บทที่2 .แสงแรกของเมือง

ฉันลืมตาขึ้นก่อนฟ้าสาง..

เสียงเอะอะโวยวายจากซอยด้านล่างดังทะลุขึ้นมาถึงชั้นสองของคอนโด แสงนีออนจากป้ายโฆษณาริมทางด่วนลอดผ่านม่านขาวบางพาดแถบแสงลงบนผ้าห่มอย่างแผ่วเบา

ฉันพลิกตัว ลุกขึ้นไปยืนที่หน้าต่าง

มือค่อย ๆ เลื่อนม่าน เปิดบานเกร็ดกระจกออก

ทอดมองเบื้องล่างคือภาพชีวิตในตรอกแคบกลางกรุง

หญิงสาวในชุดเดรสเกาะอกสีดำเดินอย่างอ่อนแรงผ่านหน้าร้านสะดวกซื้อ  ไม่ไกลกัน ชายไร้บ้านนอนขดอยู่บนพื้น มีสุนัขตัวหนึ่งเฝ้าอยู่ข้างกาย

แสงนีออนจากป้ายริมถนนสะท้อนบนใบหน้าของหญิงอีกคนในชุดวาบวาม เธอยืนพิงเสาไฟอย่างเงียบงัน  เหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง

บางอย่าง...ที่อาจไม่มีวันมาถึง

ประกายในหัวเริ่มก่อรูปเป็นภาพชัดเจน

ฉันเอื้อมมือคว้ากล้องคู่ใจ

ปลายนิ้วแตะเนื้อโลหะเย็นเฉียบ สัมผัสคุ้นเคยที่ปลุกให้หัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกับลมหายใจ

ยกกล้องขึ้นแนบตา

ผ่านกรอบชัตเตอร์ โลกทั้งใบหดเหลือเพียงภาพตรงหน้า

หญิงสาวในชุดดำยืนพิงเสาไฟ

แสงนีออนสีชมพูทอดแถบแสงอ่อนบนไหล่เปลือยของเธอ

ชายเร่ร่อนใต้ผ้าห่มเก่าขาดขยับตัวเล็กน้อย ร่างสั่นสะท้านกับอากาศเย็นใกล้รุ่ง ไอร้อนจากฝาท่อค่อย ๆ ลอยขึ้นเป็นหมอกบาง

ตัดผ่านขอบเลนส์อย่างช้า...งามดั่งเฟรมภาพโมเดิร์น

ฉันหมุนเลนส์… ซูมลึกเข้าไปใน ‘ความจริง’ ตรงหน้า

ความจริงที่ใครหลายคนเลือกจะหลับตาหนี

ปลายนิ้วแตะชัตเตอร์

แชะ!

เสียงนั้นดังขึ้นพร้อมขณะที่ภาพถูกตรึงไว้ในเฟรม ภาพที่อัดแน่นไปด้วยเรื่องราว ความเหน็บหนาว และอารมณ์ของเมืองที่ไม่เคยหลับ..

และในจังหวะที่ฉันเลื่อนกล้องลง…

ตึ้ง!  ตึ้ง!  ตึ้ง!

เสียงทัพพีกระทบหม้อ  กลิ่นอาหารลอยมาแตะจมูก  สัญชาติญาณบอกได้ทันที แม่กำลังทำกับข้าว ฉันรีบวางกล้องลงบนโต๊ะข้างกาย แล้วตรงไปยังโซนครัว

แม่ยืนอยู่หน้าเตา มืออีกข้างกุมหลังที่เริ่มงอเอาไว้

ฉันก้าวยาวรีบเข้าไปประคอง

 “แม่คะ… ไม่ต้องตื่นมาทำอาหารแต่เช้านะ เดี๋ยวหนูจัดการเองค่ะ”

ไอร้อนจากหม้อข้าวต้มหมูสับลอยคลุ้ง ฉันรีบคว้าทัพพีในมือแม่วางลงบนโต๊ะแล้วพยุงร่างที่เริ่มงอของท่านไปนั่งบนโซฟาเดี่ยวสีซีดในโซนห้องนั่งเล่น

ฉันทรุดตัวนั่งลงที่พื้น เอาหัวแนบกับต้นขาอุ่น ๆ ของแม่

เงยหน้าขึ้นมองแววตาอ่อนโยนที่เต็มไปด้วยรอยย่นของเวลา

แต่ในดวงตาคู่นั้น… ยังอบอุ่นเหมือนเดิม

มือเหี่ยวย่นลูบหัวฉันเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มบางบนริมฝีปาก

“แม่รู้แล้วจ้ะ… แม่สบายดี อย่ากังวลไปเลยลูก

เวลาไม่เคยรอใคร… แต่แม่ก็อยากอยู่กับหนูให้นานที่สุดเหมือนกันนะ

แม่คือแสงสว่างยามเช้าของฉัน ฉันอยากดูแลแม่ให้ดีที่สุด

“แม่รอตรงนี้นะคะ เดี๋ยวหนูยกข้าวต้มมาเสิร์ฟให้เองจ้ะ”

..

หลังจากจัดการให้แม่ได้พักผ่อน ฉันรีบเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดใส่กระเป๋า  เสียงซิปดัง แกร๊ก เบา ๆ ในห้องที่เงียบ

มือจับลูกบิดประตู หมุนเปิดออกช้า ๆ

ฉันค่อย ๆ ย่องก้าวไปตามโถงทางเดินก่อนรุ่งอรุณ

แล้วสายตาก็สะดุดเข้ากับป้ายหน้าลิฟต์

‘ลิฟต์เสีย’

ฉันถอนหายใจ พลางพึมพำเบา ๆ

“โอ้ย... อีกแล้วเหรอ”

ไม่มีเวลาให้คิดมาก ฉันรีบวิ่งขึ้นบันไดมุ่งหน้าสู่ดาดฟ้า

หัวใจเต้นแรง... ต้องให้ทันแสงแรกของเมือง

เมื่อแสงทองเริ่มละเลียด แผ่ประกายผ่านยอดตึก

ฉันหยุดหายใจ สูดลมเข้าลึก… นับหนึ่ง…สอง…สาม…ถึงสิบ

ทุกอย่างรอบตัวเงียบสงัด เหลือเพียงเงาและแสงสาด

แชะ!

เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นพอดีกับแสงทองปลั่งที่แตะขอบตึก

ภาพนั้นถูกตรึงไว้.. โลกทั้งใบเหมือนหยุดนิ่งอยู่ในเฟรม

***

ยามสายของวันเดียวกัน แดดอ่อนสาดผ่านกระจกบานสูงของห้องประชุมบนตึกสำนักงานใหญ่

ผนังกระจกทั้งสี่ด้านเผยวิวเมืองกว้าง แม่น้ำผืนยาวตัดผ่าน ท้องถนนและทางด่วนรถเคลื่อนเป็นสาย เหมือนมดตัวเล็ก ๆ บนผืนผ้าใบเมือง

บรรยากาศในห้องจริงจังและคมชัด ทุกสายตาจับจ้องไปที่จอภาพขนาดใหญ่ด้านหน้า

หัวข้อประชุม: งานกาล่าของบริษัท Stride X International Co., Ltd. งานจะเริ่มพรุ่งนี้

ชายหนุ่มมาดเข้ม สุขุมนิ่งสง่า ใบหน้าคมสันราวกับพระเจ้าปั้นแต่ง ผิวพรรณเปล่งปลั่งสะท้อนแสงเช้า เขานั่งอยู่หัวโต๊ะ สายตาคมเฉียบกวาดมองรอบห้อง

รับฟังทุกคำพูดอย่างมีสติและพินิจพิเคราะห์ทุกรายละเอียด

อารัญ ฟอร์ด (Alan ford) ชายหนุ่มวัยสามสิบสาม ผู้เป็นทั้งทายาทเพียงคนเดียวของมหาเศรษฐี และประธานบริษัทผู้ผลิตรองเท้าและอุปกรณ์กีฬาระดับโลก ซึ่งกำลังขยายอิทธิพลไปสู่แวดวงแฟชั่นระดับไฮเอนด์ ด้วยวิสัยทัศน์เฉียบคม และไลฟ์สไตล์ที่ไม่เหมือนใครเขาไม่ใช่แค่ผู้บริหารหนุ่มแต่เขายังเป็นประธานบริษัท ผู้ซึ่งทุกคู่ตาต่างสะกดอยู่กับเขา ทั้งน่าเกรงขาม… และยากจะละสายตา

การประชุมดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย อารัญฟังทุกคำพูดด้วยสายตาแหลมคม ภายใต้ท่าทีสงบเยือกเย็น

เมื่อถึงช่วงสรุป เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นคงและหนักแน่น

“ทุกประเด็นเรียบร้อยตามแผนงาน ขอบคุณทุกท่านสำหรับความร่วมมือ วันนี้เราจบประชุมเพียงเท่านี้ครับ”

ผู้ร่วมประชุมค่อย ๆ เก็บเอกสารและลุกขึ้นจากที่นั่ง

บางคนแลกสายตาแวบหนึ่งก่อนก้าวออกจากห้อง

แต่สายตาคมกริบของอารัญยังคงติดตามทุกความเคลื่อนไหว

ทันใดนั้น เลขาส่วนตัวเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง แล้วก้มลงกระซิบข้างหูเขา

“เจ้านายครับ… ช่างภาพชื่อดังจากอิตาลียกเลิกที่จะบินมาทำงาน ด้วยเหตุผลด้านสุขภาพกะทันหันครับ”

อารัญนิ่งไปชั่วครู่ ราวกับกำลังประมวลบางอย่างในหัว ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ แต่ชัดเจน

“ช่างภาพคนไทยก็ได้ครับ”

เลขาชายชะงักไปเล็กน้อย ละล่ำละลักตอบ

“ผม… ผมลองเปิดดูแล้วครับ โปรไฟล์ส่งมาเยอะมาก ภาพสวยทุกคน… ผมคัดไม่ถูกเลยครับ”

อารัญใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาที ตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

“ส่งภาพตัวอย่างของแต่ละคนมาให้ผม… ผมจะเลือกเอง”

“ครับ” เลขาหนุ่มในสูทเข้มขานรับ

เขาถอยหลังหนึ่งก้าว ก้มศีรษะเล็กน้อย แล้วหมุนตัวออกจากห้อง

ความสงบกลับคืนสู่ห้องกว้าง

อารัญยืดตัวขึ้นช้า ๆ

สายตาทอดมองวิวเมืองอันกว้างไกล

แสงอุ่นสาดกระทบผืนน้ำแม่น้ำทอดยาว

เงาสะท้อนระยิบระยับ ราวกับทั้งเมืองกำลังส่องประกายเหนือจินตนาการ

***

แดดบ่ายวันนี้ร้อนอบอ้าว… มะพร้าวอ่อนสักลูกก็ดีนะ

ฉันเดินวนไปมารอบถนนพระนคร กล้อง Leica M6 แขวนอยู่ที่คอ สายตาสะดุดเข้ากับหญิงชราขายมะพร้าวน้ำหอมใกล้ ๆ

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของมะพร้าวสดลอยมาตามลม ใบหน้าเธออ่อนโยน ต่างกับร่างกายที่อ่อนล้า

เสียงสับมีดอีโต้กระทบเปลือกมะพร้าวดัง แกร๊ก… แกร๊ก… เป็นจังหวะเรียบง่าย

ความคิดผุดขึ้นในหัวฉันทันใด

“คุณยายคะ ขอถ่ายรูปสักใบได้ไหมคะ”

“ได้สิจ๊ะ แม่หนูคนสวย”

ใช่… ฉันต้องการภาพนั้น

หญิงชราถือมีด เจาะมะพร้าวด้วยรอยยิ้ม น้ำมะพร้าวฉ่ำ ๆ ไหลออกมาเป็นเส้นบาง ๆ ทันที ภาพนั้นกลายเป็นเฟรมที่สมบูรณ์แบบสำหรับฉัน

มะพร้าวที่เหลือน้อยนิด ฉันก็เหมาเรียบ

“เปิดให้หนูลูกหนึ่ง ที่เหลือเจาะใส่ถุงกลับบ้านค่ะ จะเอาไปฝากแม่ค่ะ”

ฉันถือมะพร้าว เอาปากดูดน้ำหวานเย็น ๆ หวานฉ่ำชื่นใจ

สายตาลอยขึ้นมองยอดปรางค์สูงเด่น ท่ามกลางแสงแดดบ่าย

ลมร้อนพัดผ่านถนน พัดกลิ่นฝุ่นและใบมะขามแห้งปะปนมา

เสียงรถราเบา ๆ เป็นฉากหลัง เสริมความสงบและความงดงามของภาพตรงหน้า

พลัน… ติ้ง… ติ้ง… ติ้ง…

ตามสัญชาตญาณ ฉันล้วงมือถือจากกระเป๋า นิ้วเรียวสไลด์หน้าจอ แล้วแนบหูทันที

“ฮัลโหล… สวัสดีค่ะ”

น้ำเสียงปลายสายชัดเจนและเป็นทางการ

“สวัสดีครับ คุณลิลินใช่ไหมครับ? ผมมาจากบริษัท Stride X

เราต้องการคุณสำหรับงานพิเศษ… ระดับประเทศ

รายละเอียดส่งให้ทางอีเมลนะครับ รบกวนยืนยันกลับด้วย”

“รับทราบค่ะ ขอบคุณค่ะ”

หัวใจฉันเต้นแรงเกินควบคุม รีบวางลูกมะพร้าวลง

เหมือนพระเจ้าตอบรับคำอธิษฐาน… หรืออาจเป็นโชคชะตา หรือความมุ่งมั่นของฉันเองก็เป็นได้

 ฉันรีบเปิดกล่องอีเมล ข้อความปรากฏชัดเจน:

“งานถ่ายภาพงาน Gala StrideX พรุ่งนี้เที่ยง ติดต่อด่วน”