ข้าไม่อยากเป็นนางเอกผู้ถูกทอดทิ้ง

ข้าไม่อยากเป็นนางเอกผู้ถูกทอดทิ้ง

last updateDernière mise à jour : 2025-06-05
Par:  ปังจังComplété
Langue: Thai
goodnovel4goodnovel
10
2 Notes. 2 commentaires
20Chapitres
3.9KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

“ลู่ชิง” ทะลุมิติมาเป็นนางเอกในนิยายที่เขียนไม่จบ ซึ่งเขียนค้างไว้ตอนนางเอกยอมแต่งงานกับตัวร้ายอย่าง “จื่อหาน” เพื่อช่วยชีวิตพระเอกพอดี นางคิดว่า “มู่เฉิน” จะมาช่วยเหลือตนเองออกไปจากสถานการณ์อันย่ำแย่ แต่กลับไม่ใช่ หลังแต่งงานเพียงไม่กี่วันลู่ชิงถูกมู่เฉินบอกเลิกแบบสายฟ้าฟาดลงกลางใจ พระเอกผู้แสนดีทอดทิ้งนางให้อยู่กับตัวร้ายโดยไม่เหลียวแล  แถมสามีตัวร้ายยังแผ่รังสีอำมหิตใส่นางไม่หยุดหย่อน จื่อหานร้ายกาจยิ่งกว่าในนิยายเสียอีก ใครก็ได้ช่วยนางออกไปที

Voir plus

Chapitre 1

บทที่ 1 ลืมตาขึ้นมาก็กลายเป็นเจ้าสาว

五年間、陰ながら支えてきた私は、彼氏をパラリーガルから大手法律事務所のパートナーにまで押し上げてきた。

事務所の年間表彰式で、私は心から祝福するつもりで、サプライズを用意していた。

しかしそこで目にしたのは、親密に並んでステージに上がる彼と、女性同僚の姿だ。

「深沢俊也(ふかざわ しゅんや)が今日ここまで来られましたのは、すべて私が裏で知恵を貸したおかげですよ」

新田結衣(にった ゆい)は誇らしげに言い放つ。

彼も笑みを浮かべてうなずく。

「確かに。結衣がいなければ、今の私はなかったです」

会場は拍手喝采に包まれ、次々と祝辞が寄せられる。

人々の影に立ち、私はまるで氷穴に突き落とされたかのように感じた。

会場を出た私は、アシスタントに電話をかける。

「俊也への人脈支援はすべて撤回して、今後の協力も打ち切る。彼が前に引き受けたあの違法案件もこれ以上は関与しないで、自分で始末をつけさせなさい」

「水野社長、本当によろしいですか?一度打ち切れば、後戻りはできません」

アシスタントがためらいながら口を開く。

「先方は相当な実力者です。もし事を収められなければ、深沢弁護士は賠償金を支払うどころか、刑務所行きにもなりかねません。彼の人生もこれで台無しです!」

私は会場を出ると、目にしたのは栄誉に飾られた壁で、その一番上には満面の笑みを浮かべる俊也の写真だ。

五年間の付き合い。彼は私との結婚について、いつも曖昧な態度をとり続けてきた。

「今は仕事に全力を注ぐ時期だ。落ち着いたら必ず結婚する!」

そんな言葉を、私は何度も何度も聞かされ、その度に無条件で信じ、彼のために道を整え、全てを注いで彼を大手法律事務所のパートナーにまで押し上げてきた。

だが、その報いは目の前での裏切りだけだ。

「これ以上彼の肩を持つなら、あなたもクビよ」

私は電話を切った瞬間、誰かに手をつかまれ、ぐるりと振り向かされる。

「どういうつもりだ」

俊也は息を切らせ、眉をひそめて問い詰める。

「こんな大勢の前で、俺が話し終える前に席を立つなんて、周りがどう思うか考えろよ!」

「あのまま残って、あなたたちのいちゃつきを見るっていうの?」

私は手を振り払って、彼を睨む。

俊也は腰に手を当て、うんざりした表情を浮かべる。

「頼むから、やきもちするにしても場をわきまえてくれ。彼女は俺にとても大きく協力してくれたんだ。一緒に壇上に上がって何が悪い?もし結衣の全力のサポートがなければ、俺は今でもお前と同じで、ただのパラリーガルのままかもしれないんだぞ!」

実に面白い。当初、彼の自尊心を傷つけないよう、アシスタントを通じて結衣にすべてを整えさせてきたことを伝えなかっただけだ。

なのに今や、すべてが彼女の功績にすり替わり、私はただの使い捨てか。

「そう思うのなら、私から言うことは何もない」

私は車でその場を立ち去る。

家に戻ると、結衣から電話がかかってくる。

切ろうとした瞬間、俊也の同僚たちの笑い声が聞こえる。

「いっそ水野真帆(みずの まほ)なんて捨てて、結衣と付き合えばいいじゃないか。あの無能な彼女よりよっぽどマシだ!」

「そうそう、真帆って女、働きもせず遊び歩いて、毎日どこをふらついてるか分かるもんじゃない。いつか子供を連れて帰ってきても不思議じゃないぞ!」

俊也の笑い声が混じる。

「あの女は大人しくて従順だから、ベッドを温めてくれる相手として置いてやってるだけだ。そうじゃなきゃ、とっくに蹴り出してるさ!」

よそでは、そんな風に私のことを言いふらしているのか。

結衣がメッセージを送ってくる。

【ねえ、彼のそばにまとわりついても無駄よ。結局、嫌われるだけ】

【もし私はあなたなら、とっくに別れたよ】

目頭が熱くなり、私は彼女を即座にブロックする。

俊也については、いずれきちんと別れよう。今はただ、その時を待つだけだ。

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

commentaires

Anděl K
Anděl K
อ่านหมดทุกเรื่องแล้ว แ เมื่อไหร่จะแต่งมาอีก รอๆ
2025-08-18 02:44:03
1
0
Anděl K
Anděl K
สนุกมากๆ มีทุกรสชาติ ติดตามผลงาน..ปังจังนะ สร้างมาเยอะๆหน่อย อ่านทุกเรื่องแน่นอน ใครไม่อ่านจะเสียดายนะ
2025-07-12 16:17:07
2
0
20
บทที่ 1 ลืมตาขึ้นมาก็กลายเป็นเจ้าสาว
ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวอันยาวเหยียด ถูกจ้องมองด้วยสายตากลืนไม่เข้าคายไม่ออกจากผู้คนนับร้อยของเมือง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีผู้ใดกล้ากล่าววาจาทัดทานอันจะนำพาให้ตัวเองเดือดร้อนออกมา มิหนำซ้ำเสียงแซ่ซ้องแสดงความยินดียังดังลั่นไปทั่วท้องถนน ราวกับว่าผู้คนยินดีปรีดาต่องานแต่งของคู่บ่าวสาวในครั้งนี้หนักหนาชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาราวกับปีศาจจิ้งจอกควบม้าประกบเจ้าสาวที่ตนเองแย่งชิงมาอย่างมีความสุข แต่ความสุขของเขาหาได้เกิดจากการแต่งงานกับนางไม่ จื่อหาน แสยะยิ้มมาดร้ายออกมา เมื่อการแก้แค้นกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น ชุดแต่งงานสีแดงปลิวไสวตามสายลมแลดูสวยงาม แต่กลับส่งเสริมให้ชายหนุ่มผู้นี้ดูน่ากลัวและน่าเกรงขามมากขึ้นอย่างแปลกประหลาด“เฮือกกกก!!! แคก แคก ๆๆๆๆๆ แหวะ ๆๆๆ” ลู่ชิงสำลักอาหารหน้าดำหน้าแดงจนแทบขาดใจ ก่อนหน้านี้นางเผลอกินเค้กวันเกิดก้อนโตที่หัวหน้าเชฟรังสรรค์ให้จนติดคอ“เฮ้อ เกือบตายเพราะความตะกละแล้วเรา” ร่างบางอุทานออกมา พร้อมกับใช้ฝ่ามือตบลงบนหน้าอกเบาๆ เพื่อลดอาการจุกแน่นที่ลำคอ นางกวาดสายตามองหาน้ำดื่มรอบตัวอย่างรวดเร็ว แต่ก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อบรรยากาศรอบข้างไม่ใช่ห้องครัวที่คุ้นเคย ลู่ชิง
Read More
บทที่ 2 เข้าหอคืนแรก
หลังจากพิธีกราบไหว้ฟ้าดินของนางกับจื่อหานเสร็จสิ้นลง ลู่ชิงก็ถูกพาเข้ามาในห้องหอขนาดใหญ่ที่ประดับตกแต่งด้วยผ้าไหมมงคลสีแดง สาวใช้ตัวน้อยเร่งตรวจสอบความเรียบร้อยภายในอยู่สักพัก ก่อนเดินจากไป ทิ้งให้ลู่ชิงเคว้งคว้างเหมือนคนไร้ที่พึ่งเพียงลำพังเมื่อทุกอย่างเงียบสงบลง ลู่ชิงก็รีบเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกทันที นางเร่งฝีเท้าไปยังประตูหน้าห้องก่อนเป็นอันดับแรก ฝ่ามือขาวนวลยกขึ้นผลักประตูสุดแรงเกิด แต่กลับไร้ความเคลื่อนไหวใดๆ ประตูบานใหญ่ยังคงนิ่งสนิทดังเดิม เสมือนว่าเรี่ยวแรงของนางเป็นเพียงสายลมพัดผ่านเท่านั้น“ขังข้าไว้ในห้องเลยหรือ” ร่างบางบ่นพึมพำด้วยความรู้สึกขัดใจ นางเร่งฝีเท้าค้นทางทางออกต่อไปอย่างไม่ลดละหน้าต่างบานแล้วบานเล่าถูกฝ่ามือเรียวยาวผลักจนสุดแรง แต่ก็ไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวเช่นทุกครั้ง หน้าผากกว้างมนชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ผุดออกมาเนืองๆ จากความเหนื่อยล้า ลู่ชิงต้องประคองร่างกายตนเองกลับมานั่งลงบนเตียงอย่างช่วยไม่ได้หนทางหนีถูกปิดไว้ทุกช่องทาง ความปรารถนาอยากใช้ชีวิตอิสระของนางเริ่มริบหรี่ลงเต็มที ลู่ชิงคนเดิมเป็นเพียงลูกสาวร้านขายขนมในตลาด หลังพ่อแม่จากไปนางจึงไร้ญาติขาดมิตร
Read More
บทที่ 3 ตัดขาด
“อะ โอ๊ย อืมม เจ็บๆๆๆ” ความเจ็บปวดเล่นงานอย่างหนักหน่วงเมื่อร่างบางเผลอขยับตัว ลู่ชิงขมวดคิ้วมุ่นข่มความเจ็บปวดเอาไว้สุดกำลัง ดวงตากลมโตฝืนเปิดขึ้นอีกครั้ง พลางสำรวจร่างกายตนเองด้วยความเชื่องช้านางพบว่ารอบแขนมีรอยฟกช้ำจากการกระทำของจื่อหานอยู่ไม่น้อย ลู่ชิงปรายตามองไปยังตัวต้นเหตุเพื่อคาดโทษ แต่กลับไม่พบเขาอยู่ในห้องเสียแล้ว นางประคองร่างกายอันบอบช้ำนั่งลงบนเตียงด้วยความเจ็บปวด นิ้วมือเรียวคว้ากระจกแบบโบราณไม่ไกลจากเตียงนอนขึ้นมาตรวจสอบใบหน้าตนเองให้ถี่ถ้วน“โอ้โห หน้าผากมีรอยแผลทั้งสองข้าง แถมท้ายทอยยังปวดหนึบไม่หาย ข้าไม่ใช่นางเอกหนังจำเลยรักนะ ที่จะยอมให้ผัวเฮงซวยรังแกได้” ลู่ชิงโมโหเลือดขึ้นหน้า นางเอกนิยายบ้าบออะไร ถ้าอยู่ในโลกความเป็นจริงนางแจ้งตำรวจมาลากคอผัวเฮงซวยเข้าตารางไปแล้ว“ฮูหยิน อาหารเช้ามาแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ตัวหนา ส่งเสียงรายงานให้รับทราบ เพื่อขออนุญาตก่อนเข้ามา“อืมม เข้ามาได้”“นายท่านของพวกเจ้าคงไม่ได้ใส่ยาพิษในอาหารให้ข้ากินใช่ไหม” ก่อนสาวใช้ตัวหนาเดินออกไป ลู่ชิงยังไม่วายสอบถามด้วยความขุ่นเคือง“เปล่าเจ้าค่ะฮูหยิน ขวดเล็กๆ นั่นเป็นยาสมุนไพร ใช้สำหรับทาบาดแผลเจ้า
Read More
บทที่ 4 มื้อค่ำ
อาหารมื้อใหญ่ถูกรังสรรค์ด้วยฝีมือของลู่ชิงอย่างสุดความสามารถ ความรู้ด้านการทำอาหารที่นางสั่งสมไว้ ถูกงัดออกมาใช้จนหมดสิ้น กับข้าวหลายอย่างบนโต๊ะอาหารทำให้รู้ว่าแม่ครัวเฉพาะกิจวันนี้พอมีฝีมืออยู่บ้าง ทั้งข้าวอบจักรพรรดิกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย ขาหมูตุ๋นยาจีนเปื่อยนุ่ม ปีกไก่เหล้าแดงสีสันจัดจ้าน และขนมกุ้ยฮัวรสชาติหอมหวาน องค์ประกอบทุกจานทำให้อาหารมื้อนี้สุดแสนยั่วน้ำลาย“ท่านพี่เจ้าคะ ข้าทำอาหารเย็นให้ท่านสุดฝีมือเลย ลองชิมข้าวอบจักรพรรดิดูสิ ทั้งชื่อทั้งรสชาติเหมาะสมกับท่านนัก” ลู่ชิงตักอาหารใส่จานให้คนตัวโต ที่เอาแต่ทำหน้าบูดบึ้งราวกับว่าจะกินเลือดกินเนื้อนาง“ไม่มีใครบอกเจ้าให้ทราบหรือ ว่าข้าไม่กินมื้อค่ำ” น้ำเสียงกวนโทสะและใบหน้าอันหล่อเหลาของจื่อหานยักคิ้วท้าทายจนคนตัวเล็กเผลอแผดเสียงต่อว่าดังลั่น“ท่าน ท่านแกล้งข้าหรือ ข้าลงมือทำอาหารแทบตาย ในครัวทั้งร้อนทั้งเหม็นควันไฟ แต่ท่านกลับเปล่งวาจาน่ารังเกียจออกมาได้ว่าไม่กิน เลือดเย็นนัก”“ข้าเลือดเย็นกับผู้หญิงเช่นเจ้าเพียงคนเดียวเท่านั้นลู่ชิง เจ้ากล้าโกหกข้าเยี่ยงคนไร้ยางอายว่าออกไปซื้อของทำอาหาร คำโกหกแสนโง่งมเช่นนั้น ใครเชื่อก็จนปัญญาเต็
Read More
บทที่ 5 เข้าหอของจริง
วันเวลาแสนน่าเบื่อภายในจวนค่อยๆ เคลื่อนผ่านไปอย่างช้าๆ โชคดีว่าช่วงนี้จื่อหานมีธุระต้องเดินทางไปต่างเมือง ทำให้ลู่ชิงพอหายใจหายคอได้บ้าง นางใช้เวลาส่วนใหญ่ขลุกอยู่ในครัวเพื่อทำอาหาร การมุ่งมั่นพัฒนาฝีมือช่วยให้นางคลายเหงาลงได้“ฮูหยินเจ้าคะ เถ้าแก่ร้านอาภรณ์กับเถ้าแก่ร้านเครื่องประทินผิว นำสินค้ามาให้เลือกซื้อเจ้าค่ะ”“อืม เชิญพวกเขาไปที่ศาลาริมน้ำ ข้าจะไปเลือกซื้อสินค้าที่นั่น”“เจ้าค่ะ”สาวใช้ร่างอวบรับคำก่อนเร่งรีบจากไป จื่อหานทำตามคำพูดที่ลั่นวาจาเอาไว้เป็นอย่างดี เถ้าแก่ในตลาดต่างแวะเวียนมาเสนอขายสินค้าแทบทุกวัน ไม่ว่าต้องการจับจ่ายใช้สอยอะไร สินค้าทุกอย่างถูกนำมาประเคนให้ถึงหน้าจวนเสมอ“คารวะฮูหยิน วันนี้ข้ามีผ้าไหมจากหัวเมืองเหนือมาให้ท่านเลือกชม เนื้อผ้าบางเบา สวมใส่สบาย ลวดลายเป็นเอกลักษณ์ ผ้าไหมชั้นเลิศผืนนี้เหมาะสมกับฐานะฮูหยินมาก” เถ้าแก่ร้านขายอาภรณ์นำเสนอสินค้าคล่องแคล่ว“พอเห็นหน้าข้า ท่านก็รีบเสนอขายสินค้าเชียว” ลู่ชิงเอ่ยทักทายติดตลก นางค่อนข้างสนิทสนมกับเถ้าแก่ร้านขายอาภรณ์เป็นพิเศษ เนื่องจากเขาชื่นชอบการออกแบบชุดนอนของนาง ชุดสั่งตัดมีความแตกต่างจากหญิงสาวทั่วไปมาก ท
Read More
บทที่ 6 ค่ำคืนอันเร่าร้อน NC
เมื่อเห็นว่าเขายอมตกลงแต่โดยดี ร่างบางจึงก้าวขาขึ้นเตียงพลางสลัดผ้าห่มออกจากเรือนร่าง ผิวขาวนวลปรากฏต่อสายตาชายหนุ่มอีกครั้ง เรียวขาสองข้างถูกแยกออกจากกันอย่างเชื่องช้า กุหลาบงามสีแดงสดเด่นหรายั่วยวนภมรหนุ่มจนตาพร่า“ท่านพี่เข้ามาสิเจ้าคะ ข้าพร้อมแล้ว”ลู่ชิงส่งสายตาเชิญชวนให้เขาไม่ปิดบัง นางลากปลายนิ้วจากเต้างามลงมาหยุดบริเวณกึ่งกลางกายพลางดึงศีรษะทุยที่กำลังยื่นหน้าเข้ามาใกล้ให้ดูดชิมน้ำหวาน“ อ๊าาา ท่านพี่ อื้ออออ ข้าเสียว เสียวมาก อย่าเลียตรงนั้น” ร่างบางครวญครางเสียงแหบพร่า ใบหน้างามบิดเบี้ยวราวกับคนเจ็บปวดแสนสาหัส จื่อหานละเลงลิ้นลงบนกุหลาบงามด้วยความช่ำชอง เขาสนองลีลารักให้นางด้วยความเผ็ดร้อนจนต้องซูดปากครั้งแล้วครั้งเล่าเตียงนอนชั้นดี ยวบยาบตามการเคลื่อนไหวของหนุ่มสาว ลู่ชิงอ้าขาให้ชายหนุ่มกลัดมันเช่นเขาได้เชยชมอย่างถึงอกถึงใจ ร่างสูงใหญ่คุกเข่าบนพื้นให้สเพื่อามารถดูดดึงกลางกายสาวของภรรยาได้ถนัดถนี่ ปลายลิ้นสากตวัดเลียด้วยความเร็ว จนร่างบางเผลอแอ่นกายเข้าหา ลู่ชิงรู้สึกเสียวซ่านเกินทนไหว ท้องน้อยของนางปั่นป่วนเสียจนร่างกายกระตุกเกร็งตั้งแต่หัวจรดเท้า น้ำหวานสีขาวขุ่นไหลทะลักอ
Read More
บทที่ 7 เหลาอาหารหย่งเหอ
ชุดฮันฝูสีชมพูอ่อนตัวบาง เมื่อสวมทับบนร่างกายแล้วแทบปกปิดร่องรอยเขียวช้ำไม่ได้ ยิ่งบริเวณรอบลำคอระหงยิ่งสังเกตเห็นได้ง่าย ทำเอาร่างบางแทบอยากกรีดร้องออกมา จื่อหานต้องการอะไรจากนาง แค่ก้าวขาให้พ้นประตูเรือนยังมิกล้า สภาพเช่นนี้ไหนเลยจะสู้หน้าผู้คนได้“แต่งตัวเสร็จหรือยัง ข้ารอนานแล้วนะ”“ทะ ท่านพี่ ยังอยู่อีกหรือเจ้าค่ะ ข้านึกว่าท่านกลับเรือนไปแล้ว” ลู่ชิงนิ่วหน้าเบื่อหน่าย อุตส่าห์ตั้งใจว่าจะไม่ก้าวขาออกจากเรือนแล้วแท้ๆ แต่สามีตัวร้ายยังวอแวไม่เลิก อยากเอ่ยปากไล่เขาให้พ้นหน้าเสียจริง แต่ทำไม่ได้ ความจริงมันช่างโหดร้ายยิ่งนัก“ข้ารอเจ้าไปกินอาหารเช้าด้วยกัน”“จริงหรือเจ้าค่ะ พวกเรากินข้าวด้วยกันที่เรือนหลังนี้ได้ไหม สภาพร่างกายข้าไม่สู้ดีนัก” ร่างบางงุนงงเล็กน้อย ร้อยวันพันปีเขาไม่เคยคิดอยากกินข้าวกับนาง ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนทำให้จื่อหานเปลี่ยนไปราวกับพลิกฝ่ามือเชียวหรือ มิใช่ว่าเขาเกิดลุ่มหลงนางขึ้นมาหรอกนะ น่าขนลุกเกินไปแล้ว“ไม่ได้ ข้าต้องการกินข้าวข้างนอก รีบออกมา ข้าขี้เกียจฉุดลากเจ้าเต็มทน”“เจ้าค่ะ” ลู่ชิงมองบนด้วยความหมั่นไส้ พลางก้าวออกจากเรือนด้วยจิตใจอันห่อเหี่ยว เขาไม่คิด
Read More
บทที่ 8 หม้อไฟเชื่อมสัมพันธ์
ลู่ชิงลากคนตัวโตมาเดินตลาดด้วยทันทีหลังจากลั่นวาจาออกไป นางเลือกซื้อวัตถุดิบสำหรับทำอาหารมากมายด้วยความพิถีพิถัน เชฟสาวพิจารณาวัตถุดิบแต่ละอย่างซ้ำๆ เพื่อให้ได้วัตถุดิบคุณภาพดี ร่างบางเข้าร้านโน้นออกร้านนี้จนของเต็มตะกร้า“เจ้าซื้อของครบหรือยัง ข้าปวดแขน” จื่อหานบ่นพึมพำ เขาไม่สบอารมณ์เหลือเกินที่ต้องเดินถือตะกร้าผักตามหลังภรรยา หน้าที่นี้เป็นของบ่าวรับใช้ เจ้านายเยี่ยงเขาไม่ควรลดตัวลงมาทำ แม้จะบอกตนเองเช่นนั้นแต่ร่างกายดื้อรั้นกลับทรยศ ยอมเดินตามก้นนางต้อยๆเหมือนชายหนุ่มผู้โง่งม“ยังไม่ครบเจ้าค่ะ แต่ตะกร้าใบเล็กเกินไป คงซื้อของมาใส่อีกไม่ได้แล้ว”“เหอะ พึ่งคิดได้หรือ”“ท่านพี่เลิกบ่นได้ไหมเจ้าคะ เวลาทำร้ายร่างกายผู้อื่น ไม่เห็นท่านบ่นให้ข้าได้ยินสักคำ”“นั่นมันคนละเรื่องกัน”“เรื่องเดียวกันเจ้าค่ะ ใช้พละกำลังเหมือนกัน ตะกร้าผักมีน้ำหนักเพียงไม่กี่ชั่ง แขนหนาๆ ของท่านไม่ควรสะทกสะท้านด้วยซ้ำไป” ลู่ชิงถกเถียงไม่หยุดปาก ใบหน้าเรียวเล็กงอง้ำอย่างคนถูกขัดใจ แก้มนวลขาวใสพองลมราวกับลูกปิงปองทั้งสองข้าง ทำให้ร่างบางแลดูน่ารักน่าชังไม่น้อย“เลิกทำหน้าแง่งอนใส่ข้า มารยาหญิงของเจ้าทุเรศสายตานัก”
Read More
บทที่ 9 งานหมั้นอดีตคนรัก
ระยะนี้ลู่ชิงมีอิสระในการใช้ชีวิตมากขึ้น เนื่องจากเหลาอาหารหย่งเหอกลับมาขายดีอีกครั้ง นางต้องเดินทางไปสอนพ่อครัวทำอาหารชนิดใหม่ทุกเจ็ดวัน แม้ว่าจะเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้างแต่ลู่ชิงก็มีความสุขมาก เหลาอาหารแห่งนี้ช่วยเติมเต็มความฝันของนาง ในที่สุดอาชีพเชฟที่ร่ำเรียนมาก็ได้ใช้งานเสียทีหม่าล่าหม้อไฟกับหม่าล่าปิ้งย่างได้รับความนิยมมาก นอกจากนี้ยังมีอาหารชนิดใหม่อย่าง เป็ดปักกิ่ง เสี่ยวหลงเปา สามชั้นตุ๋นเต้าเจี้ยว เพิ่มขึ้นมาเพื่อให้ลูกค้าได้เลือกสรร แต่ยิ่งไปกว่านั้นคือสามีตัวร้ายเอาแต่เชิดหน้าชูคอถากถางเหลาหารเตียจิงฮ้งไม่เว้นวัน“ท่านพี่ เลิกหาเรื่องผู้อื่นสักวันได้หรือไม่เจ้าคะ” ลู่ชิงเอ่ยถามด้วยความเบื่อหน่าย จื่อหานระรานคู่แข่งจนบอบช้ำ พวกเขาตกอยู่ในภาวะกดดันมากว่าครึ่งค่อนเดือนแล้ว นางไม่อาจนิ่งเฉยทนดูต่อไปได้“ข้ายังไม่ทำอะไรเลย เจ้ามาโวยวายใส่ข้าทำไม” ร่างสูงไม่รับรู้ความผิดใดๆ เขายังคงตั้งหน้าตั้งตากินอาหารต่อไปราวกับทองไม่รู้ร้อน ใบหน้าเรียบเฉยยั่วยวนคนมองให้รู้สึกโมโหแทบตาย“เลิกทำตาแข็งได้แล้วเจ้าค่ะ ไม่แนบเนียนสักนิด เมื่อเช้าข้าเห็นท่านพี่พาลูกน้องคนสนิทไปหาเรื่องเหลาอาหารเตียจิง
Read More
บทที่ 10 ตัวอิจฉา
ความสัมพันธ์ระหว่างลู่ชิงกับจื่อหานดีขึ้นไม่น้อยหลังจากมู่เฉินหมั้นหมาย เขาเริ่มถากถางเรื่องชู้รักน้อยลง แต่ยังพอมีให้ได้ยินอยู่บ้าง อย่างไรก็ถือว่าดีกว่าเมื่อก่อนมาก เหลาอาหารหย่งเหอก็เฟื่องฟูขึ้นทุกวัน ลู่ชิงดูแลเหลาอาหารได้ยอดเยี่ยมมาก ส่วนสามีตัวโตก็ขยันให้รางวัลนางทุกค่ำคืนเช่นกัน“ท่านพี่ วันนี้ข้าดูแลเหลาอาหาร ทำอาหารเย็นให้ท่าน เป็นเด็กดีว่าง่าย ขอนอนหลับพักผ่อนสักวันได้หรือไม่” ลู่ชิงกรอกตาด้วยความเบื่อหน่าย นางต้องทำอาหารให้สามีตัวร้ายกินทุกวัน แถมตกกลางคืนยังต้องคอยรองรับอารมณ์หื่นกระหายไม่สิ้นสุด เรียกได้ว่าทำหน้าที่ภรรยาขาดตกบกพร่องสักครั้ง“เจ้าก็นอนอยู่ทุกวัน”“ท่านพี่ ท่านรู้ว่าข้าหมายถึงอะไร ข้าอยากนอนเฉยๆ ไม่ได้อยากนอนแบบนั้น” ลู่ชิงแหวออกมาอย่างเหลืออด คนตัวโตกลั่นแกล้งนางหน้าตาย อยากฟาดฝ่ามือใส่แรงๆ ให้หลาบจำเสียบ้าง“หืมมม แบบไหนกันหล่ะ” จื่อหานทำท่าครุ่นคิดกลั่นแกล้งอีกครั้ง เขามีความสุขเหลือเกินเวลาเห็นแก้มป่องๆ นั่นพองลมออกมา ลู่ชิงไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองน่ารักน่าชังแค่ไหน“ท่านพี่ ข้าจริงจังนะเจ้าคะ ท่านนอนที่เรือนตนเองได้หรือไม่”“ไม่ได้ หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ไ
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status