เลขาร้อนรัก 05 : มีอารมณ์(NCนิดๆ)

เปรี้ยวหวานทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จแล้ว จึงขอเสี่ยชูชัยกลับก่อน เพราะพรุ่งนี้เธอต้องลงฝึกงาน รายนั้นก็คะยั้นคะยอจะมาส่งเธออย่างเดียว แต่เธอก็ปฏิเสธไป ก่อนจะหนีเข้ามาอยู่ในห้องแต่งตัวสักพัก รอให้เขากลับไปก่อน

 "เขากลับไปหรือยังคะพี่อร" เปรี้ยวหวานซึ่งยืนหลบอยู่ข้างหลังประตูเอ่ยถามเพื่อนร่วมงานอีกคนที่ไหว้วานให้เธอช่วยดูต้นทางให้

 "กลับไปแล้วจ้ะ"

 "เฮ้อ~ขอบคุณมากนะคะ"

 "ฮึ!คนสวยก็งี้แหละน๊า~ไม่ลองเปิดใจให้เสี่ยดูอ่ะ เผื่อเปรี้ยวจะเปลี่ยนใจชอบเค้าก็ได้นะ"

 "ไม่เอาหรอกค่ะ ขนลุก~พี่อรสนพี่อรก็เอาไปสิคะ"

 "เราหนิ พี่ก็ไม่เอาหรอก พี่มีแฟนแล้ว อีกอย่างเสี่ยนั่นก็รุ่นพ่อเรา พี่ก็ขนลุกเหมือนกันแหละ ยังหนุ่มๆ หล่อๆ รวยๆ ก็ว่าไปอย่าง" คำพูดของเพื่อนร่วมงานทำให้เธอต้องกลับไปนึกถึงอีกคน ที่มอบจูบเร่าร้อนให้เธอเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา จนเผลอหลุดยิ้มเขินออกมา

 "เปรี้ยวหวาน! เป็นอะไรฮึ? ยืนยิ้มอยู่ได้" อรยกมือขึ้นมาสะกิดไหล่เล็ก จนคนหญิงสาวต้องหลุดออกจากภวังค์

 "เอ่อ..เปล่าค่ะ งั้นเปรี้ยวกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ" เปรี้ยวหวานรีบยกมือไหว้อีกคน ก่อนจะหยิบกระเป๋าที่เก็บไว้ในตู้และเดินออกไป

 หญิงสาวมาหยุดยืนอยู่ข้างหน้าผับ เพื่อรอเรียกแท็กซี่ แต่ยังไม่ทันมีรถผ่านมา ก็มีรถหรูของใครก็ไม่รู้บีบแตรใส่ ก่อนจะจอดเทียบฟุตบาทตรงที่เธอยืนอยู่

 ไม่นานนัก คนบนรถก็ก้าวออกมา และก็พบว่าคือผู้ชายคนเดิม ที่เคยมาขอซื้อตัวร่างเล็ก พร้อมกับมอบจูบเร่าร้อนให้

 "คุณนั่นเองอ่ะ" เปรี้ยวหวานมองคนที่เพิ่งลงจากรถมา เดินควงกุญแจหน้าระรื่นยกยิ้มให้เธอมาแต่ไกล ก่อนจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้าอีกคน

 "จะกลับบ้านใช่ไหม? เดี๋ยวฉันไปส่ง" เขาเอ่ยอาสา

 "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับเองได้"

 "ดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้กลับบ้านคนเดียวอันตรายนะ แถมยังแต่งตัวล่อเสือล่อตะเข้แบบนี้อีก โดนฉุดขึ้นมาทำไง?" ไม่ว่าเปล่า ชนกยังไล้สายตามองการแต่งตัวของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

 "เสือตะเข้ก็คงไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกค่ะ ก็คงเป็นคุณนี่แหละ คุณจะไปไหนก็ไป ฉันกลับเองได้"

 "ทำไม กลัวเหรอ?" ท่าทียียวนกวนประสาทนั่นยังคงปรากฏบนใบหน้าหล่อทุกครั้งที่เธอเจอ ตั้งแต่แรกเริ่มจนถึงตอนนี้

 "ไม่ได้กลัว แค่ไม่ไว้ใจคนแปลกหน้า!"

 "ก็เคยเจอแล้วหนิ...จูบอีกด้วย" ชนกกระตุกยิ้ม พลางเดินมาฉุดข้อมือของเปรี้ยวหวานไว้ "ไปเหอะน่า~ ฉันไม่ทำอะไรหรอก"

 'ถ้าอดใจไหวอ่ะนะ' เขาได้แต่คิดในใจ

 "คุณ!! ปล่อยนะ" ชนกไม่สนคำร้องห้ามของหญิงสาว มือสากจับเข้าที่ข้อมือเล็กดึงรั้งให้เธอตามมายังรถที่จอดอยู่ ก่อนจะเปิดประตูดันให้เธอเข้าไปข้างใน แล้ววิ่งอ้อมไปฝั่งคนขับ รีบเปิดประตูรถเข้าไปนั่งประจำที่ของตัวเอง "ก็ฉันบอกว่ากลับเองได้ เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เปรี้ยวหวานยังคงดื้อรั้น ใช้มือเขย่าที่จับประตูด้านใน เร่งให้อีกคนเปิด

 "พักอยู่ไหน? บอกทางมาแล้วกัน" ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้ตอบอะไร ชนกก็สตาร์ทเครื่องเคลื่อนตัวออกไปทันที

 "ไม่บอก! จอดรถเดี๋ยวนี้เลยนะ"

 "แน่ใจใช่ไหมว่าจะไม่บอก?" เปรี้ยวหวานกัดปากล่างแน่นด้วยความหมั่นไส้กับท่าทางกวน ๆ ของอีกคน ที่เธอเจอมาตั้งแต่ครั้งแรกจนถึงตอนนี้ คนอะไรหน้ามึนจริง ๆ!

 "ถ้าไม่บอก ฉันอาจจะพาเธอไปโผล่โรงแรมก็ได้นะ" เปรี้ยวหวานตวัดสายตามองอีกคนเขม็ง ก่อนจะผ่อนลมหายใจให้ตัวเองเย็นลง

 "เดี๋ยวฉันบอกทางก็ได้" ชนกแสยะยิ้มมุมปากอย่างที่ชอบทำ แล้วบังคับรถไปตามเส้นทางที่ร่างเล็กบอก

 ไม่นาน ตัวรถก็เคลื่อนมาถึงยังทางเข้าอพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่งที่ดูจะธรรมดาต่างจากบุคลิกของหญิงสาว ซึ่งหน้าตาสะสวย กับภาพลักษณ์คุณหนูเบาๆ จนคิดว่าเธอต้องอยู่คอนโดหรูหรามากกว่าที่แบบนี้

 "พักอยู่นี่เหรอ?" ชนกถามขึ้นพลางใช้สายตาสอดส่อง มองไปยังตึกที่เขาขับเข้ามาจอด

 "ใช่ค่ะ ขอบคุณนะคะที่มาส่ง" เปรี้ยวหวานเอ่ยขอบคุณตามมารยาท ก็เตรียมที่จะลงจากรถ แต่ก็มีมือสากเอื้อมมาจับแขนเธอไว้เสียก่อน

 "เดี๋ยวสิ ฉันไม่อยากได้คำขอบคุณอ่ะ อยากได้อย่างอื่น..." ขณะที่เอ่ยประโยคหลัง เขาก็ใช้สายตาไล้มองร่างเล็กขาวเนียนของอีกคน เรียวขาที่โผล่พ้นเดรสสั้นออกมา ทำให้ชายหนุ่มใจเต้นแรงกว่าปกติ เมื่อได้มองใกล้ๆ ไหนจะหน้าอกที่น่าจะใหญ่รับมือเขาพอดีอีก

 เปรี้ยวหวานเหลือบมองคนตรงหน้า ที่เอาแต่สำรวจร่างกายของเธออยู่จนเธอเองก็แอบทำตัวไม่ถูก รู้สึกใจเต้นแรงเมื่อโดนสายตาคมนั่นแทะโลมอยู่ตลอด

 "ฉันไม่มีอะไรจะให้หรอกค่ะ เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เลย"

 "ก็เธอไง"

 "นี่คุณ! แค่มาส่งนี่ต้องแลกกับตัวฉันเลยเหรอ ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ขาย!" เปรี้ยวหวานคิ้วขมวดหน้าบึ้งตึงใส่อีกคน ที่ค่อยๆ เลื่อนใบหน้าหล่อเข้ามาใกล้เธอ มือก็เอามาวางแหมะลงบนต้นขาขาว พลางลูบวนเล่นอยู่แบบนั้น

 "แล้ว....เคยไหม?" คำถามของคนตรงหน้าทำให้เธอชะงัก พลันหลบสายตาเขา จนชนกที่มองเธออยู่ต้องยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ ที่ร่างเล็กไม่กล้าที่จะตอบเรื่องอย่างว่าตรงๆ 'น่ารักชะมัดเลย'

 "ถ้าไม่เคยเดี๋ยวสอนให้" เอ่ยจบเพียงเสี้ยววิ ร่างสูงก็ก้มลงมาประกบริมฝีปากอวบอิ่มในทันที

 "ฮะ...อื้อออ" ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เปรี้ยวหวานก็ร้องอื้ออึงเสียงหลงในลำคอ เมื่อโดนอีกคนจู่โจมแบบฉับพลัน มือเล็กพยายามผลักไหล่หนาของเขาพัลวัน แต่ก็ไม่ได้ทำให้อีกคนหยุดการกระทำนั้นได้เลย ชนกตะโบมจูบปากเล็กของเธออย่างหื่นกระหาย มือที่เคยจับอยู่ที่ต้นขาขาวก็เลิกเดรสสั้นของเปรี้ยวหวานขึ้น จนเห็นแพนตี้ตัวจิ๋ว ก่อนจะเลื่อนมือไปปรับเบาะนั่งให้เอนลง

 เมื่อโดนอีกคนเล้าโลมอย่างต่อเนื่อง ร่างเล็กก็เผลอโอนอ่อนไปตามชายหนุ่ม จากที่เคยผลักไสกลับเคลื่อนมือขึ้นบีบที่ไหล่ของอีกคนเพื่อระบายอารมณ์ เมื่อใบหน้าหล่อเลื่อนปากมาดูดเม้มที่ลำคอระหง

 "เธอสวยมากๆ เลยรู้ไหม" ชนกเงยหน้าจากซอกคอขาว ขึ้นมากระซิบที่ข้างใบหูเล็ก ในขณะที่มือก็เลื่อนซ้อนเข้าไปที่แผ่นหลัง ก่อนจะค่อยๆ รูดซิปเดรสตัวสั้นของเธอลง เปรี้ยวหวานเมื่อโดนอีกคนเอ่ยชมและโดนจู่โจมทางอารมณ์ในเวลาเดียวกัน ยิ่งอ่อนระทวยมากกว่าเดิม รู้สึกตื่นเต้นกับสัมผัสใหม่ๆ ที่เธอไม่เคยได้เจอ

 เมื่อซิปถูกรูดลงจนสุด ชนกก็ดึงเดรสของหญิงสาวลงทันที สองเต้าเต่งตึงถูกปิดด้วยบราปีกนกห่อหุ้มอยู่ดีดเด้งขึ้นมาปะทะหน้าเขาเต็มๆ

 "คุณ! ฉันว่า...อย่าดีกว่าค่ะ คือ..." จู่ๆ ร่างเล็กที่เหมือนจะมีอารมณ์ร่วมแล้ว กลับใช้มือดันหน้าอกอีกคนไว้ ก่อนจะเอ่ยตะกุกตะกักเสียงเบาอย่างนึกกลัวในการกระทำที่กำลังจะเกิดขึ้น

 "ทำฉัน'แข็ง'ขนาดนี้ หยุดบ้าอะไร"