ตอนที่2

จากการกระทำของเขามันฟันธงไม่ได้ว่าเขาคิดอะไรกับเธอ เขาอาจจะเอ็นดูเหมือนน้องสาวคนหนึ่งก็เป็นได้ หรือจะคิดเกินเลยกว่านั้นเธอก็ไม่กล้าวาดฝันไปเองอีกเหมือนกัน ด้านสาวแรกผริที่เพิ่งผ่านพ้นวัยสิบแปดมาหมาดๆ อย่างเธอ ก็ได้แต่หาถ้อยคำมาโต้เถียงเพื่อกลบเกลื่อนความเก้อเขินและพิรุธในใจเอาตัวรอดไปในแต่ละครั้งเท่านั้น

สาวน้อยคิดว้าวุ่นอยู่ในใจพลางก้าวมาตามทางเดินที่ค่อนข้างมืดพอสมควร เพราะห้องน้ำอยู่บริเวณโซนด้านหลัง ไฟถูกเปิดเอาไว้เฉพาะห้องโถงใหญ่กลางคฤหาสน์เท่านั้น และภายในบ้านหลังใหญ่ตอนนี้บรรยากาศเงียบกริบ เด็กในบ้านคงถูกเกณฑ์ไปดูแลอยู่ที่งานเลี้ยงนอกบ้านกันหมด ทว่าคีรดายังไม่ทันจะได้ผลักประตูห้องน้ำเข้าไปก็ได้ยินเสียงเรียกดังมาจากเบื้องหลัง

“ควีน”

เจ้าของชื่อขมวดคิ้วหันไปเขม้นมองฝ่าความมืดหาเจ้าของเสียง ก็เห็นร่างในเงามืดกำลังเดินตรงเข้ามาหา กระทั่งเขาก้าวมาหยุดอยู่ใกล้ๆ จนเห็นหน้ากันชัดเจนเธอถึงได้ร้องทักออกไป

“อ้าว! พอร์ช เข้ามาทำอะไรในนี้ล่ะ”

“ควีนนี่ความรู้สึกไม่ไวเลยนะ พอร์ชเดินตามมาตั้งแต่หน้าบ้านยังไม่รู้ตัวอีก”

“เดินตามควีนเข้ามา! มีอะไรเหรอ แล้วนี่เมาหรือเปล่า”

คีรดาถามอย่างไม่แน่ใจ ถึงคนที่อยู่ตรงหน้าจะดูปกติไม่ออกอาการเมาให้เห็น แต่คิดว่าเธอได้กลิ่นแอลกอฮอล์โชยมาแตะจมูก แล้วอีกอย่าง กับเด็กหนุ่มร่วมชั้นเรียนชื่อพอร์ชหรือพิรัชน์คนนี้ บอกตรงๆ ว่าเธอไม่สนิท ที่ผ่านมาคุยกันเฉพาะเรื่องเรียนและช่วงเวลาจำเป็นแค่นั้น มันก็น่าสงสัยว่าเขาจะเดินตามเธอเข้าบ้านมาทำไม

“ดื่มมานิดหน่อยเอง พอร์ชต้องการความกล้าน่ะ”

คำตอบที่ได้ยินคีรดาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเขาต้องการอะไร แต่สายตาที่เพื่อนหนุ่มร่วมห้องสมัยมัธยมใช้มองเธอมันแปลกๆ ดูหยาดเยิ้มอย่างไรชอบกล เธอจึงตัดสินใจไม่ถามต่อ และทำทีจะหลบฉากโดยการหนีเข้าไปในห้องน้ำ

“ควีนขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บหนึ่งนะ”

“เดี๋ยวสิควีน”

ไม่ทักท้วงเปล่า หนุ่มน้อยยังถือโอกาสฉวยข้อมือเล็กของคนที่จะเดินหนีเข้าห้องน้ำเอาไว้อย่างรวดเร็ว พร้อมรีบบอกเร็วรี่

“พอร์ชชอบควีน ชอบมากๆ เลยด้วย และชอบมานานแล้ว ที่ผ่านมาพอร์ชไม่กล้าบอกควีนน่ะ แต่ถ้าไม่บอกคืนนี้ก็ไม่รู้จะได้เจอควีนอีกเมื่อไร”

‘นั่นไง! นึกแล้วเชียวว่าทำไมคืนนี้มาแปลก’

หญิงสาวนิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่งกับความจริงที่ได้รู้ เพราะเขาไม่เคยแสดงท่าทีว่าชอบเธอมาก่อน พอมาได้ยินโต้งๆ แบบนี้ก็อดรู้สึกตกใจและแปลกๆ ไม่ได้ ที่สำคัญเธอไม่ได้มีความรู้สึกชอบด้วยเลยแม้แต่นิด เมื่อตั้งสติได้คีรดาก็คลี่ยิ้มแหยๆ ส่งให้ ก่อนจะหาวิธีหลบเลี่ยง

“ขอบใจนะที่ชอบควีน เอ่อ...แต่ตรงนี้มันหน้าห้องน้ำ ควีนขอเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนได้ไหม”

“ควีนจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ บอกว่าควีนรู้สึกยังไงกับพอร์ชสักนิดก็ยังดี ถ้ายังไม่ชอบตอนนี้ก็ไม่เป็นไร แต่ให้โอกาสพอร์ชได้จีบควีนบ้างได้ไหม”

พิรัชน์ยังไม่ยอมปล่อยข้อมือเล็ก ดูท่าทางแล้วจะเอาคำตอบให้ได้เสียด้วย คีรดาจึงตัดสินใจพูดออกไปตรงๆ เพื่อตัดปัญหา และเธอไม่อยากให้ความหวังใคร มั่นใจว่าความสัมพันธ์ของเธอกับพิรัชน์มันไม่มีทางพัฒนาไปได้แน่นอน

“คือ...ยังไงดีล่ะ เราคุยกันแต่ละทีไม่เคยเกินสามประโยค แล้วจู่ๆ พอร์ชก็มาบอกว่าชอบ ควีนตั้งตัวไม่ติดน่ะ แต่ถ้าพอร์ชยังยืนยันจะเอาคำตอบตอนนี้ ควีนก็บอกได้แค่ว่าเราเป็นเพื่อนกันอย่างเดิมน่ะดีที่สุดแล้ว เพราะไม่ว่าวันนี้หรือวันไหนๆ ควีนก็คงไม่ชอบพอร์ชเกินกว่าเพื่อนไปได้หรอก”

คนถูกปฏิเสธถึงกับหน้าแดงก่ำ อุตส่าห์ซดเหล้าเรียกความกล้ามาก็หลายแก้วยังรู้สึกว่าหน้ามันชาด้วยความอับอายอย่างชัดเจน แล้วโทสะกับความริษยามันก็พุ่งขึ้นหน้าตามมาอย่างห้ามไม่ได้ ทั้งอิจฉาเพื่อนร่วมชั้นอย่างเซมิรอนที่คีรดาให้ความสนิทด้วยอย่างไม่ถือตัว ทั้งผิดหวังจากคำพูดของสาวน้อยตรงหน้า มันปะปนกันไปหมด ประกอบกับเหล้าที่ดื่มเข้าไปพอสมควรทำให้พิรัชน์ถูกความลืมตัวเข้าครอบงำ

“ทำไม! เพราะควีนชอบไอ้เล็กอยู่ใช่ไหมล่ะ ไอ้เล็กมันมีดีอะไรนักหนา จีบผู้หญิงมั่วไปทั่วไม่เห็นมันจะจริงจังกับใครเลยสักคน ก็แค่หน้าตาฝรั่งกระจอกๆ ที่เห็นกันเกร่ออยู่แถวตรอกเข้าสาร มีดีก็แค่รวยอย่างเดียว แต่ผู้หญิงหน้าโง่พวกนั้นก็ยังไปหลงลมมันอยู่ได้ นี่ควีนจะยอมโง่อีกคนหรือไง”

ไม่แปลกที่เพื่อนร่วมชั้นจะเข้าใจว่าเธอกับเซมิรอนชอบกัน เพราะเซมิรอนเป็นเพื่อนผู้ชายคนเดียวที่เธอสนิทที่สุด เล่นหัวกันได้ กอดคอไปไหนมาไหนด้วยกันแบบไม่แคร์สื่อ ไม่มีคำว่าเพศมาขวางกั้นความเป็นเพื่อน และเซมิรอนกับเธอก็เป็นประเภทไม่สนโลกคล้ายๆ กัน ใครจะคิดอย่างไรก็ช่าง มีแค่เธอกับเขาที่รู้กันดีอยู่แก่ใจว่ามันไม่มีอะไรเกินกว่าเพื่อน