รักครั้งใหม่19.ความรักบังตา

บทที่ 19 ความรักบังตา

“เด็ก ๆ ไปพักเถอะ เรื่องสู่ขอพวกผู้ใหญ่จะคุยกันเอง” พ่อของพี่แมทพูดขึ้น พวกเราก็ทำตามอย่างว่าง่าย พากันออกมาจากตรงนั้น ยัยโรส พี่ภูมิ พี่นิดา ยัยเม ก็พากันเดินแยกไป เหลือแค่ฉันกับพี่แมทที่เดินเคียงคู่กันออกมา

“นี่แหนะ ๆ ”

“โอ๊ย ๆ นิราตีพี่ทำไมครับ พี่เจ็บนะครับ”

“ทำไมไม่บอกให้นิราเตรียมตัวบ้างล่ะคะ จะมาสู่ขอทั้งที ให้นิิราแต่งตัวสวย ๆ บ้างไม่ได้เหรอคะ”

“กว่าจะเตรียมตัว ก็ไม่ทันไอ้ธามนะสิ เมื่อเช้ามันโทรมาบอกว่าจะไปสู่ขอนิรา พี่ได้ยินแบบนั้นพี่รีบเด้งตัวลุกจากเตียงไปหาพ่อแม่ทั้งที่ใส่ผ้าขนหนูพันช่วงล่างเลยแถมยังไม่ใส่กางเกงในด้วย ไอ้หนอนน้อยห้อยโตงเตงอยู่เลย พี่กลัวไม่ทันการณ์แหนะ”

“ฮ่า ๆ รีบขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

“ใช่ พี่ไม่อยากเสียนิราไปอีก พี่รักนิรา พี่อยากครอบครองเพียงผู้เดียว ต่อให้นิราของพี่จะผ่านใครมาแล้วก็ตาม แต่คนสุดท้ายของน้องต้องเป็นพี่คนหล่อคนนี้คนเดียวครับ”

“แหนะ ยังอวยตัวเองอยู่อีก แล้วทำไมต้องโกหกว่าไปทำงานด้วยคะ”

“กะจะเซอร์ไพร์สไงครับ น้องว่าพี่ไม่หล่อเหรอ?”

“หล่อค่ะ แต่หล่อเกินไปมันคงไม่ดีนะ นิราไม่ชอบเพราะมีผู้หญิงคนอื่นชอบมองด้วย อะไรที่เป็นของนิรา นิราจะหวงมาก ๆ ค่ะ”

“ฮ่า ๆ อย่างนี้พี่ต้องไว้หนวดไว้เคราแล้วสิเพื่อเอาใจแฟน คนอื่นจะได้ไม่มองพี่”

“อืม”

“ทำไม คิดมากเหรอ”

“ใช่ค่ะ กำลังคิดว่าตัวเองคิดผิดไหมเนี่ยที่เลือกพี่”

“มันต้องคิดถูกอยู่แล้วครับ”

“...” มองหน้าพี่แมทพร้อมคิดหนัก

“ไปเถอะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ชุดนี้เน่าแล้วอะ เมื่อวานใส่ทั้งวันเลย”

“ก็ได้ค่ะ”

“พี่ไปด้วยนะ พี่ยังไม่เคยเข้าห้องแฟนเลย ไม่รู้มีรูปผู้ชายคนอื่นอยู่ในห้องไหม”

“ไปได้ค่ะ แต่ห้ามทำอะไรนิรา”

“ครับผม”

พอเข้าห้องฉัน อีพี่แมทก็ตามมาติด ๆ ฉันก็คิดว่าเขาคงไม่กล้าทำอะไรหรอก พ่อแม่เขาและพ่อแม่ฉันยังอยู่ด้านล่าง แต่คิดผิด เขาฉวยโอกาสตอนที่ฉันกำลังเปลี่ยนชุด เข้ามาตะครุบฉันด้านหลังทันที

หลังจากนั้นก็ไม่ต้องพูดถึง ถ้าเป็นเพียงเขาเองที่มีอารมณ์ ฉันคงขัด โวยวาย ดิ้นพล่านไปแล้ว แต่ฉันนี่สิดันคล้อยตามเขาไปเสียดื้อ ๆ เลยถูกจัดตามระเบียบ

‘พลั่บๆ พลั่บๆ’

“บะ...เบา ๆ นะคะที่รัก” ฉันรู้สึกว่าเสียวมาก ๆ ภายในกายเริ่มขมิบถี่ ๆ

“งื้อ~ น่ารัก พี่จะทำให้เบาที่สุด อ๊ะ~”

เอวหนาโยกเข้าออกช้า ๆ ทำเหมือนไม่เร่งรีบ พร้อมมอบรสจูบที่แสนหวานและอ่อนโยนออกมาด้วย

ทำเอาร่างบางสั่นสะท้าน ท้องไส้แปรปวน ความหวาบหวิวมันกัดเซาะหัวใจ ขนลุกซู่ทันที ช่วงล่างมันเลยเร่ง 

‘พลั่บ ๆ’ เสียงเนื้อกระทบเนื้อยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของเราทั้งคู่ ความเร็วจึงเพิ่มระดับขึ้นแต่ไม่ได้รุนแรงจนเราทั้งคู่พากันไปแตะขอบฟ้า แต่ร่างหนาของเขาก็ยังไม่ถอดออก ยังคงค้างคาไว้อยู่

“ขอบคุณนะครับที่ให้โอกาสพี่”

พี่เขาพูดจบก็ก้มเอาปากหนามาแตะริมฝีปากบางหนึ่งครั้งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตา

“ขอบคุณนะครับที่เลือกพี่”

‘จุ๊บ’

“ขอบคุณนะครับที่ยังรักพี่อยู่”

‘จุ๊บ’

“และก็ขอบคุณที่น้องกลับมาเจอกับพี่อีกครั้ง ทำให้เราได้ปรับความเข้าใจกันและเป็นของกันและกัน”

‘จุ๊บ’

“พี่รักนิรานะครับ”

‘อุ้ปส์~’

พี่เขาบรรจงจูบอีกครั้ง เป็นรสจูบที่อ่อนโยนมาก ๆ แสดงถึงความรักความลึกซึ้งที่มอบให้แก่กัน แค่นั้นแหละหัวใจฉันก็อ่อนปวกเปียก โอนเอนตามเขาไปอีกครั้ง

ช่วงล่างเริ่มมีปฏิกิริยากันอีกครั้ง พร้อมหัวใจที่ร้องเรียกหา ไม่รอช้าให้พูดถึง

ร่างหนาค่อย ๆ ขยับเข้าออกช้า ๆ ช่วงบนก็ยังคงจูบกันนัวเนีย ถึงอากาศหายใจจะเริ่มหายไป แต่ทั้งคู่ก็ยังมอบรสจูบให้แก่กัน ก่อนที่จะผละและมองหน้ากันยิ้ม ๆ

“ขอบคุณนะคะที่ยังรักนิราและต้องการนิราอยู่ นิราไม่รู้ว่าอนาคตเราจะเป็นอย่างไร ขอแค่เราทำวันนี้ให้ดีที่สุดก็พอ เรามาเริ่มต้นใหม่กันนะคะ อะไรที่ผ่านไปแล้วก็อย่าไปจำ อย่าไปคิด อย่าไปใส่ใจอีก เอาแค่ปัจจุบันก็พอ ได้ไหมคะ”

“ได้ครับ”

“น้องรักพี่แมทนะคะ”

“ชื่นใจที่สุดเลยครับ ที่รักของพี่ จุ๊บ~”

เอวหนาเริ่มรุกเร็วขึ้น เอวบางก็เด้งรับทุกครั้ง พร้อมเสียงครางหวานเบา ๆ ต่างคนต่างมีความสุข อารมณ์พาไป ก็พร้อมที่จะผลัดกันมอบความสุขให้แก่กัน

‘ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ’

อารมณ์ที่กำลังจะพากันแตะขอบฟ้ากลับหดหายไปเพียงเพราะเสียงขัดจังหวะที่หน้าประตูดังขึ้น แต่ทั้งคู่ยังไม่ถอยห่างกัน ยังคงค้างไว้ ใบหน้าของทั้งคู่จ้องมองไปที่ประตู

“ยัยนิรา นี่เพิ่งจะเก้าโมงเองนะ แกกะจะกินกันไม่ออกมาพบปะผู้คนบ้างเหรอฮะ! ไอ้แมทก็ด้วย ไอ้น้องเขยเพล่า ๆ บ้างเถอะ นี่บ้านฉันระเว้ย! เกรงใจเจ้าบ้านบ้างไอ้นี่!”

พี่ภูมิเสียงดังจนฉันนึกอาย เอาหน้าซุกอกแกร่งทันที ออกไปข้างนอก ฉันคงอายแทบแทรกแผ่นดินแน่ ๆ เพราะพี่ภูมิรู้ ทุกคนก็ต้องรู้นะสิ จะบ้าตาย!

“อ๊ะ พี่แมทพอก่อน พี่ภูมิรออยู่นะคะ อ้าส์~ พะ...พี่แมท”

“เสร็จก่อนค่อยออกไป ไม่เป็นไรหรอก อ๊ะ~ อ้าส์~ ใครพูดอะไรเดี๋ยวพี่ยอมรับผิดเองครับที่รัก อย่ากังวลไปเลย มีความสุขกันก่อนนะ”

ฉันกับพี่เขาพากันเสร็จสมดั่งใจหมาย ผละออกจากกัน หายใจอย่างหอบหืด

“รักนะครับ”

“รักนะคะ”

เราหันมามองหน้ากันแล้วพร้อมพูดว่ารักออกมาพร้อมกันอีก ร่างบางของฉันก็จะถูกจับไปซุกอกแกร่งในทันที เราสองคนกอดกันแน่นมาก เหมือนกลัวจะห่างหายไป

“พี่แมท ยัยนิรา ข้าวจะกินไหมคะ ไม่ต้องรีบนะ ทุกคนรออยู่ค่า”

เสียงยัยเมดังขึ้นอย่างประชด ฉันกับพี่แมทมองหน้ากันแล้วหัวเราะ พากันเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำพร้อมกันอีก 

แต่สุดท้ายก็ยังมีอารมณ์จัดกันอีกครั้ง คนที่มาเรียกหน้าประตูคนถัดไปคงไม่ใช่พ่อแม่ฉันหรอกนะ ฮ่า ๆ พวกเราก็ลีลามากนัก!

สองปีต่อมา...

ความรักของเรายังไม่จืดจาง มีโซ่คล้องใจเพิ่มมาสองแล้ว คนเป็นสามีก็ยังฟิตปั๋งอยู่ จัดทุกค่ำคืน ทำงานมาเหนื่อย ๆ ก็ยังจัดอีก นี่ถ้าไม่คิดจะป้องกันหรือทำหมัน ป่านนี้ลูกหลานเต็มเมืองแล้วมั้ง

“น้องนิชาครับ พี่มาร์วินครับ มาหาป้าโรสเร็ว เราไปเล่นของเล่นกันดีกว่า”

พี่แมทบอกบอกยัยโรสให้มารับลูกชายกับลูกสาวฉันไปนอนที่บ้าน คืนนี้มีงานเลี้ยง ฉันต้องไปด้วย และไม่มีคนเลี้ยงลูกให้ เลยต้องฝากป้าโรสกับลุงภูมิให้ดูแลแทน

หลังจากลูกออกไป ฉันก็ต้องปรนนิบัติสามีก่อนหนึ่งรอบ เป็นความต้องการของเขา ทำเหมือนอดอยากมาแสนนาน ทั้งที่ฉันก็ให้ไม่เคยขาด ทุกครั้งก็มีท่าใหม่ ๆ มานำเสนอตลอด ไอ้ฉันก็ไม่เคยขัด เข้าร่วมตลอดเพราะความรักบังตาแท้ ๆ

“เมียพี่น่ารักแบบนี้ ต่อให้มีผู้หญิงคนอื่นมาเปลือยต่อหน้าพี่ พี่ก็ไม่เอาใครแล้วครับ”

“จ้า พอมีอะไรกัน ปากหวานตลอดเลยนะคะคุณพี่”

“ถึงไม่มีอะไรกัน พี่ก็ปากหวานนะครับ แถมไอ้หนอนน้อยก็หวานด้วย อยากลองไหมครับ”

“ไม่ลอง ไม่อยากอ้วกแตก ขนาดโดนกระแทกยังจุกขนาดนี้”

“ฮ่า ๆ พี่มีท่าใหม่ อยากลองไหมครับ”

“รีบเสร็จ จะได้ไปงานเลี้ยง นิราต้องแต่งตัวอีกนะคะ”

“ท่าใหม่พี่ แค่แป๊บเดียวเอง นะครับ นะๆ ”

“เฮ้อ~ ” ถอนหายใจไปเรื่อย แต่ความจริงก็ยอมเขานั้นแหละ

“เฮ้ย พะ...พี่แมททำอะไร”

“ตีลังกาเอากันไงครับ”

“อีตาบ้า ไอ้พี่แมท!” ฉันดิ้นจนหลุดก็รีบดึงโคมไฟมาถือพร้อมจะฟาดเขาให้ได้ มันน่าโมโหหนัก!

“อย่า อย่าตีพี่ ฮ่า ๆ พี่หยอกเองที่รัก พี่รักพี่ถึงหยอก อย่าา”

‘เพล้ง!’

เล่นไม่เข้าเรื่อง โดนฟาดไปเลยหนึ่งกรุบ ชิ สมน้ำหน้า!

“โห แก้วแตกกระจายเลย น้องทำแบบนี้ ใครเก็บครับเนี่ย”

“พี่นั่นแหละ ชิ”

🔻จบบริบูรณ์🔻

ไรต์ขอขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนและอ่านกันมาถึงตอนจบนะคะ ขอให้ทุกคนมีความสุขในทุก ๆ วันน่าา รักคนทุกเลยค่ะ ผิดพลาดประการใดต้องขออภัยด้วยนะคะ