บทที่22 ความจริงหลังภาพ

นิ้วเรียวดันบานประตูให้เปิดออก

ภายในห้องเงียบสงบ ทุกอย่างยังคงวางอยู่อย่างเรียบง่ายในตำแหน่งเดิม ทว่ากลับให้ความรู้สึกว่างเปล่า ราวกับเวลาได้ถูกตรึงไว้ตั้งแต่วันที่ใครบางคนจากไป

ฉันก้าวไปอย่างช้า ๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบห้อง แสงนีออนจากป้ายริมทางด่วนลอดผ่านผ้าม่านเป็นเส้นเรื่อบาง สะท้อนบนกรอบรูปที่ยังแขวนเด่นอยู่บนผนัง

ฉันยื่นมือไปแตะสวิตช์ไฟ

ในรูปนั้น… หญิงชราผู้มีใบหน้าอ่อนโยนกำลังยิ้มให้หญิงสาวคนหนึ่ง  ‘ตัวฉันเอง’ เพียงสบตากับภาพนั้น ความอบอุ่นก็ซัดเข้ามาจนหัวใจสั่นวูบ

..

ฉันเคลื่อนกายไปยังอีกห้อง เตียงนอนปูจนตึง ภาพถ่ายที่ฉันยิ้มอย่างมีความสุขยังคงอยู่ในกรอบแต่ความรู้สึกนั้นกลับไม่อาจเข้าถึง “….”

เสียงเพลงดังแทรกเข้ามา ดึงให้ฉันแหวกม่านแล้วมองลงไปยังตรอกด้านล่าง..ความคุ้นเคยแล่นวาบเข้ามาในใจ ขณะเดียวกันความปวดศีรษะพุ่งขึ้นอย่างเฉียบพลันจนร่างโอนเอน ถอยหลังไปหลายก้าว

จนสายตาสะดุดเข้ากับป้ายเล็ก ๆ บนประตูอีกบาน

‘ห้องล้างฟิล์ม’

ดวงตากลมจ้องชื่อนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ผลักประตูเข้าไป กลิ่นน้ำยาจาง ๆ ลอยอบอวลทันทีที่ก้าวข้ามธรณี ประสาทสัมผัสเหมือนถูกดึงกลับไปยังอีกโลกหนึ่ง

“เหมือนมีการรื้อค้นบางอย่างในห้องนี้…” ฉันพึมพำกับตัวเอง พลางมองตามร่องรอยที่ยังหลงเหลืออยู่

ผนังทั้งสี่ด้านเต็มไปด้วยภาพถ่าย บางใบพร่าเลือน บางใบยังคมชัด แต่ทุกภาพ… ต่างทิ้งเงาของใครคนหนึ่งไว้ คนที่ฉันเคยรัก หรือบางที… อาจยังรักอยู่ไม่เคยเปลี่ยน

ฉันไล่มองทีละภาพ ราวกับกำลังตามหาความทรงจำที่หลุดหาย

จนสายตาหยุดที่ภาพหนึ่งซึ่งถูกแขวนไว้ในมุมที่แทบไม่มีใครเห็น เหมือนกับรอให้ฉันมาเจอในเวลานี้พอดี

ในภาพนั้น ชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างเด็กผู้หญิงตัวเล็ก เด็กคนนั้นคล้ายฉันราวกับฝาแฝด ทว่ามีบางอย่างที่ต่างออกไป

ส่วนชายข้าง ๆ… ใบหน้าของเขาช่างคุ้นเคย ราวกับเป็นคนที่ฉันผูกพันมาตลอดชีวิต ความสั่นไหวแล่นเข้าไปในอก

ใต้ภาพมีลายเซ็นจาง ๆ เขียนด้วยหมึกซีดจนแทบอ่านไม่ออก เส้นอักษรโค้งนุ่มราวกับมาจากมือของใครสักคนที่รู้จักฉันดีที่สุด

‘K. Hoshikawa’

ฉันจ้องอยู่นาน ความคิดวุ่นวาย ก่อนจะยื่นมือไปแตะกรอบไม้ เผื่อสัมผัสนั้นจะปลุกบางสิ่งให้กระจ่าง

ทันใดนั้น กรอบภาพสะดุดตะปูแล้วร่วงลงกระแทกพื้นดัง เพล้ง!

ฉันรีบทรุดตัวลงเก็บภาพด้วยหัวใจเต้นแรง นิ้วค่อย ๆ หยิบเศษกรอบที่แตกกระจัดกระจายขึ้นมารวบรวม แต่แล้วสายตาก็ค้าง ที่ด้านหลังกรอบ…

ซองกระดาษสีน้ำตาลขนาดเล็กถูกสอดอย่างแนบเนียนจนแทบไม่เห็น ดวตากลมเพ่งมันอยู่พักหนึ่ง ก่อนเสียงกระซิบจากความทรงจำแว่วขึ้นมา

คุณซ่อนอะไรไว้…โฮชิคาวะ

ซองนั้นเก่าจนฝุ่นจับทั่ว แต่ตัวอักษรบนหน้าซองยังอ่านชัดเจน

H.F. Project และลายเซ็นเดิม… K. Hoshikawa

มือสั่นเทาขณะเปิดซองออก ข้างในมีแผ่นฟิล์มเก่าหลายแผ่น บริเวณขอบฟิล์มมีตัวเลขเขียนไว้ ปี 2000 ฟิล์มนี้มีอายุกว่าสองทศวรรษ แต่เนื้อฟิล์มยังสะท้อนแสงระยิบระยับราวกับยังมีชีวิต และรอเพียงฉันปลุกให้ตื่น

ฉันรู้ดีว่าต้องทำอะไรต่อไป กลิ่นเคมีจาง ๆ ลอยอ้อยอิ่งทั่วห้อง ราวกับเวลาถูกหยุดค้างไว้

ค่อย ๆ ใส่ฟิล์มลงในเครื่องขยาย แสงส้มอุ่นจากหลอดเซฟไลท์กระจายไปทั่วผนัง เงาและแสงทาบซ้อนบนมือที่สั่นเบาๆ

ทีละเฟรม… ภาพค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

เฟรมแรก

ห้องกว้างขนาดใหญ่ ชายคนหนึ่งยืนอยู่กลางเฟรม โฮชิคาวะ และอีกคน… ฉันไม่รู้ว่าเป็นใคร เบื้องหลังพวกเขาเต็มไปด้วยต้นแบบรองเท้าบนชั้นเรียงเป็นแถว

เฟรมต่อมา…

โรงงานขนาดเล็ก เด็กหลายคนยืนกระจุกกันอยู่ในภาพ

ภาพถัด ๆ ไปทำให้หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ

โฮชิคาวะกำลังถ่ายเด็กข้างถนน และต่อจากนั้น… เด็กกลุ่มเดียวกันก็ปรากฏอยู่ในโรงงานเดียวกัน

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่…?”

“นี่… เด็กคนนั้น… พวกเขาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน?”

ฉันจ้องภาพเหล่านั้นด้วยความไม่เชื่อ ปนความสับสนและสะเทือนใจ

เฟรมถัดมา…

เด็กหญิงคนหนึ่งยิ้มให้กล้องด้วยแววตาใสซื่อ ใบหน้าของเธอคุ้นจนฉันใจหวิว เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่ความทรงจำกลับพร่าเลือนเกินเอื้อม

ฉันส่ายหน้าเบา ๆ แล้วขยับไปยังเฟรมถัดไป

ซูมไปที่พื้นรองเท้าคู่หนึ่ง รองเท้าสีขาว ข้างรองเท้าถักด้วยเส้นใยใสละเอียด ส้นรองเท้าพิมพ์ตัวอักษรชัดเจน:

“H.F. Biofiber Prototype”

ในเฟรมเดียวกัน ภาพสุดท้ายเผยให้เห็นเด็กหญิงอีกคนหันข้างให้กล้อง ทันใดนั้น แสงสีขาวเจิดจ้าแผดขึ้นจากด้านหลัง ก่อนที่ภาพทั้งหมดจะดับลง เหลือเพียงเงารอยเท้าสองคู่บนพื้นทดลอง

ฉันเพ่งมองเฟรมนั้นอีกครั้ง แล้วสายตาก็สะดุดกับโค้ดเล็ก ๆ ที่พิมพ์บนรองเท้า:

H.F.-02-QX

Quantum X…

“Quantum X…” ฉันพึมพำแผ่วเบา ความรู้สึกคุ้นคล้ายเคยเห็นตัวอักษรนี้บนซองสิ่งของสักอย่าง บางอย่างที่จมลึกอยู่ในความทรงจำจนแทบแตะไม่ถึง

ฉันส่ายหัวแรง ๆ หวังจะสลัดภาพที่แล่นวาบขึ้นมา แต่ยิ่งปัดทิ้ง ใจก็ยิ่งเต้นแรงระส่ำ เหมือนเส้นบาง ๆ ของความทรงจำกำลังถูกดึงกลับจากเงามืด

ถ้าโครงการนี้เป็นส่วนต่อยอดจาก H.F. Project จริง…

นั่นหมายความว่าพวกเขาใช้ เส้นใยบันทึกชีวภาพ กับมนุษย์อีกครั้ง

และโฮชิคาวะ… พ่อของฉัน

คือคนที่ปิดบังความจริงทั้งหมดไว้หลังภาพถ่ายชุดนี้

แล้วเด็กผู้หญิงคนนั้น…

เธอเกี่ยวข้องยังไง?

คำถามในหัวเพียงเสี้ยวเดียวกลับบีบศีรษะจนมึนมืด โลกสั่นคลอนราวกับฟิล์มกำลังหมุนกลับด้าน ฉันคว้าโต๊ะไว้แน่น นิ้วชาทั้งปลาย หายใจสะดุด ขณะที่พยายามบังคับจังหวะหัวใจที่เต้นถี่จนเจ็บร้าวทั่วอก

ฉันกัดฟัน ตั้งสติ แม้ร่างยังสั่นไม่หยุด แต่ภาพตรงหน้ากลับเริ่มซ้อนทับซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความทรงจำพรั่งพรูเข้ามาเป็นช็อต ๆ บางช็อตคมกริบจนบาดใจ บางช็อตพร่าเลือนเหมือนฝันร้ายที่เคยลืมไปนาน

สมองบังคับให้ฉันมองทุกภาพจนขาไร้แรง ทรุดลงกับพื้น หัวใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง มือไขว่คว้าโต๊ะไว้ไม่ทัน โลกหมุนคว้างราวกับกำลังถูกดูดเข้าไปในฟิล์มที่ไม่มีวันสิ้นสุด

และแล้ว

แกร่ก!  ประตูดังสนั่น ก่อนมันจะถูกผลักเปิดออกอย่างช้า ๆ

ในลานสายตาพร่ามัว ฉันเห็นเพียงเงาร่างสูงยืนอยู่ตรงกรอบประตู

หัวใจฉันแทบหยุดเต้น ลมหายใจแข็งค้าง ทุกสิ่งในห้องเหมือนถูกกดปุ่มหยุด

“ใครอยู่ตรงนั้น…?”

คำถามของฉันสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบ…

ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงทันที.