บทที่ 3

จ้าวฮวนอี๋พลันเบิกตากว้าง

"ฝ่าบาท" นางฝืนพยุงสังขารขึ้นมา นิ้วมืออันเย็นเยียบคว้าชายชุดมังกรไว้แน่น "ชิงเหอเพียงแค่...เพียงแค่ปกป้องนายด้วยความภักดี ขอพระองค์...ทรงละเว้นชีวิตนางสักครั้งเถิดเพคะ..."

เซียวจือหลิ่นก้มหน้าลงมองนาง

ใบหน้านางขาวซีดราวกับกระดาษ มุมปากยังมีเลือดซึม ปอยผมหน้าผากที่ชุ่มเหงื่อเย็นแนบติดดวงหน้า ดูเหนื่อยล้าและอ่อนแอยิ่งนัก

นางไม่เคยอ้อนวอนขอสิ่งใดจากเขาเลย แม้แต่ยามที่เอาตัวเข้ากำบังคมกระบี่แทนเขาจนเกือบสิ้นชีพ ฟื้นขึ้นมาก็ยังคงเอ่ยเสียงเรียบว่า "องค์ชายทรงปลอดภัยก็ดีแล้วเพคะ"

นี่เป็นครั้งแรกที่นางมองเขาเช่นนี้ ในดวงตาฉายแววขอร้อง

หัวใจเซียวจือหลิ่นพลันอ่อนวูบลงอย่างบอกไม่ถูก เขาขมวดคิ้วมุ่น เพิ่งจะอ้าปากเตรียมจะพูดว่า "ช่างเถิด โทษตายละเว้น โทษเป็นไม่อาจหลีก" ทว่าจู่ ๆ จ้าวรั่วอิ๋งกลับดึงแขนเสื้อเขา แล้วกล่าวเสียงสะอื้น

"หากวันนี้ฝ่าบาททรงละเว้นนาง วันหน้าหม่อมฉันจะปกครองฝ่ายในได้อย่างไรเพคะ ผู้คนคงตราหน้าว่าฮองเฮาอ่อนแอ กระทั่งบ่าวไพร่อีกคนยังกล้าขัดใจ หม่อมฉัน...หม่อมฉันยอมตายเสียดีกว่าเพคะ!"

นางกล่าวพลางทำท่าจะวิ่งเอาศีรษะชนเสาข้างกายจริง ๆ

"รั่วอิ๋ง!" เซียวจือหลิ่นรวบตัวนางกลับมาทัน แล้วตวาด "เหลวไหล!"

เขามองจ้าวรั่วอิ๋งที่ร่ำไห้จนแทบหมดสติในอ้อมอก แล้วหันไปมองจ้าวฮวนอี๋ที่ลมหายใจรวยรินอยู่บนพื้น ก่อนจะหลับตาลงแล้วแข็งใจสั่ง

"ลากตัวออกไป โบยให้ตาย" น้ำเสียงของเขาเย็นชาเด็ดขาด ไม่ยอมให้โต้แย้ง

วาจาเย็นเยียบเหมือนกริชอาบยาพิษ ทิ่มแทงลงกลางใจของจ้าวฮวนอี๋อย่างโหดเหี้ยม

"ไม่...อย่า..." นางเค้นเสียงแหบพร่าออกมาไม่กี่คำ ดิ้นรนคิดจะคลานเข้าไป ทว่ากลับถูกเซียวจือหลิ่นกดตัวไว้แน่น

"จ้าวฮวนอี๋!" น้ำเสียงเขาแฝงแววตักเตือนและหงุดหงิดอย่างที่ยากจะสังเกต "ก็แค่บ่าวรับใช้คนหนึ่ง!

วันหน้าเราจะมอบคนที่ดีกว่านี้ให้เจ้า!"

"ไม่เพคะฝ่าบาท หม่อมฉันไม่ขอรับผู้อื่น หม่อมฉันต้องการเพียงชิงเหอ...

ฝ่าบาททรงเมตตาด้วยเถิดเพคะ หม่อมฉันขอร้อง!"

นางโขกศีรษะอ้อนวอนไม่หยุด ทว่าสายตาของเซียวจือหลิ่นยังคงเย็นชาแข็งกร้าวอยู่ตลอด ราวกับตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะปกป้องจ้าวรั่วอิ๋ง

จนกระทั่งมีเสียงกรีดร้องโหยหวนดังมาจากนอกลานตำหนัก ร่างของจ้าวฮวนอี๋ก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง

ลำคอพลันอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด

"พรวด!"

ความโกรธเกรี้ยวโจมตีหัวใจ กอปรกับความเจ็บปวดแสนสาหัสบนแผ่นหลัง นางกระอักเลือดสด ๆ ออกมาคำโต สายตาพลันมืดมิดลงทันใด แล้วหมดสติไปในที่สุด

ยามที่ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็นอนอยู่บนเตียงในตำหนักเหยาหวาแล้ว

หลี่เต๋อฉวนเฝ้าอยู่ข้างเตียง เมื่อเห็นนางฟื้นคืนสติจึงลอบผ่อนลมหายใจ

"พระสนม ในที่สุดก็ทรงฟื้นแล้ว"

จ้าวฮวนอี๋ไม่ได้เอ่ยคำใด

"ฝ่าบาททรงรับสั่งให้บ่าวนำโอสถมาถวาย พร้อมทั้งถ่ายทอดพระราชดำรัสด้วยพ่ะย่ะค่ะ" หลี่เต๋อฉวนเอ่ยอย่างระมัดระวัง "ต่อไปนี้ขอพระสนมทรงสำรวมตน ไม่ควรก่อเรื่องอีก ยิ่งห้ามคิดมุ่งร้ายต่อฮองเฮา ขอทรงพักฟื้นร่างกายในตำหนักให้ดี ส่วนชิงเหอนางกำนัลของพระองค์...ได้ลงทัณฑ์ตามกฎระเบียบวังและฝังร่างแล้ว ฝ่าบาททรงเปี่ยมพระเมตตา มีรับสั่งให้มอบเงินช่วยเหลือแก่ครอบครัวนางแล้ว หลังจากนี้จะทรงจัดแจงข้าราชบริพารที่เหมาะสมมาปรนนิบัติพระสนมใหม่พ่ะย่ะค่ะ"

ทุกถ้อยคำประดุจตะปูเย็นเฉียบที่ตอกลึกเข้ามาให้หูนาง

จ้าวฮวนอี๋นอนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาเหม่อลอยไร้แววมองลวดลายปักอันวิจิตรบนมุ้งเพดาน ไม่เอ่ยอะไรออกมาสักคำ

หลี่เต๋อฉวนรออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นนางไม่มีการตอบสนองใด ๆ ก็ไม่พูดอะไรมากอีก วางถ้วยโอสถไว้บนโต๊ะเล็กข้างเตียง ก่อนจะโน้มกายถอยออกไป

ภายในตำหนักกลับคืนสู่ความเงียบงันราวกับป่าช้าอีกครั้ง

จ้าวฮวนอี๋หลับตาลง หยาดน้ำตาไหลรินจากหางตา ซึมหายเข้าไปในเส้นผมตรงขมับ

หลายวันต่อมา จ้าวฮวนอี๋ก็ทำตัวเหมือนหุ่นกระบอกที่ไร้วิญญาณ นางดื่มโอสถ เปลี่ยนผ้าพันแผล กินอาหารและนอนตรงเวลา

บาดแผลบนแผ่นหลังค่อย ๆ ตกสะเก็ดภายใต้การดูแลอย่างพิถีพิถันของหมอหลวง แต่บาดแผลในใจกลับช้ำเลือดช้ำหนอง ไร้ความหวังจะเห็นเดือนเห็นตะวัน

นางรักษาแผลอย่างสงบ และเฝ้ารออย่างเงียบเชียบ

เฝ้ารอวันที่ยาแกล้งตายจะออกฤทธิ์

ในวันนั้น จู่ ๆ หลี่เต๋อฉวนก็มาหา

"พระสนม ฝ่าบาททรงเชิญเสด็จไปยังตำหนักเฟิ่งอี๋พ่ะย่ะค่ะ"

จ้าวฮวนอี๋ลุกขึ้นยืน ก้าวเดินตามเขาไป

ระหว่างทาง หลี่เต๋อฉวนกระซิบเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่วันมานี้ให้นางฟัง

"พระสนม ไม่รู้ว่าผู้ใดปล่อยข่าวลืออยู่นอกวัง ว่าฮองเฮาทรงวางอำนาจบาตรใหญ่ สั่งโบยฆ่าราษฎรตามอำเภอใจ ไม่เหมาะสมกับตำแหน่งฮองเฮา ช่วงไม่กี่วันมานี้มีเหล่าขุนนางถวายฎีกา ขอให้ฝ่าบาททรงปลดฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ

ยามฮองเฮาทรงทราบเรื่อง ก็ทรงคิดสั้นผูกพระศอประชดชีพ หมอหลวงช่วยชีวิตอยู่ทั้งคืนจึงยื้อพระชนม์กลับมาได้พ่ะย่ะค่ะ

ฝ่าบาททรงกริ้วมาก ทรงเรียกข้าราชบริพารทั่วทั้งวังหลวงมารวมตัวกันที่ตำหนักเฟิ่งอี๋ ทรงสาบานว่าจะต้องลากตัวคนปล่อยข่าวลือมาประหารโดยไม่ละเว้นพ่ะย่ะค่ะ"

จ้าวฮวนอี๋รับฟัง ทว่าในใจกลับสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น

เมื่อไปถึงตำหนักเฟิ่งอี๋ ก็พบว่าเป็นอย่างที่คิดว่า ผู้คนคุกเข่าเนืองแน่นดำทะมึน

เซียวจือหลิ่นประทับอยู่เบื้องบน จ้าวรั่วอิ๋งซบอยู่ในอ้อมอก ร่ำไห้จนดูน่าสงสารจับใจ

"ฝ่าบาท...หม่อมฉันถูกใส่ร้าย...หม่อมฉันไม่เคยทำเรื่องพวกนั้นเลยเพคะ..."

"เรารู้แล้ว" เซียวจือหลิ่นปลอบเสียงเบา "เราจะสืบสวนให้กระจ่าง จะคืนความบริสุทธิ์ให้เจ้าแน่นอน"

เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับจ้าวฮวนอี๋ที่เพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาพอดี

มือที่กำลังซับน้ำตาให้จ้าวรั่วอิ๋งชะงักไปเล็กน้อย

จ้าวฮวนอี๋หลุบสายตาลงต่ำ แล้วคุกเข่าลง

นางรู้ดีว่าเขาอยากจะพูดอะไร

ร่วมเรียงเคียงหมอนมาหลายปี นางต้องบาดเจ็บต่อหน้าเขามานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งต้องพิษ คมดาบ ตกน้ำ...ทุกครั้งนางเจ็บปวดเจียนตาย แต่ไม่เคยหลั่งน้ำตาให้เขาเห็นแม้แต่หยดเดียว

เป็นเพราะเขาเคยกล่าวไว้ว่า เขาเกลียดสตรีที่ชอบร้องไห้ฟูมฟาย น้ำตาไม่อาจสั่นคลอนจิตใจเขาได้ เขาจะซับน้ำตาให้แก่สตรีในดวงใจของตนเท่านั้น

ดังนั้น ต่อให้เจ็บปวดเพียงใด นางก็ทำได้เพียงสะกดกลั้น ยอมกล้ำกลืนความอ่อนแอและความทรมานไว้

จนกระทั่งครั้งนั้น เขาถูกคนลอบสังหาร นางเข้าเอาตัวกำบังคมมีดแทนเขา

แผลนั้นฉกรรจ์ยิ่งนัก ยามดึงมีดออก ความเจ็บปวดเข้ากระดูกจนตาพร่ามัว เหงื่อเย็นเยียบชุ่มโชกเสื้อตัวใน นางกลั้นไม่ไหว หยาดน้ำตาจึงไหลรินลงมาเงียบ ๆ

เขาเฝ้าอยู่ข้างเตียงนางสามวันสามคืนจนขอบตาคล้ำ

เมื่อเห็นนางหลั่งน้ำตา เขาไม่ได้ตำหนิ ทว่ากลับยื่นมือออกมา ใช้ปลายนิ้วลูบเช็ดตาให้นางอย่างแผ่วเบา แล้วถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "เจ็บปวดขนาดนั้นเชียวหรือ"

นางชะงักงัน ดูเหมือนเขาเองก็ชะงักไปเช่นกัน คงจะนึกถึงถ้อยคำที่ตนเองเคยพูดไว้

แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ชักมือกลับ ซ้ำยังช่วยซับน้ำตาให้อีกครั้ง ท่าทางดูเก้งก้าง แต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนอย่างที่นางไม่เคยสัมผัสมาก่อน

นับแต่นั้นมา จ้าวฮวนอี๋ก็รู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาดูเหมือนจะเปลี่ยนไป

เขาดีต่อนาง จดจำขนมหวานที่นางชอบได้ และจะมาเยี่ยมนางยามที่เจ็บไข้ได้ป่วย

ในใจนางพลันเกิดความระแวดระวัง อยากจะอธิบายเหลือเกินว่าที่นางรับมีดแทนไม่ใช่เพราะรักเขา แต่เป็นเพราะหากเขาด่วนสิ้นชีพไปจนไม่อาจขึ้นครองราชย์ นางก็จะไม่ได้รับอิสรภาพ ไม่อาจกลับคืนสู่เจียงหนาน และจะไม่ได้พบเสิ่นชิงเหออีก

ยังดีที่หลังจากเขาขึ้นครองบัลลังก์เเล้ว จ้าวรั่วอิ๋งร้องไห้เข้าวังมาหาเขา เขาก็ยังคงแต่งตั้งจ้าวรั่วอิ๋งขึ้นเป็นฮองเฮา

ทุกสิ่งทุกอย่างจึงหวนคืนสู่จุดเดิม

ราวกับสิ่งดี ๆ ที่เคยทำให้นางก่อนหน้านี้ เป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น

นางคุกเข่าอยู่ท่ามกลางฝูงชน เฝ้ารออย่างสงบเงียบ

จนกระทั่งรุ่งสาง มีผู้นำหลักฐานมากราบทูลต่อหน้าเซียวจือหลิ่น

"ฝ่าบาท สืบพบแล้วพ่ะย่ะค่ะ ตัวการผู้อยู่เบื้องหลังการแพร่ข่าวลือ...คือพระสนมกุ้ยเฟยพ่ะย่ะค่ะ"