บทที่3.คำเชิญในเงาไฟ

เที่ยงตรงเป๊ะตามนัด

ฉันในสูทเข้ารูปสีเข้มแนบลำตัว กางเกงขายาวรีดกลีบคม รองเท้าหนังสีดำขัดจนเงาวับ  ทุกอย่างดูเรียบร้อย สมบูรณ์แบบในแบบมืออาชีพ

ทว่าในอกกลับเต็มไปด้วยจังหวะหัวใจที่เต้นถี่ แผ่วเบาราวระลอกคลื่นใต้น้ำ ซึ่งฉันพยายามซ่อนมันไว้หลังดวงตากลมโตที่ไม่สั่นไหว

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ นิ้วแตะกระเป๋ากล้องคาดลำตัว  พลังใจค่อย ๆ แทรกซึมขึ้นมาพร้อมลมหายใจ กับความเชื่อมั่นที่เอ่อล้นในอก

เบื้องหน้า คือโรงแรมสูงระฟ้าริมแม่น้ำเจ้าพระยา กระจกใสสะท้อนแสงเที่ยงวันระยิบระยับเหมือนแผ่นฟิล์มต้องแดด

ประตูหมุนค่อย ๆ เปิดรับผู้มาเยือน

ฉันก้าวเข้าไปด้วยความมั่นใจ ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศพัดผ่านผิวหน้า กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ปนกลิ่นกาแฟลอยคลุ้งในโถงหินอ่อนใต้แสงคริสตัลที่ระย้าส่องพร่างเหนือศีรษะ

ป้าย “Gala – StrideX International Co., Ltd.” ตั้งเด่นอยู่บริเวณจุดคัดกรอง ตัวอักษรเรียบหรูสะท้อนแสงไฟในโถงกว้าง

เจ้าหน้าที่ในสูทเข้มเงยหน้าจากแท็บเล็ตขึ้นมามอง

“คุณคือช่างภาพของงานวันนี้ใช่ไหมครับ?”

น้ำเสียงเรียบ สุภาพ แต่แฝงความระวังอยู่ในที

ฉันพยักหน้า แล้วยื่นบัตรให้ตรวจ

“ค่ะ... ลิลิน โฮชิคาวะ”

เขามองรายชื่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า

“เจอแล้วครับ คุณลิลิน… งานจัดที่ชั้นห้าสิบ ลิฟต์ฝั่งซ้ายมือครับ”

เขายื่นบัตรแขวนคืนมาพร้อมคำเตือนเสียงเคร่ง

“อย่าเข้าใกล้โซน VIP นะครับ แขกผู้บริหารเริ่มทยอยขึ้นไปแล้ว”

“รับทราบค่ะ” ฉันยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

จากนั้นก้าวไปยังลิฟต์กระจกใส ตามท่าทางเชิญของพนักงาน

ภายในเงียบสงัด มีเพียงเสียงกลไกเหล็กขยับอย่างนุ่มนวล ตัวเลขบนแผงไฟค่อย ๆ เพิ่มขึ้น  12… 24… 37…

หัวใจฉันเต้นตามจังหวะตัวเลขที่ไต่สูงขึ้น

50  ติ้ง!

ประตูลิฟต์เปิดออก ลมอุ่นจากภายนอกพัดมาปะทะใบหน้า กลิ่นหอมของดอกไม้สดปนเสียงเครื่องเสียงที่กำลังทดสอบแผ่ว ๆ ลอยเข้ามา

เบื้องหน้า คือโลกอีกใบ  รูฟท็อปหรูริมแม่น้ำ ที่กำลังจะกลายเป็นเวทีของวันนี้  และฉัน… คือสายตาที่จะเก็บมันไว้ทั้งหมด

…

เวลาผ่านไปไม่นาน ฉันเดินสำรวจพื้นที่งาน หามุมแสงและฉาก พลางกวาดสายตาไปรอบบริเวณ

ก้าวออกไปยังโซนชมวิว ลมเย็นบนตึกสูงพัดผ่าน ผมฉันพลิ้วตามแรงลม

พลัน สายตาสะดุด  ชายคนหนึ่งยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของโซน

เขาเด่นสง่า ราวกับรูปสลักที่เกิดจากแสงแดด เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาสะท้อนแสงจนแทบแสบตา เส้นผมสีเข้มพลิ้วตามลมอย่างแผ่วเบา

เขาดูสงบนิ่งแต่ทรงพลัง จนเวลารอบตัวเหมือนชะลอลง

หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นอย่างไร้เหตุผล นิ้วเรียวยกกล้องขึ้นแนบตาโดยสัญชาตญาณ  โลกทั้งใบเหลือเพียงเขากับแสง

เพียงเสี้ยววินาที... เขาเอียงหน้าเล็กน้อย มุมแสงตกกระทบพอดี

นิ้วเรียวของฉันกดชัตเตอร์

แชะ!

เสียงเดียวดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ

ภาพนั้นถูกตรึงไว้ในเฟรม

ฉันมองผ่านกรอบสี่เหลี่ยมเล็กบนมือ มันสะท้อนบางสิ่งในชาย คนนั้น  อิสระ  ความกว้างไกล ความสุข แม้กระทั่งความโดดเดี่ยว

…

แสงอาทิตย์เริ่มอ่อนแรง ทาบสะท้อนบนพื้นไม้และราวกระจกของรูฟท็อป แขกผู้มาเยือนในชุดราตรียาวระยับและสูทเข้ารูปทยอยกันเข้ามา เครื่องประดับแต่ละชิ้นสะท้อนประกายวับวาวใต้แสงสุดท้ายของวัน

โซน VIP ถูกจัดไว้ติดราวระเบียงริมสุดของรูฟท็อป  พื้นที่ต้องห้ามที่เจ้าหน้าที่ทุกคนถูกกำชับไม่ให้เข้าใกล้

แขกพิเศษบางคนยืนชมวิวแม่น้ำ บางคนพูดคุยกันอย่างเงียบสงบ ด้วยเลนส์ 35 มม. ของฉัน ทุกการเคลื่อนไหว รอยยิ้ม และท่วงท่าของแขก VIP ถูกเก็บไว้ในเฟรมอย่างลงตัว

ด้านหนึ่งของรูฟท็อป มีเวทีหรูหราตั้งอยู่ เวทีหันเข้าหาแม่น้ำและเส้นขอบฟ้าเมือง ที่ยกพื้นสูงเพียงพอให้ทุกคนมองเห็นกิจกรรมได้อย่างชัดเจน

จนกระทั่งเสียงไวโอลินแผ่วลง

ชายในสูทขาวถือไมค์ขึ้นประกาศผ่านลำโพง

“ขอเชิญ ประธานบริษัท ผู้มีวิสัยทัศน์ก้าวไกล มองโลกด้วยความแตกต่าง... คุณ อารัญ ฟอร์ด”

เสียงปรบมือก้องสะท้อนทั่วรูฟท็อป ทุกสายตาหันไปยังเวที เขายืนสง่าอยู่ตรงนั้น แสงอาทิตย์อัสดงตกกระทบสูทเรียบหรู ทำให้เส้นสายร่างเด่นชัดขึ้นในฉาก  น้ำเสียงเข้มลึกของเขาดังขึ้น ดึงความสนใจของทุกคนไว้ได้หมด

“ขอขอบคุณแขกผู้มีเกียรติทุกท่านที่มาร่วมงานครบรอบ 25 ปีของบริษัทเรา”

อารัญยกยิ้ม เผยฟันเรียงตัวขาว ดวงตาคมกวาดมองไปรอบ ๆ พื้นที่จัดงาน ก่อนเลื่อนมาหยุดตรงที่หน้ากล้อง

“บริษัทของเรา พร้อมมองโลกอย่างแตกต่าง และเชื่อว่ามุมมองของทุกคนเต็มไปด้วยจินตนาการที่งดงามเกินจริง”

แชะ แชะ แชะ

ฉันรัวชัตเตอร์ จับทุกจังหวะ ทุกการเคลื่อนไหวของเขาอย่างแม่นยำ ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงไวโอลินที่กลับมาโอบล้อมรอบตัว

ฉันถ่ายเก็บทั้งภาพและบรรยากาศสุดหรู เพื่อให้สมกับงานครบรอบ 25 ปี  งานใหญ่ที่กำลังจะกลายเป็นข่าวในแวดวงไฮโซและธุรกิจ

..

ในขณะที่ฉันกำลังเพลิดเพลินกับงานนี้อย่างเต็มที่  จังหวะที่ฉันลดกล้องแล้วหมุนฟิล์ม น้ำเสียงเรียบหรูแต่แฝงความเย้ยหยันเรียกให้ฉันเงยหน้า

“ยินดีด้วยนะ งานนี้คงเป็นโชคชะตาเลือกเธอจริง ๆ ถึงได้ตกอยู่ในมือแบบนี้”

ฉันจำเธอได้ทันที  เธอ นักข่าวคนดังที่เดินสวนกันเมื่ออาทิตย์ก่อน

ฉันมองเธอตรงหน้า ดวงตาของเธอสอดส่องทุกมุมของงาน ราวกับกำลังสอดแนมข้อมูลเบื้องหลัง CEO แขก VIP หรือเรื่องลับที่คนทั่วไปไม่อาจเข้าถึง

ฉันตอบเพียงเสียงเรียบ

“ค่ะ… ขอบคุณค่ะ”

ดวงตาเย้ยหยันของเธอกลับมาจ้องมาที่ฉัน ก่อนทิ้งประโยคท้าย

“ขอให้สนุกกับงาน”

คำพูดสุภาพ… แต่แววตาและท่าทางกลับบอกอีกอย่าง

ฉันมองตามแผ่นหลังยืดตรงในชุดราตรีสีน้ำเงินระยับสะท้อนแสงไฟ  ด้วยสายตาแหลมคมของช่างภาพ

เพราะรู้ดีว่า… นักข่าวคนนี้ไม่ใช่แขกธรรมดา

แล้วหล่อน… มาที่นี่ทำไม?