ข้าไม่อยากเป็นนางเอกผู้ถูกทอดทิ้ง

ข้าไม่อยากเป็นนางเอกผู้ถูกทอดทิ้ง

last updateLast Updated : 2025-06-05
By:  ปังจังCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
20Chapters
4.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“ลู่ชิง” ทะลุมิติมาเป็นนางเอกในนิยายที่เขียนไม่จบ ซึ่งเขียนค้างไว้ตอนนางเอกยอมแต่งงานกับตัวร้ายอย่าง “จื่อหาน” เพื่อช่วยชีวิตพระเอกพอดี นางคิดว่า “มู่เฉิน” จะมาช่วยเหลือตนเองออกไปจากสถานการณ์อันย่ำแย่ แต่กลับไม่ใช่ หลังแต่งงานเพียงไม่กี่วันลู่ชิงถูกมู่เฉินบอกเลิกแบบสายฟ้าฟาดลงกลางใจ พระเอกผู้แสนดีทอดทิ้งนางให้อยู่กับตัวร้ายโดยไม่เหลียวแล  แถมสามีตัวร้ายยังแผ่รังสีอำมหิตใส่นางไม่หยุดหย่อน จื่อหานร้ายกาจยิ่งกว่าในนิยายเสียอีก ใครก็ได้ช่วยนางออกไปที

View More

Chapter 1

บทที่ 1 ลืมตาขึ้นมาก็กลายเป็นเจ้าสาว

LUCAS

Meu nome é Lucas Almeida.

A imprensa costuma me chamar de "o herdeiro mais cobiçado do país". Para os investidores, sou o novo presidente do Grupo Almeida. Para as revistas de celebridades, sou apenas mais um milionário cercado de luxo. Se dependesse deles, minha vida seria perfeita, mas ninguém conhece a verdade.

Tenho trinta anos, uma fortuna que nunca consegui gastar e uma empresa bilionária prestes a ficar sob minha responsabilidade. Cresci cercado por privilégios, viagens internacionais, carros de luxo e tudo o que o dinheiro pode comprar.

Só existe uma coisa que ele nunca conseguiu comprar.

Felicidade.

Há oito anos, cometi o maior erro da minha vida.

Na época, eu tinha apenas vinte e dois anos. Era impulsivo, inconsequente e acreditava que nada poderia me atingir. Helena era apenas mais uma das minhas ficantes. Até o dia em que apareceu, chorando, na porta do meu apartamento, segurando um teste de gravidez nas mãos.

Ela estava esperando um filho meu.

Antes que eu pudesse decidir o que fazer, meu pai decidiu por mim. Marcelo Almeida jamais permitiria que o herdeiro da família tivesse um filho fora do casamento. Para proteger o nome dos Almeida, ele me obrigou a subir ao altar.

Eu não estava apaixonado. Nunca estive, mas obedeci.

Dois meses depois do casamento, Helena perdeu o bebê. Apesar da dor daquela perda, enxerguei uma oportunidade de recuperar minha liberdade. Achei que, sem o filho, não havia mais motivos para continuarmos juntos.

Eu estava errado.

Quando pedi o divórcio, meu pai me mostrou uma cláusula do contrato pré-nupcial que seus advogados haviam preparado antes mesmo do casamento. Se eu me divorciasse antes de completar quinze anos de casado, perderia o direito de assumir a presidência do Grupo Almeida Construções & Infraestrutura e abriria mão de boa parte da herança da família.

Naquele instante, percebi que não havia me casado apenas com Helena. Eu havia me casado com uma prisão.

Com o passar dos anos, nosso relacionamento se transformou em um campo de batalha. As discussões substituíram as demonstrações de carinho, e o respeito deu lugar ao silêncio. Dormíamos em quartos separados. Conversávamos apenas quando era necessário.

Helena dizia que ainda me amava. Eu sabia que ela amava muito mais o sobrenome Almeida, o status e a fortuna do que a mim.

Naquela manhã, enquanto ajustava a gravata diante do espelho, Helena apareceu na porta do quarto.

— Vai sair sem tomar café comigo?

A voz de Helena ecoou atrás de mim.

Olhei para ela.

Ela usava um elegante vestido de seda vermelho e segurava uma xícara de café.

— Tenho uma reunião importante.

— Você sempre tem uma reunião importante.

Respirei fundo.

Não queria começar outra discussão.

— Hoje assumo oficialmente a presidência da empresa.

— Eu sei.

Aproximou-se lentamente.

Parou ao meu lado.

— Só espero que você não esqueça que continua sendo meu marido.

Fechei os olhos por um segundo.

Meu marido.

Duas palavras que já não significavam absolutamente nada.

Peguei o relógio sobre a cômoda e o coloquei no pulso.

— Quando eu voltar, quero conversar sobre o divórcio.

O sorriso desapareceu do rosto dela.

— Você ainda insiste nisso?

— Até quando pretende prolongar isso?

Ela cruzou os braços.

— Até você entender que eu nunca vou deixar de ser sua esposa.

— Helena...

— Não.

Sua voz endureceu.

— Você fez um juramento diante do juiz.

— Fiz porque fui obrigado.

Ela fingiu não ouvir.

— Você pertence a mim, Lucas.

Aquelas palavras me causaram um desconforto imediato.

Respirei fundo. Não valia a pena discutir.

Peguei as chaves do carro e caminhei até a porta.

Antes de sair, ouvi sua última frase.

— Você pode fugir para a empresa todos os dias...

Ela esperou que eu olhasse para trás. Não olhei.

— ...mas sempre vai voltar para mim.

Fechei a porta sem responder.

Enquanto o elevador descia, tive a estranha sensação de que aquela prisão estava prestes a mudar.

(...)

O trânsito estava surpreendentemente tranquilo para uma segunda-feira.

Enquanto dirigia pelas avenidas da cidade, tentei afastar da mente a discussão que acabara de ter com Helena. Não queria levar aquele peso para o meu primeiro dia como presidente da empresa. A partir daquele momento, eu precisava pensar apenas nos negócios.

Estacionei meu carro na garagem privativa do Grupo Almeida Construções & Infraestrutura e entreguei a chave ao manobrista.

— Bom dia, senhor Almeida.

— Bom dia.

Assim que as portas de vidro se abriram, fui recebido pelo imponente saguão revestido de mármore branco. O logotipo dourado da empresa ocupava quase toda a parede principal, refletindo a luz dos enormes lustres de cristal.

Aquele lugar sempre me impressionava.

Meu avô havia fundado a empresa com apenas um caminhão e meia dúzia de funcionários. Décadas depois, ela se tornara uma das maiores construtoras do país.

Agora, cabia a mim dar continuidade àquele legado.

Os funcionários interromperam o que estavam fazendo assim que me viram entrar.

— Bom dia, senhor Lucas.

— Parabéns pela posse.

— Sucesso nessa nova fase.

Cumprimentei cada um deles com um sorriso discreto.

Apesar da fama de playboy que a imprensa insistia em alimentar, eu sabia exatamente o peso daquela responsabilidade.

A empresa empregava milhares de famílias.

Uma decisão errada poderia comprometer o futuro de muita gente.

— Senhor Lucas.

A voz da recepcionista chamou minha atenção.

Era Sônia, funcionária da empresa há mais de vinte anos.

— Seu pai já está aguardando o senhor na sala de reuniões.

Assenti.

— Obrigado, Sônia.

Enquanto caminhava pelo corredor principal, observei os departamentos funcionando a todo vapor.

Engenheiros analisavam plantas. Arquitetos discutiam projetos. Advogados carregavam pilhas de contratos. Todos pareciam completamente concentrados. Era exatamente assim que eu queria ver aquela empresa.

Organizada.

Produtiva.

Respeitada.

Quando cheguei à sala de reuniões, bati levemente na porta antes de entrar. Meu pai estava de pé, observando a cidade através da enorme parede de vidro.

Ao me ver, abriu um raro sorriso.

— Achei que fosse se atrasar.

— Nunca me atrasaria no meu primeiro dia.

Ele caminhou até mim e apertou minha mão com firmeza.

— A partir de hoje, esta empresa é sua.

Olhei ao redor da sala.

Na parede estavam penduradas fotografias antigas.

Meu avô em seu primeiro canteiro de obras.

Meu pai assinando o contrato do primeiro grande empreendimento.

A inauguração da sede.

Era impossível não sentir o peso da responsabilidade.

— Espero estar à altura.

Meu pai colocou a mão sobre meu ombro.

— Você foi preparado para isso desde que nasceu.

Assenti em silêncio.

Talvez ele estivesse certo. Eu conhecia cada setor daquela empresa. Cada contrato importante.

Cada cliente estratégico. Mas administrar números parecia muito mais simples do que administrar a própria vida.

— Os diretores já estão esperando.

As portas da sala se abriram e os principais executivos entraram um a um. Todos me cumprimentaram cordialmente. Depois de uma breve apresentação, meu pai fez o discurso oficial.

— Senhores, depois de quarenta anos à frente do Grupo Almeida Construções & Infraestrutura, chegou a hora de passar o bastão. Tenho orgulho de apresentar o novo presidente da empresa... meu filho, Lucas Almeida.

A sala foi tomada por aplausos.

Levantei-me lentamente.

Respirei fundo.

Era o momento pelo qual me preparara durante anos.

— Antes de qualquer coisa, quero agradecer pela confiança de todos. Sei que assumir uma empresa deste tamanho é uma enorme responsabilidade. Não pretendo mudar aquilo que fez do Grupo Almeida uma referência nacional, mas acredito que toda empresa precisa evoluir. Meu compromisso é conduzir esta companhia com responsabilidade, inovação e respeito por cada funcionário que faz parte desta história.

Alguns diretores assentiram positivamente. Aquilo aumentou minha confiança. Após quase uma hora de reunião, meu pai entregou oficialmente a pasta com todos os documentos da presidência.

— Bem-vindo ao seu novo cargo, presidente.

Pela primeira vez naquele dia, sorri de verdade. Talvez aquele fosse o recomeço que eu precisava.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Anděl K
Anděl K
อ่านหมดทุกเรื่องแล้ว แ เมื่อไหร่จะแต่งมาอีก รอๆ
2025-08-18 02:44:03
1
0
Anděl K
Anděl K
สนุกมากๆ มีทุกรสชาติ ติดตามผลงาน..ปังจังนะ สร้างมาเยอะๆหน่อย อ่านทุกเรื่องแน่นอน ใครไม่อ่านจะเสียดายนะ
2025-07-12 16:17:07
2
0
20 Chapters
บทที่ 1 ลืมตาขึ้นมาก็กลายเป็นเจ้าสาว
ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวอันยาวเหยียด ถูกจ้องมองด้วยสายตากลืนไม่เข้าคายไม่ออกจากผู้คนนับร้อยของเมือง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีผู้ใดกล้ากล่าววาจาทัดทานอันจะนำพาให้ตัวเองเดือดร้อนออกมา มิหนำซ้ำเสียงแซ่ซ้องแสดงความยินดียังดังลั่นไปทั่วท้องถนน ราวกับว่าผู้คนยินดีปรีดาต่องานแต่งของคู่บ่าวสาวในครั้งนี้หนักหนาชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาราวกับปีศาจจิ้งจอกควบม้าประกบเจ้าสาวที่ตนเองแย่งชิงมาอย่างมีความสุข แต่ความสุขของเขาหาได้เกิดจากการแต่งงานกับนางไม่ จื่อหาน แสยะยิ้มมาดร้ายออกมา เมื่อการแก้แค้นกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น ชุดแต่งงานสีแดงปลิวไสวตามสายลมแลดูสวยงาม แต่กลับส่งเสริมให้ชายหนุ่มผู้นี้ดูน่ากลัวและน่าเกรงขามมากขึ้นอย่างแปลกประหลาด“เฮือกกกก!!! แคก แคก ๆๆๆๆๆ แหวะ ๆๆๆ” ลู่ชิงสำลักอาหารหน้าดำหน้าแดงจนแทบขาดใจ ก่อนหน้านี้นางเผลอกินเค้กวันเกิดก้อนโตที่หัวหน้าเชฟรังสรรค์ให้จนติดคอ“เฮ้อ เกือบตายเพราะความตะกละแล้วเรา” ร่างบางอุทานออกมา พร้อมกับใช้ฝ่ามือตบลงบนหน้าอกเบาๆ เพื่อลดอาการจุกแน่นที่ลำคอ นางกวาดสายตามองหาน้ำดื่มรอบตัวอย่างรวดเร็ว แต่ก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อบรรยากาศรอบข้างไม่ใช่ห้องครัวที่คุ้นเคย ลู่ชิง
Read more
บทที่ 2 เข้าหอคืนแรก
หลังจากพิธีกราบไหว้ฟ้าดินของนางกับจื่อหานเสร็จสิ้นลง ลู่ชิงก็ถูกพาเข้ามาในห้องหอขนาดใหญ่ที่ประดับตกแต่งด้วยผ้าไหมมงคลสีแดง สาวใช้ตัวน้อยเร่งตรวจสอบความเรียบร้อยภายในอยู่สักพัก ก่อนเดินจากไป ทิ้งให้ลู่ชิงเคว้งคว้างเหมือนคนไร้ที่พึ่งเพียงลำพังเมื่อทุกอย่างเงียบสงบลง ลู่ชิงก็รีบเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกทันที นางเร่งฝีเท้าไปยังประตูหน้าห้องก่อนเป็นอันดับแรก ฝ่ามือขาวนวลยกขึ้นผลักประตูสุดแรงเกิด แต่กลับไร้ความเคลื่อนไหวใดๆ ประตูบานใหญ่ยังคงนิ่งสนิทดังเดิม เสมือนว่าเรี่ยวแรงของนางเป็นเพียงสายลมพัดผ่านเท่านั้น“ขังข้าไว้ในห้องเลยหรือ” ร่างบางบ่นพึมพำด้วยความรู้สึกขัดใจ นางเร่งฝีเท้าค้นทางทางออกต่อไปอย่างไม่ลดละหน้าต่างบานแล้วบานเล่าถูกฝ่ามือเรียวยาวผลักจนสุดแรง แต่ก็ไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวเช่นทุกครั้ง หน้าผากกว้างมนชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ผุดออกมาเนืองๆ จากความเหนื่อยล้า ลู่ชิงต้องประคองร่างกายตนเองกลับมานั่งลงบนเตียงอย่างช่วยไม่ได้หนทางหนีถูกปิดไว้ทุกช่องทาง ความปรารถนาอยากใช้ชีวิตอิสระของนางเริ่มริบหรี่ลงเต็มที ลู่ชิงคนเดิมเป็นเพียงลูกสาวร้านขายขนมในตลาด หลังพ่อแม่จากไปนางจึงไร้ญาติขาดมิตร
Read more
บทที่ 3 ตัดขาด
“อะ โอ๊ย อืมม เจ็บๆๆๆ” ความเจ็บปวดเล่นงานอย่างหนักหน่วงเมื่อร่างบางเผลอขยับตัว ลู่ชิงขมวดคิ้วมุ่นข่มความเจ็บปวดเอาไว้สุดกำลัง ดวงตากลมโตฝืนเปิดขึ้นอีกครั้ง พลางสำรวจร่างกายตนเองด้วยความเชื่องช้านางพบว่ารอบแขนมีรอยฟกช้ำจากการกระทำของจื่อหานอยู่ไม่น้อย ลู่ชิงปรายตามองไปยังตัวต้นเหตุเพื่อคาดโทษ แต่กลับไม่พบเขาอยู่ในห้องเสียแล้ว นางประคองร่างกายอันบอบช้ำนั่งลงบนเตียงด้วยความเจ็บปวด นิ้วมือเรียวคว้ากระจกแบบโบราณไม่ไกลจากเตียงนอนขึ้นมาตรวจสอบใบหน้าตนเองให้ถี่ถ้วน“โอ้โห หน้าผากมีรอยแผลทั้งสองข้าง แถมท้ายทอยยังปวดหนึบไม่หาย ข้าไม่ใช่นางเอกหนังจำเลยรักนะ ที่จะยอมให้ผัวเฮงซวยรังแกได้” ลู่ชิงโมโหเลือดขึ้นหน้า นางเอกนิยายบ้าบออะไร ถ้าอยู่ในโลกความเป็นจริงนางแจ้งตำรวจมาลากคอผัวเฮงซวยเข้าตารางไปแล้ว“ฮูหยิน อาหารเช้ามาแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ตัวหนา ส่งเสียงรายงานให้รับทราบ เพื่อขออนุญาตก่อนเข้ามา“อืมม เข้ามาได้”“นายท่านของพวกเจ้าคงไม่ได้ใส่ยาพิษในอาหารให้ข้ากินใช่ไหม” ก่อนสาวใช้ตัวหนาเดินออกไป ลู่ชิงยังไม่วายสอบถามด้วยความขุ่นเคือง“เปล่าเจ้าค่ะฮูหยิน ขวดเล็กๆ นั่นเป็นยาสมุนไพร ใช้สำหรับทาบาดแผลเจ้า
Read more
บทที่ 4 มื้อค่ำ
อาหารมื้อใหญ่ถูกรังสรรค์ด้วยฝีมือของลู่ชิงอย่างสุดความสามารถ ความรู้ด้านการทำอาหารที่นางสั่งสมไว้ ถูกงัดออกมาใช้จนหมดสิ้น กับข้าวหลายอย่างบนโต๊ะอาหารทำให้รู้ว่าแม่ครัวเฉพาะกิจวันนี้พอมีฝีมืออยู่บ้าง ทั้งข้าวอบจักรพรรดิกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย ขาหมูตุ๋นยาจีนเปื่อยนุ่ม ปีกไก่เหล้าแดงสีสันจัดจ้าน และขนมกุ้ยฮัวรสชาติหอมหวาน องค์ประกอบทุกจานทำให้อาหารมื้อนี้สุดแสนยั่วน้ำลาย“ท่านพี่เจ้าคะ ข้าทำอาหารเย็นให้ท่านสุดฝีมือเลย ลองชิมข้าวอบจักรพรรดิดูสิ ทั้งชื่อทั้งรสชาติเหมาะสมกับท่านนัก” ลู่ชิงตักอาหารใส่จานให้คนตัวโต ที่เอาแต่ทำหน้าบูดบึ้งราวกับว่าจะกินเลือดกินเนื้อนาง“ไม่มีใครบอกเจ้าให้ทราบหรือ ว่าข้าไม่กินมื้อค่ำ” น้ำเสียงกวนโทสะและใบหน้าอันหล่อเหลาของจื่อหานยักคิ้วท้าทายจนคนตัวเล็กเผลอแผดเสียงต่อว่าดังลั่น“ท่าน ท่านแกล้งข้าหรือ ข้าลงมือทำอาหารแทบตาย ในครัวทั้งร้อนทั้งเหม็นควันไฟ แต่ท่านกลับเปล่งวาจาน่ารังเกียจออกมาได้ว่าไม่กิน เลือดเย็นนัก”“ข้าเลือดเย็นกับผู้หญิงเช่นเจ้าเพียงคนเดียวเท่านั้นลู่ชิง เจ้ากล้าโกหกข้าเยี่ยงคนไร้ยางอายว่าออกไปซื้อของทำอาหาร คำโกหกแสนโง่งมเช่นนั้น ใครเชื่อก็จนปัญญาเต็
Read more
บทที่ 5 เข้าหอของจริง
วันเวลาแสนน่าเบื่อภายในจวนค่อยๆ เคลื่อนผ่านไปอย่างช้าๆ โชคดีว่าช่วงนี้จื่อหานมีธุระต้องเดินทางไปต่างเมือง ทำให้ลู่ชิงพอหายใจหายคอได้บ้าง นางใช้เวลาส่วนใหญ่ขลุกอยู่ในครัวเพื่อทำอาหาร การมุ่งมั่นพัฒนาฝีมือช่วยให้นางคลายเหงาลงได้“ฮูหยินเจ้าคะ เถ้าแก่ร้านอาภรณ์กับเถ้าแก่ร้านเครื่องประทินผิว นำสินค้ามาให้เลือกซื้อเจ้าค่ะ”“อืม เชิญพวกเขาไปที่ศาลาริมน้ำ ข้าจะไปเลือกซื้อสินค้าที่นั่น”“เจ้าค่ะ”สาวใช้ร่างอวบรับคำก่อนเร่งรีบจากไป จื่อหานทำตามคำพูดที่ลั่นวาจาเอาไว้เป็นอย่างดี เถ้าแก่ในตลาดต่างแวะเวียนมาเสนอขายสินค้าแทบทุกวัน ไม่ว่าต้องการจับจ่ายใช้สอยอะไร สินค้าทุกอย่างถูกนำมาประเคนให้ถึงหน้าจวนเสมอ“คารวะฮูหยิน วันนี้ข้ามีผ้าไหมจากหัวเมืองเหนือมาให้ท่านเลือกชม เนื้อผ้าบางเบา สวมใส่สบาย ลวดลายเป็นเอกลักษณ์ ผ้าไหมชั้นเลิศผืนนี้เหมาะสมกับฐานะฮูหยินมาก” เถ้าแก่ร้านขายอาภรณ์นำเสนอสินค้าคล่องแคล่ว“พอเห็นหน้าข้า ท่านก็รีบเสนอขายสินค้าเชียว” ลู่ชิงเอ่ยทักทายติดตลก นางค่อนข้างสนิทสนมกับเถ้าแก่ร้านขายอาภรณ์เป็นพิเศษ เนื่องจากเขาชื่นชอบการออกแบบชุดนอนของนาง ชุดสั่งตัดมีความแตกต่างจากหญิงสาวทั่วไปมาก ท
Read more
บทที่ 6 ค่ำคืนอันเร่าร้อน NC
เมื่อเห็นว่าเขายอมตกลงแต่โดยดี ร่างบางจึงก้าวขาขึ้นเตียงพลางสลัดผ้าห่มออกจากเรือนร่าง ผิวขาวนวลปรากฏต่อสายตาชายหนุ่มอีกครั้ง เรียวขาสองข้างถูกแยกออกจากกันอย่างเชื่องช้า กุหลาบงามสีแดงสดเด่นหรายั่วยวนภมรหนุ่มจนตาพร่า“ท่านพี่เข้ามาสิเจ้าคะ ข้าพร้อมแล้ว”ลู่ชิงส่งสายตาเชิญชวนให้เขาไม่ปิดบัง นางลากปลายนิ้วจากเต้างามลงมาหยุดบริเวณกึ่งกลางกายพลางดึงศีรษะทุยที่กำลังยื่นหน้าเข้ามาใกล้ให้ดูดชิมน้ำหวาน“ อ๊าาา ท่านพี่ อื้ออออ ข้าเสียว เสียวมาก อย่าเลียตรงนั้น” ร่างบางครวญครางเสียงแหบพร่า ใบหน้างามบิดเบี้ยวราวกับคนเจ็บปวดแสนสาหัส จื่อหานละเลงลิ้นลงบนกุหลาบงามด้วยความช่ำชอง เขาสนองลีลารักให้นางด้วยความเผ็ดร้อนจนต้องซูดปากครั้งแล้วครั้งเล่าเตียงนอนชั้นดี ยวบยาบตามการเคลื่อนไหวของหนุ่มสาว ลู่ชิงอ้าขาให้ชายหนุ่มกลัดมันเช่นเขาได้เชยชมอย่างถึงอกถึงใจ ร่างสูงใหญ่คุกเข่าบนพื้นให้สเพื่อามารถดูดดึงกลางกายสาวของภรรยาได้ถนัดถนี่ ปลายลิ้นสากตวัดเลียด้วยความเร็ว จนร่างบางเผลอแอ่นกายเข้าหา ลู่ชิงรู้สึกเสียวซ่านเกินทนไหว ท้องน้อยของนางปั่นป่วนเสียจนร่างกายกระตุกเกร็งตั้งแต่หัวจรดเท้า น้ำหวานสีขาวขุ่นไหลทะลักอ
Read more
บทที่ 7 เหลาอาหารหย่งเหอ
ชุดฮันฝูสีชมพูอ่อนตัวบาง เมื่อสวมทับบนร่างกายแล้วแทบปกปิดร่องรอยเขียวช้ำไม่ได้ ยิ่งบริเวณรอบลำคอระหงยิ่งสังเกตเห็นได้ง่าย ทำเอาร่างบางแทบอยากกรีดร้องออกมา จื่อหานต้องการอะไรจากนาง แค่ก้าวขาให้พ้นประตูเรือนยังมิกล้า สภาพเช่นนี้ไหนเลยจะสู้หน้าผู้คนได้“แต่งตัวเสร็จหรือยัง ข้ารอนานแล้วนะ”“ทะ ท่านพี่ ยังอยู่อีกหรือเจ้าค่ะ ข้านึกว่าท่านกลับเรือนไปแล้ว” ลู่ชิงนิ่วหน้าเบื่อหน่าย อุตส่าห์ตั้งใจว่าจะไม่ก้าวขาออกจากเรือนแล้วแท้ๆ แต่สามีตัวร้ายยังวอแวไม่เลิก อยากเอ่ยปากไล่เขาให้พ้นหน้าเสียจริง แต่ทำไม่ได้ ความจริงมันช่างโหดร้ายยิ่งนัก“ข้ารอเจ้าไปกินอาหารเช้าด้วยกัน”“จริงหรือเจ้าค่ะ พวกเรากินข้าวด้วยกันที่เรือนหลังนี้ได้ไหม สภาพร่างกายข้าไม่สู้ดีนัก” ร่างบางงุนงงเล็กน้อย ร้อยวันพันปีเขาไม่เคยคิดอยากกินข้าวกับนาง ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนทำให้จื่อหานเปลี่ยนไปราวกับพลิกฝ่ามือเชียวหรือ มิใช่ว่าเขาเกิดลุ่มหลงนางขึ้นมาหรอกนะ น่าขนลุกเกินไปแล้ว“ไม่ได้ ข้าต้องการกินข้าวข้างนอก รีบออกมา ข้าขี้เกียจฉุดลากเจ้าเต็มทน”“เจ้าค่ะ” ลู่ชิงมองบนด้วยความหมั่นไส้ พลางก้าวออกจากเรือนด้วยจิตใจอันห่อเหี่ยว เขาไม่คิด
Read more
บทที่ 8 หม้อไฟเชื่อมสัมพันธ์
ลู่ชิงลากคนตัวโตมาเดินตลาดด้วยทันทีหลังจากลั่นวาจาออกไป นางเลือกซื้อวัตถุดิบสำหรับทำอาหารมากมายด้วยความพิถีพิถัน เชฟสาวพิจารณาวัตถุดิบแต่ละอย่างซ้ำๆ เพื่อให้ได้วัตถุดิบคุณภาพดี ร่างบางเข้าร้านโน้นออกร้านนี้จนของเต็มตะกร้า“เจ้าซื้อของครบหรือยัง ข้าปวดแขน” จื่อหานบ่นพึมพำ เขาไม่สบอารมณ์เหลือเกินที่ต้องเดินถือตะกร้าผักตามหลังภรรยา หน้าที่นี้เป็นของบ่าวรับใช้ เจ้านายเยี่ยงเขาไม่ควรลดตัวลงมาทำ แม้จะบอกตนเองเช่นนั้นแต่ร่างกายดื้อรั้นกลับทรยศ ยอมเดินตามก้นนางต้อยๆเหมือนชายหนุ่มผู้โง่งม“ยังไม่ครบเจ้าค่ะ แต่ตะกร้าใบเล็กเกินไป คงซื้อของมาใส่อีกไม่ได้แล้ว”“เหอะ พึ่งคิดได้หรือ”“ท่านพี่เลิกบ่นได้ไหมเจ้าคะ เวลาทำร้ายร่างกายผู้อื่น ไม่เห็นท่านบ่นให้ข้าได้ยินสักคำ”“นั่นมันคนละเรื่องกัน”“เรื่องเดียวกันเจ้าค่ะ ใช้พละกำลังเหมือนกัน ตะกร้าผักมีน้ำหนักเพียงไม่กี่ชั่ง แขนหนาๆ ของท่านไม่ควรสะทกสะท้านด้วยซ้ำไป” ลู่ชิงถกเถียงไม่หยุดปาก ใบหน้าเรียวเล็กงอง้ำอย่างคนถูกขัดใจ แก้มนวลขาวใสพองลมราวกับลูกปิงปองทั้งสองข้าง ทำให้ร่างบางแลดูน่ารักน่าชังไม่น้อย“เลิกทำหน้าแง่งอนใส่ข้า มารยาหญิงของเจ้าทุเรศสายตานัก”
Read more
บทที่ 9 งานหมั้นอดีตคนรัก
ระยะนี้ลู่ชิงมีอิสระในการใช้ชีวิตมากขึ้น เนื่องจากเหลาอาหารหย่งเหอกลับมาขายดีอีกครั้ง นางต้องเดินทางไปสอนพ่อครัวทำอาหารชนิดใหม่ทุกเจ็ดวัน แม้ว่าจะเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้างแต่ลู่ชิงก็มีความสุขมาก เหลาอาหารแห่งนี้ช่วยเติมเต็มความฝันของนาง ในที่สุดอาชีพเชฟที่ร่ำเรียนมาก็ได้ใช้งานเสียทีหม่าล่าหม้อไฟกับหม่าล่าปิ้งย่างได้รับความนิยมมาก นอกจากนี้ยังมีอาหารชนิดใหม่อย่าง เป็ดปักกิ่ง เสี่ยวหลงเปา สามชั้นตุ๋นเต้าเจี้ยว เพิ่มขึ้นมาเพื่อให้ลูกค้าได้เลือกสรร แต่ยิ่งไปกว่านั้นคือสามีตัวร้ายเอาแต่เชิดหน้าชูคอถากถางเหลาหารเตียจิงฮ้งไม่เว้นวัน“ท่านพี่ เลิกหาเรื่องผู้อื่นสักวันได้หรือไม่เจ้าคะ” ลู่ชิงเอ่ยถามด้วยความเบื่อหน่าย จื่อหานระรานคู่แข่งจนบอบช้ำ พวกเขาตกอยู่ในภาวะกดดันมากว่าครึ่งค่อนเดือนแล้ว นางไม่อาจนิ่งเฉยทนดูต่อไปได้“ข้ายังไม่ทำอะไรเลย เจ้ามาโวยวายใส่ข้าทำไม” ร่างสูงไม่รับรู้ความผิดใดๆ เขายังคงตั้งหน้าตั้งตากินอาหารต่อไปราวกับทองไม่รู้ร้อน ใบหน้าเรียบเฉยยั่วยวนคนมองให้รู้สึกโมโหแทบตาย“เลิกทำตาแข็งได้แล้วเจ้าค่ะ ไม่แนบเนียนสักนิด เมื่อเช้าข้าเห็นท่านพี่พาลูกน้องคนสนิทไปหาเรื่องเหลาอาหารเตียจิง
Read more
บทที่ 10 ตัวอิจฉา
ความสัมพันธ์ระหว่างลู่ชิงกับจื่อหานดีขึ้นไม่น้อยหลังจากมู่เฉินหมั้นหมาย เขาเริ่มถากถางเรื่องชู้รักน้อยลง แต่ยังพอมีให้ได้ยินอยู่บ้าง อย่างไรก็ถือว่าดีกว่าเมื่อก่อนมาก เหลาอาหารหย่งเหอก็เฟื่องฟูขึ้นทุกวัน ลู่ชิงดูแลเหลาอาหารได้ยอดเยี่ยมมาก ส่วนสามีตัวโตก็ขยันให้รางวัลนางทุกค่ำคืนเช่นกัน“ท่านพี่ วันนี้ข้าดูแลเหลาอาหาร ทำอาหารเย็นให้ท่าน เป็นเด็กดีว่าง่าย ขอนอนหลับพักผ่อนสักวันได้หรือไม่” ลู่ชิงกรอกตาด้วยความเบื่อหน่าย นางต้องทำอาหารให้สามีตัวร้ายกินทุกวัน แถมตกกลางคืนยังต้องคอยรองรับอารมณ์หื่นกระหายไม่สิ้นสุด เรียกได้ว่าทำหน้าที่ภรรยาขาดตกบกพร่องสักครั้ง“เจ้าก็นอนอยู่ทุกวัน”“ท่านพี่ ท่านรู้ว่าข้าหมายถึงอะไร ข้าอยากนอนเฉยๆ ไม่ได้อยากนอนแบบนั้น” ลู่ชิงแหวออกมาอย่างเหลืออด คนตัวโตกลั่นแกล้งนางหน้าตาย อยากฟาดฝ่ามือใส่แรงๆ ให้หลาบจำเสียบ้าง“หืมมม แบบไหนกันหล่ะ” จื่อหานทำท่าครุ่นคิดกลั่นแกล้งอีกครั้ง เขามีความสุขเหลือเกินเวลาเห็นแก้มป่องๆ นั่นพองลมออกมา ลู่ชิงไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองน่ารักน่าชังแค่ไหน“ท่านพี่ ข้าจริงจังนะเจ้าคะ ท่านนอนที่เรือนตนเองได้หรือไม่”“ไม่ได้ หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ไ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status