รอจนรากแก้วงอก

ครับ!!!

ตอนนี้ผมนั่งรอเธอมาสี่ชั่วโมงแล้ว!! ฟังไม่ผิด! สี่! ชั่วโมง!! คุณเธอบอกผมว่ามีเรียนเก้าโมง ให้เอารถมาส่งตอนแปดโมง ผมขับรถมาจอดหน้าคอนโดเธอแปดโมงตรงเป๊ะ ตอนนี้แม่งจะเที่ยงอยู่แล้ว!

ผมว่ามันทะแม่งๆ

ผมเคลียร์บัญชีที่ผับเสร็จหกโมงเช้า รีบอาบน้ำแต่งตัวใหม่ กลัวเธอไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ ข้าวก็ยังไม่แตะสักเม็ด ในท้องมีแต่น้ำเมาที่มีพยาธิแหวกว่ายอยู่

ยามเดินมาแล้วเดินมาอีก เข้าไปก็ไม่ได้ ถ้าเป็นผู้หญิงกูจะกรี๊ดแล้วนะ!

เออ! ลืมไปเลย เมียไอ่คิณมันเรียนที่เดียวกับปุยฝ้ายนี่หว่า ผมรีบกดโทรหาเพื่อนสนิท จนเพื่อนมันตอบผมกลับมา ทำผมอึ้งกว่าเดิม

' มะลิบอกว่าวันนี้เรียนบ่ายสามตัวเดียว '

ผม : .........

ฉิบหายเถอะครับ ผมว่าผมโดนเด็กเล่นแล้วล่ะ!?

เขาพยายามสูดหายใจเข้าลึกลึ๊กกกก กดอารมณ์ครุกรุ่นที่กำลังปะทุในอก เตือนตัวเองในใจว่า น้องเขาแค่อยากจะแกล้งเล่นๆ เบาๆ เท่านั้นเอง

แม่ง! กูว่าไม่ได้แกล้งเล่นๆแล้วแหละ เรียนบ่ายสาม บอกกูมาส่งรถแปดโมงเช้า

ผมจะทำยังไงกับเด็กคนนี้ดี?!

ผมขอเบอร์เธอจากมะลิ แล้วกดโทรออกทันที รอสายนานจนสายตัดไป ปลายนิ้วเรียวกดโทรออกซ้ำเบอร์เดิม จนปลายสายกดรับ

" โหลลลลลล " คนรับเสียงงัวเงียมาก คนโทรยังไม่ได้นอนเลยครับ

โอเค หายใจลึกๆ~

" ปุยฝ้ายคะ พี่รออยู่ข้างล่างแล้วค่ะ " เธอเงียบ ตกใจหรือหลับต่ออันนี้ไม่แน่ใจ ขออย่าให้เป็นอย่างหลังก็พอ

" รอแป๊ป เดี๋ยวลงไปค่ะ " ครับ สุดท้ายผมก็นั่งรอเธออีกหนึ่งชั่วโมง

ร่างบางระหงในชุดนักศึกษาพอดีตัว ไม่รัดติ้วหรือสั้นจนเกินไป แต่พอมาอยู่บนตัวเธอแล้ว มันดูทั้งสวยทั้งน่ารัก เอาซะคนที่สัปหงกอยู่บนรถตื่นเต็มตา แถมยังยิ้มมุมปากเบาๆ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

นิ้วเรียวบางเคาะกระจกฝั่งคนขับ ยิ้มหวานเหมือนตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด

" ขอโทษนะคะ พอดีจำตารางเรียนผิดวันอะค่ะ " กูว่าไม่ใช่ล่ะ แล้วก็แบมือขาวๆตรงหน้าผม " ขอกุญแจรถด้วยค่ะ ขอบคุณที่เอารถมาให้นะคะ " แสบ! แสบมาก!

ผมลงจากรถ หลบให้เธอขึ้นประจำคนขับและผมรีบก้าวยาวๆขึ้นไปนั่งข้างคนขับแล้วปิดประตูรถ ปึง!

ขวับ!

" ขึ้นมาทำไมคะ "

" ไปส่งพี่หน่อยสิคะ คอนโดใกล้ๆแถวนี้แหละค่ะ " เอาสิ! เธอแอบกัดฟันผมเห็น แต่ผมมันคนหน้าด้าน

ผมบอกทางไปคอนโด ซึ่งมันไม่ไกลจากที่เธออยู่หรอก ไม่กี่ไฟแดงเอง บอกเสร็จผมก็ชิ่งหลับ ขอชาร์จพลังก่อน ตอนนี้ยังคิดแก้เผ็ดเด็กข้างๆนี่ไม่ออก

เอี๊ยดดดด!

" ถึงแล้วค่ะ " ได้ยินครับ แต่ไม่ตื่น จะทำไม

" คุณลม ถึงหน้าคอนโดแล้วค่ะ! "

ผมเงียบฟังเสียงเธอ อยากรู้ว่าเธอจะทำยังไงต่อ จนผมรู้สึกว่ามีปลายนิ้วน้อยๆมาจิ้มที่แขนผม จิ้มไป พูดไป จนได้ยินเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่

จนปลายนิ้วเย็นๆมาจิ้มที่แก้มผมเบาๆ

หมับ!

" ว้าย! ปล่อยนะ! " ตกใจหมด! อยู่ดีๆเขาก็คว้าหมับที่มือฉัน!

" แกล้งพี่เหรอคะ " นี่เขาไม่ได้หลับเหรอ!?

" แกล้งอะไรคะ แล้วก็ปล่อยมือได้แล้วค่ะ หิวข้าว รีบไปเรียนด้วย " เขายิ้มมุมปาก แต่ยังไม่ปล่อยมือฉันแถมยังกำแน่นกว่าเดิมด้วย

ถามว่ากลัวไหม? บอกเลยว่า ไม่!

" เรียนตั้งบ่ายสามไม่ใช่เหรอคะ นี่พึ่งบ่ายโมงเอง ปะ ไปหาไรกินกัน " เดี๋ยว! เขารู้ได้ไงว่าเรียนบ่ายสาม

คนหน้ามึนหน้าด้าน บอกทางร้านข้าวก่อนถึงมหาวิทยาลัย ถ้าฉันไม่ขับรถออกมาเขาก็ไม่ยอมปล่อยมือ! เราสองคนต่างคนต่างกินข้าว ฉันไม่สน ไม่อายอะไรทั้งนั้น เพราะ กูหิวจริงจัง! ส่วนเขาค่อยๆเล็มข้าวในจาน ตักเข้าปากแบบชิวๆจนกินเวลามาถึงบ่ายสองครึ่ง

" รัานนี้ใกล้มอ ไม่ต้องวนรถไปส่งพี่หรอก เดี๋ยวจะกลับมาเรียนไม่ทันนะคะ เดี๋ยวพี่ไปส่งดีกว่า เรียนเสร็จพี่มารับ " นั่นไง! กูว่าละ

ฉันก้มดูนาฬิกาข้อมือสลับกับหน้าเขา เอาว่ะ! ครั้งนี้ยอมไปก่อนก็ได้ อย่าหวังว่าจะมีครั้งหน้า

" ก็ได้ค่ะ " สุดท้ายเค้าก็ขับรถฉันมาส่งฉันไปเรียน

" เรียนเสร็จโทรมานะคะ พี่จะมารับ " ฉันไม่ตอบ รีบลงจากรถแล้วปิดประใส่หน้า แต่ก็ต้องปิดเบาๆ ไม่ได้! เดี๋ยวรถพัง! เสียดายเงินซ่อมอีก!

ขาเรียวยาวสวมรองเท้าผ้าใบก้าวเดินฉับๆเข้าคณะอย่างเร่งรีบ จนคนมองหลังยิ้มตาม

หึ ทีใครทีนะครับคนสวย

ร่างหนาสะบัดหัวเบาๆ ขับไล่ความง่วงออกไป โชคดีที่เมื่อกี้เขาได้จิบกาแฟไปบ้างเมื่อตอนทานข้าว หลังจากก็รีบขับรถออกไปเพื่อพักร่าง ถ้าไม่ได้นอนคราวนี้เป็นหมีแพนด้าแน่ๆ