บทที่ 1.ในเงา

🌟 หนึ่งสัปดาห์ก่อน

คาเฟ่หรูกลางใจเมือง เสียงกาแฟบดกับเครื่องชงดังคลอเบา ๆ

“ลิลิน แกไม่หางานประจำทำบ้างล่ะ งานฟรีแลนซ์รายได้ไม่แน่นอนนะ”

แนนซี่ เพื่อนสนิทสมัยมัธยมปลายของฉัน นั่งหลังตรงอยู่ตรงข้าม นิ้วเรียวยาวเล็บสีแดงเด่นยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะวางถ้วยลง แล้วขยี้คำพูดต่อด้วยน้ำเสียงกวน ๆ

“หรือไม่ก็…หาผู้ชายรวย ๆ สักคนดูสิ”

ฉันเลิกคิ้ว ตอบกลับไปอย่างตรงไปตรงมา

“ไม่ตลกนะ แนนซี่”

“โอ๊ย ฉันพูดเล่นน่า… อย่าทำหน้าเหมือนเพิ่งเติมโบท็อกมาสิ”

แนนซี่ยื่นมือมาสัมผัสมือฉัน สายตาเต็มไปด้วยความเข้าใจ

“ฉันช่วยแกได้อยู่แล้ว”

จากนั้น เธอล้วงเงินปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแบรนด์เนมใบหรู แล้วเลื่อนเงินก้อนนั้นมาตรงหน้าฉัน

“รับไปเถอะ คิดซะว่าฉันให้ยืม”

ฉันถอนหายใจยาว มองแววตาเพื่อนสนิทที่เหมือนกำลังบอกว่า

‘ไม่ต้องเกรงใจ’ ก่อนหลุบตาต่ำ..  แต่ทันทีที่นึกถึงหน้าแม่ ความดื้อดึงทั้งหมดก็ละลายไป

สุดท้าย…ฉันยอมรับเงินก้อนนั้นไว้ แม้ในใจยังเต็มไปด้วยความลังเล

แนนซี่เป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของฉันตั้งแต่สมัยมัธยมปลายหลังจากเรียนจบ เราก็แยกย้ายไปตามเส้นทางของตัวเอง

เธอไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ และเมื่อจบมหาวิทยาลัย ก็แต่งงานกับชายหนุ่มที่ครอบครัวจัดหาให้..ชายผู้มีฐานะร่ำรวยระดับมหาเศรษฐี

“เนี่ย…จะมีงานสำคัญระดับประเทศงานหนึ่ง บริษัทชื่อดัง”

แนนซี่พูดด้วยแววตาเป็นประกาย

“เธอลองส่งโปรไฟล์เข้าไปสิ

ฉันจะส่งข้อมูลให้ทางแชตนะ”

แนนซี่ย้ำชัด พลางยกมือเขย่าแขนฉันเบา ๆ อย่างตื่นเต้น

เหมือนนี่เป็นเรื่องใหญ่ที่สุดที่น่าลุ้นในตอนนี้

“แล้วก็เสนอโปรไฟล์ของเธอไปเลย ลิลิน!”

ฉันพยักหน้า ยกยิ้มอ่อน เพราะในใจแอบรู้สึก อบอุ่นและขอบคุณเพื่อนคนนี้ ที่ยังอยู่ข้างฉันเสมอ แม้เส้นทางชีวิตจะต่างกัน และบางที…นี่อาจเป็น โอกาสที่จะเปลี่ยนชีวิตฉันได้จริง ๆก็ได้

ปี๊บ! ปี๊บ!

“เดี๋ยวเจอกันอีกนะ มาตรงเวลาพอดี”

แนนซี่หันไปมองรถเบนซ์หรูที่จอดติดเครื่องรออยู่หน้าร้าน

“ไว้เจอกันนะ ลิลิน” เธอพูดด้วยรอยยิ้มพลางยืดตัวขึ้น

“ได้สิ แล้วเจอกัน ” ดวงตาฉันมองตามร่างที่เดินอย่างมั่นใจออกจากร้านหายไปกับรถหรูที่เคลื่อนออก

เสียงประตูร้านปิดเบา ๆ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นกับความเงียบที่ค่อย ๆ กลืนเข้ามาบนโต๊ะ

ฉันนั่งนิ่ง สูดกลิ่นอโรมาของกาแฟเข้าลึก พยายามปรับลมหายใจให้คงที่ แล้วจู่ ๆ  ประกายบางอย่างก็แวบขึ้นในหัว แรงผลักดันบางอย่างพลุ่งขึ้นทันที

ฉันคว้ากระเป๋าไว้แน่น

ใช่  นี่แหละ ลิลิน... ถ้าไม่ลองตอนนี้ แล้วจะเมื่อไหร่กัน?

ฉันควบเวสป้าสีขาว ลัดเลาะผ่านการจราจรแน่นขนัดกลางกรุง เสียงแตร เสียงเครื่องยนต์ เสียงชีวิตของเมืองหลวงดังระงมรอบตัว

แต่ในหัวฉัน มีเพียงจุดหมายเดียว

ไม่นานนัก ฉันก็มาถึงหน้าสำนักงาน ‘Bangkok Insight’

ป้ายโลหะสีเงินสะท้อนแสงแดดยามบ่าย ดูสง่าท่ามกลางตึกสูงรอบด้าน

ประตูกระจกใสสะท้อนเงาผู้คนที่เดินผ่านไปมา

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินปูทาง ผสานกับเสียงรถรา...

เป็นจังหวะของเมือง ที่ไม่เคยหยุดเต้น

หน้าสำนักงานเต็มไปด้วย ความเร่งรีบและความเป็นมืออาชีพ

นักข่าวและผู้ช่วยถือแฟ้มและสมุดบันทึกเดินเข้าออก

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น สะพายกระเป๋าที่ข้างในมีทั้งแฟ้มบทความและกล้อง Leica M6  สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนก้าวผ่านประตูกระจกใส  ติดต่อแลกบัตรตามขั้นตอน แล้วนั่งรออยู่หน้าห้อง บก. … เหมือนทุกครั้งที่เคยทำมา แต่ถึงอย่างนั้น  ความตื่นเต้นก็ยังแทรกเข้ามา  หัวใจเต้นแรงราวกับกำลังจะกดชัตเตอร์

เพื่อถ่าย ช็อตสำคัญที่สุดในชีวิต

…

“สวัสดีค่ะ ดิฉันลิลิน มานำเสนอคอลัมน์บทความและภาพถ่ายค่ะ” 

บก.หญิงสูงวัยเงยหน้าขึ้นมองฉันผ่านกรอบแว่น ใบหน้าสงบนิ่งจนยากจะเดาอารมณ์

เธอพลิกแฟ้มในมืออย่างช้า ๆ  นิ้วที่เต็มไปด้วยร่องรอยของเวลาแตะผ่านภาพถ่ายทีละใบ

ภาพเหล่านั้น… คือช็อตเล็ก ๆ ของชีวิตกลางเมือง

ผู้คนธรรมดา แสงไฟริมถนน ความเหงาที่แอบซ่อนในรอยยิ้ม

บทความของฉันบอกเล่าเรื่องราวเดียวกัน ด้วยถ้อยคำเรียบง่าย

แต่ฉันใส่หัวใจทั้งหมดลงไปในทุกบรรทัดนั้น

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

“น่าสนใจ... แต่เราต้องพิจารณาอีกที”

คำตอบนั้นสั้น แต่หนักแน่นพอจะสะกิดหัวใจฉันให้กระตุก

ความตื่นเต้นที่มีเริ่มเจือด้วยความผิดหวัง  แต่ฉันไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ

“ฉันยังเขียนได้ดีกว่านี้ค่ะ ขอให้ฉันเสนออีกครั้งได้ไหม?”

ฉันพูดรวดเดียว ราวกับกลัวว่าความกล้าจะหลุดหายไปพร้อมกับลมหายใจ

บก.เงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนตอบเรียบ ๆ

“เธอลองเสนอมาอีกละกัน ตอนนี้มีบทความจากนักข่าวช่างภาพหลายคน ฉันต้องคัด”

เสียงเธอนุ่มแต่ชัดเจน “แล้วฉันจะติดต่อกลับไป”

ฉันนิ่ง  อ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง

ฝืนยิ้มแห้ง ๆออกมา แล้วเดินออกมาอย่างเงียบงัน

แต่ในขณะที่ก้าวออกจากห้อง… สายตาฉันปรายมองหญิงอีกคนที่เดินสวนเข้ามา เธอสูงเพรียว แต่งตัวเรียบหรู ผมดำยาวเป็นลอนสวยราวกับจัดทรงมาอย่างตั้งใจ ใบหน้าคมคาย ดวงตาคมส่องประกาย มีออร่าแบบมืออาชีพชัดเจน

ดูจากการแต่งตัวแล้ว… สายงานเดียวกัน คลับคล้ายคลับคลาว่า หล่อนนั้น ชื่อดังซะด้วย

ทันทีที่พ้นขอบประตูกระจก

ท่ามกลางผู้คนที่เดินขวักไขว่และลมร้อนของเมืองหลวง

เสียงฉันหลุดออกมาแผ่วเบา ราวสายลมที่ถูกตึกสูงบดบัง

“เฮ้อ… ลิลิน…”

“ฉันควรทำยังไงต่อไปดี…?”