Se connecter
เรือนรักเรือนเสน่หา (นิยายชุด เรือนรัก)
Dernière mise à jour : 2024-12-03
12
Partager:
Report
“หล่อนไม่อยากให้ฉันไปหรือ” เจ้าของใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยพิษไข้ปิดเปลือกตาลง ก่อนจะพยายามลืมขึ้นมองเขา พยักหน้าน้อยๆ บ่งบอกว่าหล่อนต้องการอย่างนั้นจริงๆ นั่นทำให้หัวใจของศรไหววูบก่อนจะเต้นแรงรัวเร็ว เขายิ้มให้หล่อน ประคองสองแก้ม ดวงตาคมแต่หวานไปด้วยความอ่อนโยนจ้องใบหน้าน้อยๆ นั้น “ได้ พี่จะไม่ไปไหน พี่จะอยู่กับน้อง น้องหลับตานะ พักสักหน่อย ประเดี๋ยวค่อยตื่นมากินยาก็ได้ พี่... พี่จะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน จะอยู่กับน้อง”
Voir plusChapitre 1
EP.01 รักแรกพบ
"กาย! กาย! ตื่นสิ"
เสียงเล็กปนอาการตื่นตระหนกของหญิงสาวร้องเรียกชื่อเด็กผู้ชายอายุราว 10 ปีที่นอนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนเธอ ดังไปทั่วห้องเช่าขนาดเล็ก ทำเอาผู้เช่าที่อยู่ห้องติดกันพากันเปิดประตูออกมาสังเกตการณ์ "หนูแก้มใส น้องเป็นอะไรเหรอ?" ป้าวัยกลางคนที่อยู่ห้องเช่าติดกับหญิงสาวเปิดประตูเข้ามาถามไถ่อย่างเป็นห่วง เธอรู้สึกสงสารสองพี่น้องคู่นี้มากที่ต้องใช้ชีวิตกันอย่างลำพัง หลังจากที่พ่อแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสามปีที่ก่อน แก้มใสต้องกลายเป็นหัวหน้าครอบครัว ทำงานพิเศษหลังจากที่ว่างจากการเรียนเพื่อมาจุนเจือครอบครัวดูแลน้องชายคนเดียวของเธอ ในขณะที่ตอนนั้นหญิงสาวอายุเพียง 19 ปีเท่านั้น "หนูไม่รู้ค่ะ ฮือ ๆ " แก้มใสสะอื้นไห้เขย่าตัวน้องชายที่นอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอด หญิงสาวตกใจจนทำอะไรไม่ถูก "ป้าว่าเรียกรถพยาบาลก่อนดีกว่านะ" "ค่ะ" แก้มใสรีบเช็ดน้ำตา มือเล็กเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าของเธอขึ้นมากดเบอร์ฉุกเฉิน จากนั้นจึงแจ้งอาการน้องชายและที่อยู่ ผ่านไปไม่นานรถพยาบาลก็มาถึงที่พักของเธอ ณ โรงพยาบาล "ผลการตรวจออกมาแล้วนะครับ คนไข้เป็นโรคหัวใจ แต่ที่โรงพยาบาลนี้ไม่เชี่ยวชาญโรคนี้ ผมจะทำใบส่งตัวไปให้อีกโรงพยาบาลที่เขาเชี่ยวชาญโรคนี้เป็นการเฉพาะนะครับ"หมอวัยห้าสิบปลาย ๆ ยื่นผลการตรวจให้กับแก้มใสที่นั่งนิ่งไม่ไหวติง น้ำตาสีใสเอ่อคลอเบ้าตาทั้งสองข้าง น้องชายเธอเป็นโรคร้าย ลำพังแต่หาเงินเลี้ยงชีพเธอก็แทบจะไม่มีเวลาพักผ่อนแล้ว "ละ...แล้วน้องหนูเป็นถึงขั้นไหนแล้วคะ?" แก้มใสถามคุณหมอขณะที่ใช้หลังมือเล็กเช็ดน้ำตาลวก ๆ อย่างไม่ใส่ใจความสวยของตัวเอง "อันนี้ต้องให้โรงพยาบาลทางโน้นตรวจอย่างละเอียดอีกทีนะครับ โรงพยาบาลเราเป็นโรงพยาบาลเล็ก เครื่องมือไม่เพียงพอนะครับ" คุณหมอตอบกลับมาอย่างใจเย็น "อ้อ ค่ะ" แก้มใสพยักหน้ารับรู้ สายตายังจ้องที่ใบตรวจตรงหน้า ถึงเธอจะไม่เข้าใจภาษาทางการที่อยู่ในนั้นก็เถอะ แต่เมื่อเห็นชื่อน้องชายปรากฎอยู่ในนั้นก็พลอยให้หัวใจเธอหล่นวูบลง "แต่ปัญหาคือ โรงพยาบาลที่หมอจะส่งตัวไป เป็นโรงพยาบาลเอกชน ไม่ทราบว่าทางญาติจะมีปัญหาไหมครับ?" คุณหมอกล่าวต่อและเสียงอ่อนในตอนท้าย เขาไม่ได้อยากดูถูกคนไข้แต่ไม่ใช่ว่าเรื่องเงินนี้จะมีพร้อมทุกคน "ไม่มีปัญหาค่ะ ส่งตัวได้เลยค่ะคุณหมอ" แก้มใสตอบคุณหมอพลางยิ้มหวานให้ กายเป็นคนในครอบครัวที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว เธอต้องหาทางรักษาน้องชายของเธอให้ได้ "งั้นหมอจะเขียนใบส่งตัวให้นะครับ นี่ครับ ข้อมูลโรงพยาบาล C ที่หมอจะส่งคนไข้ไป" คุณหมอเอ่ยแล้วหยิบแผ่นพับใบประชาสัมพันธ์โรงพยาบาลดังกล่าวส่งให้เธอ "ดูหรูจังเลยนะคะ" แก้มใส่พูดเสียงเบาขณะที่เปิดดูรูปโดยรวมของโรงพยาบาล เธอถอนหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเก็บแผ่นพับลงในกระเป๋าสะพาย ถึงค่ารักษาจะแพงขนาดไหนเธอก็ต้องหาเงินมารักษาน้องชายของเธอให้ได้ "แล้วหมอจะส่งตัวน้องหนูไปเมื่อไหร่คะ?" แก้มใสถามคุณหมอต่อ เมื่อเธอตัดใจเรื่องค่ารักษาได้แล้ว "บ่ายนี้ก็ส่งได้แล้วครับ ยิ่งคนไข้ได้รับการรักษาเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดีครับ" "ค่ะ"แก้มใสตอบรับคำตอบของคุณหมอ จากนั้นเธอก็ลาคุณหมอเพื่อกลับไปเตรียมตัวแล้วกลับมาให้ทันการส่งตัวน้องชายในตอนบ่ายตามคำบอกของคุณหมอ ..................Dernier chapitre
เรือนรักเรือนเสน่หา (นิยายชุด เรือนรัก) EP.05 พระวิจิตรดุริยางค์
ลูกชายก้าวเดินเข้ามาใกล้ให้คุณหญิงสร้อยได้พิจดูเครื่องแต่งกายตามราชนิยม เจ้าของร่างสูงนุ่งโจงกระเบนสีนวลจันทร์ สวมเสื้อตัวในสีขาวและตัวนอกเป็นสูทสีดำผูกหูกระต่ายแบบฝรั่ง ด้วยพ่อศรนั้นเป็นเจ้าพนักงานดนตรีสังกัดกรมมหรสพ การแต่งกายตามราชนิยมในค่ำคืนนี้จึงเป็นการแต่งเต็มยศพร้อมสำหรับหน้าที่ “พ่อศรของแม่ งามจริงลูก” คุณหญิงสร้อยลูบเนื้อลูบตัวลูกชายอย่างแสนรักและภูมิใจนักหนาที่ลูกชายเป็นที่รักของเจ้านายหลายพระองค์ จนได้บรรดาศักดิ์คุณพระตั้งแต่ยังหนุ่ม พ่อศรสร้างแต่ความภูมิใจให้กับแม่ ยกเว้นเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น ‘พระวิจิตรดุริยางค์’ หรือ ‘พ่อศร’ ตามคำเรียกของคุณหญิงสร้อย ยิ้มน้อยๆ อย่างเสียไม่ได้ เพราะเครื่องแต่งกายของแม่ในค่ำคืนนี้ แม่นุ่งซิ่นตามราชนิยม สวมเสื้อตัดเย็บจากผ้าแพรบาง แต่งผมตีโป่งด้านบน ก็นึกรู้ว่าคุณหญิงแม่คงไม่พ้นจะพาแม่สื่อแม่ชักมาดูตัวเขาอีกครา “คุณแม่จะไปพร้อมกับผมรึไม่ครับ” ศรเอ่ยถามน้ำเสียงสุภาพ ด้วยถูกอบรมในเฉกสุภาพบุรุษ แม้นจะขุ่นใจเยี่ยงไรก็ต้องข่มไว้ให้จงมั่น ทั้งผู้ที่ทำให้ขุ่นใจนั้นเป็นมารดาบังเกิดเกล้า เขายิ่งต้
Dernière mise à jour : 2024-12-03เรือนรักเรือนเสน่หา (นิยายชุด เรือนรัก) EP.04 งามสมกัน
“แหม... ถ้าเห็นดีเห็นงามแต่งกายตามแหม่มเยี่ยงนี้ แล้วทำไมไม่ใส่กระโปรงสุ่มไปด้วยเล่าคะ จะใส่ซิ่นทำไมกัน” ประยงค์ยังอดประชดไม่ได้ แม้จะพินิจแล้วว่าตัวเสื้อตัดเย็บเรียบร้อย ผ้าซิ่นก็ทอลายงดงาม ทว่าเสื้อผ้าที่หล่อนจัดเตรียมไว้เล่าจะทำเยี่ยงไร “โถ... คุณพี่อย่างอนสิคะ เราไม่ได้แต่งกายตามแหม่มทุกอย่างดอกค่ะ คุณครูท่านว่า เรารับความนิยมนำมาปรับเปลี่ยนตามความเหมาะสม แบบเสื้อผ้าของเขาเมื่อนำมาตัดเย็บประยุกต์ก็เหมาะกับผ้าซิ่นของเราค่ะ” บุษบาอธิบายก่อนจะเหลือบมองพิกุลที่พยักหน้าส่งยิ้มเชิงให้หล่อนพูดต่อ เพราะเห็นว่าประยงค์ดูจะอ่อนลงแล้ว “แค่ยามออกนอกเรือนหรือไปยังสถานที่อันควรเท่านั้นแหละค่ะ เราจึงแต่งกายเยี่ยงนี้ แต่อยู่ในเรือนหรือละแวกเรือนเรา เราก็ยังแต่งกายเยี่ยงเดิมค่ะ เคยใส่โจงเยี่ยงไร ก็ยังคงใส่เยี่ยงนั้น” “จริงรึแม่บุษ ไม่ต้องเปลี่ยนไปใส่แบบนั้นทุกวันใช่รึไม่” “จริงค่ะคุณพี่” “เฮ้อ! ค่อยโล่งอกหน่อย พี่รึก็คิดว่าต้องเปลี่ยนทั้งหมด เสียดายอุตส่าห์ตัดเย็บอบร่ำไว้เสียดิบดี” “อย่างนั้นไปลองชุดกันเถอะ เผ
Dernière mise à jour : 2024-12-03เรือนรักเรือนเสน่หา (นิยายชุด เรือนรัก) EP.03 พักตร์อิเหนา
‘คุณอาหมายความว่า... จะให้แม่บุษถวายตัวหรือขอรับ’ ‘อพิโธ่พิถัง! ใครเขาจะทำเยี่ยงนั้นกันเล่าพ่อพุด ดู๊ดู! พ่อพุดก็ช่างคิด พระเจ้าอยู่หัวทรงนิยมผัวเดียวเมียเดียว พ่อพุดก็รู้นี่นา แล้วอาจะไปทำเยี่ยงนั้นได้อย่างไรเล่า หรือจะให้หลานสาวไปเป็นเมียกลางนอกตำหนักไหนเรือนไหน อาก็ไม่นิยมเหมือนกัน ที่อาให้ทำเยี่ยงนั้นก็เพราะว่าแม่บุษมีหน้าที่สำคัญน่ะสิ’ ‘ขอประทานโทษขอรับคุณอา กระผมสงสัยก็เลยถามน่ะขอรับ ได้ยินคุณอาว่าเยี่ยงนี้กระผมก็เบาใจ ว่าแต่หน้าที่สำคัญของแม่บุษคืออันใดขอรับ’ ‘ก็หน้าที่สืบตระกูลของเรายังไงเล่า พ่อพุดมีลูกสาวสามใบเถาก็จริงอยู่ แต่พ่อพุดดูสิ แม่พิกุลกับแม่ประยงค์ก็อยู่นานจนจะเป็นสาวเทื้ออยู่รอมร่อ พ่อพุดคงไม่ใจดำให้แม่บุษเป็นสาวเทื้อเหมือนพี่ๆ ใช่รึไม่ พ่อพุดดูโฉมนางบุษบาสิเล่า นี่ขนาดยังไม่โกนจุก ระเด่นบุษบายังงามเยี่ยงนี้ รอสักประเดี๋ยวเถิด โกนจุกเมื่อใด เห็นทีหัวกระไดบ้านพ่อพุดคงจะไม่แห้งแน่ นี่ถ้าเลี้ยงดี ปั้นแต่งให้เหมาะให้สม เมื่อถึงกาลนางบุษบาเสี่ยงเทียน นางย่อมได้คู่ครองที่เหมาะสม ดีไม่ดีแม่บุษบาอาจได้เป็นเมียพระราชทานของผ
Dernière mise à jour : 2024-12-03เรือนรักเรือนเสน่หา (นิยายชุด เรือนรัก) EP.02 อิเหนารูปงาม
“แม่บุษ... แม่บุษ!” “อุ้ย! คะคุณพี่ โธ่... อยู่ใกล้กันแค่นี้ ไยต้องเสียงดังเล่าคะ” “ไม่เสียงดังได้อย่างไร ก็พี่เรียกน้องตั้งนานสองนาน น้องก็ไม่ขานรับ ใจลอยไปอยู่ที่ใดเล่า หรือว่าลอยไปหาพ่ออิเหนาคนนั้นอีก” “คุณพี่! น้องไม่พูดด้วยแล้ว” ‘พิกุล’ ทอดสายตาอ่อนโยนมองน้องสาวคนเล็กที่ทำหน้าเง้า ทว่ากลับก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม แก้มนวลนั้นระเรื่อขึ้น ด้วยเรื่อง ‘นางบุษบาหลงพักตร์อิเหนา’ กลายเป็นเรื่องหยอกเย้าของพี่น้อง แม้จะผ่านมากว่า 3 ปี จนดรุณีน้อยวัย 14 ปี ในวันวานกลับกลายเป็นดอกไม้งามแห่งเรือนพระนาฏกรรมวิจิตร บุษบาก็ยังสะเทิ้นอายทุกครั้งหากหล่อนหรือ ‘ประยงค์’ น้องสาวคนรองหยอกเย้าเรื่องนี้ และจากอายมากก็จะกลายเป็นงอนมาก พิกุลส่ายหน้าอมยิ้มก่อนจะหันมองประยงค์ที่กำลังคัดเลือกผ้าอบร่ำหอมกรุ่นออกจากหีบ ส่งยิ้มให้กันเพราะต่างรู้ดีว่าวันนี้บุษบาน่าจะประหม่ามากเป็นพิเศษด้วยค่ำนี้ที่กรมมหรสพมีงาน บุษบาอาจได้พบพักตร์อิเหนารูปงามอีกคราก็ได้ เพราะพิกุลสืบดูจนรู้ว่าเขาเป็นหนึ่งในเจ้าพนักงานดนตรีที่จะได้ร่วมบรรเลงเพลงในค่ำคืนนี้ด้วย “แม่บุษอย่ามัวแต่
Dernière mise à jour : 2024-12-03เรือนรักเรือนเสน่หา (นิยายชุด เรือนรัก) EP.01 รักแรกพบ
เสียงดนตรีที่ดังออกมาจากตัวตึกด้านข้าง ส่งผลให้เจ้าของร่างแน่งน้อยชะงักเท้าก้าวเดิน ดวงตาสวยเบิกกว้างด้วยความฉงน ด้วยนี่คือสิ่งใหม่ที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน ทว่าเสียงนั้นกลับบาดลึกสู่กลางอกจนไม่อาจทำเฉยแล้วเดินผ่านไปได้ ใบหน้างามสมวัยดรุณีผินตามทิศทางของเสียง ก่อนจะค่อยๆ ปิดเปลือกตาลงหลับพริ้
Vous vous intéresseriez aussi à
