LOGINบทที่ 3 แผนชั่ว
วันต่อมา… “ นังมีย่า งานที่ฉันให้แกทำ เสร็จหรือยังฮะ ” น้องสาวต่างมารดาเสียงแปร๋นมาแต่ไกล “ เสร็จแล้วจ้ะ ” “ ดีมาก วันนี้แกก็อยู่แต่ในห้องก็พอนะ อย่าออกไปเดินเพ่นพ่านข้างนอกล่ะ เพราะมีแขกมา แม่ไม่อยากให้ใครได้เจอแกที่แต่งตัวซ่อมซ่อแบบนี้ ” สายตาคนเป็นน้องสาวมองเหยียดฉันจากหัวจรดเท้า ก่อนที่จะไปที่ประตูเพื่อออกจากห้องฉันไป แต่เธอกลับหยุดชะงักก่อนจะหันมองรูปถ่ายแม่ฉัน ก่อนจะยื่นมือหยิบกรอบรูปแล้วเขวี้ยงลงพื้นอย่างแรง ‘ เพล้ง ” “ แม่!! ” “ ฮึก ตั้งเกะกะไว้เองนี่น่า ช่วยไม่ได้ ” มีร่าพูดจบสะบัดหน้าแล้วเดินออกไป รูปถ่ายของแม่ ฉันทะนุถนอมมาเป็นอย่างดี ปัดฝุ่นทำความสะอาดกรอบรูปให้ทุกวัน เป็นเหมือนกล่องดวงใจของฉัน ที่ทำให้ฉันสู้มาถึงทุกวันนี้ แต่พอมันแตกกระจาย หัวใจดวงน้อยก็รู้สึกเจ็บปวดมาก ๆ จะทำร้ายร่างกายฉันยังไงก็ได้ แต่อย่ามาแตะต้องรูปถ่ายของแม่ฉันแบบนี้ ฮื่อ ๆ “ แม่ อึก ๆ ถ้าแม่ยังอยู่ มันคงดีกว่านี้ ฮื่อ ๆ หนูมันไม่เอาไหนเอง ขนาดรูปถ่ายแม่ยังปกป้องไม่ได้ ฮื่อ ๆ ” หัวใจเหมือนแตกสลายไปในพริบตา จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดเข้ามา ซึ่งฉันพยายามไม่คิดจะทำแล้ว แต่วันนี้มีร่าทำเกินไปจริง ๆ ห้องโถงใหญ่ “ พวกเราต้องขอโทษคุณบัวด้วยนะครับ ที่เลื่อนวันนัดเจอให้เร็วขึ้น ” “ ไม่เป็นไรค่ะ อย่าได้เกรงใจเลยค่ะ คุณพรรค คุณบุษ เชิญนั่งก่อนนะคะ ” บัวแย้มยิ้มหน้าบานเพราะวันนี้คนใหญ่คนโตมาเยี่ยมเยือนถึงบ้าน เพื่อมาคุยเรื่องของบุตรสาวคนรองของตัวเธอเอง “ ว่าแต่คุณมนตรีเป็นยังไงบ้างครับ ผมไม่เจอเขานานมากแล้วตั้งแต่ไปเยี่ยมในครั้งนั้นที่เกิดอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน ” “ ก็เรื่อย ๆ แหละค่ะ เขามีสติทุกอย่างแต่แค่เดินไม่ได้เองค่ะ พูดแล้วดิฉันยังใจหายอยู่เลย ” “ สักวันคุณมนตรีต้องหายดีแน่นอนค่ะ ถ้ามีกำลังใจดีแบบนี้ ” “ ค่ะ ฉันก็หวังว่าจะมีวันนั้นเหมือนกันค่ะคุณบุษ ” “ เข้ามาแล้วเหรอลูก มา ๆ มานั่ง มาสวัสดีคุณบัวแย้มก่อนเร็ว ” ชายหนุ่มหน้าเข้ม ใบหน้าขรึมเดินตรงมาหาผู้ใหญ่พร้อมพนมมือขึ้นไหว้ โดยไม่พูดไม่กล่าวก็นั่งลงใกล้มารดาของตน “ มาแล้วค่ะคุณแม่ ” เสียงลูกสาวสุดที่รักของบัวแย้มก็มาได้จังหวะ “ มา ๆ มาทักทายคุณลุงคุณป้าเร็ว ” “ สวัสดีค่ะคุณลุงพรรค คุณป้าบุษ ” มีร่าพนมมือไหว้อย่างนอบน้อม “ ลูกสาวคนรองของอิฉันเองค่ะ คนนี้แหละที่อิฉันอยากจะฝากฝั่งให้ตาเจย์ดูแล ” คนเป็นแม่เริ่มก่อนเลย หลังจากนั้นก็คุยสัพเพเหระทั่วไป รวมถึงเรื่องหมั้นและหาฤกษ์ “ ผมว่าจะให้ตาเจย์พักที่นี่สักคืนสองคืนได้ไหมครับ ผมอยากให้ลูกทำความรู้จักกับหนูมีร่าให้มาก ๆ ก่อน ” จักรพงษ์หรือเจย์ หันมองหน้าคนเป็นพ่อในทันที เพราะพ่อไม่ได้พูดเรื่องนี้ก่อนจะมาที่นี่เลย “ เอ่อ… ” “ ได้ค่ะ หนูก็อยากทำความรู้จักกับพี่เจย์ให้มากกว่านี้ด้วยค่ะ ดีไม่ดีฤกษ์หมั้นอาจจะเร็วขึ้น เราจะได้สนิทกันก่อนไงค่ะ ” “ ลุงก็คิดเหมือนหนูมีร่าครับ เพราะเจ้าลูกชายคนนี้ไม่ค่อยสุงสิงกับใครมาก ลุงกลัวว่าถ้าหมั้นไปแล้วหนูมีร่าอาจจะเบื่อ ตอนนี้เลยคิดว่าจะให้ศึกษาดูใจกันไปก่อน ” “ งั้นสองวันจะพออะไรล่ะคะ หนึ่งเดือนก็ยังได้เลย ” พวกผู้ใหญ่ก็พูดไป คงมีแค่จักรพงษ์ที่นั่งหน้านิ่ง ๆ รับฟังไป “ ป้าใบบุญไปจัดห้องให้ตาเจย์หน่อย ” บัวแย้มหันไปสั่งคนรับใช้ “ ทำไมผู้ชายคนนั้นถึงนิ่งและเงียบ ไม่พูดไม่จาเลย ” ฉันที่แอบฟังและใช้สายตาสำรวจผู้ใหญ่ พูดขึ้นเบา ๆ หลังจากนั้นไม่นานทุกคนก็แยกย้ายกันไป จักรพงษ์เรียกลูกน้องผู้ชายมารับใช้หนึ่งคน “ คืนนี้ลูกต้องได้พี่เขาเป็นผัวนะ ” บัวแย้มพูดขึ้น “ หนูคิดเหมือนกัน หนูตกหลุมรักพี่เขาแล้วค่ะคุณแม่ คนอะไรจะหล่อกระชากใจขนาดนี้ ว่าแต่เราจะทำวิธีไหนดีคะ ” “ คืนนี้แม่จะให้นังแมวเอาเหล้าชั้นดีไปให้ตาเจย์ ลูกก็อาบน้ำแต่งตัวเซ็กซี่ไปเคาะห้องเขาเลยนะ พอเช้ามาก็ร้องห่มร้องไห้ เดี๋ยวแม่จะโทรเรียกพ่อแม่เขามา จากที่จะได้หมั้น ได้แต่งแน่นอน ” ความคิดชั่วร้ายของสองแม่ลูกก็ไม่สามารถรอดพ้นหูของฉันไปได้เลย ความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวฉันเต็มไปหมด มันคือแผนการบางอย่างที่ฉันควรจะทำตัดหน้าสองแม่ลูกคู่นั้น ฉันควรไปบอกผู้ชายคนนั้นถึงแผนการนี้ ผู้ชายคนนั้นจะได้ออกจากที่นี่ไป และไม่ต้องหมั้นกับมีร่าอีก มันก็สะใจเหมือนกันนะ 15 : 00 น. ‘ ก๊อก ๆ ’ ฉันที่กำลังออกแบบชุดเดรสอยู่หยุดชะงักก็นำมันไปเก็บไว้ใต้เตียง ก่อนจะไปเปิดประตู ‘ แกร๊ก ’ “ คุณนายบอกให้คุณมีย่าไปรดน้ำต้นไม้ ” แมวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ “ มันไม่ใช่หน้าที่ของฉันนะ ” “ วันนี้ไม่มีใครว่าง คุณนายบอกว่ามีแค่คุณมีย่า อย่าให้คุณนายต้องมาพูดเองนะ ไม่งั้นจะหาว่าไม่เตือน ครั้งนี้คงได้นอนโรงพยาบาลสิบวันแน่ ๆ ” ฉันทำได้เพียงจำยอมแต่โดยดี “ มึงว่าไงนะ มีใครมาก่อกวนที่โกดังกูฮะ ” ในขณะที่ฉันยืนรดน้ำดอกไม้ที่สวนหย่อมอยู่ก็ได้ยินเสียงสนทนาของชายคู่หนึ่ง “ ไอ้ศิวะครับ มันบอกอยากได้อาวุธที่พวกเราเพิ่งซื้อมาครับ ” “ พอกูไม่อยู่แล้วเป็นเรื่องตลอด ” “ ผมให้คนของเราไปจัดการแล้วครับ ” “ ถ้าพูดดี ๆ ไม่ได้ก็ฆ่าแม่งไปเลย ” ‘ แกร๊บ ’ ฉันตกใจกับประโยคที่ผู้ชายคนนั้นพูดถึงกับถอยหลังและเหยียบเข้ากิ่งไม้ แย่เลย เขาต้องรู้แน่ ๆ ว่าฉันแอบฟัง “ หยุดนะ! ” “ ฉะ…ฉัน ” “ คุณเจย์ให้ผมจัดการเธอยังไงดีครับ ” “ เธอเป็นใคร เป็นอะไรกับคนบ้านนี้ ” “ ฉะ…ฉันเป็นคนรับใช้ค่ะ อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ ” ฉันพนมมือขึ้นไหว้พร้อมนั่งยอง ๆ น้ำตาก็ไหลรินเพราะความกลัว ตามที่เขาเล่าลือมาไม่ผิดสินะที่ว่า จักรพงษ์คือมาเฟีย “ เธอชื่ออะไร ” “ มะ…มีย่าค่ะ ” “ ไปซะ ” “ แต่..คุณเจย์ ถ้าเธอเอาไปพูดล่ะครับ ” “ ฉัน…ไม่พูดหรอกค่ะ ” “ ไปซะ ” ฉันรีบเดินกลับเข้าห้องด้วยอาการสั่นทั้งร่าง กลัวมาก ๆ ทางด้านจักรพงษ์ ทันทีที่ได้เห็นใบหน้านวลขาวซีดของผู้หญิงคนนั้น มันเหมือนมีอะไรดึดดูงให้ตัวเขาเองสนใจในตัวเธอมาก ๆ “ ไอ้ทิตย์มึงไปสืบมาหน่อยมาเธอเป็นคนใช้ที่นี่จริงไหม ” “ ทำไมคุณเจย์ถึงคิดว่าที่เธอพูดไม่เป็นความจริงล่ะครับ ” “ คุณมนตรีมีลูกติดด้วยหนึ่งคน ซึ่งเธอไม่รู้ว่าชื่ออะไร และฉันคิดว่าเธอคนเมื่อกี้ไม่ใช่คนใช้แน่นอน ” “ ครับนาย ” 🔻_________🔻 นามปากกาเฌอวีบทที่ 19 ความรักบังตา“เด็ก ๆ ไปพักเถอะ เรื่องสู่ขอพวกผู้ใหญ่จะคุยกันเอง” พ่อของพี่แมทพูดขึ้น พวกเราก็ทำตามอย่างว่าง่าย พากันออกมาจากตรงนั้น ยัยโรส พี่ภูมิ พี่นิดา ยัยเม ก็พากันเดินแยกไป เหลือแค่ฉันกับพี่แมทที่เดินเคียงคู่กันออกมา“นี่แหนะ ๆ ”“โอ๊ย ๆ นิราตีพี่ทำไมครับ พี่เจ็บนะครับ”“ทำไมไม่บอกให้นิราเตรียมตัวบ้างล่ะคะ จะมาสู่ขอทั้งที ให้นิิราแต่งตัวสวย ๆ บ้างไม่ได้เหรอคะ”“กว่าจะเตรียมตัว ก็ไม่ทันไอ้ธามนะสิ เมื่อเช้ามันโทรมาบอกว่าจะไปสู่ขอนิรา พี่ได้ยินแบบนั้นพี่รีบเด้งตัวลุกจากเตียงไปหาพ่อแม่ทั้งที่ใส่ผ้าขนหนูพันช่วงล่างเลยแถมยังไม่ใส่กางเกงในด้วย ไอ้หนอนน้อยห้อยโตงเตงอยู่เลย พี่กลัวไม่ทันการณ์แหนะ”“ฮ่า ๆ รีบขนาดนั้นเลยเหรอคะ”“ใช่ พี่ไม่อยากเสียนิราไปอีก พี่รักนิรา พี่อยากครอบครองเพียงผู้เดียว ต่อให้นิราของพี่จะผ่านใครมาแล้วก็ตาม แต่คนสุดท้ายของน้องต้องเป็นพี่คนหล่อคนนี้คนเดียวครับ”“แหนะ ยังอวยตัวเองอยู่อีก แล้วทำไมต้องโกหกว่าไปทำงานด้วยคะ”“กะจะเซอร์ไพร์สไงครับ น้องว่าพี่ไม่หล่อเหรอ?”“ห
บทที่ 18 เลือกใครบ้านภาณุเมศธนันฉันกลับถึงบ้านก็แปลกใจไม่น้อยเพราะมีรถรามากมายที่ไม่รู้จักจอดอยู่ด้วย แต่มีสองคันที่ฉันรู้จักดี นั่นก็คือ...“รถพี่ธามนี่น่า” ยัยเมพูดขึ้นพร้อมสอดส่อง“นี่รถพี่แมทใช่ไหม” ฉันพูดขึ้น“ใช่ ๆ อะไรเนี่ย วันรวมญาติเหรอ? นั่นมันรถที่บ้านฉันนี่น่า ใครพามา หรือพ่อแม่ฉันจะมาด้วย” พี่แมทคิดจะทำอะไรเนี่ย“ไม่รู้สิ แต่ฉันไม่อยากเข้าบ้านเลยตอนนี้”ทำไมหัวใจมันสั่นขนาดนี้ กลัวหรือกังวลอะไรกันแน่ เฮ้อ~“นิรา กว่าจะมาได้นะ รีบเข้าไปข้างในเถอะ ไป ๆ เมมาด้วยสิ” ยัยโรสออกมาถึงจับมือฉันทันที สองคนนี้ทำความรู้จักกันเมื่อคืนที่ผับแล้ว“โรส พี่แมทมาที่นี่เหรอ” ยัยเมถามขึ้น“ใช่ เมไม่รู้เหรอว่าพ่อแม่เมมาด้วยนะ” สิ้นเสียงยัยโรส ฉันหยุดเดินเสียดื้อ ๆ“แกเป็นอะไรยัยนิรา” ยัยเมถามด้วยความแปลกใจ“นั่นสิ นิราแกโอเคไหมเนี่ย” ยัยโรสมองหน้าฉัน“พี่ธามมาด้วยเหรอ? ” ฉันถามขึ้น“ใช่ ๆ ฉันได้ยินพี่แมทเรียกไอ้ธาม”พี่แมทกับพี่ธามมาทำไม มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ
บทที่ 17 ปรับความเข้าใจกันแลัวผับMพวกเรามาสักพักแล้ว มีแค่ฉันกับพี่แมทที่นั่งอยู่ที่เดิม ส่วนยัยเมออกไปเต้นแล้ว วันนี้ให้นางหนึ่งวัน ให้ปล่อยสุดเหวี่ยงไปเลยฉันที่นั่งอยู่ ตอนนี้เริ่มรำคาญอีตาพี่แมทแล้วสิ มาคลอเคลีย นัวเนีย ฉันไม่ห่างเลย อะไรจะขนาดนั้น“นั่งดี ๆ จะตายเหรอคะพี่แมท”“โห ดูพูดเข้า”“นิราเบื่อพี่แล้วนะคะ นั่งห่าง ๆ บ้างก็ได้ นี่จะสิงนิราแล้วนะคะ”“ก็พี่ติดนิราไปแล้วอ่า”“เป็นแบบนี้กับทุกคนใช่ไหมคะ?”“ไม่เอาไม่พูดเรื่องเก่าแล้ว”“นิรา พี่แมท” ฉันหันมองเสียงที่คุ้นหูของอดีตเพื่อนรักที่ควงมากับ....“พี่ภูมิ!” เมื่อเห็นพี่ชาย ฉันก็รีบแกะมือพี่แมทออกจากร่างบาง แล้วลุกขึ้นยืนทันที“นิรา” พี่แมทมองฉันด้วยสายตาละห้อยก่อนจะหันไปมองพี่ภูมิกับยัยโรสที่ควงกันมา สองคนนี้สงสัยจะคบกันแล้วจริง ๆ สินะ“พี่ภูมิอย่าดุนิราเลยค่ะ” เสนอหน้า! ฉันไม่ได้ให้ช่วยสักหน่อยยัยนี่! หึก“บอกแม่แน่ ๆ เป็นเด็กเป็นเล็กหัดเข้าผับกินเหล้า ควงผู้ชาย นิสัยไม่ดี”“นิราไม่ได้
บทที่ 16 เช้าอกหัก เย็นได้แฟนใหม่การขัดขืนไม่เป็นผล มิสู้เข้าร่วม และฉันก็เลยจุดนั้นไปแล้ว พี่เขาไม่เพียงไม่ให้ฉันได้เอ่ยปากพูดอะไร ยังทำให้ฉันเกือบจะขาดใจตายอีก เพียงแค่ฉันออกเสียงจะพูด เขาก็ก้มมาประกบจูบอย่างนัวเนีย ช่วงล่างก็ทำหน้าที่ของมันไป ฉันแทบจะแยกอารมณ์ไม่ได้ หายใจไม่ทั่วท้อง จะตายเสียให้ได้ภารกิจร่วมรักบนเตียงหนา ไม่ได้ร้อนแรงอย่างที่คิด มันกลับอ่อนโยนเสียมากกว่า ท่วงทำนองของเอวหนาพริ้วไหว ไม่ได้กระแทกกระทั้น หรือลงแบบหยาบ ๆ แต่อย่างใด มันกลับอ่อนโยนมากกว่า เขาไม่ได้เร่งรีบ ทำไปเรื่อย แต่ก็ทำให้ฉันรู้สึกเกร็งเพราะความเสียวได้อารมณ์มาเต็ม หัวใจที่ร้อนรุ่มเริ่มเบิกบาน ภาพในครั้งอดีตย้อนกลับมา เป็นช่วงเวลาที่มีความสุข ที่ได้พูดคุยและหัวเราะด้วยกัน มันก็ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกดีมาก ๆ เพียงแค่สบตาและได้มองคนตรงหน้า หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ มีความสุขมาก ๆ เหมือนมันจะล้นอกแล้วพากันออกทางหู‘ พลั่บ ๆ ’เสียงเนื้อกระทบดังขึ้นพร้อมเสียงครางของเขาที่เริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ มีเพียงฉันที่นอนกัดฟันไม่ให้เสียงดังออกไป“ครางให้พี่ฟังหน่อยได้
บทที่ 15 รวบหัวรวบหางครั้งแรกของฉันที่เข้ามาเหยียบบ้านของพี่แมท ตอนที่เป็นแฟนกัน ฉันก็ไม่เคยมาหรอก บ้านใหญ่โตไม่แพ้บ้านฉัน สไตล์การตกแต่งก็เรียบหรูดูแพง“หิวน้ำไหม”“ไม่ค่ะ พานิิราไปหาเมหน่อย”“งั้นมาสิ เดินตามพี่มา”ฉันก็ทำตามอย่างว่าง่าย โดยที่ไม่ได้นึกกลัวอะไรเขา กลับไว้ใจเขามาก ๆ‘แกร๊ก’พี่แมทเปิดประตูทันที โดยที่ไม่เคาะเรียกยัยเมก่อน แบบนี้มันจะดีเหรอ ยัยเมคงไม่เกรี้ยวกราดหรอกนะที่พวกเราถือวิสาสะเข้าไปโดยไม่ได้บอกฉันเดินเข้าไป ในหัวก็นึกภาพออกว่า ยัยเมคงนอนฟุบหน้าลงกับหมอนแล้วร้องไห้อยู่แน่ ๆ หูก็คงดับ ไม่ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามา แต่แล้วมันไม่ใช่ สายตาฉันก็สำรวจทั่วห้อง แค่การตกแต่งของคนนี้ก็บ่งบอกว่าไม่ใช่แล้ว ยัยเมชอบสีชมพูแต่ห้องนี้กลับมีแค่สีดำ และมีรูปถ่ายใบใหญ่ตรงหัวนอน เป็นรูปของพี่แมท งั้นหมายความว่าห้องนี้...เป็นห้องพี่แมทสินะ ฉันหันขวับไปหาพี่แมทที่ยืนอยู่ตรงประตูห้องพร้อมยิ้มแฉ่ง“พี่แมท พี่หลอกนิรามาห้องพี่เหรอ คิดจะทำอะไรนิราฮะ เปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยนะ นิราอยากไปหาเม“ ฉันเดินไปใกล้พี่
บทที่ 14 โดนบังคับห้างสรรพสินค้า“นิราอยากซื้ออะไรก็ซื้อไปเลย เดี๋ยวพี่จ่ายเอง” พบคนใจปล้ำแล้วหนึ่ง สงสัยอยากเปย์สาวมาก ๆ สินะ“นิราไม่ใช่พวกผู้หญิงของพี่ ไม่ต้องมาเปย์หรอกค่ะ ถ้านิราอยากซื้ออะไร นิรามีเงินจ่ายค่ะ”“ฮ่า ๆ มามะ พี่ชายมาเปย์น้องสาวพี่ดีกว่า” ยัยเมหัวเราะคิกคักเมื่อพี่ชายโดยสาวปฏิเสธ“อย่ามาเกาะแขนฉัน แกหัวเราะฉัน ฉันไม่ซื้ออะไรให้หรอก อยากซื้อก็จ่ายเองเลย”“งิ้อ ~ พี่สะใภ้ขา ดูพี่แมทสิรังแกเม”“ยัยเมแกพูดอะไร ฉันไม่ได้เป็นพี่สะใภ้แกสักหน่อย เดี๋ยวคนอื่นก็เข้าใจผิดหรอก”“ยัยเมแกพูดได้ดี มา ๆ เดี๋ยวฉันซื้อเครื่องสำอางให้หนึ่งชุด” เมื่อกี้ยังไม่สบอารมณ์กับน้องสาวอยู่นี่น่าฉันละเบื่อสองศรีพี่น้องคู่นี้จริง ๆ พูดอะไรก็ไม่รู้ จะบ้า! พี่สะพงพี่สะใภ้อะไรเล่า ใครอยากเป็นฮะ!“เมอยากกินไอศกรีมตรงนั้น พี่กับยัยนิรารอตรงนี้แป๊บนะ ใครอยากกินบ้างเดี๋ยวซื้อมาเผื่อ”“ไม่เอา” พี่แมทตอบ ฉันทำเพียงส่ายหน้า ก่อนจะนั่งลงตรงเก้าอี้ที่มีให้คนนั่ง“อยากกินอะไรไหม”“พวกเราเพิ่
บทนำ (1) ไม่เชื่อใจสวนสาธารณะ“ พี่นวลพามาที่นี่ทำไม ก็ไหนบอกว่าจะพาไปซื้อเค้กไง ” ฉันเริ่มโวยวายเพราะรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น ทั้งที่ยังไม่พร้อมจะพบหน้าอีกคนในตอนนี้” ไปคุยกันให้รู้เรื่องเถอะ ” ฉันไม่ยอมลงจากรถ แต่พี่นวลกลับปลดล็อกให้อีกคนเปิดประตูแล้วดึงแขนฉันให้ลงจากรถไปนวลจันทร์ลูกพี่ลูกน้อ
เรื่อง รักครั้งใหม่ หัวใจยังคงเดิม คำโปรย เลิกกันอย่างไม่เข้าใจ เธอจับได้ว่าเขากับเพื่อนสนิทแอบจุ๊บกัน ไม่คิดว่าสามปีต่อมา เธอจะกลับมาเจอเขาอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้เขากลับมาแปลก พยายามเข้าหา สุดท้ายแล้วเธอจะเลือกใครกันแน่ ⚠️นามปากกาผกายมาส⚠️ 🚨พูดคุยกับนักเขียน🚨 สวัสดีค่ะ พบกับไรต์เตอร์มินนี่อีก
บทที่ 4 สวมรอยเป็นผู้หวังดีตอนค่ำถ้าฉันมัวแต่กลัว แผนทุกอย่างก็พังสินะ ฉันไม่อยากให้มีร่าสมหวังกับความรัก อยากให้เธอรู้สึกผิดหวังมาก ๆ ฉันออกจากห้องของตัวเอง กำลังจะตรงไปห้องของผู้ชายคนนั้น แต่ก็ไม่ทันถึงห้องก็เห็นแมวคนรับใช้ยื่นถาดเหล้าให้กับเขาคนนั้นไปแล้วฉันต้องห้ามเขาไม่ให้กินเหล้า ฉันควรจะ
บทที่ 2 คู่หมั้นน้องสาวสองวันต่อมาคำพูดของเพื่อนสาวยังคงหลอกหลอนในโลตประสาท มันทำให้ฉันเหมือนมีแรงกระตุ้นว่าควรจะฮึดขึ้นสู้สักตั้ง ไม่อยากนั้นชีวิตฉันก็จะเป็นที่รองรับอารมณ์ มือเท้าของพวกนั้นอยู่อย่างนี้แน่นอนไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยแค้นใจ โกรธเกลียดคนในบ้าน แต่เพียงเพราะทำอะไรพวกนั้นไม่ได้ ฉันเลยได้แ







