LOGINดลลวิญ์โอบเอวภรรยาแน่น ประกาศเสียงดังฟังชัดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยพลัง“ใช่ครับ... ผมขอประกาศวางมืออย่างเป็นทางการ! ต่อไปนี้หน้าที่หาเงินบริหารอาณาจักรหมื่นล้าน เป็นของเจ้าคิรินและน้อง ๆ ... ส่วนหน้าที่ใช้เงินพาเมียเที่ยวรอบโลก... เป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว!”สิ้นเสียงประกาศ พลุกระดาษสีทองถูกยิงขึ้
กวินทร์กวาดสายตามองไปรอบงาน รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้า เขาไม่ได้มาในฐานะคู่แข่งทางธุรกิจ หรือศัตรูหัวใจอีกต่อไป แต่มาในฐานะ ‘พี่ชาย’ และ ‘ครอบครัว’ ที่สำคัญที่สุดคนหนึ่ง ดลลวิญ์ที่เห็นเขาเดินเข้ามา รีบเดินฝ่าฝูงชนเข้าไปต้อนรับทันที พร้อมกับระรินธรที่ยังคงความงดงามราวกับนางพญาในชุดราตรีสีทองอร่าม“ไง
ค่ำคืนนี้ท้องฟ้าเหนือแม่น้ำเจ้าพระยาถูกแต่งแต้มไปด้วยแสงสีจากพลุดอกไม้ไฟนับพันนัดที่ถูกจุดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองวาระสำคัญ แสงไฟจากโรงแรมหรูระดับห้าดาวส่องสว่างไสว สะท้อนผิวน้ำระยิบระยับราวกับเพชรนับล้านเม็ดที่ร่วงหล่นลงมาจากสรวงสวรรค์ภายในห้องรอยัล บอลรูม ซึ่งเป็นห้องจัดเลี้ยงที่หรูหราและเก่าแก่ที่สุด
“เอ่อ... ครับ ๆ ไม่เป็นไร” รุ่นพี่หน้าเจื่อน ยอมถอยทัพไปอย่างงง ๆ ดีแลนแอบแสยะยิ้มมุมปากใส่รุ่นพี่ลับหลังน้ำหวาน ‘เสร็จโจร...’เมื่อมาถึงคอนโด... น้ำหวานก็ยังคงช่วยพยุงคนร่างสูงที่แกล้งเดินกะเผลกทิ้งน้ำหนักตัวใส่เธอเต็ม ๆ เข้ามาในห้องนอนกว้างขวางที่ตกแต่งสไตล์โมเดิร์น “ค่อย ๆ นั่งนะ...” เธอประคองเข
เจ็ดปีต่อมา... เสียงเชียร์ดังกระหึ่มกึกก้องไปทั่วสเตเดียมขนาดใหญ่ที่จุคนได้นับพัน การแข่งขันบาสเกตบอลประเพณีรอบชิงชนะเลิศกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือดในช่วงควอเตอร์สุดท้าย สกอร์บอร์ดแสดงคะแนนที่สูสีกันชนิดหายใจรดต้นคอ แต่ดูเหมือนว่าสายตาของผู้ชมสาว ๆ กว่าครึ่งสนามจะไม่ได้โฟกัสที่ลูกบาสหากแต่โฟกัสไปที่ร่
คำตอบเรียบง่ายนั้นกระแทกใจกลางความรู้สึกของกวินทร์อย่างจัง โลกของเขาเต็มไปด้วยผลประโยชน์และหน้ากาก... แต่กับผู้หญิงคนนี้ เขากลับเป็นแค่ผู้ชายธรรมดา ๆ คนหนึ่ง... เป็นแค่ ‘คุณกวินทร์’ ของเธอ เขาลุกขึ้นเดินไปหาเธอที่เพิ่งปีนลงจากบันไดด้วยความเหนื่อยอ่อน“ขอบคุณนะครับ... ที่มองผมเป็นแค่ผม” กวินทร์ถือวิส
[เช้าวันรุ่งขึ้น - อาคารสำนักงานใหญ่ อัครเดชา กรุ๊ป]แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาในตึกสูงระฟ้าไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในออฟฟิศดูสดใสขึ้นเลยแม้แต่น้อย โดยเฉพาะในแผนกออกแบบตกแต่งภายในที่ระรินธรทำงานอยู่ ปกติแล้วพนักงานจะก้มหน้าก้มตาทำงาน หรือจับกลุ่มคุยเรื่องละครหลังข่าว แต่เช้านี้กลับมีการจับกลุ่มซุ
“อีกอย่าง... เมื่อกี้ตอนเล่นกับลูก ผมต้องอดทนแค่ไหนคุณรู้ไหม? เห็นคุณยิ้ม เห็นคุณหัวเราะ... ผมอยากจะจับคุณฟัดตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอด... อยากจะทำให้รอยยิ้มของคุณเปื้อนไปด้วยเสียงครางของผม”“คนบ้ากาม...” ระรินธรด่าไม่เต็มเสียง เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวเริ่มพรมจูบไปทั่วเนินอก ผ่านสาบเสื้อที่แหวกออก “อื้อ..
ช่วงหัวค่ำภายในวันเดียวกัน บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมื้อค่ำในเพนท์เฮาส์วันนี้ดูแปลกตาไปกว่าทุกวัน ปกติแล้วจะมีเพียงเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กแฝดและรอยยิ้มอ่อนโยนของระรินธร แต่ทว่าวันนี้... ได้มี 'สิ่งแปลกปลอม' ร่างยักษ์นั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วยดลลวิญ์ในชุดลำลองสบาย ๆ ในชุดเสื้อยืดสีขาวรัดรูปโชว์กล้ามแขนกับกางเกงว
ดลลวิญ์กระแอมไอแก้เขิน ปรับสีหน้าให้ดูนิ่งขรึมและทรงอำนาจที่สุดเท่าที่จะทำได้ในสภาพกึ่งเปลือย “อะแฮ่ม... ลุงไม่ได้แก้ผ้า... ลุงแค่... กำลังจะไปอาบน้ำ”“แล้วทำไมต้องมาอาบที่บ้านหม่ามี้ด้วยครับ?” คิรินถามสวนทันควัน น้ำเสียงไม่ไว้ใจสุดขีด สายตามองไปที่รอยแดงบนตัวดลลวิญ์ “แล้วรอยแดง ๆ นั่น... ยุงกัดเหรอ







