LOGINตอนที่1.1 พยาบาลสาวกับคนไข้vip.
“เออ...เป็นไอเดียวที่ดี แก่ๆ กันหมดแล้ว คุยเรื่องตอนสาวๆ ให้กระชุ่มกระชวยหน่อย”
หญิงเห็นด้วยกับความคิดของณี
“จะว่าไป เมื่อก่อนพวกเราก็คุยกันทุกเรื่อง แต่เรื่องพวกนี้ยังไม่เคยเล่าเลย” ต่ายเสริมอีกคน จวงกับขิ่นย่างหมูกระทะมาเสิร์ฟให้ได้ยินพวกเจ้านายคุยกันเรื่องใต้สะดือก็เริ่มสนใจ
“มาๆ ก่อนอื่นหมดกระป๋องกันก่อน จวงกับขิ่นถ้าอยากร่วมด้วยก็เตรียมเรื่องเด็ดไว้ด้วยนะ หมดกระป๋องทุกคน จวงกับขิ่นด้วย” ณีชูกระป๋องเบียร์ขึ้นมา
“ไม่สนุกกันตอนนี้ ไม่รู้อีกกี่ปีจะได้มาแบบนี้อีก” หญิงพูดกับทุกคนแล้วคว่ำกระป๋องเบียร์โชว์ว่าหมดแล้ว
“เรื่องนั้นน่ะเข้าใจ แล้วทำไมต้องเป็นชั้นก่อนล่ะยะ?” ต่ายถมอย่างสงสัย
“เพราะเธอเรียบร้อยสุด แต่ดันแต่งผัวเป็นคนแรกในกลุ่มเลยนี่หว่า ฮ่าฮ่าฮ่า”
ฝนหัวเราะสะใจ พาทุกคนหัวเราะตาม ต่ายหยิบแก้วไวน์ที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งมากระดกจนหมด แล้วถอนหายใจหนึ่ง ก่อนจะเริ่ม
ต่ายวางแก้วไวน์เปล่าลงบนโต๊ะ เธอมองหน้าเพื่อนๆ ที่กำลังจ้องมาอย่างรอคอยสลับกับเตาหมูกระทะที่ควันกำลังลอยกรุ่น กลิ่นหอมของเนื้อย่างเกรียมๆ คลอไปกับเสียงน้ำซุปเดือดปุดๆ จวงกับขิ่นที่เพิ่งคีบหมูสามชั้นเข้าปากถึงกับหยุดเคี้ยวเพื่อรอฟังเจ้านายเล่า
"โอเคๆ ยอมแพ้แล้ว" ต่ายยกมือขึ้นสองข้างเป็นเชิงยอมจำนน ใบหน้าขาวเนียนของพยาบาลสาวซับสีเลือดรุนแรงขึ้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เพิ่งกระดกเข้าไป หรือเพราะความทรงจำเร่าร้อนที่กำลังถูกรื้อฟื้นขึ้นมากันแน่
เธอนึกย้อนกลับไปสมัยที่เพิ่งเรียนจบพยาบาลใหม่ๆ ตอนนั้นเธอยังเป็นแค่เด็กสาววัยยี่สิบต้นๆ ที่ไฟแรงและทุ่มเทให้กับงานจนแทบไม่มีเวลาคิดเรื่องความรัก ใครจะไปคิดว่าเวรดึกในวอร์ดวีไอพีที่แสนจะน่าเบื่อคืนนั้น จะเปลี่ยนชีวิตผู้หญิงที่อยู่ในกรอบอย่างเธอไปตลอดกาล
"พวกแกจำตอนที่ชั้นเพิ่งบรรจุเป็นพยาบาลใหม่ๆ ได้ป่าววะ" ต่ายเริ่มเกริ่น น้ำเสียงเบาลงเล็กน้อยคล้ายคนกำลังตกอยู่ในภวังค์
"ตอนนั้นชั้นต้องขึ้นเวรดึกติดกันหลายคืน เหนื่อยก็เหนื่อย แถมยังต้องมารับมือกับคนไข้ห้องวีไอพีที่เอาแต่ใจสุดๆ ... ซึ่งก็คือพี่เอก ผัวชั้นคนปัจจุบันนี่แหละ"
"หูยยยย พยาบาลสาวกับคนไข้หนุ่มวีไอพี พล็อตซีรีส์ชัดๆ!" หญิงตบเข่าฉาด รีบเทเบียร์เติมใส่แก้วให้ต่ายอย่างรู้หน้าที่
"แล้วไงต่อ ๆ จัดมาให้ละเอียดเลยนะยัยต่าย ห้ามข้ามช็อตเด็ดขาด!"
ต่ายสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ความรู้สึกวาบหวามในอดีตตีตื้นขึ้นมาจนรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว เธอหลับตาลง ภาพแผ่นหลังกว้างและกลิ่นผู้ชายที่ผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาลยังคงชัดเจนในความทรงจำ
"ย้อนกลับไปตอนนั้น..."
ต่ายเริ่มเล่า ภาพในอดีตฉายชัดขึ้นมาในหัว
"พวกแกรู้ใช่ไหมว่าครอบครัวฉันกับพี่เอกรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก พ่อแม่พวกเราเป็นหมอที่โรงพยาบาลเดียวกัน ผู้ใหญ่ก็เลยอยากจับคลุมถุงชนให้หมั้นกันตั้งแต่พี่เอกเพิ่งเรียนจบกลับมาจากเมืองนอก แต่ตอนนั้นเราสองคนหัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ยอมหมั้น เลยยื่นข้อเสนอผู้ใหญ่ไปว่าขอลองคบกันดูก่อน ค่อยเป็นค่อยไปแบบคนทั่วไป"
"ตอนนั้นพี่เอกเปิดบริษัทของตัวเอง บ้างานแล้วก็บ้าออกกำลังกายมาก จนวันหนึ่ง... อีตาพี่เอก ไปวิ่งที่สวนสาธารณะแล้วโดนมอเตอร์ไซค์มักง่ายชนจนขาหัก ต้องแอดมิทเข้าห้องพักฟื้นวีไอพีที่โรงพยาบาล ซึ่งแจ็คพอตแตกตรงที่เป็นวอร์ดที่ฉันเพิ่งได้บรรจุเข้าเวรพอดี"
ต่ายจิบไวน์อึกเล็ก ๆ กลั้วคอ ก่อนเล่าต่อ "นั่นแหละจุดเริ่มต้นความวุ่นวาย พอมาเป็นคนไข้ในวอร์ดฉัน พี่แกก็ทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาทันที ชอบกดกริ่งเรียกพยาบาลพร่ำเพรื่อ พอฉันเข้าไปก็ชอบพูดจายั่วโมโห แกล้งสั่งนู่นสั่งนี่จนฉันหัวหมุนแทบไม่ได้พัก"
"แล้วมันเกิดอะไรขึ้นล่ะ ถึงไปสปาร์คกันได้" หญิงถามแทรกอย่างอยากรู้อยากเห็น
"มีคืนหนึ่ง..." ต่ายยิ้มมุมปากเมื่อนึกถึงเหตุการณ์นั้น
"ฉันหมดความอดทนเพราะพี่แกกดกริ่งเรียกตอนตีสอง ดันบอกว่าหมอนมันไม่นุ่ม นอนไม่หลับ ฉันปรี๊ดแตกเลยด่ากราด ปะทะคารมกันชุดใหญ่ในห้องพักฟื้น ฉันโกรธมาก กำลังจะหันหลังสะบัดหน้าเดินหนีออกจากห้อง... แต่จู่ๆ พี่เอกก็เอื้อมมือมาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น"
พยาบาลสาวแอบเลียริมฝีปากตัวเอง เพราะรู้สึกว่าจู่ๆ ก็ปากแห้ง ดวงตาเป็นประกายเมื่อนึกถึงสัมผัสวันนั้น
"พี่แกออกแรงดึงจนฉันเสียหลักล้มไปกองอยู่บนเตียงคนไข้ทับลงไปครึ่งตัว... สายตาที่เคยกวนประสาทเปลี่ยนเป็นจริงจัง พี่เอกจับมือฉันไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ลูบหลังมือเบาๆ แล้วพูดขอโทษเสียงนุ่ม...เขาบอกแค่อยากเห็นหน้าฉันบ่อย ๆ บรรยากาศตอนนั้นมันเงียบมาก เงียบจนได้ยินแค่เสียงแอร์กับเสียงเครื่องวัดชีพจร"
"แล้วไงต่อ ๆ แกยอมใจอ่อนเลยดิ" ฝนเร่งเร้า
"ตอนที่ฉันกำลังเผลอสบตา พี่เอกก็ใช้มืออีกข้างประคองท้ายทอยฉันแล้วรั้งหน้าเข้าไปจูบ..." ต่ายเล่าด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าขึ้นเล็กน้อย "มันเป็นจูบแรกของเรา... ไม่ได้รุนแรงรุกล้ำ แต่โคตรนุ่มนวลและเอาแต่ใจสุดๆ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องที่ฉันเคยเกลียด พอมาผสมกับกลิ่นตัวผู้ชายบนเตียงคนไข้คืนนั้น... มันทำเอาฉันใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิด ตัวอ่อนปวกเปียกไปหมดเลยล่ะ"
บทส่งท้าย:รอยจำแสงแดดเช้าวันสุดท้ายของทริปสาดส่องลงบนโต๊ะสนามที่มีแก้วและจานวางเกลื่อนไปหมด ไร้ซึ่งร่องรอยความวุ่นวายและเสียงครางระเส่าของคืนที่ผ่านมา จวงเดินออกมาจากรถบ้านขนาดกลาง หัวฟูผมยุ่งเหยิง อ้าปากหาวกว้าง พร้อมเกาหัวแกร่กๆ มะขิ่นเดินตามออกมา หน้าตาดูยังไม่พร้อมจะตื่นเท่าไหร่ พวกเธอทยอยเก็บของบนโต๊ะใส่ถุงดำ พอช่วงสายบรรดาสาวๆ ต่างตื่นมาด้วยความเงียบสงบ ไม่มีใครพูดถึงเรื่องเล่าบนเตียงเมื่อคืน ราวกับมีข้อตกลงที่รู้กันเองว่าความลับเหล่านั้นจะถูกฝังไว้ที่แห่งนี้จวงและมะขิ่นช่วยกันเก็บกวาดกระป๋องเบียร์และเศษซากปาร์ตี้จนสะอาดตา หญิงและต่ายเช็กความเรียบร้อยของห้องพัก ขณะที่ณีและฝนจัดกระเป๋าเตรียมตัวเดินทางกลับ ทุกคนกลับมาสวมวิญญาณผู้หญิงที่ดูสุภาพ เรียบร้อย และเพียบพร้อมในแบบที่สังคมรู้จักอีกครั้ง“พวกแก ถึงกรุงเทพฯ แล้วก็แยกย้ายเลยเหรอจะกินข้าวกันก่อน” ณีเอ่ยถามเพื่อนๆ ในรถ “โอย…จะอยู่ต่อยังไงไหว ป่านนี้บ้านคงเละหมดแล้ว ต้องกลับไปรบกับเด็กๆ อีก” ต่ายบ่นออกมาเมื่อรู้อนาคตว่าพอกลับถึงกรุงเทพต้องเจอกับอะไรบ้าง“อืม…ฉันก็คิดถึงลูกๆ แล้ว” หญิงเสริมอีกคน “แยกย้ายไปใช้ชีวิต มีโอกาสค่อยนัด
ตอนที่ 22 : หลังรถทัวร์‘อื้อ... พี่ทัช... เดี๋ยวคนเห็น...’ จวงกระซิบเสียงสั่น หันไปมองหน้ารถด้วยความหวาดระแวง แต่ทุกคนยังคงหลับ และกระเป๋ารถก็หลับลึก‘ไม่มีใครสนใจเบาะหลังหรอกน่า...’ พี่ทัชกระซิบกลับ ดึงนิ้วที่เปียกชุ่มออกมา ก่อนจะปลดตะขอและรูดซิปกางเกงยีนของตัวเองลง เผยให้เห็นความแข็งขึงที่ขยายตัวจนคับแน่น เขาจับมือของจวงให้ล้วงเข้าไปกอบกุมความใหญ่โตนั้นไว้ความร้อนผ่าวที่สัมผัสได้ทำเอาจวงขนลุกซู่ เธอขยับตัวขึ้นไปคร่อมบนตักของชายหนุ่มอย่างรู้หน้าที่ กระโปรงทรงสอบร่นขึ้นมากองที่เอว แต่…” จวงอ้าขาไม่ถนัด ต้องให้เขาถอยลงมาหน่อย เขาทำไงรู้มั้ยคะ?” จวงหยุดดื่มเบียร์แล้วถามพวกเจ้านายทั้งนาย “ยังไง” ฝนรีบถามเพราะอยากรู้ จวงที่ใส่กางเกงวอร์มนั่งอยู่บนเก้าอี้แค้มปิ้ง ก็ไหลตัวลงมาเหลือแค่เหนือเอวขึ้นไปที่อยู่บนเก้าอี้ ต่ายที่กำลังกระดกเบียร์ก็สำลักเบียร์พุ่งใส่หน้าฝน แล้วทุกคนก็หัวเราะออกมา “หนูก็บอกพี่ทัชไม่ต้องไหลลงมาขนาดนั้น เขาก็ดันตัวเองกลับขึ้นไป” ทัชจับสะโพกของจวงยึดไว้มั่น ก่อนจะดันแก่นกายใหญ่โตสวนขึ้นมาในรวดเดียว!‘อ๊า!! / ซี้ดดดด... แน่นฉิบหาย!’ จวงเกือบหวีดร้องสุดเสียง แต่โชคดี
ตอนที่21 : รถทัวร์สู่สวรรค์"รถทัวร์ลงใต้รอบสี่ทุ่ม... พวกคุณๆ น่าจะเคยได้ยินกิตติศัพท์ความนานในการนั่งรถทัวร์ลงใต้ใช่มั้ยจ๊ะ" จวงเริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ นัยน์ตาคมพราวระยับ "จวงลาคุณณีกับบ้านเพราะแม่จวงเข้าโรงพยาบาล คุณณีให้ลายาวเลยเพราะใกล้วันปีใหม่แล้วด้วย คืนนั้นฝนตกปรอยๆ ผู้โดยสารบนรถไม่เต็มเพราะเป็นรอบสุดท้าย จวงที่นั่งอยู่เบาะหลังสุดฝั่งคนขับคนเดียว เบาะตรงข้ามข้างกันที่ติดกับห้องน้ำไม่มีคนนั่ง คนที่คอยแจกน้ำแจกขนมเลยเอาของไปวาง พอรถออกไปได้สักชั่วโมงคนนั้นเขาใส่เสื้อช็อปวิศวะสีเทา กางเกงยีนขาดเข่า รูปร่างสูงใหญ่ ผิวสีแทนคล้ำแดดนิดๆ เดินมาเข้าห้องน้ำ" จวงกำลังบรรยายเพื่อให้ทุกคนเห็นภาพ” บนรถทัวร์ที่ค่อนข้างกว้าง มีที่ชาร์จโทรศัพท์ละปรับนอนได้ อย่างหรูเลยนิ” ภาพฉายชัดในหัว พอเริ่มออกจากโซนกรุงเทพ ถนนตอนดึกก็โล่งมาก โชเฟอร์เหยียบคันเร่งมิดไมล์ บัสโฮสสเตทนั่งหลับสัปหงกอยู่ข้างคนขับ ปล่อยให้เบาะหลังกลายเป็นพื้นที่ลับตาคน"จังหวะที่รถหักหลบมอเตอร์ไซค์กะทันหัน... พี่วิศวะคนนั้นแกก็เสียหลัก ปลิวถลาลงมากระแทกกับเบาะที่จวงนั่งอยู่พอดีจ้ะ" จวงเล่าไปก็กัดริมฝีปากตัวเองไป "หน้าแก
ตอนที่ 20 : รสชาติที่คุ้นเคย“เราบดกันไปตั้งแต่ในลิฟต์เลย พอถึงห้องฉันก็ให้เขาไปอาบน้ำก่อน ฉันอยากดื่มต่ออีกหน่อย คือฉันอยากเมาน่ะ เขาชวนฉันให้ไปอาบด้วยกัน ฉันบอกไม่ชอบในห้องน้ำ พอออกมา ฉันสำลักเหล้าแล้วหัวเราะออกมาเลย ฮ่าฮ่า” ต่ายหยุดกระดกเหล้า“ทำไมวะ” ฝนที่สนิทก่ะต่ายที่สุดถามทันที “เขาเดินออกมาแล้วมันชี้ออกมาเลยน่ะ ชี้โด่ออกมาเลย” เท่านั้นแหละ ฮากันทั้งวง “เขารีบไล่ฉันไปอาบน้ำเลยทีเดียว คงจะเขิน พอออกมาฉันก็ขอนั่งดื่มกันอีกสักหน่อย แต่เขาไม่ไหวแล้ว จู่โจมทันทีเลย”‘พี่คิดถึงต่ายเหลือเกิน... คิดถึงทุกอย่างที่เป็นต่าย’ ริมฝีปากหยักกดลงมาจูบลงบนกลีบปากของต่ายอย่างนุ่มนวลในตอนแรก ก่อนจะเริ่มเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนและโหยหาตามอารมณ์ที่อัดอั้นมานับสิบปี ต่ายจูบตอบเขาอย่างรุนแรงพอกัน สองมือขยุ้มผมเส้นหนาของเขาแน่น รสชาติของมาร์ตินี่สองลิ้นผสานกันจนทำให้สติสัมปชัญญะเลือนราง เหลือเพียงสัญชาตญาณความต้องการที่พลุ่งพล่านพี่ต้นจัดการชุดคลุมอาบน้ำของต่ายให้เลื่อนลงไปกองที่เอว ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นไปวางบนเตียงกว้าง เขาตามลงมาทาบทับ สายตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างที่เขาสัมผัสมานับครั้งไม่ถ้วนในอดีต แต่ตอนนี
ตอนที่ 10.1 : ถ่านที่ยังคุกรุ่น"ถ่านไฟเก่าเหรอ..." ต่ายทวนคำพลางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอหมุนแก้วเบียร์ในมือเล่น สายตาจ้องมองฟองสีขาวที่ค่อยๆ ยุบตัวลง "พวกแกก็รู้ว่าฉันน่ะเป็นพวกยึดติดกับความรู้สึก ถ้าได้รักใครแล้วมันฝังใจลึก เรื่องของฉันมันไม่ได้หวือหวาแบบคุณหนูณี หรือตื่นเต้นแบบยัยฝนหรอกนะ แต่มันเป็นเรื่องของ ‘คนแรก’ ที่ทำให้ฉันรู้จักคำว่าความรัก... และกามารมณ์"ทุกคนในวงเงียบกริบจ้องมองต่ายเป็นตาเดียว บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนจากความสนุกสนานขี้เล่นมาเป็นความรู้สึกหน่วงๆ แต่ก็น่าค้นหา"เขาชื่อ ‘พี่ต้น’ ... ไม่ใช่พี่ต้นผัวยัยหญิงนะ" ต่ายรีบดักคอเมื่อเห็นหญิงทำท่าจะอ้าปากแซว "พี่ต้นคนนี้เป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่า เป็นรักแรกและคนแรกของฉัน เราคบกันมานานหลายปีจนเกือบจะได้แต่งงานกัน แต่สุดท้ายก็ต้องเลิกรากันไปเพราะเหตุผลทางครอบครัว หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยเป็นสิบปี จนมาเจอพี่เอกนี่ล่ะ"ต่ายถอนหายใจยาว ภาพวันเก่าๆ ย้อนกลับมา "จนกระทั่งเมื่อสี่ปีที่แล้ว ช่วงที่ฉันทะเลาะกับผัวหนักๆ เรื่องโรงเรียนลูกนั่นแหละ ฉันเครียดจนต้องใช้ช่วงวันหยุดหนีไปพักผ่อนที่โรงแรมริมหาดพัทยาคนเดียว แล้วโลกมัน
ตอนที่ 9. ความลับบนเรือยอชต์ณีหัวเราะหึๆ ในลำคอ ยกแก้วเหล้าที่เหลือติดก้นแก้วขึ้นจิบด้วยท่วงท่าสง่างามตามฉบับคุณหนูไฮโซ นัยน์ตาเฉี่ยวคมกวาดมองเพื่อนๆ ในวงที่กำลังนั่งล้อมหน้าล้อมหลังรอฟังเรื่องของเธออย่างใจจดใจจ่อ"แอบแซ่บคนใกล้ตัว... ธีมนี้มันเหมือนเกิดมาเพื่อฉันเลยล่ะ" ณีเริ่มเกริ่น น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ "พวกแกก็รู้ว่าวงการธุรกิจไฮโซน่ะ ทุกคนใส่หน้ากากเข้าหากันทั้งนั้น แต่ภายใต้หน้ากากพวกนั้น... ศีลธรรมมันก็แค่คำพูดสวยหรู เรื่องของฉันที่เล่าไปเมื่อวาน เรื่องมื่อสี่เดือนที่แล้วที่มีอะไรกับศิน...จากนั้นเขาก็โทรบ้าง ส่งข้อความบ้าง ขอเจอตลอด ซึ่งฉันก็รู้ว่าเขาต้องการอะไร แต่ฉันไม่รับสาย ไม่อ่านข้อความ จนกระทั่งรำคาญขั้นสุด จนบล็อกเบอร์ไปเลย“โห ใจเด็ดว่ะ แกอดใจได้ยังไง” ฝนถาม“วันนั้นฉันเมามาก พลาดครั้งเดียวก็พอแล้ว ฉันกับพี่เคนก็ยังเหมือนเดิม แม้ไม่เหมือนวัยรุ่น แต่ก็ไม่ขาดเคยขัดสนอะไรขนาดนั้น แต่อีกเดือนต่อมา พี่เคนดีใจมากดีลงานใหญ่ได้ แถมลูกค้าซัพพอร์ตโคตรดี แกได้งานรีโนเวทห้องอาหารในโรงแรมห้าดาวที่ภูเก็ต แล้วลูกค้าซัพพอร์ตที่พักกับตั๋วเครื่องบินวันบินไปดูสถา
ตอนที่2.2 ในห้องล็อกกอร์ “เปล่า ยังไม่ใช่ตอนนั้น เสียงนาฬิกามันดังเตือนก่อน เราต้องรีบกลับออกไป เพื่อไม่ให้ทุกคนสงสัย จนงานเลิกทุกคนแยกย้าย เขาก็ข้อความมา ว่ารออยู่ในห้องล็อคเกอร์ ฉันก็ปลีกตัวไปหาเขา” หญิงกระดกเบียร์ที่ถือยู่อีกครั้งก่อนวางลง“อีนี่มันร้าย...” ณีบอกพร้อมยกบียร์ชนกับฝนและต่าย“พอเข้
ตอน 3.1 หมอนวดสาวกับคุณอาข้างห้อง"เรื่องของฉันเหรอ... ต้องเริ่มจาก 'คุณอาข้างห้อง' สุดหล่อที่ชอบมาขอให้นวดแก้อาการปวดเมื่อย" ฝนเริ่มเล่าพร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม มือเรียวที่คุ้นเคยกับการนวดเฟ้นยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบเบาๆ"คุณอาภพ แกเป็นพ่อหม้ายวัยสี่สิบปลายๆ ที่ดูแลตัวเองดีมาก กล้ามแน่นเปรี๊ยะยิ่งกว่า
ตอนที่2.นักบาสมหาลัย"ตาฉันแล้วใช่มั้ย" หญิงยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วยความมั่นใจ"เรื่องของฉัน... ต้องย้อนไปไกลหน่อย สมัยปีหนึ่งนู่น""พวกแกจำพี่เคน กัปตันบาสปีสี่ได้ป่าว ที่หล่อๆ รอยสักเต็มแขนอะ" หญิงเริ่มเปิดประเด็น"จำได้! กรี๊ดดด คนนั้นตัวท็อปมหาลัยเลยนะเว้ย แกไปเสร็จเขาตอนไหนวะ
ตอนที่1.3 หลังม่านกั้น"พี่เอกดึงฉันเข้าไปจูบอีกรอบ..." ต่ายเล่าต่อ มือเรียวประคองกระป๋องเบียร์เย็นเฉียบไว้แน่นเพื่อระงับความตื่นเต้น "ตอนนั้นฉันลืมเรื่องกฎของโรงพยาบาลไปหมดเลย รู้ตัวอีกทีเราก็กอดรัดกันอยู่บนเตียงคนไข้แล้ว"นั่นคือสิ่งที่ต่ายเลือกจะเล่า แต่ความจริงที่ซ่อนอยู่ในหัว...ภาพเหล่านั้นย้อน







![พี่รหัสจอมซึนอ้อนรักหวานใจยัยซูเปอร์โมเดล [ nc 20+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)