รักครั้งใหม่17.ปรับความเข้าใจกันแลัว

บทที่ 17 ปรับความเข้าใจกันแลัว

ผับM

พวกเรามาสักพักแล้ว มีแค่ฉันกับพี่แมทที่นั่งอยู่ที่เดิม ส่วนยัยเมออกไปเต้นแล้ว วันนี้ให้นางหนึ่งวัน ให้ปล่อยสุดเหวี่ยงไปเลย

ฉันที่นั่งอยู่ ตอนนี้เริ่มรำคาญอีตาพี่แมทแล้วสิ มาคลอเคลีย นัวเนีย ฉันไม่ห่างเลย อะไรจะขนาดนั้น

“นั่งดี ๆ จะตายเหรอคะพี่แมท”

“โห ดูพูดเข้า”

“นิราเบื่อพี่แล้วนะคะ นั่งห่าง ๆ บ้างก็ได้ นี่จะสิงนิราแล้วนะคะ”

“ก็พี่ติดนิราไปแล้วอ่า”

“เป็นแบบนี้กับทุกคนใช่ไหมคะ?”

“ไม่เอาไม่พูดเรื่องเก่าแล้ว”

“นิรา พี่แมท” ฉันหันมองเสียงที่คุ้นหูของอดีตเพื่อนรักที่ควงมากับ....

“พี่ภูมิ!” เมื่อเห็นพี่ชาย ฉันก็รีบแกะมือพี่แมทออกจากร่างบาง แล้วลุกขึ้นยืนทันที

“นิรา” พี่แมทมองฉันด้วยสายตาละห้อยก่อนจะหันไปมองพี่ภูมิกับยัยโรสที่ควงกันมา สองคนนี้สงสัยจะคบกันแล้วจริง ๆ สินะ

“พี่ภูมิอย่าดุนิราเลยค่ะ” เสนอหน้า! ฉันไม่ได้ให้ช่วยสักหน่อยยัยนี่! หึก

“บอกแม่แน่ ๆ เป็นเด็กเป็นเล็กหัดเข้าผับกินเหล้า ควงผู้ชาย นิสัยไม่ดี”

“นิราไม่ได้กินครับพี่ภูมิ เหล้านี่ผมกินคนเดียวครับ” พี่แมทพูดแทรกขึ้น ทั้งที่ฉันก็กินด้วย แต่พี่เขากลับยอมรับคนเดียว ไม่คิดว่าจะดีขนาดนี้เนอะ

“ไม่ได้กินแล้วมาทำไม” พี่ภูมิมองหน้าฉัน ไม่ได้สนใจพี่แมทเลย

“ผมชื่อแมทเป็นแฟนนิราครับ ผมพานิรามาเองครับพี่ภูมิ” นี่ก็พยายามมีตัวตน ว่าแต่พี่แมทรู้จักพี่ภูมิด้วยเหรอ ?

“นายเอาแต่เรียกฉัน นายรู้จักฉันเหรอฮะ?”

“ผมรู้แค่ว่าพี่ชายของนิราชื่อพี่ภูมิกับพี่นิดาครับ แต่ผมไม่เคยเห็นหน้าพี่ทั้งสอง เมื่อกี้ผมได้ยินนิราเรียกชื่อพี่ ก็เลยคิดว่าพี่ต้องเป็นพี่ชายนิราแน่ ๆ ” เก่งจริง ๆ อวยสักหน่อยแล้วกัน

“อืม ยัยนิราแกตั้งใจเรียนเหมือนมานั่งกอดแฟนที่ผับไหมเนี่ย คอยดูพี่จะฟ้องแม่”

“ถ้าพี่ภูมิฟ้องคุณน้า โรสจะไม่คุยกับพี่แล้วนะคะ” ยัยนี่ออกตัวเร็วมาก ดูท่าจะทำดีกับฉันอะแหละ แต่ฉันก็เก๊กไปแหละ ไม่รู้จะพูดหรือทำหน้ายังไง ใจมันยังไม่ชินอะ

“พี่ก็แค่หยอกเองน่า”

“เชิญนั่งก่อนครับพี่ภูมิ วันนี้ผมเลี้ยงเหล้าเอง” พี่แมทพูดแทรก

“งั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้วนะ”

“ครับ ผมเต็มใจ จะสั่งเหล้าเพิ่มได้นะครับ”

“งั้นสั่งเพิ่มนะ ฉันกินของถูกไม่ค่อยได้”

“พี่ภูมิ!” ฉันพูดปรามทันทีเพราะตรงหน้าเหล้าก็เหลือเยอะอยู่ จะสั่งมาให้เปลืองทำไม

“ไม่เป็นไรครับ พี่เลี้ยงได้น่า เจอพี่ชายแฟนทั้งที” พี่แมทนี่ยังไง ใช้เงินได้ฟุ่มเฟือยมาก ๆ

“พี่ภูมินืี่มันก็มากพอแล้วค่ะ ถ้าเมาหนัก โรสไม่แบกหรอกนะคะ ปล่อยให้นอนข้างถนนไปเลย คอยดู” ยัยนี่ก็กะไร พูดเข้าข้างฉันกับพี่แมทอยู่เรื่อยเลย

“เหอะ นายมันแตะต้องไม่ได้เลยนะไอ้น้องเขย ฮ่า ๆ ”

“ถ้าพี่จะสั่งเพิ่ม กระซิบผมนะครับ เดี๋ยวแอบสั่งให้ โดยที่สาว ๆ ไม่รู้ ฮ่า ๆ ”

“ดี ๆ ”

“ครับ ชนแก้วกัน”

ผู้ชายนี่สนิทกันเร็วและง่ายดีนะ ไป ๆ มา ๆ คุยกันถูกคอแล้วอะ

“เอ่อ...นิรา ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

“ไม่ต้องพูดแล้ว” ฉันพูดสวนกลับไป

“ยัยนิรา แกก็ยอมฟังโรสบ้างสิ รู้ไหมพี่คบกับโรสแล้วนะ ถ้าเกิดต่อไปพี่แต่งงานกับโรส แกกับโรสยังมองหน้ากันไม่ติด ไม่คิดว่าพี่จะอึดอัดบ้างเหรอที่เป็นคนกลางอะ” พี่ภูมิพูดแทรกทันที

“...” ฉันถอนหายใจทันที

“นิราครับ ปรับความเข้าใจกับโรสเถอะนะ” พี่แมทดึงฉันไปใกล้แล้วพูดขึ้น

“ใช่” พี่ภูมิพูดเสริม

“นิรา แกฟังฉันนะ”

“แกไม่ต้องพูดอธิบายอะไรแล้ว ฉันรู้หมดแล้วทุกอย่าง ฉันไม่อยากฟังซ้ำ ไม่อยากรู้สึกแย่อีกแล้ว ในเมื่อมันผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะ ลืมมันไปซะดีกว่า”

“ฉันขอโทษแกนะ ตอนนั้นฉันคิดน้อยไป ถ้าฉันไม่ทำแบบนั้น แกกับพี่แมทก็คงไม่ต้องเลิกราและห่างกันไป ป่านนี้ความรักของแกกับพี่แมทคงดีกว่านี้”

“โรสไม่ต้องโทษตัวเองหรอก ตอนนี้พี่กับนิราก็กลับมาคบกันใหม่แล้วนะ”

“ยินดีด้วยนะคะ พี่แมท นิรา”

“นี่คือผู้ชายคนนั้นที่ทำให้แกกินข้าวไม่ได้ นอนไม่หลับ ร้องไห้เป็นเดือน ๆ เหรอยัยนิรา” พี่ภูมิถามขึ้น ฉันนี่อายสุด ๆ อุตสาห์เก็บเงียบไว้ตั้งนาน

“ผมเองครับ ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้นิราเสียใจ”

“ไม่โทษนายหรอก แต่หลังจากนี้ต้องรักน้องสาวฉันให้มาก ๆ ด้วยล่ะ ถ้านายทำให้น้องสาวฉันเสียใจ นายเตรียมซื้อโลงไว้เลย ”

“ โหดมาก ผมสัญญาครับ ว่าจะไม่ทำให้นิราเสียใจอีก ผมจะรักและทะนุถนอมเธอให้เป็นอย่างดีเลยครับ”

“ว่าแต่ใช้มนต์คาถาไหนฮะ ทำให้ยัยนิราหลงขนาดนั้น แค่อกหัก มันทำเหมือนโลกทั้งใบไม่มีผู้ชายให้รักแล้วอย่างนั้นแหละ” อะ...อ้าว ไอ้พี่ชาย พูดแบบนี้ ฉันจะเอาหน้าไปไว้ไหนฮะ

“ไม่มีมนต์คาถาครับ แต่คารมผมดี ฮ่า ๆ ”

“ว้าว สอนพี่บ้างดิ ฮ่า ๆ ”

“คารมดี สาว ๆ เลยติดตรึมใช่ไหมล่ะ ” ฉันพูดสวนทันที

“นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้ไม่มีแล้วครับ รักคนนี้ที่สุด”

“ให้มันแน่เถอะ ระวังไว้ให้ดีล่ะ เจ้าชู้เมื่อไหร่ นิราจะตัดไอ้นั่นให้หมากินเลย เป็นเสือ เป็นแมว จะสู้มีดอีโต้ได้หรือเปล่า มาลองดูกัน”

“โห โหดมาก พี่ไม่กล้าหรอก”

“ฮ่า ๆ ไอ้น้องเขยอย่าไปกลัว เชื่อพี่ อย่าเพิ่งสิ้นลาย ”

“คนยุ ระวังโดนด้วยนะคะ” ยัยโรสพูดแทรกทันที

พวกเราพากันหัวเราะเสียงดัง วันนี้มีทั้งเรื่องแย่ ๆ และเรื่องดี ๆ ฉันมีความสุขจัง ต่อไปนี้ขอให้ชีวิตมีแต่ความสุขมาก ๆ นะ

“นิรา” ยัยโรสเรียกทำให้ฉันหันไปมองพร้อมเลิกคิ้วสูง

“อืม”

“ฉันขอกอดแกหน่อยได้ไหม”

“มาสิ”

ฉันกับยัยโรสกอดกันกลม กอดกันนานมาก กอดเหมือนไม่พบเจอกันมาสิบกว่าปี

“ฮะ...แฮ่ม พอแล้วครับ มากอดพี่บ้างสิ” แหม่ ๆ แม้กระทั่งเพื่อนก็ยังหึง อีตาพี่แมทคนนี้

เราทั้งคู่ผละจากกัน พากันน้ำตาซึม เหมือนของที่หายไปนาน แล้วกลับมาเจออะ อารมณ์ประมาณนั้นเลย

“พี่รินล่ะ เป็นไงบ้าง”

“พี่รินเสียไปเมื่อปีก่อนแล้ว ด้วยโรคร้าย”

“เหรอ ทำไมฉันไม่รู้”

“มีแค่แกคนเดี๋ยวที่ไม่รับฟังไง คนอื่นเขารู้กันทั้งบ้าน” พี่ภูมิพูดแทรก

“เสียใจด้วยนะแก” ฉันรู้สึกผิดมาก ๆ ตอนนั้นอคติเยอะไปหน่อย

“อืม ขอบใจมาก”

หลังจากนั้น เราทั้งคู่ก็พูดกันเหมือนคนบ้าน้ำลาย สามปีที่ไม่ได้คุยกัน มันนานมากเลยนะ มีเรื่องเล่ามากมายที่พร้อมจะเล่า

บ้านกรชวัล

ฉันบอกพี่ชายแล้วว่าคืนนี้จะมานอนกับเพื่อน ซึ่งก็คือน้องสาวของแฟน พี่ภูมิก็ล้อฉันใหญ่ แกล้งจะบอกแม่ให้ได้ แต่โดนยัยโรสสกัดเสียก่อน

พอมาถึงบ้าน พี่แมทก็พาฉันเข้าห้องเขา ทั้งที่ฉันบอกแล้วว่าจะนอนกับยัยเม แต่สุดท้ายก็โดนอุ้มมา

ค่ำคืนที่แสนยาวนาน กว่าจะผ่านไปได้แต่ละท่วงทำนอง ทำเอาทั้งจุก เจ็บ เสียว คำที่บอกว่า จะไม่เอา แค่นอนกอด ไม่มีอยู่จริง

กลางคืนดูจะดุเดือด ร้อนแรงกว่าตอนกลางวันอีก พี่แมทก็ใส่ไม่ยั้ง มีทั้งหยาบโลนและอ่อนโยน

ตามหน้าอก เต็มไปด้วยรอยแดง ที่พี่แมททำขึ้น ถ้าเกิดว่ากินฉันเข้าไปได้ทั้งตัว พี่เขาคงทำไปแล้ว

แค่ครั้งเดียวมันไม่พอจริง ๆ เขาก็จัดต่อไปจนถึงยกที่สาม คนบ้าอะไรจะอึดขนาดนี้ จะบ้าตาย เหนื่อยก็เหนื่อย แต่ทำไมสมองถึงไม่คิดจะปฏิเสธ กลับชอบอะไรแบบนี้เสียได้

“พี่แมท น้องเหนื่อยแล้วค่ะ”

“ครับ พี่จะให้นอนแล้ว”

ตอนที่เขาพูด เขากำลังโยกเข้าออกอยู่ ดูเขาจะมีความสุขมาก ๆ มือไม้ก็บีบเคล้นทรวงอกอวบไปด้วย ก่อนจะก้มมาดูดเลียจนแข็งเป็นไต พี่เขาทำอย่างคนไม่รีบร้อน ไม่แน่ใจว่ากำลังหมดแรงหรือเปล่า

‘ พลั่บ ๆ ’

“ อ้าส์~ ” และแล้วน้ำอุ่น ๆ ก็ถูกฉีดเข้าไปอีกครั้ง ก่่อนที่อีกคนจะฟุบหน้าลงบนหน้าอกอวบของฉัน หายใจอย่างรวยริน และแล้วเราทั้งคู่พากันหลับสนิท

เช้าตรู่

ฉันตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นพี่แมทแล้ว มีเพียงโน้ตที่แปะไว้ว่า ‘ไปทำงานก่อน มีงานด่วน’

ฉันก็ไม่ว่าอะไร พี่เขาคงจะสงสารเลยไม่ปลุก ให้ฉันนอนให้พอเพราะเมื่อคืนใช้พลังงานไปเยอะ หลังจากนั้นฉันก็ชวนยัยเมกลับบ้านเพื่อที่จะไปเปลี่ยนชุดแล้วไปเรียนกัน

🌿_______🌿

นามปากกาผกายมาส