เลขาร้อนรัก 04 : แลกกับหนึ่งจูบ

คำพูดตรงๆ ของคนตรงหน้า ทำเอาเปรี้ยวหวานใจเต้นระส่ำมากกว่าเดิม แถมยังโดนสายตาเจ้าชู้นั่นจ้องมองมาที่ใบหน้าเล็กของเธอ จนแก้มทั้งสองข้างเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

 "นี่คุณ! ปล่อยฉันได้แล้ว" มือเล็กออกแรงดันชายหนุ่มอีกครั้ง

 "อยากให้ปล่อยเหรอ?"

 "ก็เออน่ะสิ"

 "พูดไม่เพราะเลย"

 "ฉันพูดเพราะกับคนที่ทำตัวดีเท่านั้นแหละ ปล่อย!!" คนตัวเล็กเถียงกลับ พลางทำปากยื่นใส่เขา แต่ท่าทางแบบนั้นกลับดูน่ารักในสายตาชนก

 "แล้วฉันไม่ดีตรงไหน?" เขาเลิกคิ้วถาม

 "บังคับผู้หญิงแบบนี้น่ะเหรอดี หะ!?"

 "ก็สมยอมซะสิ จะได้ไม่ต้องเรียกบังคับ"

 "นี่คุณ!!?"

 "เรียกคุณๆ อยู่นั่น บอกให้ก็ได้..ฉันชื่อชนก"

 "ฉันไม่ได้อยากรู้!"

 "ก็บอกเผื่อไว้ จะได้ครางชื่อถูก"

 "นี่คุณ!!เลิกกวนฉันได้ไหม ก็บอกแล้วไงว่าไม่ขาย ฉันต้องไปทำงาน!ปล่อย!" เปรี้ยวหวานออกแรงดิ้นอีกครั้ง แต่ก็เปล่าประโยชน์เพราะยิ่งดิ้นคนตัวสูงกว่ายิ่งกอดรัดเธอแน่นมากกว่าเดิม แถมยังยิ้มยียวนอยู่ตลอดเวลา

 "แลกกับหนึ่งจูบแล้วฉันจะปล่อย" เปรี้ยวหวานชะงักกับข้อแลกเปลี่ยนของเขา เธอยืนนิ่งชั่งใจอยู่สักพักว่าควรเอายังไงดี แต่เธอก็ต้องไปทำงานต่อ ถ้าขืนยังอยู่ตรงนี้นานๆ มีหวังเสี่ยชูชัยให้คนมาตามหาเธอแน่

 "...ก็ได้ แต่คุณห้ามตุกติกนะ" ชนกเลิกคิ้วขึ้นหนึ่งข้าง เป็นอันตกลงรับข้อเสนอ ก่อนจะประกบจูบลงมาที่ปากอิ่มของเปรี้ยวหวานทันที ร่างเล็กเผยอปากรับจูบของอีกคนอย่างตื่นเต้น ยอมรับว่ารู้สึกดีที่ปากเริ่มแตะกันตั้งแต่วินาทีแรก อีกคนเริ่มขบเม้มริมฝีปากบนของเธอแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามอารมณ์ที่เหมือนจะติดในวินาทีนั้น มือใหญ่ที่เคยวางอยู่ตรงเอวคอดเล็ก ตอนนี้กลับเคลื่อนลงมาลูบไล้ยังขาอ่อน ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมือมุดเข้ามาในเดรสสั้นสีขาวรัดรูปของหญิงสาว

 "อื้ออ~" เมื่อคนตัวสูงเริ่มทำนอกเหนือจากการจูบ เปรี้ยวหวานจึงรีบตบไปที่บ่าของอีกคนแรงๆ เตือนให้เขาหยุด แต่การกระทำดังกล่าวยังคงเปล่าประโยชน์ เพราะชนกเริ่มรุกแรงขึ้นเรื่อยๆ ตะโบมดูดปากของอีกคน มือสากก็สอดเข้าในกระโปรงบีบเคล้นบั้นท้ายกลมกลึงของเปรี้ยวหวาน แต่ในที่สุดร่างหนาก็ต้องผละริมฝีปากออกเพื่อให้ร่างเล็กได้พักหายใจ เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มจะหมดลมแล้ว แต่ปากเขายังคงทำหน้าที่ตามใจปรารถนา เขาเปลี่ยนจากปากของร่างเล็ก เลื่อนลงมายังซอกคอขาวของเธอ

 "อืมม~หอมจัง" เสียงครางในลำคอและคำพูดที่หลุดออกมาจากปากเพราะความเคลิบเคลิ้มในกลิ่นหอมของร่างเล็กตรงหน้า ทำให้เขายิ่งมีอารมณ์มากกว่าเดิม

 "คุณ! พอได้แล้ว" เปรี้ยวหวานร้องห้าม พลันหันหน้าหลบอีกคนที่เอาแต่มุดซอกคอเธออยู่ "ไหนบอกแค่จูบไง"

 "ก็ตอนนี้อยากทำมากกว่าจูบ" พูดจบ ชนกก็เข้ามาประกบปากของเปรี้ยวหวานอีกระลอก โดยที่ร่างเล็กยังไม่ทันตั้งตัว

 "อะ อื้อ~" เปรี้ยวหวานเมื่อโดนคนตัวสูงตะโบมจูบอีกครั้ง ก็เริ่มอ่อนแรงเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบของเขา มือไม้ที่เคยผลักอกเขาออกตั้งแต่ตอนแรกเริ่ม เปลี่ยนเป็นโอบรอบคอชายหนุ่มแทน ร่างสูงยกยิ้มอยู่ในใจ เมื่อเห็นว่าเปรี้ยวหวานมีอารมณ์ร่วมกับเขาแล้ว

ทั้งสองจูบกันอยู่สักพัก หญิงสาวก็ค่อยๆ ผละออกจากร่างสูงเบาๆ เธอหอบหายใจถี่ราวกับเพิ่งไปวิ่งมา ตาคมของเขาจ้องมองมาที่ดวงตากลมโตของเปรี้ยวหวาน หลังจูบมาราธอนได้เสร็จสิ้นลง หญิงสาวเม้มปากแน่นด้วยความเขินอาย ที่เผลอเคลิบเคลิ้มมีอารมณ์กับคนตรงหน้า

 "คุณจะปล่อยฉันได้หรือยัง?" เปรี้ยวหวานช้อนตามองคนตรงหน้าที่ยกยิ้มพอใจอย่างไม่ปิดบัง

"ยังอยากต่ออยู่เลย" ไม่พูดเปล่า ปากหนายังก้มลงมาแตะที่ไหล่มนแถมยังไล้จมูกดอมดมไปตามลาดไหล่สวยอย่างหลงใหล

"พอได้แล้วค่ะ ป่านนี้เสี่ยชูชัยสงสัยแย่แล้ว ฉันต้องไปแล้ว คุณปล่อยฉันเถอะ" คราวนี้เปรี้ยวหวานเริ่มที่จะใช้น้ำเสียงอ่อนลงกับเขา ไม่ผลักไสดุดันเหมือนตอนแรก เพราะคิดว่ายอมๆ เขานิดนึงเขาอาจจะใจอ่อนปล่อยเธอก็ได้

 "หึ! น่ารักจัง พูดดีๆ ก็เป็นด้วย" มือที่วางอยู่ตรงเอวคอดเคลื่อนมาจับปลายคางมนของคนตัวเล็ก เมื่อเธอเริ่มจะพูดเข้าหูเขาขึ้นมาบ้าง

 "ปล่อยได้ยังคะ?"

 "ทำฉันมีอารมณ์แล้วจะทิ้งไปหน้าตาเฉย?"

 "ก็ไปหาคนอื่นสิ"

 "ก็บอกแล้วไงว่าอยากได้เธอ.."

 "งั้นวันหลังคุณก็มาเร็วๆ แล้วฉันจะไปนั่งเป็นเพื่อน" ร่างสูงยกยิ้มให้คนสวยตรงหน้า ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องถาม

 "วันนี้เลิกงานกี่โมง เดี๋ยวฉันไปส่ง"

 "หึ! ฉันว่ากลับแท็กซี่ดูจะปลอดภัยกว่านะคะ"

 "แต่คนขับแท็กซี่ไม่น่าจะจูบเร่าร้อนเท่าฉัน จนใครบางคนแถวนี้เผลอเคลิ้มตามหรอกนะ"

 "ปล่อยค่ะ" เปรี้ยวหวานทำเฉไฉ รีบแกะมือปลาหมึกออกจากเอวตัวเอง ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินออกมา พลางลอบยิ้มเขินอายเมื่อถูกชายหนุ่มเอ่ยแซว

"เมื่อกี้หนูไปไหนมาเปรี้ยวหวาน เสี่ยเกือบจะให้คนไปตามอยู่แล้ว?" ร่างเล็กนั่งลงข้างๆ เสี่ยชูชัยได้ไม่นาน ก็ถูกจี้ถามด้วยอารมณ์หงุดหงิด เธอเลิ่กลั่กเล็กน้อย ไม่แสดงอาการให้อีกคนสงสัยมากนัก ก่อนจะตอบเขาไป

"เปรี้ยวปวดท้องน่ะค่ะ ก็เลยเข้าห้องน้ำนานนิดนึง" เปรี้ยวหวานเหลือบมองคนด้านข้างที่จ้องเธอเขม็งอย่างนึกหวั่น กลัวเขาจับได้ว่าเธอโกหก

"แล้วนี่หายแล้วเหรอฮึ? กินยาหรือยัง"

"ดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วงเปรี้ยว"

"ก็ต้องห่วงสิ หนูก็รู้ว่าเสี่ยชอบพอหนูมากแค่ไหน" ไม่พูดเปล่า มือใหญ่ยังยกขึ้นมาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกตาเธอขึ้นไปทัดหูให้อย่างเอ็นดูและหลงใหล เธอได้แต่ยิ้มแหยให้อีกฝ่าย

"เอ่อ...เดี๋ยวเปรี้ยวชงให้ใหม่นะคะ" เปรี้ยวหวานหยิบขวดเหล้านอกราคาแพงมารินใส่แก้ว ผสมกับโซดาให้อีกคนใหม่ ก่อนจะชวนเขาคุยเรื่องสัพเพเหระอื่นไป

"มึงไปไหนมาวะไอ้ชนก?" นภัทรเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนที่เพิ่งเดินมานั่งบนโซฟาอีกตัว หลังจากหายไปนาน

"ไปหาของหวานกิน" เขาตอบพลางยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ในหัวก็นึกถึงใบหน้าสวยของหญิงสาว ขณะผสมเหล้าในแก้วของตัวเอง

"มาร้านเหล้าแต่ไปหาของหวานกิน ตลกละมึง"

"มันตลกหรือมึงโง่วะ มันหมายถึงผู้หญิงเว้ย!" ชนกานต์เอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าเพื่อนอีกคนช่างไม่รู้อะไรซะเลย "ใคร? แล้วไม่พามานั่งด้วย"

"นั่นไง ติดลูกค้าอยู่" ชนกบุ้ยใบ้หน้าไปอีกฝั่ง ซึ่งเป็นโซนวีไอพีเหมือนๆ กัน บอกเพื่อนอีกสองคน สองหนุ่มมองตามสายตาและรับรู้ทันทีว่าเธอคือเปรี้ยวหวาน หญิงสาวที่ฮอตที่สุดของคลับ เพราะเด็กที่นั่งบริการพวกเขาเอ่ยตั้งแต่แรก ก่อนที่ชนกจะเดินออกไป ทีแรกบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ แต่แท้จริงกลับแอบไปม่อหญิงนี่เอง

"หึ!ไหนบอกอยากได้มีเหรอจะไม่ได้ ทำไมไม่พามาด้วยเลยวะ?" นภัทรถามกลับชนกอย่างเย้ยหยัน

 "ไม่พากลับมานั่งด้วย...ไม่ได้แปลว่ากูจะไม่พาไปที่อื่น"