บทที่ 2 เรื่องบังเอิญที่สุดประหลาด (2)

‘เกิดอะไรขึ้น!?’

“ซินเอ๋อร์ เป็นอะไร” หนิงถงไท่ตกใจหน้าถอดสี เขาหันไปเร่งหมออีกครั้ง “หมอ นางเป็นอันใดไปอีกแล้ว!”

หมอสูงวัยกุลีกุจอเข้ามา ไม่ทันจับชีพจรอีกครั้งหลี่เสวี่ยซินก็ยกมือปราม “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ คงเพราะเพิ่งฟื้นไม่นานร่างกายเลยยังไม่ชิน”

หลี่เสวี่ยซินรู้สึกว่าร่างกายใหม่นี้อ่อนแอเกินไป เมื่อครู่ความรู้สึกเจ็บแปลบที่ปรากฏเป็นเพราะใบหน้าของคนผู้หนึ่งล่องลอยเข้ามา นั่นไม่ใช่ความทรงจำของนาง ทว่าเป็นของหนิงเสวี่ยซิน

‘ฮั่วเหวินหลง เขาต้องมีเรื่องผิดปกติแน่ ท่านหญิงถึงได้โมโหเช่นนี้’

“แล้วเอ่อ…ท่านพี่ฮั่วไปที่ใดแล้วเจ้าคะ”

“ฝ่าบาทเรียกตัวเข้าเฝ้า น่าเสียดายที่พี่เขามาครู่เดียวเจ้าก็หมดสติไปก่อน ไม่เช่นนั้นคงได้รั้งอยู่ทานข้าวเย็นด้วยกัน” หนิงเข่อเหรินตอบ

ใบหน้าของหลี่เสวี่ยซินกระตุก รอยยิ้มของนางเริ่มประหลาดโดยไม่รู้ตัว เพราะเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างหนิงเสวี่ยซินกับฮั่วเหวินหลงกลายเป็นปริศนาในคลังสมองของนางเป็นที่เรียบร้อย

ความทรงจำที่หลงเหลือไว้เกี่ยวกับชายผู้นั้นในตอนนี้ก็คือ เขาเป็นบุตรชายจากจวนป๋อ เขาสอบได้จอหงวน ^[1] เมื่อหนึ่งปีก่อน ที่สำคัญไปกว่านั้น เขาคือคู่หมั้นของหนิงเสวี่ยซิน

“เจ้าอยากพบพี่เขาหรือ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็คงได้เจอ ตอนที่เจ้าหมดสติไปนานพี่เขาเฝ้าแวะเวียนมาเยี่ยมเจ้าทุกวันเชียวนะ” หนิงเข่อเหรินปลอบประโลม นางกำลังเข้าใจผิด เพราะคิดว่าบุตรสาวผิดหวังที่ไม่เห็นคู่หมั้นของตนอยู่ตรงหน้า

หลี่เสวี่ยซินยิ้มตาปิด “ลูกไม่ได้อยากพบเจ้าค่ะ”

หนิงถงไท่ถอนหายใจ หนึ่งปีก่อนเหมือนเด็กทั้งสองจะมีปากเสียงกัน หนิงถงไท่ไม่อยากฟื้นฝอยหาตะเข็บให้ลูกสาวต้องเจ็บปวดในตอนนี้ เขารีบตัดบท “ฮูหยิน ให้ลูกพักผ่อนเถิด”

“เจ้าค่ะ”

เนื่องจากได้เวลาสำรับเย็นแล้ว หม่าเซียวกับหลิวอี้จึงขอตัวไปเตรียมอาหารและโอสถ ครั้นกลับมาถึงห้องของเจ้านายพวกนางก็ถึงขั้นอุทานเสียงหลง เมื่อพบว่าคนในห้องลุกเดินไปมาด้วยเท้าเปลือยเปล่า

“ตายจริง ท่านหญิงทำอันใดเจ้าคะ พื้นเย็นมากประเดี๋ยวป่วยอีกนะเจ้าคะ” หม่าเซียวและหลิวอี้วางถาดอาหารและโอสถลงบนโต๊ะ พร้อมใจกันถลาเข้ามาหน้าตื่น

“ตกใจอะไรกัน ข้าดีขึ้นแล้ว ก็แค่เดินเท้าเปล่าสร้างภูมิคุ้มกัน เท้าของข้าไม่ได้สัมผัสพื้นนานแล้ว คิดจะให้ข้าเป็นง่อยหรือ”

เสียงถอนหายใจดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง หลิวอี้กล่าว “แต่ทำเช่นนี้ไม่เหมาะนะเจ้าคะ มาเจ้าค่ะสวมถุงเท้าก็ยังดี”

“ได้ ๆ” หลี่เสวี่ยซินกลับไปนั่งอย่างว่าง่าย

หลิวอี้ช่วยสวมถุงเท้าให้อย่างคล่องมือ จากนั้นจึงถาม “ว่าแต่ท่านหญิงกำลังหาสิ่งใดอยู่หรือเจ้าคะ”

“บันทึกของข้าน่ะ ข้าจำได้ว่าเก็บไว้ตรงนี้ แต่หาอย่างไรก็หาไม่เจอ”

หลี่เสวี่ยซินนึกขึ้นได้ว่าเมื่อก่อนหนิงเสวี่ยซินมักจดบันทึกกิจวัตรประจำวันของตนเอาไว้ บางทีในนั้นอาจมีคำตอบว่าเหตุใดนางจึงไม่อยากแต่งงานกับฮั่วเหวินหลง

หม่าเซียวใคร่ครวญครู่หนึ่ง “อ้อ...ตอนนั้นท่านหญิงบอกว่ามันหายไปแล้วมิใช่หรือเจ้าคะ อีกอย่างผ่านมาตั้งหนึ่งปีแล้วด้วย พวกเราเก็บกวาดห้องท่านหญิงทุกวันไม่เคยพบบันทึกเล่มนั้นเลยเจ้าค่ะ”

หลี่เสวี่ยซินหน้าม่อยคอตก “เช่นนี้เอง น่าเสียดายจัง”

หลิวอี้สงสัย “แล้วท่านหญิงจะหาไปทำไมหรือเจ้าคะ”

“ข้าหลับไปนาน เรื่องบางเรื่องก็จำไม่ค่อยได้แล้ว เลยคิดว่าบันทึกเล่มนั้นอาจช่วยได้บ้าง”

หม่าเซียว “เช่นนั้นพวกบ่าวเล่าให้ฟังก็ได้นะเจ้าคะ บางทีอาจช่วยได้บ้าง”

หลี่เสวี่ยซินยิ้มออก “จริงด้วย เหตุใดข้าถึงคิดไม่ได้นะ ขอบใจมากนะอาเซียว”

หม่าเซียวหน้าแดงก่ำ ยากยิ่งนักกว่าท่านหญิงของนางจะเอ่ยปากชมสักหน ได้สติคราวนี้หม่าเซียวรู้สึกว่าหญิงสาวตรงหน้านิสัยไม่ชวนอึดอัดคล้ายเมื่อก่อนแล้ว

“ท่านหญิงอยากทราบเรื่องใดก่อนหรือเจ้าคะ”

“เรื่องแรกที่ข้าอยากรู้ก็คือความสัมพันธ์ของข้าและคุณชาย เอ่อ แฮ่ม…” หญิงสาวกระแอมกลบเกลื่อน “เรื่องระหว่างข้าและท่านพี่ฮั่วเป็นอย่างไรบ้าง เอาให้ละเอียดยิบเลยนะ”

“เจ้าค่ะ แต่ว่าพรุ่งนี้คุณชายฮั่วก็มาแล้ว ไม่อยากถามจากปากคุณชายโดยตรงหรือเจ้าคะ”

“ไม่อยาก ข้าจะฟังเรื่องของเขาเดี๋ยวนี้ตอนนี้เท่านั้น อ้อ...อีกหนึ่งเรื่องที่ข้าอยากรู้ พวกเจ้าทั้งสองเคยได้ยินเรื่องของคนตระกูลลั่วหรือไม่”

หม่าเซียวขมวดคิ้ว “ตระกูลลั่ว…” ไม่นานก็ตาโต “อย่าบอกว่าท่านหญิงสนใจเรื่องของฮูหยินใต้เท้าลั่วด้วยเช่นกัน”

หลี่เสวี่ยซินเลิกคิ้ว “ใต้เท้าลั่ว? เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

หลิวอี้สำทับ “ก็ต้องใต้เท้าลั่วสิเจ้าคะ เพราะว่าใต้เท้าลั่วผู้นั้นได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าองครักษ์อวี่หลิน ^[2] แล้ว”

หลี่เสวี่ยซินทำหน้าดุจกลืนยาขม เมื่อก่อนลั่วเทียนเฉินก็เป็นเพียงมือปราบตำแหน่งเล็ก ๆ ระยะเวลาสามปีที่เขาจากนางไปทำงานต่างเมือง นึกไม่ถึงว่าจะสามารถไต่ขึ้นตำแหน่งหัวหน้าองครักษ์อวี่หลินอย่างรวดเร็ว หรือในวันนั้นที่เขาเร่งร้อนจากไปไม่ทันมาพบนางก็เพื่อสิ่งนี้ ถ้าเช่นนั้นเขาจะต่างอันใดกับพวกบ้าอำนาจ

หม่าเซียวสังเกตสีหน้าประหลาดของหลี่เสวี่ยซินพลางครุ่นคิด “เอ่อ…ว่าแต่…ท่านหลับไปพร้อมวันที่นางสิ้นลมนะเจ้าคะ แล้วเหตุใดจึงสนใจเรื่องของ…”

“ข้ายังไม่ได้บอกเลยว่าอยากรู้เรื่องผู้ใด แต่ในเมื่อเจ้าเกริ่นมาเช่นนี้ ถ้างั้นเอาเรื่องตระกูลลั่วก่อนก็แล้วกัน”

“หา!” สองสาวใช้อุทานโดยพร้อมเพรียง

เมื่อก่อนท่านหญิงหนิงเสวี่ยซินเคยสนใจเรื่องราวของผู้อื่นเสียเมื่อใด อีกอย่างนางก็เพิ่งตื่น ไฉนจึงอยากรู้เรื่องของตระกูลลั่วที่ตนไม่เคยรู้จักมาก่อน

สองสาวใช้มองหน้ากันตาปริบ ๆ ทั้งงุนงงและก็สงสัย

หลิวอี้กระซิบ “น่าแปลก”

หม่าเซียวขมวดคิ้ว “แปลกเรื่องใด”

“ก็ชื่อของท่านหญิงและฮูหยินใต้เท้าลั่วเหมือนกันไม่ผิดเลย ถึงแม้จะคนละสกุลก็เถอะ อีกอย่างฮูหยินใต้เท้าลั่วผู้นั้นก็ยังมาสิ้นใจตรงกันกับวันที่ท่านหญิงหลับไป”

หลี่เสวี่ยซินตกตะลึงกับสิ่งที่แอบได้ยิน หม่าเซียวเหลียวมองสีหน้าซีดขาวของผู้เป็นนายพลันตะครุบปากหลิวอี้ไม่ให้พูดซ้ำ “เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด ฮูหยินใต้เท้าลั่วตายไปแล้ว แต่ท่านหญิงของเรายังสุขสบายดี อีกอย่างคนเราชื่อคล้ายกันได้จะแปลกอย่างไร”

เสียงของหม่าเซียวกลายเป็นอากาศธาตุในบัดดล ยามนี้หลี่เสวี่ยซินติดอยู่ในภวังค์ดุจกำลังเดินวนอยู่ท่ามกลางเขาวงกต

นางกับข้าชื่อเหมือนกัน วันตายของข้าและวันที่นางหมดสติก็วันเดียวกันอย่างนั้นหรือ...

เชิงอรรถ

^{^}จอหงวน (狀元) : ผู้ที่สอบได้อันดับหนึ่งในการสอบคัดเลือกขุนนางระดับสูงของจีน

^{^}"อวี่หลิน" (羽林) หมายถึง "ป่าฝน" หรือ "ปีกของป่า" ซึ่งสื่อถึงความแข็งแกร่งและเกรียงไกรของหน่วยทหาร. ภารกิจหลักคือการอารักขาองค์จักรพรรดิและราชวงศ์ รวมถึงการรักษาสันติสุขและความสงบเรียบร้อยภายในราชสำนัก