Masukคำพูดตรงๆ ของคนตรงหน้า ทำเอาเปรี้ยวหวานใจเต้นระส่ำมากกว่าเดิม แถมยังโดนสายตาเจ้าชู้นั่นจ้องมองมาที่ใบหน้าเล็กของเธอ จนแก้มทั้งสองข้างเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย
"นี่คุณ! ปล่อยฉันได้แล้ว" มือเล็กออกแรงดันชายหนุ่มอีกครั้ง
"อยากให้ปล่อยเหรอ?"
"ก็เออน่ะสิ"
"พูดไม่เพราะเลย"
"ฉันพูดเพราะกับคนที่ทำตัวดีเท่านั้นแหละ ปล่อย!!" คนตัวเล็กเถียงกลับ พลางทำปากยื่นใส่เขา แต่ท่าทางแบบนั้นกลับดูน่ารักในสายตาชนก
"แล้วฉันไม่ดีตรงไหน?" เขาเลิกคิ้วถาม
"บังคับผู้หญิงแบบนี้น่ะเหรอดี หะ!?"
"ก็สมยอมซะสิ จะได้ไม่ต้องเรียกบังคับ"
"นี่คุณ!!?"
"เรียกคุณๆ อยู่นั่น บอกให้ก็ได้..ฉันชื่อชนก"
"ฉันไม่ได้อยากรู้!"
"ก็บอกเผื่อไว้ จะได้ครางชื่อถูก"
"นี่คุณ!!เลิกกวนฉันได้ไหม ก็บอกแล้วไงว่าไม่ขาย ฉันต้องไปทำงาน!ปล่อย!" เปรี้ยวหวานออกแรงดิ้นอีกครั้ง แต่ก็เปล่าประโยชน์เพราะยิ่งดิ้นคนตัวสูงกว่ายิ่งกอดรัดเธอแน่นมากกว่าเดิม แถมยังยิ้มยียวนอยู่ตลอดเวลา
"แลกกับหนึ่งจูบแล้วฉันจะปล่อย" เปรี้ยวหวานชะงักกับข้อแลกเปลี่ยนของเขา เธอยืนนิ่งชั่งใจอยู่สักพักว่าควรเอายังไงดี แต่เธอก็ต้องไปทำงานต่อ ถ้าขืนยังอยู่ตรงนี้นานๆ มีหวังเสี่ยชูชัยให้คนมาตามหาเธอแน่
"...ก็ได้ แต่คุณห้ามตุกติกนะ" ชนกเลิกคิ้วขึ้นหนึ่งข้าง เป็นอันตกลงรับข้อเสนอ ก่อนจะประกบจูบลงมาที่ปากอิ่มของเปรี้ยวหวานทันที ร่างเล็กเผยอปากรับจูบของอีกคนอย่างตื่นเต้น ยอมรับว่ารู้สึกดีที่ปากเริ่มแตะกันตั้งแต่วินาทีแรก อีกคนเริ่มขบเม้มริมฝีปากบนของเธอแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามอารมณ์ที่เหมือนจะติดในวินาทีนั้น มือใหญ่ที่เคยวางอยู่ตรงเอวคอดเล็ก ตอนนี้กลับเคลื่อนลงมาลูบไล้ยังขาอ่อน ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมือมุดเข้ามาในเดรสสั้นสีขาวรัดรูปของหญิงสาว
"อื้ออ~" เมื่อคนตัวสูงเริ่มทำนอกเหนือจากการจูบ เปรี้ยวหวานจึงรีบตบไปที่บ่าของอีกคนแรงๆ เตือนให้เขาหยุด แต่การกระทำดังกล่าวยังคงเปล่าประโยชน์ เพราะชนกเริ่มรุกแรงขึ้นเรื่อยๆ ตะโบมดูดปากของอีกคน มือสากก็สอดเข้าในกระโปรงบีบเคล้นบั้นท้ายกลมกลึงของเปรี้ยวหวาน แต่ในที่สุดร่างหนาก็ต้องผละริมฝีปากออกเพื่อให้ร่างเล็กได้พักหายใจ เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มจะหมดลมแล้ว แต่ปากเขายังคงทำหน้าที่ตามใจปรารถนา เขาเปลี่ยนจากปากของร่างเล็ก เลื่อนลงมายังซอกคอขาวของเธอ
"อืมม~หอมจัง" เสียงครางในลำคอและคำพูดที่หลุดออกมาจากปากเพราะความเคลิบเคลิ้มในกลิ่นหอมของร่างเล็กตรงหน้า ทำให้เขายิ่งมีอารมณ์มากกว่าเดิม
"คุณ! พอได้แล้ว" เปรี้ยวหวานร้องห้าม พลันหันหน้าหลบอีกคนที่เอาแต่มุดซอกคอเธออยู่ "ไหนบอกแค่จูบไง"
"ก็ตอนนี้อยากทำมากกว่าจูบ" พูดจบ ชนกก็เข้ามาประกบปากของเปรี้ยวหวานอีกระลอก โดยที่ร่างเล็กยังไม่ทันตั้งตัว
"อะ อื้อ~" เปรี้ยวหวานเมื่อโดนคนตัวสูงตะโบมจูบอีกครั้ง ก็เริ่มอ่อนแรงเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบของเขา มือไม้ที่เคยผลักอกเขาออกตั้งแต่ตอนแรกเริ่ม เปลี่ยนเป็นโอบรอบคอชายหนุ่มแทน ร่างสูงยกยิ้มอยู่ในใจ เมื่อเห็นว่าเปรี้ยวหวานมีอารมณ์ร่วมกับเขาแล้ว
ทั้งสองจูบกันอยู่สักพัก หญิงสาวก็ค่อยๆ ผละออกจากร่างสูงเบาๆ เธอหอบหายใจถี่ราวกับเพิ่งไปวิ่งมา ตาคมของเขาจ้องมองมาที่ดวงตากลมโตของเปรี้ยวหวาน หลังจูบมาราธอนได้เสร็จสิ้นลง หญิงสาวเม้มปากแน่นด้วยความเขินอาย ที่เผลอเคลิบเคลิ้มมีอารมณ์กับคนตรงหน้า
"คุณจะปล่อยฉันได้หรือยัง?" เปรี้ยวหวานช้อนตามองคนตรงหน้าที่ยกยิ้มพอใจอย่างไม่ปิดบัง
"ยังอยากต่ออยู่เลย" ไม่พูดเปล่า ปากหนายังก้มลงมาแตะที่ไหล่มนแถมยังไล้จมูกดอมดมไปตามลาดไหล่สวยอย่างหลงใหล
"พอได้แล้วค่ะ ป่านนี้เสี่ยชูชัยสงสัยแย่แล้ว ฉันต้องไปแล้ว คุณปล่อยฉันเถอะ" คราวนี้เปรี้ยวหวานเริ่มที่จะใช้น้ำเสียงอ่อนลงกับเขา ไม่ผลักไสดุดันเหมือนตอนแรก เพราะคิดว่ายอมๆ เขานิดนึงเขาอาจจะใจอ่อนปล่อยเธอก็ได้
"หึ! น่ารักจัง พูดดีๆ ก็เป็นด้วย" มือที่วางอยู่ตรงเอวคอดเคลื่อนมาจับปลายคางมนของคนตัวเล็ก เมื่อเธอเริ่มจะพูดเข้าหูเขาขึ้นมาบ้าง
"ปล่อยได้ยังคะ?"
"ทำฉันมีอารมณ์แล้วจะทิ้งไปหน้าตาเฉย?"
"ก็ไปหาคนอื่นสิ"
"ก็บอกแล้วไงว่าอยากได้เธอ.."
"งั้นวันหลังคุณก็มาเร็วๆ แล้วฉันจะไปนั่งเป็นเพื่อน" ร่างสูงยกยิ้มให้คนสวยตรงหน้า ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องถาม
"วันนี้เลิกงานกี่โมง เดี๋ยวฉันไปส่ง"
"หึ! ฉันว่ากลับแท็กซี่ดูจะปลอดภัยกว่านะคะ"
"แต่คนขับแท็กซี่ไม่น่าจะจูบเร่าร้อนเท่าฉัน จนใครบางคนแถวนี้เผลอเคลิ้มตามหรอกนะ"
"ปล่อยค่ะ" เปรี้ยวหวานทำเฉไฉ รีบแกะมือปลาหมึกออกจากเอวตัวเอง ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินออกมา พลางลอบยิ้มเขินอายเมื่อถูกชายหนุ่มเอ่ยแซว
"เมื่อกี้หนูไปไหนมาเปรี้ยวหวาน เสี่ยเกือบจะให้คนไปตามอยู่แล้ว?" ร่างเล็กนั่งลงข้างๆ เสี่ยชูชัยได้ไม่นาน ก็ถูกจี้ถามด้วยอารมณ์หงุดหงิด เธอเลิ่กลั่กเล็กน้อย ไม่แสดงอาการให้อีกคนสงสัยมากนัก ก่อนจะตอบเขาไป
"เปรี้ยวปวดท้องน่ะค่ะ ก็เลยเข้าห้องน้ำนานนิดนึง" เปรี้ยวหวานเหลือบมองคนด้านข้างที่จ้องเธอเขม็งอย่างนึกหวั่น กลัวเขาจับได้ว่าเธอโกหก
"แล้วนี่หายแล้วเหรอฮึ? กินยาหรือยัง"
"ดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วงเปรี้ยว"
"ก็ต้องห่วงสิ หนูก็รู้ว่าเสี่ยชอบพอหนูมากแค่ไหน" ไม่พูดเปล่า มือใหญ่ยังยกขึ้นมาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกตาเธอขึ้นไปทัดหูให้อย่างเอ็นดูและหลงใหล เธอได้แต่ยิ้มแหยให้อีกฝ่าย
"เอ่อ...เดี๋ยวเปรี้ยวชงให้ใหม่นะคะ" เปรี้ยวหวานหยิบขวดเหล้านอกราคาแพงมารินใส่แก้ว ผสมกับโซดาให้อีกคนใหม่ ก่อนจะชวนเขาคุยเรื่องสัพเพเหระอื่นไป
"มึงไปไหนมาวะไอ้ชนก?" นภัทรเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนที่เพิ่งเดินมานั่งบนโซฟาอีกตัว หลังจากหายไปนาน
"ไปหาของหวานกิน" เขาตอบพลางยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ในหัวก็นึกถึงใบหน้าสวยของหญิงสาว ขณะผสมเหล้าในแก้วของตัวเอง
"มาร้านเหล้าแต่ไปหาของหวานกิน ตลกละมึง"
"มันตลกหรือมึงโง่วะ มันหมายถึงผู้หญิงเว้ย!" ชนกานต์เอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าเพื่อนอีกคนช่างไม่รู้อะไรซะเลย "ใคร? แล้วไม่พามานั่งด้วย"
"นั่นไง ติดลูกค้าอยู่" ชนกบุ้ยใบ้หน้าไปอีกฝั่ง ซึ่งเป็นโซนวีไอพีเหมือนๆ กัน บอกเพื่อนอีกสองคน สองหนุ่มมองตามสายตาและรับรู้ทันทีว่าเธอคือเปรี้ยวหวาน หญิงสาวที่ฮอตที่สุดของคลับ เพราะเด็กที่นั่งบริการพวกเขาเอ่ยตั้งแต่แรก ก่อนที่ชนกจะเดินออกไป ทีแรกบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ แต่แท้จริงกลับแอบไปม่อหญิงนี่เอง
"หึ!ไหนบอกอยากได้มีเหรอจะไม่ได้ ทำไมไม่พามาด้วยเลยวะ?" นภัทรถามกลับชนกอย่างเย้ยหยัน
"ไม่พากลับมานั่งด้วย...ไม่ได้แปลว่ากูจะไม่พาไปที่อื่น"
"อื้อ~" เสียงครางหงิงๆ น่ารักของร่างเล็กเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มผืนหนา ยืดแขนบิดขี้เกียจ เมื่อแสงแดดจากนอกระเบียงสาดส่องเข้ามาจนเธอรู้สึกตัวโดยอัตโนมัติ พร้อมกับค่อยปรือตาขึ้นเบาๆ เพื่อปรับโฟกัสสายตาให้ชัดเจนขึ้น ก่อนจะหันไปอีกฝั่งข้างๆ ตัวเธอที่มีร่างกำยำของแฟนหนุ่มเท้าแขนมองหน้าเธออยู่จุ๊บ~เปรี้ยวหวานคลี่ยิ้มบาง พร้อมกับเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ชนก ก่อนจะกดจูบยังริมฝีปากหนา"ทำไมไม่ปลุกคะ?""เห็นหลับสบายเลยไม่อยากกวน" เขาว่าพร้อมกับยกมือขึ้นปัดผมที่ตกลงมาปรกตาเธออย่างอ่อนโยน"....หายโกรธแล้วเหรอคะ?""อยากโกรธต่อแหละ เธอจะได้ง้อฉันแบบเมื่อวาน" มือใหญ่ยังคงลูบผมเธออยู่แบบนั้น พลางจ้องมองใบหน้าเล็กเรียวของแฟนสาวไม่วางตา"หึ~ จะโกรธไม่โกรธเปรี้ยวก็ทำได้ค่ะ ถ้าบอสต้องการ" รอยยิ้มสดใสฉายชัดบนใบหน้าจิ้มลิ้ม ก่อนที่เธอจะก้มไปงับยังติ่งไตบนหน้าอกแกร่งหยอกล้อเขาเบาๆ "เปรี้ยวรักบอสนะคะ รักมากๆ ถ้ามีเรื่องอะไรที่เปรี้ยวทำให้บอสไม่สบายใจเปรี้ยวขอโทษ แต่เปรี้ยวก็อยากให้บอสไว้ใจ " เธอพูดเสียงอ่อน ช้อนตาอ้อนคนตัวโต พลางจับมือที่ลูบผ
ปึก! ปึก! ปึก!"อ้ะ...อ้ะ...อึก~" เสียงเนื้อกระทบกันของคนทั้งสองสลับกับเสียงครางระงมของคนตัวเล็กที่อ้าปากหายใจกระเส่า เมื่อคนด้านหลังขยับสะโพกแทงเอ็นใหญ่เข้ามาในช่องทางรักของเธออย่างต่อเนื่อง"อ่า~" ชนกก้มมองแผ่นหลังเนียนที่โยกคลอนตามแรงกระแทกของเขา ก่อนจะก้มไปโลมเลียดูดดุนเนื้อขาวจนผิวเนียนขึ้นรอยแดงเป็นจ้ำ ในขณะที่มือใหญ่ก็เลื่อนขึ้นไปบีบเคล้นเต้านมเต่งตึงทั้งสองข้างของเปรี้ยวหวาน ซึ่งห้อยโตงเตงเสียดสีกับกระจกโต๊ะทำงาน ที่ใช้เป็นสนามรักของคนทั้งสอง"อื้อ~ ปะ..เปรี้ยวชอบบอสโหมดนี้จังเลยค่ะ" คนตัวเล็กพูดเอาใจอีกคน ที่สาละวนอยู่กับแผ่นหลังของเธอ พร้อมกับช่วยเบี่ยงผมออกให้เขาได้ลงลิ้นเต็มที่ ปากหนาเลื่อนขึ้นไปยังหลังคอ ก่อนงับตรงใบหูเล็กเบาๆให้อีกคนเสียวเล่น"ทำมาเอาใจนะ" เขากระซิบเสียงแผ่ว"อ้ะ อ้ะ..ปะเปล่าเอาใจซะหน่อย เปรี้ยวพูดจริงๆ" ใบหน้าสวยเอี้ยวมาหาคนด้านหลังทันที เขายังคงกระแทกแก่นกายเข้าหาไม่มีพัก พร้อมใบหน้าสาดเสียวปิดไม่มิด ขณะเดียวกัน ใบหน้าสวยก็เหยเกด้วยความเสียวซ่านไม่ต่าง มองแฟนหนุ่มกลับอย่างเชิญชวนให้ลงแรงหนักๆช
"ไอ้ภัทร" ชนกเรียกชื่อคนมาใหม่อย่างงงงวย เมื่อจู่ๆ เพื่อนของเขาก็เข้ามาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย นภัทรยิ้มแฉ่งให้กับเจ้าของโรงแรม ก่อนจะเดินไปยังโซฟาภายในห้อง"ทำไรอยู่วะเพื่อน?" นภัทรหย่อนสะโพกลงบนโซฟา แล้วยกขาขึ้นพาดโต๊ะกระจกเล็กซึ่งตั้งอยู่ด้านหน้าอย่างวางมาด พร้อมกับกางแขนทั้งสองข้างขึ้นวางที่พนักพิง"มึงเข้ามาได้ไงเนี่ย...อึก...แล้วเลขาหน้าห้องไปไหน ทำไมปล่อยให้มึงเข้ามาได้?" ร่างสูงที่กำลังถูกปรนเปรอจากคนตัวเล็ก เอ่ยถามอีกคนเสียงกระท่อนกระแท่น สลับกับเหลือบมองแฟนสาว ที่ไม่ได้สนใจโลกอะไรใดๆ ว่าภายในห้องมีอีกหนึ่งชีวิตไม่ได้รับเชิญเข้ามานั่งหัวโด่อยู่ในนี้ มัวแต่ยุ่งกับไอติมแท่งโปรดอย่างเมามัน"กูจะไปรู้เร๊อะ เดินเข้ามาก็ไม่เห็น ไปเข้าห้องน้ำมั้ง....ทำไมวะ? กูเข้ามาไม่ได้เหรอ กูก็ไม่เห็นมึงทำไรเลยหนิ""อ่า...ไม่ทำก็เหี้ยละ มึงเข้ามาไงกูเลยไม่ทำ มึงออกไปก่อนไป" ชนกหลุดเสียงครางออกมาเล็กน้อย เมื่อเปรี้ยวหวานเริ่มดูดแก้มให้ตอบรัดแก่นกายเพิ่มมากขึ้น และดูดดุนชักขึ้นลงอย่างโชกโชน จนคนที่ถูกปรนเปรอไม่สามารถเก็บอาการไว้ได
ร่างเล็กอรชรพยายามพยุงร่างของตัวเองให้ทรงตัวอยู่ได้บนรองเท้าส้นสูงปลายแหลม โดยมีแฟนหนุ่มอย่างชนกช่วยประคองร่างที่กึ่งหลับกึ่งตื่น สะลึมสะลือเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ เดินออกมาจากลิฟต์ของโรงแรมเมื่อถึงชั้นเพ้นท์เฮ้าส์ของเขาใบหน้านิ่งขรึมก้มมองแฟนสาวเป็นระยะๆ พร้อมกับอารมณ์ขุ่นมัวบวกหัวเสียที่คนตัวเล็กดื่มหนักจนเมาแอ๋ แต่เรื่องดื่มจนไม่มีสติขนาดนี้คงไม่ใช่ประเด็นหลักสักเท่าไหร่ เขาหงุดหงิดกับคนที่มาแจมด้วยเสียมากกว่า เขาสังเกตอยู่ตลอดเวลาการสนทนาของคนตัวเล็กและณัฐชามีสายตาของไอ้เพื่อนเจ้าของคลับนั่นจ้องคนของเขาไม่วางตา แถมยังคอยรินเหล้าส่งให้เธออยู่เรื่อยๆ ส่วนคนของตนก็ไม่มีท่าทีจะปฏิเสธเลยสักนิด พอเขาเตือนก็อ้างว่านานๆ ที จนสภาพเป็นแบบนี้นึกแล้วน่าโมโหชะมัด…ฟุ่บ!!เปรี้ยวหวานถูกปล่อยลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ตามแรงโน้มถ่วง ก่อนจะแน่นิ่งไปเมื่อหลังสัมผัสกับเตียง ชนกเท้าสะเอวมองแฟนสาวที่เมาไม่รู้เรื่อง พร้อมกับส่ายหัวเบาๆ แล้วเดินไปเอาผ้าขนหนูชุบน้ำในห้องน้ำบิดหมาด ก่อนเดินมาที่เตียงอีกรอบ
หลายวันผ่านไป"เปรี้ยว อยากเริ่มทำงานเลยไหม ฉันจะได้ให้คนเอาโต๊ะเข้ามาไว้ในห้อง" ชนกถามคนตัวเล็กที่นั่งสไลด์หน้าจอสมาร์ตโฟนรุ่นใหม่ ซึ่งเขาเพิ่งถอยให้เธอหมาดๆ"ได้เลยค่ะ แล้วแต่บอสเลย" เปรี้ยวหวานตอบกลับแฟนหนุ่ม แต่ตายังคงจดจ้องสิ่งของในมือ ชนกมีสีหน้าเรียบตึงทันที เมื่อคนตัวเล็กมีปฏิกิริยาแบบนั้นเหมือนตอบกลับเขาส่งๆ"ในโทรศัพท์มันมีอะไรน่าสนใจกว่าฉันงั้นเหรอ?" เขาละมือที่ค้ำกับโต๊ะทำงานเอนตัวพิงหลังลงกับเก้าอี้ และวางมือลงกับที่พักแขนอย่างวางมาด พร้อมกับส่งสายตาเรียบตึงไปหาคนตัวเล็ก"แฮ่~ กะ..ก็...โทรศัพท์ใหม่เปรี้ยวก็ต้องลองใช้ให้ชินมือสิคะ" เปรี้ยวหวานตอบกลับอีกคนติดๆ ขัดๆ และรู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อย ที่เอาแต่สนใจอย่างอื่น ในขณะที่อีกคนให้ความสนใจกับเรื่องของเธออยู่"....""งือออ~บอสอ่าา~ อย่างอนสิคะ เปรี้ยวขอโทษ" ใบหน้าเล็กง้ำงออย่างรู้สึกผิด เธอหยัดตัวลุกขึ้นเดินมาหาอีกคน เขานั่งหน้าเรียบตึงก่อนหย่อนสะโพกงอนลงยังหน้าตักของแฟนหนุ่ม"เปรี้ยวขอโทษนะ นะคะ น
"ชู่ววว~ เสียงดังทำไม ฉันเอง" เปรี้ยวหวานพยายามดึงฝ่ามือที่ปิดปากของตนออกแล้วลืมตาขึ้น เมื่อรับรู้ถึงเสียงคุ้นหูตรงหน้า"บอส!! ทำอะไรเนี่ย เปรี้ยวตกใจหมด" เปรี้ยวหวานทำหน้าบูดบึ้งพลางฟาดมือไปตรงอกแกร่งของแฟนหนุ่ม ไม่ได้รู้สึกผิดสักนิดที่ทำให้เธอตกใจกลัว แถมยังยิ้มขำเธออีก"หึ~ นึกว่าผีรึไง?" เขาผละตัวออก ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำเทใส่แก้ว ใบที่เปรี้ยวหวานพึ่งวางลงเมื่อสักครู่และยกขึ้นดื่ม"กลัวจะเป็นโจรมากกว่า เล่นอะไรก็ไม่รู้" หน้าง้ำงอเบือนหนีแฟนหนุ่ม ขณะยกแขนขึ้นกอดอก ทำให้หน้าเต้าอวบถูกแขนดันขึ้นจนเห็นเป็นเนินขาวโผล่พ้นเสื้อเชิ้ตของชายหนุ่มที่เธอยืมใส่นอน เพราะไม่ได้เตรียมตัวว่าต้องมาค้างที่นี่ชนกยกยิ้มพร้อมกับไล่มองเนินนมและสัดส่วนที่ต้องแสงไฟจากข้างนอก เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางยาวปกปิดแค่ส่วนสงวนของหญิงสาว ทำให้เปรี้ยวหวานยิ่งดูเซ็กซี่ขึ้นไปอีก คนตัวเล็กหันกลับมามองหน้าอีกฝ่าย จู่ๆ ก็เงียบไปนานแถมเอาแต่มองเรือนร่างเธอ จนเริ่มรู้สึกเขินอายกับสายตาเจ้าเล่ห์นั่น"มองอะไรคะ?" เธอแสร้งถาม ทั้ง
"พอดีว่าเปรี้ยวหวานเค้าไม่ค่อยสบายอ่ะ ฉันเลยให้เค้ากลับ....อืม กระเป๋าก็เก็บไว้ให้เค้าแล้วกัน พรุ่งนี้ก็ค่อยให้...ครับ" ประโยคบอกเล่าที่กรอกลงไปในสมาร์ตโฟน ถูกเมคขึ้นมาเพื่อโกหกเลขาตัวเอง เปรี้ยวหวานนั่งอยู่บนเตียงได้แต่ทำหน้าเอือมระอาให้กับความเจ้าเล่ห์และเอาแต่ใจตัวเองของเขา ก่อนที่อีกคนจะกดตัดสาย
หลังจากที่เปรี้ยวหวานนั่งบริการดูแลเสี่ยชูชัยจนคลับปิด และเขาก็กลับไปแล้ว เธอก็รีบวิ่งตามชายหนุ่มอีกคนที่ก้าวเท้าออกมาพร้อมกับเพื่อนพนักงานซึ่งก็คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี แต่ก็ไม่ได้สนิทกันมากนัก มายังลานจอดรถด้านหน้าของคลับ "บอสคะ" เปรี้ยวหวานวิ่งมาหยุดอยู่ที่ข้างรถเจ้านาย เขากำลังทำท่าจะเ
@Society Club "เปรี้ยวหวาน วันนี้เสี่ยชูชัยมาหาแต่หัววันเลย แต่งตัวเสร็จแล้วออกไปหาเค้าหน่อยนะ" เด็กในร้านซึ่งทำหน้าที่ตำแหน่งเดียวกับเธอ เดินเข้ามาบอก ขณะที่เปรี้ยวหวานยังแต่งตัวอยู่ในห้อง "พอดีวันนี้ฉันมีลูกค้าแล้วอ่ะ คงไปบริการเสี่ยไม่ได้หรอก" หญิงสาวบอกออกไปตามความเป็นจริง และความต้องการที่จะไ
ร่างสูงในชุดสูทสีขาวเรียบหรู ดูดีมีภูมิฐาน เดินเข้ามาในคลับ ตามมาด้วยเพื่อนอีกสองคนที่ไม่แพ้กันในเรื่องความหล่อเหลาและเสน่ห์ จนเรียกสายตาของสาวๆ ที่นั่งอยู่ในร้านได้เป็นอย่างดี ชายหนุ่มทั้งสามก้าวเข้ามาในโซนวีไอพีที่พวกเขามักใช้เป็นที่ประจำ พร้อมกับพนักงานรับออเดอร์ที่ตามเข้ามาเพื่อรับคำสั่







