LOGINบทที่ 3 แผนชั่ว
วันต่อมา… “ นังมีย่า งานที่ฉันให้แกทำ เสร็จหรือยังฮะ ” น้องสาวต่างมารดาเสียงแปร๋นมาแต่ไกล “ เสร็จแล้วจ้ะ ” “ ดีมาก วันนี้แกก็อยู่แต่ในห้องก็พอนะ อย่าออกไปเดินเพ่นพ่านข้างนอกล่ะ เพราะมีแขกมา แม่ไม่อยากให้ใครได้เจอแกที่แต่งตัวซ่อมซ่อแบบนี้ ” สายตาคนเป็นน้องสาวมองเหยียดฉันจากหัวจรดเท้า ก่อนที่จะไปที่ประตูเพื่อออกจากห้องฉันไป แต่เธอกลับหยุดชะงักก่อนจะหันมองรูปถ่ายแม่ฉัน ก่อนจะยื่นมือหยิบกรอบรูปแล้วเขวี้ยงลงพื้นอย่างแรง ‘ เพล้ง ” “ แม่!! ” “ ฮึก ตั้งเกะกะไว้เองนี่น่า ช่วยไม่ได้ ” มีร่าพูดจบสะบัดหน้าแล้วเดินออกไป รูปถ่ายของแม่ ฉันทะนุถนอมมาเป็นอย่างดี ปัดฝุ่นทำความสะอาดกรอบรูปให้ทุกวัน เป็นเหมือนกล่องดวงใจของฉัน ที่ทำให้ฉันสู้มาถึงทุกวันนี้ แต่พอมันแตกกระจาย หัวใจดวงน้อยก็รู้สึกเจ็บปวดมาก ๆ จะทำร้ายร่างกายฉันยังไงก็ได้ แต่อย่ามาแตะต้องรูปถ่ายของแม่ฉันแบบนี้ ฮื่อ ๆ “ แม่ อึก ๆ ถ้าแม่ยังอยู่ มันคงดีกว่านี้ ฮื่อ ๆ หนูมันไม่เอาไหนเอง ขนาดรูปถ่ายแม่ยังปกป้องไม่ได้ ฮื่อ ๆ ” หัวใจเหมือนแตกสลายไปในพริบตา จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดเข้ามา ซึ่งฉันพยายามไม่คิดจะทำแล้ว แต่วันนี้มีร่าทำเกินไปจริง ๆ ห้องโถงใหญ่ “ พวกเราต้องขอโทษคุณบัวด้วยนะครับ ที่เลื่อนวันนัดเจอให้เร็วขึ้น ” “ ไม่เป็นไรค่ะ อย่าได้เกรงใจเลยค่ะ คุณพรรค คุณบุษ เชิญนั่งก่อนนะคะ ” บัวแย้มยิ้มหน้าบานเพราะวันนี้คนใหญ่คนโตมาเยี่ยมเยือนถึงบ้าน เพื่อมาคุยเรื่องของบุตรสาวคนรองของตัวเธอเอง “ ว่าแต่คุณมนตรีเป็นยังไงบ้างครับ ผมไม่เจอเขานานมากแล้วตั้งแต่ไปเยี่ยมในครั้งนั้นที่เกิดอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน ” “ ก็เรื่อย ๆ แหละค่ะ เขามีสติทุกอย่างแต่แค่เดินไม่ได้เองค่ะ พูดแล้วดิฉันยังใจหายอยู่เลย ” “ สักวันคุณมนตรีต้องหายดีแน่นอนค่ะ ถ้ามีกำลังใจดีแบบนี้ ” “ ค่ะ ฉันก็หวังว่าจะมีวันนั้นเหมือนกันค่ะคุณบุษ ” “ เข้ามาแล้วเหรอลูก มา ๆ มานั่ง มาสวัสดีคุณบัวแย้มก่อนเร็ว ” ชายหนุ่มหน้าเข้ม ใบหน้าขรึมเดินตรงมาหาผู้ใหญ่พร้อมพนมมือขึ้นไหว้ โดยไม่พูดไม่กล่าวก็นั่งลงใกล้มารดาของตน “ มาแล้วค่ะคุณแม่ ” เสียงลูกสาวสุดที่รักของบัวแย้มก็มาได้จังหวะ “ มา ๆ มาทักทายคุณลุงคุณป้าเร็ว ” “ สวัสดีค่ะคุณลุงพรรค คุณป้าบุษ ” มีร่าพนมมือไหว้อย่างนอบน้อม “ ลูกสาวคนรองของอิฉันเองค่ะ คนนี้แหละที่อิฉันอยากจะฝากฝั่งให้ตาเจย์ดูแล ” คนเป็นแม่เริ่มก่อนเลย หลังจากนั้นก็คุยสัพเพเหระทั่วไป รวมถึงเรื่องหมั้นและหาฤกษ์ “ ผมว่าจะให้ตาเจย์พักที่นี่สักคืนสองคืนได้ไหมครับ ผมอยากให้ลูกทำความรู้จักกับหนูมีร่าให้มาก ๆ ก่อน ” จักรพงษ์หรือเจย์ หันมองหน้าคนเป็นพ่อในทันที เพราะพ่อไม่ได้พูดเรื่องนี้ก่อนจะมาที่นี่เลย “ เอ่อ… ” “ ได้ค่ะ หนูก็อยากทำความรู้จักกับพี่เจย์ให้มากกว่านี้ด้วยค่ะ ดีไม่ดีฤกษ์หมั้นอาจจะเร็วขึ้น เราจะได้สนิทกันก่อนไงค่ะ ” “ ลุงก็คิดเหมือนหนูมีร่าครับ เพราะเจ้าลูกชายคนนี้ไม่ค่อยสุงสิงกับใครมาก ลุงกลัวว่าถ้าหมั้นไปแล้วหนูมีร่าอาจจะเบื่อ ตอนนี้เลยคิดว่าจะให้ศึกษาดูใจกันไปก่อน ” “ งั้นสองวันจะพออะไรล่ะคะ หนึ่งเดือนก็ยังได้เลย ” พวกผู้ใหญ่ก็พูดไป คงมีแค่จักรพงษ์ที่นั่งหน้านิ่ง ๆ รับฟังไป “ ป้าใบบุญไปจัดห้องให้ตาเจย์หน่อย ” บัวแย้มหันไปสั่งคนรับใช้ “ ทำไมผู้ชายคนนั้นถึงนิ่งและเงียบ ไม่พูดไม่จาเลย ” ฉันที่แอบฟังและใช้สายตาสำรวจผู้ใหญ่ พูดขึ้นเบา ๆ หลังจากนั้นไม่นานทุกคนก็แยกย้ายกันไป จักรพงษ์เรียกลูกน้องผู้ชายมารับใช้หนึ่งคน “ คืนนี้ลูกต้องได้พี่เขาเป็นผัวนะ ” บัวแย้มพูดขึ้น “ หนูคิดเหมือนกัน หนูตกหลุมรักพี่เขาแล้วค่ะคุณแม่ คนอะไรจะหล่อกระชากใจขนาดนี้ ว่าแต่เราจะทำวิธีไหนดีคะ ” “ คืนนี้แม่จะให้นังแมวเอาเหล้าชั้นดีไปให้ตาเจย์ ลูกก็อาบน้ำแต่งตัวเซ็กซี่ไปเคาะห้องเขาเลยนะ พอเช้ามาก็ร้องห่มร้องไห้ เดี๋ยวแม่จะโทรเรียกพ่อแม่เขามา จากที่จะได้หมั้น ได้แต่งแน่นอน ” ความคิดชั่วร้ายของสองแม่ลูกก็ไม่สามารถรอดพ้นหูของฉันไปได้เลย ความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวฉันเต็มไปหมด มันคือแผนการบางอย่างที่ฉันควรจะทำตัดหน้าสองแม่ลูกคู่นั้น ฉันควรไปบอกผู้ชายคนนั้นถึงแผนการนี้ ผู้ชายคนนั้นจะได้ออกจากที่นี่ไป และไม่ต้องหมั้นกับมีร่าอีก มันก็สะใจเหมือนกันนะ 15 : 00 น. ‘ ก๊อก ๆ ’ ฉันที่กำลังออกแบบชุดเดรสอยู่หยุดชะงักก็นำมันไปเก็บไว้ใต้เตียง ก่อนจะไปเปิดประตู ‘ แกร๊ก ’ “ คุณนายบอกให้คุณมีย่าไปรดน้ำต้นไม้ ” แมวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ “ มันไม่ใช่หน้าที่ของฉันนะ ” “ วันนี้ไม่มีใครว่าง คุณนายบอกว่ามีแค่คุณมีย่า อย่าให้คุณนายต้องมาพูดเองนะ ไม่งั้นจะหาว่าไม่เตือน ครั้งนี้คงได้นอนโรงพยาบาลสิบวันแน่ ๆ ” ฉันทำได้เพียงจำยอมแต่โดยดี “ มึงว่าไงนะ มีใครมาก่อกวนที่โกดังกูฮะ ” ในขณะที่ฉันยืนรดน้ำดอกไม้ที่สวนหย่อมอยู่ก็ได้ยินเสียงสนทนาของชายคู่หนึ่ง “ ไอ้ศิวะครับ มันบอกอยากได้อาวุธที่พวกเราเพิ่งซื้อมาครับ ” “ พอกูไม่อยู่แล้วเป็นเรื่องตลอด ” “ ผมให้คนของเราไปจัดการแล้วครับ ” “ ถ้าพูดดี ๆ ไม่ได้ก็ฆ่าแม่งไปเลย ” ‘ แกร๊บ ’ ฉันตกใจกับประโยคที่ผู้ชายคนนั้นพูดถึงกับถอยหลังและเหยียบเข้ากิ่งไม้ แย่เลย เขาต้องรู้แน่ ๆ ว่าฉันแอบฟัง “ หยุดนะ! ” “ ฉะ…ฉัน ” “ คุณเจย์ให้ผมจัดการเธอยังไงดีครับ ” “ เธอเป็นใคร เป็นอะไรกับคนบ้านนี้ ” “ ฉะ…ฉันเป็นคนรับใช้ค่ะ อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ ” ฉันพนมมือขึ้นไหว้พร้อมนั่งยอง ๆ น้ำตาก็ไหลรินเพราะความกลัว ตามที่เขาเล่าลือมาไม่ผิดสินะที่ว่า จักรพงษ์คือมาเฟีย “ เธอชื่ออะไร ” “ มะ…มีย่าค่ะ ” “ ไปซะ ” “ แต่..คุณเจย์ ถ้าเธอเอาไปพูดล่ะครับ ” “ ฉัน…ไม่พูดหรอกค่ะ ” “ ไปซะ ” ฉันรีบเดินกลับเข้าห้องด้วยอาการสั่นทั้งร่าง กลัวมาก ๆ ทางด้านจักรพงษ์ ทันทีที่ได้เห็นใบหน้านวลขาวซีดของผู้หญิงคนนั้น มันเหมือนมีอะไรดึดดูงให้ตัวเขาเองสนใจในตัวเธอมาก ๆ “ ไอ้ทิตย์มึงไปสืบมาหน่อยมาเธอเป็นคนใช้ที่นี่จริงไหม ” “ ทำไมคุณเจย์ถึงคิดว่าที่เธอพูดไม่เป็นความจริงล่ะครับ ” “ คุณมนตรีมีลูกติดด้วยหนึ่งคน ซึ่งเธอไม่รู้ว่าชื่ออะไร และฉันคิดว่าเธอคนเมื่อกี้ไม่ใช่คนใช้แน่นอน ” “ ครับนาย ” 🔻_________🔻 นามปากกาเฌอวีบทที่ 8 ผู้หญิงของกู บนรถ “ พี่แมทอย่าแกล้งนิราสิ ”เมล่อนเห็นสถานการณ์ไม่ดีนัก ก็เลยรีบพูดแทรก เธอคิดว่าคงเป็นมุขจีบสาวของพี่ชายแน่นอน เพราะตั้งแต่จำความได้ เธอไม่เคยเห็นนิรามาก่อน ถ้าเกิดว่าทั้คู่เคยคบกันมาก่อนนะ ว่า แต่เอ๊ะ พอจำได้ลาง ๆ แล้วว่าพี่แมทเคยอกหักจากผู้หญิงคนหนึ่งที่รุ่นราวคราวเดียวกับเธอนี่น่า“ แกล้งอะไร เรื่องจริงต่างหากล่ะ ” ถ้าฉันรู้ว่า ขึ้นรถคันนี้มาแล้วจะถูกรื้อฟื้นเรื่องราวในอดีตที่เจ็บปวด ฉันคงไม่ขึ้นมาหรอก มันน่าอึดอัดจะตาย“ ถ้าไม่พูด ผมจะพูดเอง ” เขาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพูด เขาต้องการอะไรกันแน่ เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้วนะ“ พี่แมท ถ้าพี่ยังไม่หยุดแกล้งนิรา พี่จอดรถเลย พวกเราจะลงตรงนี้ ” “ แกเงียบปากไปเลยยัยเม ฉันกำลังพูดกับแฟนเก่าอยู่! ” “ แฟนเก่า? ” เมล่อนทวนซ้ำ ดวงตากลมเบิกกว้าง รีบหันมาที่นั่งเบาะหลังทันที“ จริงเหรอ? แกเคยเป็นแฟนพี่แมทจริง ๆ เหรอ? ตอนไหนอะ ”“ ฉัน...จำไม่ได้ ว่าเคยคบกับ...พี่ชายแกตอนไหน ” หลบสายตาเพื่อนสาวทันที“ หึ จริงเหรอ? อยากจะรื้อฟื้นความทรงจำไหม! ” เขาพูดแล้วใช้สายตามองผ่านกระจกมาหาฉัน “ พี่แมท พอแล้ว เลิกพูด รีบไปส่งพวกเราสองคน
บทที่ 7 ก็แค่แฟนเก่าเองเป็นวันหยุดที่แสนจะเศร้า และเหงามาก ร่างบางนอนกลิ้งไปมาบนเตียงนุ่มเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงแล้วเห็นจะได้ ในใจก็ฟุ้งซ่าน ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลย มันยังรู้สึกนอยด์ ๆ เฟล ๆ กับการกระทำของแฟนหนุ่มมาก ๆครืดดด ครืดดด มือถือสั่น แอบดีใจคิดว่าต้้องเป็นแฟนหนุ่ม แต่ชื่อที่โชว์หราบนหน้าจอบ่งบอกว่าไม่ใช่ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มออกมาในตอนแรกกลายเป็นหุบยิ้มลงอัตโนมัติ(“ อืม ว่าไงยัยเม ”)(“ เป็นอะไร น้ำเสียงดูเหนื่อย ๆ นะ ”)(“ พี่ธามไม่โทรหาฉันเลย ตั้งแต่แยกกันเมื่อวาน ”)(“ แกก็โทรไปเองสิยัยนิรา ”)(“ ฉันโทรหาเป็นสิบ ๆ สายแล้ว พี่เขาหายไปเลย สงสัยจะงอนฉันหนักมาก ”)(“ ก่อนแยกกัน ทะเลาะกันเหรอ ”)(“ ก็ไม่เชิง ฉันเป็นประจำเดือน พี่ธามเขาจะขอ...แบบนั้นแหละ ”)(“ อ่อ เรื่องแบบนี้พูดยาก ฉันไม่ขอออกความคิดเห็นแล้วกัน ยังไงแกก็โทรไปก่อนเผื่อพี่เขาเห็นแล้วใจอ่อนอาจจะรับสาย แกก็พูดกันอย่างใจเย็น ๆ ถามก่อนว่าทำไม หายไปไหนหรือถ้าไม่รับสาย แกก็ไปหาถึงที่เลย ”)(“ ไม่รู้พี่เขาไปทำงานหรือเปล่านี่สิ กลัวไปเสียเที่ยวอะ ”)(“ ไปที่พี่เขาฝึกงานเลย ”)(“ ไม่อยากรบกวนเวลาทำงานของพี่เขาหรอก ไม่อยากใ
บทที่ 6 ไม่ได้จะเอาฟรีคอนโดมิเนียมพอเข้าห้องไม่ทันได้วางกระเป๋าก็ถูกแฟนหนุ่มจู่โจม โดยการฉกชมริมฝีปาก“ อื้อ~ ” ฉันร้องประท้วง เพราะยังไม่ทันตั้งตัว อีกฝ่ายไม่ยอมถอนจูบ จับตัวฉันพาไปยังโซฟา มือหนาปลดกระดุมเสื้ออย่างคนกระหาย“ เฮือก~ ให้พี่นะ ” เสียงพี่เขาแหบแห้ง สายตาดูมีความหวัง“ น้องเป็นประจำเดือนค่ะ ” มือหนาหยุดชะงักลง“ เอ่อ...เป็นมากี่วันแล้วครับ ”“ มาเมื่อวานตอนกลางคืนค่ะ ”“ เอ่อ...จะกินอะไรไหมเดี๋ยวพี่ทำให้ แต่พี่ขอเข้าห้องน้ำก่อนนะ ”“ น้องขอโทษนะคะ ” สายตาเขาดูผิดหวังมาก ฉันเลยรู้สึกไม่ดีในใจขึ้นมาทันที“ ขอโทษทำไมล่ะ น้องไม่ผิดเลย เดี๋ยวพี่มานะครับ ”สิบห้านาทีต่อมา...” น้องครับพี่ขอโทษนะ พอดีพี่มีงานวิจัยต้องทำกับเพื่อนอีก พี่ลืมไปเลย น้องกลับเองได้ไหมครับ” คนเป็นแฟนออกจากห้องน้ำมา ก็พูดขึ้นทันที“ อ่อ ได้ค่ะ ”“ พี่ขอโทษจริงๆ อดดูหนัง อดกินฝีมือพี่เลย ”“ ไม่เป็นไรค่ะ ” ยิ้มสู้ไปก่อนทั้งที่ในใจมันไม่ใช่แล้ว“ ไม่งอนพี่นะ จุ๊บ ” พูดพร้อมโน้มหน้าลงมาจุ๊บแก้มนวล“ ไม่หรอกค่ะ”“ สัญญาว่ารอบหลัง พี่จะทำตัวให้ว่างจริงๆ ”“ ค่ะ พี่รีบไปเถอะ น้องจะกลับกับแท็กซี่ค่ะ ”“ ครับ
บทที่ 5 พี่ชาย14 : 00 น.“ แกช่วยโทรหาพี่ชายฉันให้หน่อยสินิรา ให้มารับฉันหน่อย ” ตั้งแต่เที่ยงจนถึงตอนนี้ เพื่อนสาวเพิ่งจะหยุดร้องไห้ แต่ยังมีสะอึกเบาๆอยู่บ้าง“ เอามือถือแกมาสิ ” ฉันรับมากดโทรหาออกทันที เพราะเมกดโทรออกเบอร์พี่ชายของตนเอาไว้แล้ว (” โทรมาทำไม ไม่มีเรียนเหรอ ”)(” ถ้ามีเรียนแล้วจะโทรหาคุณพี่เหรอ ถามมาได้ ”)(“ เธอเป็นใคร เอามือถือยัยเมไปได้ยังไง ”)“ นิรา~ ” เมพูดเบาๆ พร้อมดึงชายกระโปรงฉัน ประมาณว่าให้รีบพูดแต่ฉันก็นึกขึ้นทันทีว่าเผลอพลั้งปากไป ก็มันยังโมโหแฟนยัยเมไม่หาย ฉันกดโทรไปกดวางสายรัวๆ ฉันเลยไม่ได้ต่อว่า อารมณ์มันเลยค้าง ผลกรรมดันไปตกที่พี่ชายยัยเมแทน(” เอ่อ...สวัสดีค่ะ ใช่พี่แม็กซ์หรือเปล่าคะ นี่เพื่อนของเมนะคะ ”) (” โทรผิดแล้ว ”)(” อ้าว คุณไม่ใช่พี่ชายยัยเมเหรอ ”)(” แล้วมันขึ้นหน้าจอว่าชื่ออะไรล่ะ คนหล่อหรือเปล่า หรือเธอสายตาไม่ดีเลยไม่เห็น ”)“ ยัยเม พี่ชายแกอวยตัวเองจัง ไม่เห็นจะหล่อเลย ” หันหน้าไปมองเพื่อนสาวพร้อมเลิกคิ้วสูง แต่มือถือยังแนบหูอยู่(” นินทาผู้ใหญ่ พูดให้ดีๆหน่อยสิ ”)(“ คุณพี่มารับน้องสาวคุณด้วย ตอนนี้เลย ”)(” อ่านชื่อฉันหรือยังที่หน้
บทที่ 4 นอกใจมหาวิทยาลัยNN มุมหนึ่ง (” พี่รอแพรวนะ ตอนเที่ยงเจอกันที่โรงหนัง ถ้าพี่ไม่ไปตามนัด แพรวจะบอกเพื่อน รับรองทะเลาะกันอีกแน่ คราวนี้คงต้องเลิกขาด เพราะเพื่อนต้องเลือกเพื่อนอยู่แล้ว ”) 08 : 45 น.“ พวกแกมาถึงนานยัง ” ฉันมาถึงก็ถามเพื่อนทั้งสองคนทันที” เพิ่งถึงเอง ว่าแต่แกหิ้วอะไรมาพะรุงพะรังเชียว ” เมเอ่ยถามเพื่อนสาว “ ก็ยัยแพรวอยากกินข้าวเช้าแสนหรูในห้างนะสิ ทางผ่านพอดี ฉันเลยแวะซื้อให้ มีของแกด้วยนะเม ” หันไปมองเพื่อนอีกคนที่กำลังส่องกระจก หันซ้ายขวา“ ขอบใจมากนะนิรา แกน่ารักและใจดีมากๆเลย ” แพรวเอ่ยยิ้มๆแล้วแต่งหน้าต่อ “ ขอบคงขอบคุณอะไรอีก เล็กน้อยมาก มาๆ มากินข้าวกันเถอะ เก้าโมงมีเรียนนะ ” “ เท่าไหร่เหรอ เดี๋ยวฉันโอนให้ค่าข้าว ” เมพูดถามทันที“ ฉันเลี้ยง ไม่ต้องโอนมาหรอกย่ะ ”“ ยัยเมก็ถามไปเรื่อยแหละ เพราะนางรู้ว่าแกต้องเลี้ยงอยู่แล้ว ” แพรววางกระจกลงหันมองหน้าฉันยิ้มๆ “ แต่แพรว แกเป็นคนสั่ง แกต้องจ่ายปะ ” จู่ๆเมก็พูดต่อ “ ไม่ๆ ฉันเลี้ยงพวกแกทั้งคู่นั้นแหละ อย่ามัวแต่พูด รีบมากินเถอะ ” แพรวเหยียดยิ้มที่มุมปาก เมื่อเห็นเพื่อนๆสนใจอาหารตรงหน้า พอเพื่อนๆเงยหน้าขึ้น
บทที่ 2 โดนล้อสามปีต่อมา...“ ถ้ายัยนิรารู้จะเป็นยังไงน่าา ” มือเล็กลูบไล้อกแกร่งไปด้วย ” ไม่นะ ห้ามบอกนิราเด็ดขาด ”“ ทำไมเหรอคะ ”“ เราตกลงกันแล้วนี่น่า ว่าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ”” ถามจริง พี่รักยัยนิรามากเลยเหรอ? ”“ ใช่ ”“ พี่ตอแห- ถ้าพี่รักยัยนั่นจริง พี่จะนอกกายมันทำไม ” “ ก็เพราะเธอยั่วไง ฉันเลยอดใจไม่ไหว ”“ ดูท่ายังนิราน่าจะจืดชืดไม่เร้าใจ ไม่แซ่บเหมือนฉันสิท่า ”“ ยอมรับว่ามันคือความจริง เธอทั้งเด็ดทั้งแซ่บ ”” งั้นก็เลิกกับมันแล้วมาคบกับฉันสิพี่ธาม ”“ ไม่ได้หรอก ต่อให้ฉันจะนอกกายนิรา แต่คนของใจและเป็นที่หนึ่งในดวงใจฉันก็มีแค่นิราคนเดียว ”บ้านภาณุเมศธนัน‘ ฮัดชิ้ว ’ ใครนะบังอาจมานินทาฉัน อย่าให้รู้นะ แม่จะฟาดปากให้เลยคอยดู ชิ! ‘ แกร๊ก ’“ จิรา กุลจิรา ทำไรอยู่ จ้ะเอ๋ ”“ พี่ภูมิเข้ามาทำไมไม่เคาะประตูก่อน หัดมีมารยาทบ้างสิ ”“ ยัยจิรา ฉันเป็นพี่ชายแกนะ พูดให้มันดีๆหน่อย ไม่งั้นฉันจะฟ้องแม่เลยคอยดู ”“ หนูไม่ชอบ ทำไมต้องพูดชื่อนั้นอีกแล้วฮะ ”“ ช่วยไม่ได้ แกอยากชื่อกุลจิราเองนี่น่า ฮ่าๆ ” “ หึ ออกไปเลยนะ ”‘ ฟิ้ว~ ’ เขวี้ยงหนังสือนิยายที่กำลังอ่านอยู่ใส่พี่ช






![คลั่งรักสาวขัด[ดอ]ดอก](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
