LOGINบทที่ 4 สวมรอยเป็นผู้หวังดี
ตอนค่ำ ถ้าฉันมัวแต่กลัว แผนทุกอย่างก็พังสินะ ฉันไม่อยากให้มีร่าสมหวังกับความรัก อยากให้เธอรู้สึกผิดหวังมาก ๆ ฉันออกจากห้องของตัวเอง กำลังจะตรงไปห้องของผู้ชายคนนั้น แต่ก็ไม่ทันถึงห้องก็เห็นแมวคนรับใช้ยื่นถาดเหล้าให้กับเขาคนนั้นไปแล้ว ฉันต้องห้ามเขาไม่ให้กินเหล้า ฉันควรจะทำยังไง สักพักแมวก็เดินจากไป ผู้ชายคนนั้นก็กลับเข้าห้องไป ‘ ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ ’ ใจมันก็มีกล้า ๆ กลัว ๆ เหมือนกัน ถ้าเจอหน้าเขาฉันจะกล้าพูดไหมเนี่ย ‘ ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ ’ “ แกร๊ก ” ประตูถูกเปิดออก และคนข้างในก็เดินออกมา พร้อมใบหน้าที่สงสัย “ เธอเองเหรอ…มีอะไร ” “ เอ่อ…ฉันขอเข้าไปคุยกับคุณได้ไหมคะ ฉันมีเรื่องสำคัญจะพูด ” “ เธอไม่กลัวฉันแล้วเหรอ ” “ กลัวค่ะ ” พยายามทำใจสู้ “ หึ เข้ามาสิ ” ฉันเดินเข้าไปในห้องอย่างคนขลาดกลัว มองรอบ ๆ อย่างหวาดระแวง ทั้งที่ตัวเองเป็นคนขอเข้ามาเอง “ ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก มีอะไรก็รีบพูดมาก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ ” “ ในเหล้านั้นมียาค่ะ ” “ ยา? ยาอะไร ” “ ฉะ…ฉันก็ไม่รู้ค่ะ ” “ แต่ฉันกินมันไปแล้วนะ! บอกมาว่ายาอะไร เธอรู้ได้ยังไงฮะ ” คนตรงหน้าคงรู้สึกกลัว ฉันเข้าใจได้ ใครบ้าง ได้ยินว่าตนเองถูกวางยาจะไม่รู้สึกอะไร ใบหน้าเข้มตวาดลั่น จ้องใบหน้านวลที่ซีดเผือดก่อนจะเข้ามาตะครุบราวกับว่าจับเป็นตัวประกัน ตอนนี้เขาอยู่ด้านหลังฉัน มือหนานั้นจับคางเรียวไม่ปล่อย ลมหายใจร้อนของเขารดที่ต้นคอขาวทำเอาฉันแตกตื่นในทันที “ ปะ…ปล่อยฉันนะคะ ฉันแค่…อยากช่วยคุณ ” “ แล้วมันเป็นยาอะไรล่ะ ถ้าเธอกล้ามาพูด เธอต้องรู้เห็นเป็นใจด้วยใช่ไหม บอกมา ไม่งั้นเธอได้ตายคามือฉันแน่ ” “ ไม่ค่ะ ฉันแค่ไม่อยากให้คุณหมั้นกับน้องสาวฉัน ฉันได้ยินแผนของแม่เลี้ยงมา เลยจะมาบอกว่าคุณโดนแม่เลี้ยงกับน้องสาวฉันวางยาค่ะ ” “ หึ เธอมาบอกเพราะหวังดีเหรอ ไม่ใช่ว่าเธออยากเอาตัวเข้าแลกแทนน้องสาวตัวเองหรอกเหรอฮะ ” “ ไม่ค่ะ ฉันไม่ต้องการเอาตัวเข้าแลกอะไรทั้งนั้น คุณเข้าใจผิดแล้วนะคะ ปล่อยฉันนะ ว้ายย ” “ เธอคิดว่าฉันไม่รู้แผนการของเธอเหรอ ? ” แผนอะไร ? ฉันก็แค่สวมรอยเป็นผู้หวังดีเอง “ ฉันไม่มีแผนอะไร ฉันแค่หวังดี มาบอกคุณไม่ให้ตกหลุมพลางเอง ” “ เธอเป็นลูกสาวคุณมนตรีใช่ไหม ” ตายแล้ว ฉันลืมไปได้ไง ตอนบ่ายบอกเขาไปว่าฉันเป็นคนใช้นี่น่า “ พูดมา! แค่นี้เธอก็ปิดบังแล้ว คิดว่าฉันโง่จะเชื่อเธอง่าย ๆ หรอก ” “ ชะ…ใช่ ” “ ในบ้านหลังนี้ เธอโดนกดขี่จากสามแม่ลูกนั้น ใช่ไหม ” เขารู้ได้ยังไง “ ชะ…ใช่ ” “ หึ หมายความว่าฉันเดาไม่ผิดสินะ ” เดาอะไรของเขา ‘ พรึ่บ ’ ร่างบางกระแทกเตียงนุ่มอย่างแรงเพราะถูกคนตัวโตโยนลงมา ก่อนที่เขาจะขึ้นคร่อมบน “ ยาที่เธอพูด คงเป็นยาปลุกเซ็กส์สินะ ในตอนนี้ร่างกายฉันร้อนมาก ๆ และต้องการที่ระบายความใคร่สุด ๆ ” ยาปลุกเซ็กส์เหรอ ? ฉันไม่รู้จักมันด้วยซ้ำ แค่ได้ยินคำว่า‘เซ็กส์’ ใบหน้าฉันก็ร้อนผ่าวในทันที คำนี้ ใครเขาจะกล้าพูดมันตรง ๆ ล่ะ ฉันคนหนึ่งคงไม่กล้าพูดหรอก “ ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ ฉัน ฉันขอร้องล่ะ ฮึก ” ใบหน้านวลเริ่มมีน้ำตา เพราะรู้อนาคตข้างหน้าอีกไม่กี่วินาทีแล้ว “ ใครให้เธอมาถูกจังหวะพอดีล่ะ ฮ่า ๆ ” คนตรงหน้าดูหน้ากลัวมากในเวลานี้ ‘ แกว๊ก ’ ชุดนอนสีชมพูของฉันถูกฉีกขาด ก่อนที่ใบหน้าคมจะก้มลงมาพรมจูบตามเรือนร่างขาวนวล “ อย่า ขอร้องล่ะ คุณเจย์ อย่าทำฉันเลย ฮื่อ ๆ ” “ กล้ามาก กล้าเรียกชื่อเล่นฉันตรง ๆ สนิทกับฉันแล้วเหรอฮะ ” “ ขะ…ขอโทษค่ะ ฮึก ~ คุณจักรพงษ์ ” “ เป็นของฉันเถอะ ตอนนี้ฉันเริ่มมีอารมณ์แล้ว ” อารมณ์เขาเปลี่ยนไวมาก ทำเอาฉันตั้งรับไม่ทันแล้ว “ ไม่ อึก ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ ฉันจะไม่ขัดขวางคุณกับน้องสาวฉันอีกแล้ว ฮื่อ ๆ ” “ เงียบ! ” ฉันสะดุ้ง เงียบกริบ พยายามกลั้นไม่ให้เสียงสะอื้นดัง เขาน่ากลัวเกินไปแล้ว ฉันไม่น่าเข้ามาเลย “ ถ้าเธออยากอยู่สบายไม่โดนกดขี่จากคนพวกนั้นอีก เธอก็นอนนิ่ง ๆ และยอมฉันซะ หลังจากคืนนี้ไป เธอก็จะเป็นของฉัน ไม่มีใครกล้าทำร้ายเธอได้อีก ” สิ้นเสียงของเขา ฉันหยุดนิ่งไปเลย เหมือนว่าเขารู้เรื่องราวของฉันหมดแล้ว ในเมื่อใจฉันก็อยากหลุดพ้นจากแม่เลี้ยงและลูกของหล่อน คงมีแค่วิธีนี้แล้ว ยอมเสียสิ่งหวงแหนของร่างกายเพื่อจะได้ความอิสระมา ถือว่าคุ้มมากแล้วนะ คนตรงหน้าสำหรับฉันคือคนแปลกหน้า แต่ถ้าคิดในทางที่ดี เขาสามารถช่วยชีวิตฉันได้นะ ฉันทำใจและยอมรับมันเพียงเวลาชั่วครู่ จากที่ตอนแรกดิ้นไปมาอย่างไม่ยอม กลับนอนแน่นิ่งไม่ไหวติ่งให้เขาได้เชยชมอย่างพอใจ 🔻__________🔻 นามปากกาเฌอวีบทที่ 8 ผู้หญิงของกู บนรถ “ พี่แมทอย่าแกล้งนิราสิ ”เมล่อนเห็นสถานการณ์ไม่ดีนัก ก็เลยรีบพูดแทรก เธอคิดว่าคงเป็นมุขจีบสาวของพี่ชายแน่นอน เพราะตั้งแต่จำความได้ เธอไม่เคยเห็นนิรามาก่อน ถ้าเกิดว่าทั้คู่เคยคบกันมาก่อนนะ ว่า แต่เอ๊ะ พอจำได้ลาง ๆ แล้วว่าพี่แมทเคยอกหักจากผู้หญิงคนหนึ่งที่รุ่นราวคราวเดียวกับเธอนี่น่า“ แกล้งอะไร เรื่องจริงต่างหากล่ะ ” ถ้าฉันรู้ว่า ขึ้นรถคันนี้มาแล้วจะถูกรื้อฟื้นเรื่องราวในอดีตที่เจ็บปวด ฉันคงไม่ขึ้นมาหรอก มันน่าอึดอัดจะตาย“ ถ้าไม่พูด ผมจะพูดเอง ” เขาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพูด เขาต้องการอะไรกันแน่ เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้วนะ“ พี่แมท ถ้าพี่ยังไม่หยุดแกล้งนิรา พี่จอดรถเลย พวกเราจะลงตรงนี้ ” “ แกเงียบปากไปเลยยัยเม ฉันกำลังพูดกับแฟนเก่าอยู่! ” “ แฟนเก่า? ” เมล่อนทวนซ้ำ ดวงตากลมเบิกกว้าง รีบหันมาที่นั่งเบาะหลังทันที“ จริงเหรอ? แกเคยเป็นแฟนพี่แมทจริง ๆ เหรอ? ตอนไหนอะ ”“ ฉัน...จำไม่ได้ ว่าเคยคบกับ...พี่ชายแกตอนไหน ” หลบสายตาเพื่อนสาวทันที“ หึ จริงเหรอ? อยากจะรื้อฟื้นความทรงจำไหม! ” เขาพูดแล้วใช้สายตามองผ่านกระจกมาหาฉัน “ พี่แมท พอแล้ว เลิกพูด รีบไปส่งพวกเราสองคน
บทที่ 7 ก็แค่แฟนเก่าเองเป็นวันหยุดที่แสนจะเศร้า และเหงามาก ร่างบางนอนกลิ้งไปมาบนเตียงนุ่มเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงแล้วเห็นจะได้ ในใจก็ฟุ้งซ่าน ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลย มันยังรู้สึกนอยด์ ๆ เฟล ๆ กับการกระทำของแฟนหนุ่มมาก ๆครืดดด ครืดดด มือถือสั่น แอบดีใจคิดว่าต้้องเป็นแฟนหนุ่ม แต่ชื่อที่โชว์หราบนหน้าจอบ่งบอกว่าไม่ใช่ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มออกมาในตอนแรกกลายเป็นหุบยิ้มลงอัตโนมัติ(“ อืม ว่าไงยัยเม ”)(“ เป็นอะไร น้ำเสียงดูเหนื่อย ๆ นะ ”)(“ พี่ธามไม่โทรหาฉันเลย ตั้งแต่แยกกันเมื่อวาน ”)(“ แกก็โทรไปเองสิยัยนิรา ”)(“ ฉันโทรหาเป็นสิบ ๆ สายแล้ว พี่เขาหายไปเลย สงสัยจะงอนฉันหนักมาก ”)(“ ก่อนแยกกัน ทะเลาะกันเหรอ ”)(“ ก็ไม่เชิง ฉันเป็นประจำเดือน พี่ธามเขาจะขอ...แบบนั้นแหละ ”)(“ อ่อ เรื่องแบบนี้พูดยาก ฉันไม่ขอออกความคิดเห็นแล้วกัน ยังไงแกก็โทรไปก่อนเผื่อพี่เขาเห็นแล้วใจอ่อนอาจจะรับสาย แกก็พูดกันอย่างใจเย็น ๆ ถามก่อนว่าทำไม หายไปไหนหรือถ้าไม่รับสาย แกก็ไปหาถึงที่เลย ”)(“ ไม่รู้พี่เขาไปทำงานหรือเปล่านี่สิ กลัวไปเสียเที่ยวอะ ”)(“ ไปที่พี่เขาฝึกงานเลย ”)(“ ไม่อยากรบกวนเวลาทำงานของพี่เขาหรอก ไม่อยากใ
บทที่ 6 ไม่ได้จะเอาฟรีคอนโดมิเนียมพอเข้าห้องไม่ทันได้วางกระเป๋าก็ถูกแฟนหนุ่มจู่โจม โดยการฉกชมริมฝีปาก“ อื้อ~ ” ฉันร้องประท้วง เพราะยังไม่ทันตั้งตัว อีกฝ่ายไม่ยอมถอนจูบ จับตัวฉันพาไปยังโซฟา มือหนาปลดกระดุมเสื้ออย่างคนกระหาย“ เฮือก~ ให้พี่นะ ” เสียงพี่เขาแหบแห้ง สายตาดูมีความหวัง“ น้องเป็นประจำเดือนค่ะ ” มือหนาหยุดชะงักลง“ เอ่อ...เป็นมากี่วันแล้วครับ ”“ มาเมื่อวานตอนกลางคืนค่ะ ”“ เอ่อ...จะกินอะไรไหมเดี๋ยวพี่ทำให้ แต่พี่ขอเข้าห้องน้ำก่อนนะ ”“ น้องขอโทษนะคะ ” สายตาเขาดูผิดหวังมาก ฉันเลยรู้สึกไม่ดีในใจขึ้นมาทันที“ ขอโทษทำไมล่ะ น้องไม่ผิดเลย เดี๋ยวพี่มานะครับ ”สิบห้านาทีต่อมา...” น้องครับพี่ขอโทษนะ พอดีพี่มีงานวิจัยต้องทำกับเพื่อนอีก พี่ลืมไปเลย น้องกลับเองได้ไหมครับ” คนเป็นแฟนออกจากห้องน้ำมา ก็พูดขึ้นทันที“ อ่อ ได้ค่ะ ”“ พี่ขอโทษจริงๆ อดดูหนัง อดกินฝีมือพี่เลย ”“ ไม่เป็นไรค่ะ ” ยิ้มสู้ไปก่อนทั้งที่ในใจมันไม่ใช่แล้ว“ ไม่งอนพี่นะ จุ๊บ ” พูดพร้อมโน้มหน้าลงมาจุ๊บแก้มนวล“ ไม่หรอกค่ะ”“ สัญญาว่ารอบหลัง พี่จะทำตัวให้ว่างจริงๆ ”“ ค่ะ พี่รีบไปเถอะ น้องจะกลับกับแท็กซี่ค่ะ ”“ ครับ
บทที่ 5 พี่ชาย14 : 00 น.“ แกช่วยโทรหาพี่ชายฉันให้หน่อยสินิรา ให้มารับฉันหน่อย ” ตั้งแต่เที่ยงจนถึงตอนนี้ เพื่อนสาวเพิ่งจะหยุดร้องไห้ แต่ยังมีสะอึกเบาๆอยู่บ้าง“ เอามือถือแกมาสิ ” ฉันรับมากดโทรหาออกทันที เพราะเมกดโทรออกเบอร์พี่ชายของตนเอาไว้แล้ว (” โทรมาทำไม ไม่มีเรียนเหรอ ”)(” ถ้ามีเรียนแล้วจะโทรหาคุณพี่เหรอ ถามมาได้ ”)(“ เธอเป็นใคร เอามือถือยัยเมไปได้ยังไง ”)“ นิรา~ ” เมพูดเบาๆ พร้อมดึงชายกระโปรงฉัน ประมาณว่าให้รีบพูดแต่ฉันก็นึกขึ้นทันทีว่าเผลอพลั้งปากไป ก็มันยังโมโหแฟนยัยเมไม่หาย ฉันกดโทรไปกดวางสายรัวๆ ฉันเลยไม่ได้ต่อว่า อารมณ์มันเลยค้าง ผลกรรมดันไปตกที่พี่ชายยัยเมแทน(” เอ่อ...สวัสดีค่ะ ใช่พี่แม็กซ์หรือเปล่าคะ นี่เพื่อนของเมนะคะ ”) (” โทรผิดแล้ว ”)(” อ้าว คุณไม่ใช่พี่ชายยัยเมเหรอ ”)(” แล้วมันขึ้นหน้าจอว่าชื่ออะไรล่ะ คนหล่อหรือเปล่า หรือเธอสายตาไม่ดีเลยไม่เห็น ”)“ ยัยเม พี่ชายแกอวยตัวเองจัง ไม่เห็นจะหล่อเลย ” หันหน้าไปมองเพื่อนสาวพร้อมเลิกคิ้วสูง แต่มือถือยังแนบหูอยู่(” นินทาผู้ใหญ่ พูดให้ดีๆหน่อยสิ ”)(“ คุณพี่มารับน้องสาวคุณด้วย ตอนนี้เลย ”)(” อ่านชื่อฉันหรือยังที่หน้
บทที่ 4 นอกใจมหาวิทยาลัยNN มุมหนึ่ง (” พี่รอแพรวนะ ตอนเที่ยงเจอกันที่โรงหนัง ถ้าพี่ไม่ไปตามนัด แพรวจะบอกเพื่อน รับรองทะเลาะกันอีกแน่ คราวนี้คงต้องเลิกขาด เพราะเพื่อนต้องเลือกเพื่อนอยู่แล้ว ”) 08 : 45 น.“ พวกแกมาถึงนานยัง ” ฉันมาถึงก็ถามเพื่อนทั้งสองคนทันที” เพิ่งถึงเอง ว่าแต่แกหิ้วอะไรมาพะรุงพะรังเชียว ” เมเอ่ยถามเพื่อนสาว “ ก็ยัยแพรวอยากกินข้าวเช้าแสนหรูในห้างนะสิ ทางผ่านพอดี ฉันเลยแวะซื้อให้ มีของแกด้วยนะเม ” หันไปมองเพื่อนอีกคนที่กำลังส่องกระจก หันซ้ายขวา“ ขอบใจมากนะนิรา แกน่ารักและใจดีมากๆเลย ” แพรวเอ่ยยิ้มๆแล้วแต่งหน้าต่อ “ ขอบคงขอบคุณอะไรอีก เล็กน้อยมาก มาๆ มากินข้าวกันเถอะ เก้าโมงมีเรียนนะ ” “ เท่าไหร่เหรอ เดี๋ยวฉันโอนให้ค่าข้าว ” เมพูดถามทันที“ ฉันเลี้ยง ไม่ต้องโอนมาหรอกย่ะ ”“ ยัยเมก็ถามไปเรื่อยแหละ เพราะนางรู้ว่าแกต้องเลี้ยงอยู่แล้ว ” แพรววางกระจกลงหันมองหน้าฉันยิ้มๆ “ แต่แพรว แกเป็นคนสั่ง แกต้องจ่ายปะ ” จู่ๆเมก็พูดต่อ “ ไม่ๆ ฉันเลี้ยงพวกแกทั้งคู่นั้นแหละ อย่ามัวแต่พูด รีบมากินเถอะ ” แพรวเหยียดยิ้มที่มุมปาก เมื่อเห็นเพื่อนๆสนใจอาหารตรงหน้า พอเพื่อนๆเงยหน้าขึ้น
บทที่ 2 โดนล้อสามปีต่อมา...“ ถ้ายัยนิรารู้จะเป็นยังไงน่าา ” มือเล็กลูบไล้อกแกร่งไปด้วย ” ไม่นะ ห้ามบอกนิราเด็ดขาด ”“ ทำไมเหรอคะ ”“ เราตกลงกันแล้วนี่น่า ว่าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ”” ถามจริง พี่รักยัยนิรามากเลยเหรอ? ”“ ใช่ ”“ พี่ตอแห- ถ้าพี่รักยัยนั่นจริง พี่จะนอกกายมันทำไม ” “ ก็เพราะเธอยั่วไง ฉันเลยอดใจไม่ไหว ”“ ดูท่ายังนิราน่าจะจืดชืดไม่เร้าใจ ไม่แซ่บเหมือนฉันสิท่า ”“ ยอมรับว่ามันคือความจริง เธอทั้งเด็ดทั้งแซ่บ ”” งั้นก็เลิกกับมันแล้วมาคบกับฉันสิพี่ธาม ”“ ไม่ได้หรอก ต่อให้ฉันจะนอกกายนิรา แต่คนของใจและเป็นที่หนึ่งในดวงใจฉันก็มีแค่นิราคนเดียว ”บ้านภาณุเมศธนัน‘ ฮัดชิ้ว ’ ใครนะบังอาจมานินทาฉัน อย่าให้รู้นะ แม่จะฟาดปากให้เลยคอยดู ชิ! ‘ แกร๊ก ’“ จิรา กุลจิรา ทำไรอยู่ จ้ะเอ๋ ”“ พี่ภูมิเข้ามาทำไมไม่เคาะประตูก่อน หัดมีมารยาทบ้างสิ ”“ ยัยจิรา ฉันเป็นพี่ชายแกนะ พูดให้มันดีๆหน่อย ไม่งั้นฉันจะฟ้องแม่เลยคอยดู ”“ หนูไม่ชอบ ทำไมต้องพูดชื่อนั้นอีกแล้วฮะ ”“ ช่วยไม่ได้ แกอยากชื่อกุลจิราเองนี่น่า ฮ่าๆ ” “ หึ ออกไปเลยนะ ”‘ ฟิ้ว~ ’ เขวี้ยงหนังสือนิยายที่กำลังอ่านอยู่ใส่พี่ช







