ข้าไม่อยากเป็นนางเอกผู้ถูกทอดทิ้ง

ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวอันยาวเหยียด ถูกจ้องมองด้วยสายตากลืนไม่เข้าคายไม่ออกจากผู้คนนับร้อยของเมือง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีผู้ใดกล้ากล่าววาจาทัดทานอันจะนำพาให้ตัวเองเดือดร้อนออกมา มิหนำซ้ำเสียงแซ่ซ้องแสดงความยินดียังดังลั่นไปทั่วท้องถนน ราวกับว่าผู้คนยินดีปรีดาต่องานแต่งของคู่บ่าวสาวในครั้งนี้หนักหนา

ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาราวกับปีศาจจิ้งจอกควบม้าประกบเจ้าสาวที่ตนเองแย่งชิงมาอย่างมีความสุข แต่ความสุขของเขาหาได้เกิดจากการแต่งงานกับนางไม่ จื่อหาน แสยะยิ้มมาดร้ายออกมา เมื่อการแก้แค้นกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น ชุดแต่งงานสีแดงปลิวไสวตามสายลมแลดูสวยงาม แต่กลับส่งเสริมให้ชายหนุ่มผู้นี้ดูน่ากลัวและน่าเกรงขามมากขึ้นอย่างแปลกประหลาด

“เฮือกกกก!!! แคก แคก ๆๆๆๆๆ แหวะ ๆๆๆ” ลู่ชิงสำลักอาหารหน้าดำหน้าแดงจนแทบขาดใจ ก่อนหน้านี้นางเผลอกินเค้กวันเกิดก้อนโตที่หัวหน้าเชฟรังสรรค์ให้จนติดคอ

“เฮ้อ เกือบตายเพราะความตะกละแล้วเรา” ร่างบางอุทานออกมา พร้อมกับใช้ฝ่ามือตบลงบนหน้าอกเบาๆ เพื่อลดอาการจุกแน่นที่ลำคอ นางกวาดสายตามองหาน้ำดื่มรอบตัวอย่างรวดเร็ว แต่ก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อบรรยากาศรอบข้างไม่ใช่ห้องครัวที่คุ้นเคย ลู่ชิงพบว่าตนเองกำลังนั่งอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ แถมยังเคลื่อนไหวได้

“เฮ้ยยย อย่าบอกนะว่านี่คือพาหนะไปยมโลก ไม่นะๆๆ สวรรค์ ข้าไม่อยากตาย แค่สำลักเค้กวันเกิดเอ๊งงงง จะมาตายแบบนี้ไม่ได้ ขายหน้าคนอื่นเขา ฮือๆๆๆ” ลู่ชิงร้องไห้โฮเสียงดังอย่างเวทนาตนเอง รู้ถึงไหนอายถึงนั่น ผู้คนคงได้โจษจันกันทั่วเมืองว่าเชฟสาวฝึกหัดตายเพราะความตะกละ

“เลิกส่งเสียงร้องไห้ซะ!! ข้าหนวกหู!!” น้ำเสียงแสดงความไม่พอใจถูกส่งเข้ามาภายในเกี้ยวเจ้าสาวดังลั่น ทำเอาคนฟังชะงักงันอย่างไม่รู้ตัว

“สะ สะ เสียงใคร” ลู่ชิงตะกุกตะกักถามออกไป นางคงไม่ได้สร้างความรำคาญจนถูกท่านยมทูตดุด่าหรอกใช่ไหม เมื่อพยายามเอียงหูฟังอีกครั้งแต่ไม่มีผู้ใดตอบกลับมา ความอยากรู้อยากเห็นจึงเริ่มทำงานหนักจนทนไม่ไหว

ลู่ชิงตัดสินใจแง้มผ้าม่านสีแดงตรงหน้าต่างบานเล็กๆ ให้เปิดออก นัยน์ตาลูกแมวของนางพลันสบเข้ากับนัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่ายกะทันหัน ตาชั้นเดียวของเขาเรียวยาว หางตาชี้ขึ้นคล้ายสุนัขจิ้งจอกทำให้ดวงตานั้นดูมีพลัง ปลายคิ้วคมตวัดขึ้นบ่งบอกถึงความดื้อรั้นเป็นอย่างดี สันกรามนูนชัด คางเรียว จมูกโด่งเป็นสัน รับกับริมฝีปากบางสีอิฐอย่างลงตัว องค์ประกอบทุกอย่างส่งเสริมให้ชายผู้นี้ดูหล่อเหลาเหลือเกิน หล่อเหลาเหมือนภาพวาดอิมเมจตัวร้ายในนิยายที่นางเคยเก็บเข้าชั้น

“ไสหัวเน่าๆ ของเจ้าเข้าไป” ยังไม่ทันได้ชื่นชมความงามของบุรุษหนุ่มตรงหน้าให้สาสมใจ ฝ่ามือใหญ่ก็พุ่งตรงเข้ามาผลักศีรษะนางจนกระเด็น

“อะ โอ๊ย เจ็บๆๆๆ ผู้ชายบ้าอะไรนิสัยไม่ดี เสียดายหน้าหล่อๆ ชะมัด” ท้ายทอยของลู่ชิงกระแทกเข้ากับเกี้ยวเจ้าสาวอย่างจัง มือเรียวยาวของนางจึงรีบยกขึ้นสำรวจบาดแผลด้วยความตกใจ นางปัดป่ายเครื่องหัวอันรุงรังให้พ้นทางอยู่นาน ก่อนจะพบว่าท้ายทอยไม่มีเลือดออกแต่อย่างใด

ลู่ชิงยันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความทุลักทุเล แต่นางก็ต้องขมวดคิ้วอีกครั้ง เมื่อถูกอาการเจ็บแปลบบริเวณหน้าผากด้านขวาเข้าจู่โจม นิ้วมือเรียวเล็กเคลื่อนตัวไปตรวจสอบจุดเกิดเหตุโดยไม่มีความลังเลแต่อย่างใด คราบเลือดเกรอะกรังบริเวณโคนผมที่ติดออกมาบ่งบอกถึงอาการบาดเจ็บก่อนหน้านี้ได้เป็นอย่างดี

“อื้อฮือ บาดเจ็บอะไรมาเนี่ย” ลู่ชิงเริ่มสำรวจตนเองอย่างถี่ถ้วนเพื่อทบทวนสถานการณ์ ตอนนี้นาง กำลังสวมใส่ชุดจีนโบราณสีแดงตัวยาว เส้นผมถูกเกล้ามวยขึ้นอย่างเป็นระเบียบ บนศีรษะมีเครื่องประดับสีทองห้อยระย้าลงมา คาดว่าน่าจะเป็นปิ่นปักผมและเครื่องหัวยุคสมัยจีนโบราณ พอเอียงหูฟังเสียงด้านนอกที่แว่วเข้ามาให้ได้ยินอีกครั้ง ก็ต้องตกใจจนอ้าปากค้าง ผู้คนกำลังแสดงความยินดีกับเจ้าบ่าว แล้วเจ้าสาวของเขาคือใคร คงไม่ใช่นางที่นั่งอยู่ในเกี้ยวหรอกนะ

ลู่ชิงมึนงงไปหมด ความทรงจำครั้งสุดท้ายคือกำลังกินเค้กวันเกิดแล้วติดคอ พอลืมตาขึ้นมาดันกลายเป็นเจ้าสาวไปเสียอย่างนั้น นี่มันเรื่องอะไรกัน

“ทะ ท่าน ท่านที่อยู่ข้างนอกน่ะ ได้ยินข้าไหม” นางส่งเสียงร้องออกไปอย่างต้องการคำตอบ แต่เมื่อได้รับเพียงความเงียบงัน จึงส่งเสียงชี้แจงครั้งสุดท้าย

“ถ้าไม่มีผู้ใดตอบ ข้าจะออกไปข้างนอกแล้วนะ”

“เจ้ามีปัญหาอะไรอีก” น้ำเสียงติดฉุนของจื่อหานโต้กลับทันควันอย่างเอือมระอา

“ท่านเป็นเจ้าบ่าวของข้าใช่หรือไม่ ท่านชื่ออะไร” ลู่ชิงถามชื่อเสียงเรียงนามของเขา เผื่อนางจะอ้อนวอนขอความเมตตายกเลิกงานแต่งได้

“หึ ลู่ชิง เจ้าเจ็บปวดจนเสียสติไปแล้วหรือ” น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นด้วยความสะใจ จื่อหานแสยะยิ้มมุมปากออกมาอีกเล็กน้อย เพื่อบ่งบอกว่าเขากำลังมีความสุขมากเพียงใด

‘ไอ้บ้าเอ๊ย กวนนักนะ’ ลู่ชิงก่นด่าบุรุษด้านนอกด้วยความชิงชัง ถ้าไม่ติดว่านางต้องสอบถามเรื่องราวต่างๆ จากเขา คงด่าทอกลับบ้างเหมือนกัน

“ขะ ข้าอยากฟังให้ชัดเจ้าค่ะ ว่าเจ้าบ่าวของข้าคือใคร” ความคิดและการกระทำช่างสวนทางกันโดยสิ้นเชิง

“ลู่ชิง เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนรักเก่าอย่าง มู่เฉิน งั้นหรือ อย่าวาดฝันไปหน่อยเลย จื่อหานคนนี้ต่างหากที่ได้เป็นสามีเจ้า ฮ่าๆๆๆๆ”

คำพูดเอาแต่ใจของบุรุษหนุ่มเรียกความรู้สึกพะอืดพะอมจากลู่ชิงได้เป็นอย่างดี นางพยายามทบทวนคำพูดของเขาอีกครั้งก่อนสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติม

“ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไหนกันหรือ”

“เจ้าไม่ต้องรีบร้อนอยากเข้าหอกับข้าขนาดนั้นก็ได้ ตอนนี้พวกเรากำลังผ่านเหลาอาหารเตียจิงฮ้ง อีกเพียงครึ่งเค่อก็ถึงจวนแล้ว”

“ทะ ท่านว่าอะไรนะ!!!” ร่างบางตกใจจนเผลออุทานออกมาเสียงดัง ทำเอาคนฟังอยู่ด้านนอกไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“ตกใจอะไรนักหนา กลัวมู่เฉินชู้รักของเจ้าเสียใจหรือไง!!” น้ำเสียงกรุ่นโกรธแล่นเข้ามากระทบโสตประสาทของนางด้วยความรุนแรง

“อะ เอ่อ เปล่าเจ้าค่ะ” ลู่ชิงปฏิเสธลนลาน ก่อนเข้าสู่ห้วงความคิดตนเอง

สถานการณ์ในตอนนี้คล้ายคลึงกับนิยายที่นางเคยเก็บเข้าชั้นมาก พยายามตามอ่านอยู่หลายเดือนแล้ว แต่นักเขียนก็ไม่อัปเดตให้จบสักที ทั้งชื่อพระนาง ตัวร้าย หรือแม้แต่เหลาอาหารก็เหมือนกันอย่างกับจับวาง คงไม่ใช่ความบังเอิญแน่นอน

ลู่ชิงแอบเปิดผ้าม่านสีแดงอีกฝั่งของเกี้ยวเจ้าสาวเพื่อสำรวจสิ่งต่างๆ รอบตัว นางพบว่าตนเองกำลังอยู่ในยุคสมัยจีนโบราณ ทั้งอาคารบ้านเรือน ตลาด ถนน หรือแม้กระทั่งการแต่งกายของชาวเมืองก็ล้วนแต่เป็นแบบดั้งเดิมทั้งสิ้น

นางทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายอย่างนั้นหรือ แล้วนางเอกคนเดิมอย่างลู่ชิงหล่ะหายไปไหน นิยายอัปเดตล่าสุดถึงตอนที่นางเอกเสียใจมาก แล้วตัดสินใจโขกศีรษะตนเองกับคานเกี้ยวเพื่อหวังฆ่าตัวตาย

“ทำยังไงดี” ลู่ชิงพึมพำด้วยความสิ้นหวัง นางไม่คิดเลยว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับตนเองได้

เมื่อเกี้ยวเจ้าสาวเดินทางมาถึงหน้าจวนหลังใหญ่ จื่อหานก็รีบเร่งลงจากหลังม้าทันที เขาเข้ามากระชากแขนลู่ชิงให้ออกจากเกี้ยว โดยไม่รีรอสิ่งใด จื่อหานปั้นหน้ายิ้มแย้มให้ผู้คนมากมายอย่างเป็นมิตรมาครึ่งค่อนวันแล้ว เกียจคร้านจะทำต่อไปเต็มที เหลือเพียงพิธีกราบไหว้ฟ้าดินเท่านั้น รีบทำรีบเสร็จ จะได้ไปดื่มเหล้ากับมิตรสหายเสียที

“จับแรงขนาดนี้ไม่บีบให้แขนข้าหักไปเลยหล่ะ จะได้สิ้นเรื่องสิ้นราว” ลู่ชิงประชดประชันจื่อหานเสียงเบา พลางกระตุกแขนเสื้อเขา เป็นเชิงบอกว่าให้ปล่อยนาง

“อย่ามาสำออย ทำหน้าที่ของเจ้าให้เรียบร้อย แล้วกลับไปนอนรอข้าบนเตียงซะ!!”

“ข้าไม่ทำ” ลู่ชิงปฏิเสธเสียงแข็ง พลางบิดแขนเล็กๆ ออกจากอุ้งมือใหญ่ แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดมีหรือจะสู้แรงสัตว์ป่าเยี่ยงเขาได้

“เจ้าต้องทำ หน้าที่ภรรยาคือเชื่อฟังคำสั่งของสามี” จื่อหานไม่ยอมผ่อนแรงแม้แต่น้อย หนำซ้ำยังเอื้อมมืออีกข้างมากอดรัดเอวนางไว้

“ข้าไม่ทำ ปล่อยเลยนะ ไม่อย่างนั้นข้าจะแหกปากให้คนช่วย” ลู่ชิงดึงดันไม่ยอมแพ้

“ร้องสิ ถ้าเจ้าแหกปากร้องออกมาให้ข้าได้ยิน ข้าจะเข้าหอกับเจ้าท่ามกลางสายตาผู้คนนับร้อยให้ดู” คนตัวโตข่มขู่นาง พลางเพิ่มแรงบีบไปยังต้นแขนเล็ก ด้วยความโมโห

“เอะอะ ขู่ เอะอะ ขู่ เจ้าเป็นหมาหรือไง” ลู่ชิงค้อนกลับเช่นกัน ให้ตายเถอะ การมีสามีเป็นคนเลวนั้นสิ้นเปลืองพลังงานมาก นอกจากพูดคุยไม่รู้เรื่องแล้ว ยังต้องต่อสู้กับความป่าเถื่อนไร้เหตุผลของเขาอีก

“หึ อยากเข้าหอกับข้าตรงนี้ใช่ไหม” พูดจบ มือหนาก็เริ่มดึงทิ้งชุดแต่งงานของนางอย่างไร้ความปรานี ลู่ชิงกับบรรดาแขกอาวุโสที่รายรอบอยู่บริเวณนั้นต่างตกใจกันมาก ไม่คิดเลยว่าจื่อหานจะกักขฬะเช่นนี้

“ยะ ยะ หยุด หยุดก่อน ข้ายอมแพ้แล้ว ต่อไปข้าต้องทำอะไรอีกท่านพี่ ท่านบอกข้ามาได้เลย ข้าจะเป็นเด็กดีของท่าน” ลู่ชิงส่งยิ้มหวานประจบประแจงทันทีเมื่อเห็นว่าเขาเอาจริง จื่อหานไม่เกรงกลัวผู้ใดทั้งสิ้น แถมภายในงานยังไม่มีใครกล้าเอ่ยปากช่วยเหลือนางสักคน ดังนั้นจึงต้องหาทางเอาตัวรอดไปก่อน

“พูดง่ายแบบนี้ก็ไม่มีปัญหา” จื่อหานละมือจากชุดแต่งงานตัวยาว ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ทุกคนเป็นเชิงว่าทำตามขั้นตอนต่อไปได้

พิธีกราบไหว้ฟ้าดินผ่านไปด้วยความทุลักทุเล เนื่องจากลู่ชิงไม่เคยมีประสบการณ์แต่งงาน นางไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ได้แต่ทำตามคำบอกเล่าของผู้เฒ่าทั้งหลายอย่างเก้ๆ กังๆ ทำถูกบ้าง ทำผิดบ้าง ตามความเข้าใจขณะนั้น แต่สิ่งสำคัญคือ นางเผลอเหยียบเท้าจื่อหานไปหนึ่งครั้ง ทำเครื่องหัวอันรุงรังฟาดแก้มเขาไปสองที สีหน้าของผู้ถูกกระทำบ่งบอกชัดเจนว่า ถ้าเขาขย้ำคอนางให้ตายตรงนี้ได้ เขาทำไปนานแล้ว

คืนนี้ลู่ชิงถูกคาดโทษเอาไว้สถานหนักทีเดียว ชีวิตนางเอกผู้แสนอาภัพจะรอดพ้นจากเงื้อมมือตัวร้ายไหม พระเอกอยู่ไหนมาช่วยนางที!!