ข้าไม่อยากเป็นนางเอกผู้ถูกทอดทิ้ง

ข้าไม่อยากเป็นนางเอกผู้ถูกทอดทิ้ง

last updateÚltima atualização : 2025-06-05
Por:  ปังจังCompleto
Idioma: Thai
goodnovel4goodnovel
10
2 classificações. 2 avaliações
20Capítulos
3.7Kvisualizações
Ler
Adicionar à biblioteca

Compartilhar:  

Denunciar
Visão geral
Catálogo
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

“ลู่ชิง” ทะลุมิติมาเป็นนางเอกในนิยายที่เขียนไม่จบ ซึ่งเขียนค้างไว้ตอนนางเอกยอมแต่งงานกับตัวร้ายอย่าง “จื่อหาน” เพื่อช่วยชีวิตพระเอกพอดี นางคิดว่า “มู่เฉิน” จะมาช่วยเหลือตนเองออกไปจากสถานการณ์อันย่ำแย่ แต่กลับไม่ใช่ หลังแต่งงานเพียงไม่กี่วันลู่ชิงถูกมู่เฉินบอกเลิกแบบสายฟ้าฟาดลงกลางใจ พระเอกผู้แสนดีทอดทิ้งนางให้อยู่กับตัวร้ายโดยไม่เหลียวแล  แถมสามีตัวร้ายยังแผ่รังสีอำมหิตใส่นางไม่หยุดหย่อน จื่อหานร้ายกาจยิ่งกว่าในนิยายเสียอีก ใครก็ได้ช่วยนางออกไปที

Ver mais

Capítulo 1

บทที่ 1 ลืมตาขึ้นมาก็กลายเป็นเจ้าสาว

夫は、初恋の相手が鼻血を少し流しただけで、罰として私を冷蔵庫に押し込み、反省文を書かせた。

「ロープで冷蔵庫ごと縛って地下室に放り込め。こいつをしっかり償わせろ」

私は必死に冷蔵庫を叩き続け、血を流しながら、外に出してほしいと泣いて懇願した。

だが彼は初恋の相手を連れて南極へ行き、ペンギンを見てスキーを楽しんだ。

一週間後、旅行から戻ってきた彼が冷蔵庫を開けると、私の死体があった。そこで彼は完全に狂ってしまった。

……

私の夫である古井周作(ふるい しゅうさく)は家に入るなり、「旅行に行っていたこの数日、あのクソ女の反省文は書き上がったのか?」と尋ねた。

使用人の純子(じゅんこ)は首を振った。「まだです、旦那様。もう今日で八日目ですし、そろそろ奥様を出してあげたほうがいいのでは……」

周作はネクタイを外す手をぴたりと止め、すぐに嫌悪をにじませて言った。「何を焦ってる?もう二日ほど閉じ込めておけ。少しは苦しませて、人としてどう振る舞うべきか思い知らせないと、あいつは懲りない。

そうだ。安子のスープ、もうできてるか?」

「はい、できています」

「持ってこい」

純子は心の中でため息をついたが、何も言えなかった。

そのとき、藍井安子(あおい やすこ)はパジャマ姿で二階から降りてきて、か細い声で呼んだ。「周作……」

濡れた長い髪をそのままにしている彼女を見て、周作は眉をひそめた。「風呂上がりなのにどうして髪を乾かさない?風邪でもひいたらどうするんだ」

彼はすぐに純子にドライヤーを持ってこさせた。

ドライヤーを受け取ると、周作は自ら安子の髪を乾かし始めた。その目に浮かぶ優しさは、私、林聖奈(はやし せいな)が一度も見たことのないものだ。

「周作、もう林さんを出してあげて。もう怒らないであげて、いい?」

私のことが話題に出た途端、周作の表情は一気に不機嫌に変わった。

「安子、あいつのために取りなすな。あいつがわざと君を突き飛ばさなければ、君が発作を起こすこともなかった。あやうく死ぬところだったんだ。徹底的に懲らしめてやるべきだ。そうすれば悪い癖も直る。

君に発作を起こさせたと思うと、あいつを八つ裂きにしてやりたいくらいだ」

彼が「徹底的に懲らしめてやる」と言った瞬間、私の魂は思わず震えた。もう死んでいるはずなのに、死ぬ前に味わったすべてを思い出すと、なお恐怖が込み上げてくる。

安子は落ち込んだ様子で言った。「でも、私のせいで二人の関係が壊れるのは嫌なの。だって彼女とは夫婦なんだから……私はただ、あなたのそばにいられればそれで満足なの」

周作は身をかがめ、安子の額に軽く口づけた。

「あのとき、あいつが卑劣な手を使って君に俺と別れさせ、海外へ行かせなければ、こんなに長く離れ離れになることもなかった。

安心しろ。手元の仕事が片付いたら、あいつと離婚手続きをして、君と素晴らしい結婚式を挙げてやる。堂々と俺の嫁として迎えるさ」

安子は恥ずかしそうにうつむいた。

その姿に心を動かされた周作が彼女と口づけようとしたそのとき、純子が慌てて駆け込んできた。

「旦那様、さっき地下室の前を通ったら、なんだか変な匂いがして……血のような臭いがするんです。見に行かれたほうが……

奥様に何かあったら……」

私は瞬きもせずに周作を見つめている。彼の顔に、私を心配する気配を探そうとしているのだ。だが彼はまるで気にも留めず、鼻で笑った。

「どうせまたあのクソ女の小細工だ。放っておけ。冷蔵庫には通気口もあるし、食べ物だってたくさんある。死ぬわけがない。

君がさ、これ以上あいつの肩を持つなら、荷物をまとめて出ていけ!」

私は苦笑した。

忘れたの?私を冷蔵庫に押し込んだあと、口をテープで塞いだのはあなただったでしょ。どうやって食べろというの?

それに、あの中で私は身動き一つ取れなかった。食べるどころか、呼吸することさえ苦しかった。

そう思った瞬間、私は胸が張り裂けそうに痛んできた。どうして死んだはずの私が、こんなにも強い痛みを感じるのだろう。

安子は柔らかな声で言った。「周作、やっぱり林さんを出してあげたほうがいいんじゃない?」

Expandir
Próximo capítulo
Baixar

Último capítulo

Mais capítulos

avaliações

Anděl K
Anděl K
อ่านหมดทุกเรื่องแล้ว แ เมื่อไหร่จะแต่งมาอีก รอๆ
2025-08-18 02:44:03
1
0
Anděl K
Anděl K
สนุกมากๆ มีทุกรสชาติ ติดตามผลงาน..ปังจังนะ สร้างมาเยอะๆหน่อย อ่านทุกเรื่องแน่นอน ใครไม่อ่านจะเสียดายนะ
2025-07-12 16:17:07
2
0
20 Capítulos
บทที่ 1 ลืมตาขึ้นมาก็กลายเป็นเจ้าสาว
ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวอันยาวเหยียด ถูกจ้องมองด้วยสายตากลืนไม่เข้าคายไม่ออกจากผู้คนนับร้อยของเมือง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีผู้ใดกล้ากล่าววาจาทัดทานอันจะนำพาให้ตัวเองเดือดร้อนออกมา มิหนำซ้ำเสียงแซ่ซ้องแสดงความยินดียังดังลั่นไปทั่วท้องถนน ราวกับว่าผู้คนยินดีปรีดาต่องานแต่งของคู่บ่าวสาวในครั้งนี้หนักหนาชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาราวกับปีศาจจิ้งจอกควบม้าประกบเจ้าสาวที่ตนเองแย่งชิงมาอย่างมีความสุข แต่ความสุขของเขาหาได้เกิดจากการแต่งงานกับนางไม่ จื่อหาน แสยะยิ้มมาดร้ายออกมา เมื่อการแก้แค้นกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น ชุดแต่งงานสีแดงปลิวไสวตามสายลมแลดูสวยงาม แต่กลับส่งเสริมให้ชายหนุ่มผู้นี้ดูน่ากลัวและน่าเกรงขามมากขึ้นอย่างแปลกประหลาด“เฮือกกกก!!! แคก แคก ๆๆๆๆๆ แหวะ ๆๆๆ” ลู่ชิงสำลักอาหารหน้าดำหน้าแดงจนแทบขาดใจ ก่อนหน้านี้นางเผลอกินเค้กวันเกิดก้อนโตที่หัวหน้าเชฟรังสรรค์ให้จนติดคอ“เฮ้อ เกือบตายเพราะความตะกละแล้วเรา” ร่างบางอุทานออกมา พร้อมกับใช้ฝ่ามือตบลงบนหน้าอกเบาๆ เพื่อลดอาการจุกแน่นที่ลำคอ นางกวาดสายตามองหาน้ำดื่มรอบตัวอย่างรวดเร็ว แต่ก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อบรรยากาศรอบข้างไม่ใช่ห้องครัวที่คุ้นเคย ลู่ชิง
Ler mais
บทที่ 2 เข้าหอคืนแรก
หลังจากพิธีกราบไหว้ฟ้าดินของนางกับจื่อหานเสร็จสิ้นลง ลู่ชิงก็ถูกพาเข้ามาในห้องหอขนาดใหญ่ที่ประดับตกแต่งด้วยผ้าไหมมงคลสีแดง สาวใช้ตัวน้อยเร่งตรวจสอบความเรียบร้อยภายในอยู่สักพัก ก่อนเดินจากไป ทิ้งให้ลู่ชิงเคว้งคว้างเหมือนคนไร้ที่พึ่งเพียงลำพังเมื่อทุกอย่างเงียบสงบลง ลู่ชิงก็รีบเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกทันที นางเร่งฝีเท้าไปยังประตูหน้าห้องก่อนเป็นอันดับแรก ฝ่ามือขาวนวลยกขึ้นผลักประตูสุดแรงเกิด แต่กลับไร้ความเคลื่อนไหวใดๆ ประตูบานใหญ่ยังคงนิ่งสนิทดังเดิม เสมือนว่าเรี่ยวแรงของนางเป็นเพียงสายลมพัดผ่านเท่านั้น“ขังข้าไว้ในห้องเลยหรือ” ร่างบางบ่นพึมพำด้วยความรู้สึกขัดใจ นางเร่งฝีเท้าค้นทางทางออกต่อไปอย่างไม่ลดละหน้าต่างบานแล้วบานเล่าถูกฝ่ามือเรียวยาวผลักจนสุดแรง แต่ก็ไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวเช่นทุกครั้ง หน้าผากกว้างมนชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ผุดออกมาเนืองๆ จากความเหนื่อยล้า ลู่ชิงต้องประคองร่างกายตนเองกลับมานั่งลงบนเตียงอย่างช่วยไม่ได้หนทางหนีถูกปิดไว้ทุกช่องทาง ความปรารถนาอยากใช้ชีวิตอิสระของนางเริ่มริบหรี่ลงเต็มที ลู่ชิงคนเดิมเป็นเพียงลูกสาวร้านขายขนมในตลาด หลังพ่อแม่จากไปนางจึงไร้ญาติขาดมิตร
Ler mais
บทที่ 3 ตัดขาด
“อะ โอ๊ย อืมม เจ็บๆๆๆ” ความเจ็บปวดเล่นงานอย่างหนักหน่วงเมื่อร่างบางเผลอขยับตัว ลู่ชิงขมวดคิ้วมุ่นข่มความเจ็บปวดเอาไว้สุดกำลัง ดวงตากลมโตฝืนเปิดขึ้นอีกครั้ง พลางสำรวจร่างกายตนเองด้วยความเชื่องช้านางพบว่ารอบแขนมีรอยฟกช้ำจากการกระทำของจื่อหานอยู่ไม่น้อย ลู่ชิงปรายตามองไปยังตัวต้นเหตุเพื่อคาดโทษ แต่กลับไม่พบเขาอยู่ในห้องเสียแล้ว นางประคองร่างกายอันบอบช้ำนั่งลงบนเตียงด้วยความเจ็บปวด นิ้วมือเรียวคว้ากระจกแบบโบราณไม่ไกลจากเตียงนอนขึ้นมาตรวจสอบใบหน้าตนเองให้ถี่ถ้วน“โอ้โห หน้าผากมีรอยแผลทั้งสองข้าง แถมท้ายทอยยังปวดหนึบไม่หาย ข้าไม่ใช่นางเอกหนังจำเลยรักนะ ที่จะยอมให้ผัวเฮงซวยรังแกได้” ลู่ชิงโมโหเลือดขึ้นหน้า นางเอกนิยายบ้าบออะไร ถ้าอยู่ในโลกความเป็นจริงนางแจ้งตำรวจมาลากคอผัวเฮงซวยเข้าตารางไปแล้ว“ฮูหยิน อาหารเช้ามาแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ตัวหนา ส่งเสียงรายงานให้รับทราบ เพื่อขออนุญาตก่อนเข้ามา“อืมม เข้ามาได้”“นายท่านของพวกเจ้าคงไม่ได้ใส่ยาพิษในอาหารให้ข้ากินใช่ไหม” ก่อนสาวใช้ตัวหนาเดินออกไป ลู่ชิงยังไม่วายสอบถามด้วยความขุ่นเคือง“เปล่าเจ้าค่ะฮูหยิน ขวดเล็กๆ นั่นเป็นยาสมุนไพร ใช้สำหรับทาบาดแผลเจ้า
Ler mais
บทที่ 4 มื้อค่ำ
อาหารมื้อใหญ่ถูกรังสรรค์ด้วยฝีมือของลู่ชิงอย่างสุดความสามารถ ความรู้ด้านการทำอาหารที่นางสั่งสมไว้ ถูกงัดออกมาใช้จนหมดสิ้น กับข้าวหลายอย่างบนโต๊ะอาหารทำให้รู้ว่าแม่ครัวเฉพาะกิจวันนี้พอมีฝีมืออยู่บ้าง ทั้งข้าวอบจักรพรรดิกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย ขาหมูตุ๋นยาจีนเปื่อยนุ่ม ปีกไก่เหล้าแดงสีสันจัดจ้าน และขนมกุ้ยฮัวรสชาติหอมหวาน องค์ประกอบทุกจานทำให้อาหารมื้อนี้สุดแสนยั่วน้ำลาย“ท่านพี่เจ้าคะ ข้าทำอาหารเย็นให้ท่านสุดฝีมือเลย ลองชิมข้าวอบจักรพรรดิดูสิ ทั้งชื่อทั้งรสชาติเหมาะสมกับท่านนัก” ลู่ชิงตักอาหารใส่จานให้คนตัวโต ที่เอาแต่ทำหน้าบูดบึ้งราวกับว่าจะกินเลือดกินเนื้อนาง“ไม่มีใครบอกเจ้าให้ทราบหรือ ว่าข้าไม่กินมื้อค่ำ” น้ำเสียงกวนโทสะและใบหน้าอันหล่อเหลาของจื่อหานยักคิ้วท้าทายจนคนตัวเล็กเผลอแผดเสียงต่อว่าดังลั่น“ท่าน ท่านแกล้งข้าหรือ ข้าลงมือทำอาหารแทบตาย ในครัวทั้งร้อนทั้งเหม็นควันไฟ แต่ท่านกลับเปล่งวาจาน่ารังเกียจออกมาได้ว่าไม่กิน เลือดเย็นนัก”“ข้าเลือดเย็นกับผู้หญิงเช่นเจ้าเพียงคนเดียวเท่านั้นลู่ชิง เจ้ากล้าโกหกข้าเยี่ยงคนไร้ยางอายว่าออกไปซื้อของทำอาหาร คำโกหกแสนโง่งมเช่นนั้น ใครเชื่อก็จนปัญญาเต็
Ler mais
บทที่ 5 เข้าหอของจริง
วันเวลาแสนน่าเบื่อภายในจวนค่อยๆ เคลื่อนผ่านไปอย่างช้าๆ โชคดีว่าช่วงนี้จื่อหานมีธุระต้องเดินทางไปต่างเมือง ทำให้ลู่ชิงพอหายใจหายคอได้บ้าง นางใช้เวลาส่วนใหญ่ขลุกอยู่ในครัวเพื่อทำอาหาร การมุ่งมั่นพัฒนาฝีมือช่วยให้นางคลายเหงาลงได้“ฮูหยินเจ้าคะ เถ้าแก่ร้านอาภรณ์กับเถ้าแก่ร้านเครื่องประทินผิว นำสินค้ามาให้เลือกซื้อเจ้าค่ะ”“อืม เชิญพวกเขาไปที่ศาลาริมน้ำ ข้าจะไปเลือกซื้อสินค้าที่นั่น”“เจ้าค่ะ”สาวใช้ร่างอวบรับคำก่อนเร่งรีบจากไป จื่อหานทำตามคำพูดที่ลั่นวาจาเอาไว้เป็นอย่างดี เถ้าแก่ในตลาดต่างแวะเวียนมาเสนอขายสินค้าแทบทุกวัน ไม่ว่าต้องการจับจ่ายใช้สอยอะไร สินค้าทุกอย่างถูกนำมาประเคนให้ถึงหน้าจวนเสมอ“คารวะฮูหยิน วันนี้ข้ามีผ้าไหมจากหัวเมืองเหนือมาให้ท่านเลือกชม เนื้อผ้าบางเบา สวมใส่สบาย ลวดลายเป็นเอกลักษณ์ ผ้าไหมชั้นเลิศผืนนี้เหมาะสมกับฐานะฮูหยินมาก” เถ้าแก่ร้านขายอาภรณ์นำเสนอสินค้าคล่องแคล่ว“พอเห็นหน้าข้า ท่านก็รีบเสนอขายสินค้าเชียว” ลู่ชิงเอ่ยทักทายติดตลก นางค่อนข้างสนิทสนมกับเถ้าแก่ร้านขายอาภรณ์เป็นพิเศษ เนื่องจากเขาชื่นชอบการออกแบบชุดนอนของนาง ชุดสั่งตัดมีความแตกต่างจากหญิงสาวทั่วไปมาก ท
Ler mais
บทที่ 6 ค่ำคืนอันเร่าร้อน NC
เมื่อเห็นว่าเขายอมตกลงแต่โดยดี ร่างบางจึงก้าวขาขึ้นเตียงพลางสลัดผ้าห่มออกจากเรือนร่าง ผิวขาวนวลปรากฏต่อสายตาชายหนุ่มอีกครั้ง เรียวขาสองข้างถูกแยกออกจากกันอย่างเชื่องช้า กุหลาบงามสีแดงสดเด่นหรายั่วยวนภมรหนุ่มจนตาพร่า“ท่านพี่เข้ามาสิเจ้าคะ ข้าพร้อมแล้ว”ลู่ชิงส่งสายตาเชิญชวนให้เขาไม่ปิดบัง นางลากปลายนิ้วจากเต้างามลงมาหยุดบริเวณกึ่งกลางกายพลางดึงศีรษะทุยที่กำลังยื่นหน้าเข้ามาใกล้ให้ดูดชิมน้ำหวาน“ อ๊าาา ท่านพี่ อื้ออออ ข้าเสียว เสียวมาก อย่าเลียตรงนั้น” ร่างบางครวญครางเสียงแหบพร่า ใบหน้างามบิดเบี้ยวราวกับคนเจ็บปวดแสนสาหัส จื่อหานละเลงลิ้นลงบนกุหลาบงามด้วยความช่ำชอง เขาสนองลีลารักให้นางด้วยความเผ็ดร้อนจนต้องซูดปากครั้งแล้วครั้งเล่าเตียงนอนชั้นดี ยวบยาบตามการเคลื่อนไหวของหนุ่มสาว ลู่ชิงอ้าขาให้ชายหนุ่มกลัดมันเช่นเขาได้เชยชมอย่างถึงอกถึงใจ ร่างสูงใหญ่คุกเข่าบนพื้นให้สเพื่อามารถดูดดึงกลางกายสาวของภรรยาได้ถนัดถนี่ ปลายลิ้นสากตวัดเลียด้วยความเร็ว จนร่างบางเผลอแอ่นกายเข้าหา ลู่ชิงรู้สึกเสียวซ่านเกินทนไหว ท้องน้อยของนางปั่นป่วนเสียจนร่างกายกระตุกเกร็งตั้งแต่หัวจรดเท้า น้ำหวานสีขาวขุ่นไหลทะลักอ
Ler mais
บทที่ 7 เหลาอาหารหย่งเหอ
ชุดฮันฝูสีชมพูอ่อนตัวบาง เมื่อสวมทับบนร่างกายแล้วแทบปกปิดร่องรอยเขียวช้ำไม่ได้ ยิ่งบริเวณรอบลำคอระหงยิ่งสังเกตเห็นได้ง่าย ทำเอาร่างบางแทบอยากกรีดร้องออกมา จื่อหานต้องการอะไรจากนาง แค่ก้าวขาให้พ้นประตูเรือนยังมิกล้า สภาพเช่นนี้ไหนเลยจะสู้หน้าผู้คนได้“แต่งตัวเสร็จหรือยัง ข้ารอนานแล้วนะ”“ทะ ท่านพี่ ยังอยู่อีกหรือเจ้าค่ะ ข้านึกว่าท่านกลับเรือนไปแล้ว” ลู่ชิงนิ่วหน้าเบื่อหน่าย อุตส่าห์ตั้งใจว่าจะไม่ก้าวขาออกจากเรือนแล้วแท้ๆ แต่สามีตัวร้ายยังวอแวไม่เลิก อยากเอ่ยปากไล่เขาให้พ้นหน้าเสียจริง แต่ทำไม่ได้ ความจริงมันช่างโหดร้ายยิ่งนัก“ข้ารอเจ้าไปกินอาหารเช้าด้วยกัน”“จริงหรือเจ้าค่ะ พวกเรากินข้าวด้วยกันที่เรือนหลังนี้ได้ไหม สภาพร่างกายข้าไม่สู้ดีนัก” ร่างบางงุนงงเล็กน้อย ร้อยวันพันปีเขาไม่เคยคิดอยากกินข้าวกับนาง ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนทำให้จื่อหานเปลี่ยนไปราวกับพลิกฝ่ามือเชียวหรือ มิใช่ว่าเขาเกิดลุ่มหลงนางขึ้นมาหรอกนะ น่าขนลุกเกินไปแล้ว“ไม่ได้ ข้าต้องการกินข้าวข้างนอก รีบออกมา ข้าขี้เกียจฉุดลากเจ้าเต็มทน”“เจ้าค่ะ” ลู่ชิงมองบนด้วยความหมั่นไส้ พลางก้าวออกจากเรือนด้วยจิตใจอันห่อเหี่ยว เขาไม่คิด
Ler mais
บทที่ 8 หม้อไฟเชื่อมสัมพันธ์
ลู่ชิงลากคนตัวโตมาเดินตลาดด้วยทันทีหลังจากลั่นวาจาออกไป นางเลือกซื้อวัตถุดิบสำหรับทำอาหารมากมายด้วยความพิถีพิถัน เชฟสาวพิจารณาวัตถุดิบแต่ละอย่างซ้ำๆ เพื่อให้ได้วัตถุดิบคุณภาพดี ร่างบางเข้าร้านโน้นออกร้านนี้จนของเต็มตะกร้า“เจ้าซื้อของครบหรือยัง ข้าปวดแขน” จื่อหานบ่นพึมพำ เขาไม่สบอารมณ์เหลือเกินที่ต้องเดินถือตะกร้าผักตามหลังภรรยา หน้าที่นี้เป็นของบ่าวรับใช้ เจ้านายเยี่ยงเขาไม่ควรลดตัวลงมาทำ แม้จะบอกตนเองเช่นนั้นแต่ร่างกายดื้อรั้นกลับทรยศ ยอมเดินตามก้นนางต้อยๆเหมือนชายหนุ่มผู้โง่งม“ยังไม่ครบเจ้าค่ะ แต่ตะกร้าใบเล็กเกินไป คงซื้อของมาใส่อีกไม่ได้แล้ว”“เหอะ พึ่งคิดได้หรือ”“ท่านพี่เลิกบ่นได้ไหมเจ้าคะ เวลาทำร้ายร่างกายผู้อื่น ไม่เห็นท่านบ่นให้ข้าได้ยินสักคำ”“นั่นมันคนละเรื่องกัน”“เรื่องเดียวกันเจ้าค่ะ ใช้พละกำลังเหมือนกัน ตะกร้าผักมีน้ำหนักเพียงไม่กี่ชั่ง แขนหนาๆ ของท่านไม่ควรสะทกสะท้านด้วยซ้ำไป” ลู่ชิงถกเถียงไม่หยุดปาก ใบหน้าเรียวเล็กงอง้ำอย่างคนถูกขัดใจ แก้มนวลขาวใสพองลมราวกับลูกปิงปองทั้งสองข้าง ทำให้ร่างบางแลดูน่ารักน่าชังไม่น้อย“เลิกทำหน้าแง่งอนใส่ข้า มารยาหญิงของเจ้าทุเรศสายตานัก”
Ler mais
บทที่ 9 งานหมั้นอดีตคนรัก
ระยะนี้ลู่ชิงมีอิสระในการใช้ชีวิตมากขึ้น เนื่องจากเหลาอาหารหย่งเหอกลับมาขายดีอีกครั้ง นางต้องเดินทางไปสอนพ่อครัวทำอาหารชนิดใหม่ทุกเจ็ดวัน แม้ว่าจะเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้างแต่ลู่ชิงก็มีความสุขมาก เหลาอาหารแห่งนี้ช่วยเติมเต็มความฝันของนาง ในที่สุดอาชีพเชฟที่ร่ำเรียนมาก็ได้ใช้งานเสียทีหม่าล่าหม้อไฟกับหม่าล่าปิ้งย่างได้รับความนิยมมาก นอกจากนี้ยังมีอาหารชนิดใหม่อย่าง เป็ดปักกิ่ง เสี่ยวหลงเปา สามชั้นตุ๋นเต้าเจี้ยว เพิ่มขึ้นมาเพื่อให้ลูกค้าได้เลือกสรร แต่ยิ่งไปกว่านั้นคือสามีตัวร้ายเอาแต่เชิดหน้าชูคอถากถางเหลาหารเตียจิงฮ้งไม่เว้นวัน“ท่านพี่ เลิกหาเรื่องผู้อื่นสักวันได้หรือไม่เจ้าคะ” ลู่ชิงเอ่ยถามด้วยความเบื่อหน่าย จื่อหานระรานคู่แข่งจนบอบช้ำ พวกเขาตกอยู่ในภาวะกดดันมากว่าครึ่งค่อนเดือนแล้ว นางไม่อาจนิ่งเฉยทนดูต่อไปได้“ข้ายังไม่ทำอะไรเลย เจ้ามาโวยวายใส่ข้าทำไม” ร่างสูงไม่รับรู้ความผิดใดๆ เขายังคงตั้งหน้าตั้งตากินอาหารต่อไปราวกับทองไม่รู้ร้อน ใบหน้าเรียบเฉยยั่วยวนคนมองให้รู้สึกโมโหแทบตาย“เลิกทำตาแข็งได้แล้วเจ้าค่ะ ไม่แนบเนียนสักนิด เมื่อเช้าข้าเห็นท่านพี่พาลูกน้องคนสนิทไปหาเรื่องเหลาอาหารเตียจิง
Ler mais
บทที่ 10 ตัวอิจฉา
ความสัมพันธ์ระหว่างลู่ชิงกับจื่อหานดีขึ้นไม่น้อยหลังจากมู่เฉินหมั้นหมาย เขาเริ่มถากถางเรื่องชู้รักน้อยลง แต่ยังพอมีให้ได้ยินอยู่บ้าง อย่างไรก็ถือว่าดีกว่าเมื่อก่อนมาก เหลาอาหารหย่งเหอก็เฟื่องฟูขึ้นทุกวัน ลู่ชิงดูแลเหลาอาหารได้ยอดเยี่ยมมาก ส่วนสามีตัวโตก็ขยันให้รางวัลนางทุกค่ำคืนเช่นกัน“ท่านพี่ วันนี้ข้าดูแลเหลาอาหาร ทำอาหารเย็นให้ท่าน เป็นเด็กดีว่าง่าย ขอนอนหลับพักผ่อนสักวันได้หรือไม่” ลู่ชิงกรอกตาด้วยความเบื่อหน่าย นางต้องทำอาหารให้สามีตัวร้ายกินทุกวัน แถมตกกลางคืนยังต้องคอยรองรับอารมณ์หื่นกระหายไม่สิ้นสุด เรียกได้ว่าทำหน้าที่ภรรยาขาดตกบกพร่องสักครั้ง“เจ้าก็นอนอยู่ทุกวัน”“ท่านพี่ ท่านรู้ว่าข้าหมายถึงอะไร ข้าอยากนอนเฉยๆ ไม่ได้อยากนอนแบบนั้น” ลู่ชิงแหวออกมาอย่างเหลืออด คนตัวโตกลั่นแกล้งนางหน้าตาย อยากฟาดฝ่ามือใส่แรงๆ ให้หลาบจำเสียบ้าง“หืมมม แบบไหนกันหล่ะ” จื่อหานทำท่าครุ่นคิดกลั่นแกล้งอีกครั้ง เขามีความสุขเหลือเกินเวลาเห็นแก้มป่องๆ นั่นพองลมออกมา ลู่ชิงไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองน่ารักน่าชังแค่ไหน“ท่านพี่ ข้าจริงจังนะเจ้าคะ ท่านนอนที่เรือนตนเองได้หรือไม่”“ไม่ได้ หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ไ
Ler mais
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status