปกินบ้าน แถมเรียกแท็กซี่ให้ไปส่งถึงบ้านเพราะกลัวจะไปเจอไอ้พวกบ้านั่นกลางทางอีก ยายติ๋มก็เป็นแบบนี้แหละปากร้ายแต่ใจดี

...

เช้าวันต่อมา

พวกเรามาเรียนกันตามปกติไม่มีใครหายไป ไอ้ตะวันยังเป็นคนหล่อคนเดิมเพิ่มเติมคือที่หน้ามีรอยแดงคล้ายรอยฝ่ามือพิฆาตที่เมื่อวานไม่ยักเห็น

กับไอ้โมกที่บนหัวมีผ้าก็อตแปะหัวหน้านิ่งเหมือนไม่ได้โดนตี ผมแหว่งไปเล็กน้อยดูท่าจะโดนเย็บมา

และกูที่หัวไม่แตกแต่โนหน้าบวมฉึ่งเหมือนฉีดฟิลเลอร์เกินอัตรา

ข่าวตีกับคู่อริดังกระฉ่อนแต่สภาพหลังการโดนรุมไม่ได้หล่อเท่ไร้ร่องรอยเหมือนในหนังในละครที่แค่มุมปากมุมคิ้วแตกนิดๆ หน่อยๆ เพราะโดนจริงไม่ใช้ตัวแสดง ทั้งหมัดเท้าเข่าศอกไม้หน้าสามอีกต่างหาก

..รอดมาได้ก็บุญ

ความจริงอยากจะกรี๊ดใส่หน้าแม่งแล้วถอดเสื้อช็อปควักเสื้อชั้นในมาปิดปากปิดจมูกพวกมันซะ แต่สภาพกูหลังเลิกเรียนคงไม่ได้สวยแซ่บพอให้พวกมันพิศวาส

หมัดไม้ใส่ไม่ยั้งไม่สนใจว่ากูจะเตี้ยจะบางแค่ไหนสงสัยยึดหลักความเท่าเทียมเรื่องเพศ? ตุ๊ดเเต๋วเคะเมะแม่งเตะไม่เลี้ยง

ความจริงแล้วกูไวมากกูว่ากูวิ่งหนีพ้นเพราะที่นี่ถิ่นกูแต่เป็นนางเอกไงก็เลยต้องใจถึงพึงได้แดกตีนร่วมสาบานกับเพื่อนไป

เผื่อมันจะช่วยทำงานส่งอาจารย์...

ถึงหน้าจะเยินแต่เดินเข้ามหาลัยแล้วดูเท่ผู้คนฮือฮาที่กูคนเตี้ยเดินนำหน้าอีสองเสาไฟเดินขนาบตามหลัง ดูยิ่งใหญ่สุดๆ เหมือนไปกู้ชาติมาแม้ขาจะเดินกระเผลกก็ตาม

แม่ง..ไม่ได้โดนกระทืบแค่ตกบันได

กากชะมัดทำไมต้องเกิดมาเตี้ยด้วยก้าวพลาดหัวทิ่มดีนะหัวไม่แตก

ดูนั่นๆๆๆ สิในคลิปที่เจ้าของบ้านแถวนั้นปล่อยออกมาสิบสองคนรุมสามคนโคตรเจ๋งเลยอยู่แค่ปีหนึงยังเก๋าขนาดนี้ยอมใจเลย

คนเตี้ยที่เดินนำหน้านั่นเขาว่าพบอาจารย์ประจำภาคตั้งแต่วันแรกที่เปิดเรียนเรื่องตีกันด้วยนะ

ท่าทางแด๊ะแด๋แบบนั้นก็ดูน่ากลัวเหมือนนะ

"คนพูดถึงเราเพียบเลย มันมีผลต่อการเรียนของเราไหม?"

ตะวันพูดขึ้นท่าทางเหนื่อยอ่อนกว่าปกติทั้งที่เป็นคนยิ้มง่ายขี้เล่นกว่าใคร

รอยฝ่ามือที่แก้มซ้ายของมันคงเป็นเหตุผลที่มันเงียบไป ส่วนไอ้โมกมันก็ยังกวนหน้านิ่งเหมือนเดิม

"เรื่องนอกมหาลัยเขาคงไม่เข้ามายุ่งอย่างมากก็แค่เรียกไปตักเตือน เด็กทุนมักได้อย่างเสียอย่างแบบนี้ถ้าโดนเตือนครบสามครั้งก็ถูกเชิญออก"

พวกเพื่อนดูจริงจังกับชีวิตที่ก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่มากขึ้นแต่สำหรับกูขอนั่งส่องหนุ่มๆ อยู่ข้างหน้าต่างก่อนนะผู้ชายอีกคณะงานดีมาก

อนาคตใครก็ต้องห่วงเป็นธรรมดากูก็เหมือนกันภาวนาให้มีผัวรวยเร็วๆ จะได้สบาย...

เป้าหมายมีไว้ให้พุ่งชน!

แต่ก่อนจะชนคนอื่นอยากชนอีเตี้ยที่นั่งขำหน้าบวมๆ ของกูหน่อยได้ไหม เสียงหัวเราะกวนตีนดีจริงๆ!