รักครั้งใหม่14.โดนบังคับ

บทที่ 14 โดนบังคับ

ห้างสรรพสินค้า

“นิราอยากซื้ออะไรก็ซื้อไปเลย เดี๋ยวพี่จ่ายเอง” พบคนใจปล้ำแล้วหนึ่ง สงสัยอยากเปย์สาวมาก ๆ สินะ

“นิราไม่ใช่พวกผู้หญิงของพี่ ไม่ต้องมาเปย์หรอกค่ะ ถ้านิราอยากซื้ออะไร นิรามีเงินจ่ายค่ะ”

“ฮ่า ๆ มามะ พี่ชายมาเปย์น้องสาวพี่ดีกว่า” ยัยเมหัวเราะคิกคักเมื่อพี่ชายโดยสาวปฏิเสธ

“อย่ามาเกาะแขนฉัน แกหัวเราะฉัน ฉันไม่ซื้ออะไรให้หรอก อยากซื้อก็จ่ายเองเลย”

“งิ้อ ~ พี่สะใภ้ขา ดูพี่แมทสิรังแกเม”

“ยัยเมแกพูดอะไร ฉันไม่ได้เป็นพี่สะใภ้แกสักหน่อย เดี๋ยวคนอื่นก็เข้าใจผิดหรอก”

“ยัยเมแกพูดได้ดี มา ๆ เดี๋ยวฉันซื้อเครื่องสำอางให้หนึ่งชุด” เมื่อกี้ยังไม่สบอารมณ์กับน้องสาวอยู่นี่น่า

ฉันละเบื่อสองศรีพี่น้องคู่นี้จริง ๆ พูดอะไรก็ไม่รู้ จะบ้า! พี่สะพงพี่สะใภ้อะไรเล่า ใครอยากเป็นฮะ!

“เมอยากกินไอศกรีมตรงนั้น พี่กับยัยนิรารอตรงนี้แป๊บนะ ใครอยากกินบ้างเดี๋ยวซื้อมาเผื่อ”

“ไม่เอา” พี่แมทตอบ ฉันทำเพียงส่ายหน้า ก่อนจะนั่งลงตรงเก้าอี้ที่มีให้คนนั่ง

“อยากกินอะไรไหม”

“พวกเราเพิ่งกินไปนะคะ กระเพาะนิราไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้นค่ะ”

“คืนนี้ไปกินเหล้าไหมเพื่อย้อมใจ เดี๋ยวพี่เลี้ยง”

“ย้อมใจอะไร นิราไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”

“ก่อนหน้านั้นใครร้องไห้น่า”

“ก็อยากร้องไห้ พี่มีปัญหาเหรอคะ”

“หึ ต่อปากต่อคำเก่งจริง ๆ”

“เงียบหน่อย นิราไม่อยากได้ยินเสียงพี่ รำคาญหูอะ”

“ครับ ๆ พี่จะเงียบปากให้สนิทเลย” พี่เขานั่งลงใกล้ฉัน พอฉันขยับออกห่าง พี่เขาก็ขยับเข้าใกล้อีก

“นั่นมัน...”

พี่แมทพูดพร้อมชี้นิ้ว ฉันมองตามทันที ทำให้ตกตะลึงเพราะพี่ทิวควงมากับแพรว และฉันเพิ่งตระหนักได้ขึ้นว่า ผมทรงนั้นปลายสีแดง ใช่เลย แพรวคือคนคนเดียวกับวันนั้นที่ทำให้ฉันมีเรื่องกับพี่ทิว เกือบจะโดนตบ

“ทำไมแพรวถึงเป็นคนแบบนี้ กินไม่เลือกไม่ว่า แต่ก็ไม่ควรหักหลังเพื่อนสนิททีเดียวสองคนแบบนี้สิ” พี่แมทพูด แต่สายตาฉันหันไปหายัยเมที่ตอนแรกไปซื้อไอศกรีม แต่ตอนนี้ตรงนั้นไม่มีร่างของยัยเมแล้ว

“พี่แมทรีบวิ่งค่ะ” ฉันจับมืออีกคนแล้วดึงให้วิ่งตามเพราะตอนนี้เมกำลังฟัดกันนัวเนียกับยัยแพรว โดยมีพี่ทิวที่คอยห้ามแต่ก็เหมือนช่วยอะไรไม่ได้เลย

“อุ้ย” ฉันล้มลงนั่งกับพื้นทันที

“นิราเป็นอะไร”

“สงสัยข้อเท้าแพลง พี่ไม่ต้องสนใจนิราไปช่วยเมก่อนเร็ว”

“ไม่ได้ มาเดี๋ยวพี่อุ้ม” ฉันโดนอีกคนอุ้มพาตรงไปหาเพื่อนสาวที่เหมือนจะสู้ยัยแพรวไม่ได้

“ปล่อยนิราลงค่ะ”

“ลงทำไม”

“นิราจะไปช่วยยัยเมค่ะ”

“นี่เจ็บตัวยังไม่พอเหรอ”

“แต่นั่นน้องสาวพี่นะ พี่ไม่ห่วงเหรอ แต่นิราห่วงเพื่อนนะคะ”

“พี่จัดการเอง นิรายืนนิ่ง ๆ นะ รอตรงนี้แหละ”

พี่แมทวางฉันลง ก่อนที่เขาจะเดินตรงไปหาผู้หญิงสองคนที่กระชากผมกันไปมา

“เมมานี่” พี่แมทดึงร่างของยัยเมออกมา ก่อนที่พี่เขาจะเข้าไปต่อยพี่ทิวอย่างแรงจนพี่ทิวหงายหลังนอนพะงาบ ๆ พี่แมทก็เอาเท้าวางบน ‘อก’ พี่ทิว

“มึงอย่ามายุ่งกับน้องสาวกูอีกนะ ถ้ามึงไม่ฟัง มึงจะโดนมากกว่านี้ไอ้ทิว”

“เม พี่ขอโทษ พี่โดนแพรวบังคับ เชื่อพี่นะ” ไอ้พี่ทิวพูดออกมาด้วยใบหน้าน่าสงสาร ชิ! ตอแหลสิไม่ว่า

“กรี๊ดไอ้พี่ทิว แพรวบังคับอะไรฮะ พี่เต็มใจเองหนิ ยัยเมแกต้องเชื่อฉันนะ พี่ทิวเขาอยากมีอะไรกับฉันจนตัวสั่น เขาเข้าหาฉันเอง” แพรวไม่ยอมกระทืบเท้าเต้นรัว ๆ

“เมอย่าไปเชื่อ ถ้าเลิกคบได้ก็เลิกคบไปเถอะยัยนั่นมันร่าน มันเกลียดเม มันเกลียดนิรา ที่ฐานะทางบ้านร่ำรวยมากกว่ามัน มันเลยเข้าหาพี่กับไอ้ธาม” สิ้นเสียงไอ้พี่ทิว ยัยเมก็พูดสวนกลับทันควัน

“อึก ถ้าพี่รักเมพอ พี่คงไม่หาเศษหาเลยหรอก แต่นี่ใจพี่มันยังไม้รู้จักพอ เมคิดว่าเราจบกันแค่นี้เถอะค่ะ”

พี่แมทพยุงเมเดินมาทางฉัน มาถึงเขาก็อุ้มฉันแล้วเดินไป เมเดินตามอย่างคนเหม่อลอย ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา

ความรู้สึกฉันในตอนนี้เกลียดยัยแพรวมาก ๆ เลย ฉันไม่คิดว่าหล่อนจะเป็นคนแบบนี้

พอขึ้นรถเมก็ร้องไห้หนักมาก ฉันทำได้เพียงแค่กอดปลอบ พี่แมทก็ขับรถอย่างเงียบ ๆ สายตานั้นที่ห่วงใยก็เฝ้ามองมาข้างหลังตลอด

“เมอยากกลับบ้าน พี่ส่งเมที่บ้านแล้วฝากไปส่งยัยนิราด้วยนะ หึก~”

“ได้ ๆ ”

คิดว่าคนอย่างฉันจะกล้าทิ้งเพื่อนให้อยู่คนเดียวได้เหรอ เฮ้อ ~ ฉันหยิบมือถือออกมาส่งข้อความหาพี่นิดาเพื่อให้พี่สาวไปบอกแม่่ว่าคืนนี้ฉันจะนอนกับเพื่อน

ถ้าได้บอกคนเป็นแม่โดยตรงคงไม่มีทางได้นอนหรอกเพราะพ่อแม่ฉันหวงลูกสาวมาก ๆ แต่ที่ฉันเลือกบอกพี่นิดาเพราะพ่อแม่เชื่อฟังพี่เขามาก ๆ พี่เขาพูดอะไรมักยกหลักการมาพูด ซึ่งฉันบอกพี่สาวว่าทำรายงานจนดึก ขี้เกลียดนั่งรถกลับบ้าน พี่สาวดูจะเข้าใจด้วย และรับปากจะจัดการให้

บ้านกรชวัล

พอถึงบ้านยัยเมก็ลงจากรถไปทันที โดยที่ไม่พูดอะไรกับฉัน

“พี่แมท นิราอยากอยู่กับยัยเม นิรากลัวเพื่อนจะคิดมาก” ฉันพูดขึ้นเมื่อเห็นพี่แมทกำลังจะเคลื่อนรถออกเพื่อจะไปส่งฉันกลับบ้าน

“พี่ว่าเวลานี้เมอยากอยู่กับตัวเองมากกว่า”

“แต่นิราเป็นห่วงเพื่อนค่ะ”

“ห่วงแต่คนอื่นแล้วความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้ล่ะ”

“นิรามีอะไรให้น่าเป็นห่วงค่ะ ดูสินิราสบายดีมาก ๆ เลยนะคะ”

“นิราก็เพิ่งเจอเรื่องเจ็บปวดมาเหมือนกันนะ กลับบ้านไปพักเถอะ เรื่องเมเดี๋ยวพี่ดูแลเอง”

“ตอนสี้นิราแสดงออกเหรอคะว่า เศร้าใจ เสียใจ กำลังเจ็บปวดอยู่”

“เก็บไว้ในใจหรือเปล่า แค่ไม่แสดงออกมาให้ใครเห็น ทำเป็นเข้มแข็งต่อหน้าคนอื่นอะ”

“เรื่องพี่ธามตอนแรกที่รับรู้ก็เสียใจอยู่นะ แต่ที่เสียใจกว่าก็คือโดนเพื่อนหักหลังนี่แหละ แต่ตอนนี้นิราโอเคแล้วค่ะ”

“นิราไม่ได้รักมันมากเหรอ”

“มัน! นี่ใครคะ”

“ก็ไอ้ธามไง”

“เมื่อก่อนนิราก็คิดว่าตัวเองรักพี่ธามมาก ๆ เลยนะคะ แต่พอเอาเข้าใจนิราไม่ได้รัก นิราแค่ชอบ นิรารู้สึกว่าพี่เขาอบอุ่นและเป็นสุภาพบุรุษ สามารถพึ่งพาได้ นิราเลยชอบและยอมตกลงคบกับพี่เขาค่ะ”

“คบมากันตั้งนาน จะไม่รักคงเป็นไปไม่ได้” 

มันก็จริงตามพี่แมทพูดนะคบกันนานจะไม่รักเลยเหรอ? แต่เพราะพี่เขานั้นแหละโผล่เข้ามามีบทบาทถึงทำให้รู้ว่าในใจลึก ๆ ของฉันยังคงมีพี่แมทอยู่ พี่ธามก็เหมือนเป็นแค่ตัวสำรอง! เหมือนเป็นตัวแทนอะแหละ เพราะนิสัยของพี่ทั้งสองคลายคลึงกันมาก ในช่วงแรก ๆ ที่คบกัน

“ไม่รู้สิ ตอนนี้เรื่องพี่ธามในใจนิรายังคงไม่มีอิทธิพลอะไรมาก ความรู้สึกตอนนี้ของนิรามีแค่เกลียดแพรวและเป็นห่วงเมก็แค่นั้น”

“หรือเราเป็นเป็นปรพเภทรักง่ายหน่ายเร็ว”

“นิราไม่เป็นแบบนั้นหรอกค่ะ เพราะนิราไม่เจ้าชู้และมั่วไปทั่วเหมือนพี่แมท”

“หึ พี่ยอมรับว่าพี่เลว แต่ตอนที่คบกับนิราพี่จริงใจที่สุด พี่ไม่เคยนอกใจนิราเลยสักครั้งนะ”

“พูดออกมาตอนนี้เพื่ออะไรคะ เรื่องของเรามันตบลงไปนานแล้วนะคะ”

“ถ้านิรามีเวลา เราก็มาเปิดอกคุยกันต่อเถอะ พี่อยากดูแลนิรา เรากลับมาคบกันเหมือนเดิมได้ไหม พี่ยังรักนิราอยู่ พี่สัญญาถ้าเรากลับมาคบกันอีกครั้ง พี่จะดูแลหัวใจนิราให้เป็นอย่างดีเลย ให้โอกาสพี่อีกครั้งเถอะนะ”

“...” ไม่ได้อยากปฏิเสธ แต่ก็ไม่กล้าเสี่ยง ยังไม่เชื่อใจร้อยเปอร์เซ็น เพราะเรื่องราวของเขาที่ฟังจากยัยเมก็สุดจัดอยู่

“อยากไปหาเมไหม” จู่ ๆ พี่แมทก็เปลี่ยนเรื่องทันที

“อยากไปค่ะ” ก็ดี ขืนพูดเรื่องเก่า ๆ ต่ออีก ฉันคงกลายเป็นคนน้ำท่วมปาก

 

🌿_______🌿

นามปากกาผกายมาส