ตอนที่ 2 ระหว่างทาง

เจ็ดดินแดนแปดคาบสมุทรช่างกว้างใหญ่สำหรับการเดินทางของปีศาจตนน้อยตนหนึ่ง แม้นางจะอาศัยบุรุษมากตัณหาพวกนั้นเพื่อเสริมสร้างตบะ แต่เนื่องจากเพิ่งได้ร่างมนุษย์มา พลังที่เคยมีจึงลดลงไปมากโข ร่างกายของนางตอนนี้อ่อนแอเสียจนเทียบได้กับมนุษย์เพียงผู้หนึ่ง ไม่สามารถเหาะเหินเดินอากาศได้เฉกเช่นปีศาจที่มีตบะแกร่งกล้า ด้วยเหตุนี้หญิงสาวจึงได้ใช้เงินที่ขโมยมาจากจอมยุทธ์คนเมื่อวานเพื่อจ้างรถม้าเดินทางไปหั่งโจว ได้ยินมาจากพี่สาวปีศาจคนหนึ่งบอกว่าที่นั่นเป็นเมืองใหญ่ซึ่งถือเป็นแหล่งชุกชุมของปีศาจหลายเผ่า ที่แห่งนั้นมีมนุษย์กับปีศาจจะอยู่ปะปนกันจนแทบแยกไม่ออก แต่เรื่องพวกนี้คงมีแค่ปีศาจเท่านั้นที่รับรู้ เพราะหากมนุษย์รู้เรื่องเหล่านี้เข้าปีศาจคงไม่อาจอยู่อย่างสงบได้

หั่งโจวเป็นสถานที่เหมาะสำหรับปีศาจที่ไม่มีที่ไปเช่นนาง เสียนเปาเคยใฝ่ฝันอยากจะหาใครสักคนเพื่อมาบำเพ็ญคู่และอาศัยอยู่ด้วยกันไปจนแก่ ถึงจะรู้ว่าความเป็นจริงแล้วคนที่ทนไอปีศาจได้นั้นจะมีน้อยนัก แต่นางก็ยังหวังว่าในชาตินี้นางจะได้เจอคนผู้นั้นที่นางใฝ่ฝัน ว่ากันว่าหากเป็นคู่บำเพ็ญที่เหมาะสมชีวิตของทั้งคู่อาจยืนยาวไปเป็นหมื่นปี

แม้จะได้ยินมาจากปีศาจตนอื่นว่าหั่งโจวเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ไม่ไกล ทว่าการเดินทางด้วยรถม้าก็ใช้เวลาถึงสามสี่วันเศษ ทั้งยังต้องผ่านเมืองเล็กเมืองน้อยที่ไม่ค่อยจะเจริญหูเจริญตาอีก ท่ามกลางป่าสนที่เงียบสงบ เสียงล้อลากรถม้าดังมาตลอดเส้นทางเดินผ่านป่า ดรุณีน้อยซึ่งมีใบหน้างดงามกำลังนั่งชะโงกหน้าออกนอกหน้าต่างเพื่อชมทิวทัศน์ตามทางที่นางไม่เคยเห็น มือพลางแกะเมล็ดทับทิมที่เผอิญเด็ดติดมือมาจากบ้านสักหลังเข้าปาก รสชาติหวานเปรี้ยวละมุนกระจายไปทั่วปาก พอลิ้มรสจนเหลือแค่เพียงเมล็ดจืดจางจึงถ่มเมล็ดทิ้งออกทางหน้าต่างรถม้า โดยไม่ได้สนใจว่าผู้ที่ผ่านมาเห็นจะคิดเช่นไรที่เห็นสตรีมีกิริยาเช่นนี้

ทันใดนั้นเองรถม้าก็หยุดลงกะทันหัน จนคนที่นั่งอยู่ด้านในเกือบสำลักเมล็ดทับทิม นางตะโกนถามคนขับรถม้าออกไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด คิดว่าอาจเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นได้ "ตาเฒ่า เจ้าหยุดรถทำไม"

ตาแก่คนขับรถม้าได้ยินก็รีบลงมาจากที่นั่งคนคุมบังเหียน ก่อนจะรีบปรี่เข้ามาตรงข้างหน้าต่างซึ่งเจ้าของเสียงหวานเท้าคางอยู่ "แม่นาง ข้าก็แก่แล้วเดินทางนาน ๆ ก็เริ่มเหนื่อย เราหยุดพักที่นี่สักครึ่งชั่วยามได้หรือไม่"

เสียนเปามองตาแก่ที่ยิ้มแป้นให้นางอย่างจับผิด ทว่ามิพบพิรุธอันใด เมื่อเห็นทุกอย่างปกติเรียบร้อยจึงตอบกลับ "ได้"

สิ้นคำร่างบางก็รีบกระโดดลงจากรถม้าอย่างเริงร่า นางนั่งมานานก็ค่อนข้างเมื่อยเช่นกันเลยใช้โอกาสนี้ยืดเส้นยืดสายเสียเลย "ท่านรอข้าอยู่ตรงนี้นะ ข้าจะไปดูว่าแถวนี้มีผลไม้ป่าหรือไม่"

"ได้ๆๆ" ตาแก่ยิ้มรับ

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเสียนเปาจึงเดินหายเข้าไปในป่าใกล้ ๆ นางเผอิญไปเห็นบ๊วยต้นใหญ่ซึ่งกำลังออกผลสุกงอม แต่ก่อนที่นางจะก้าวเข้าไปเด็ดบ๊วยลูกตรงหน้ามาชิม สองหูพลันได้ยินเสียงเคลื่อนรถม้าดังขึ้นจากด้านหลัง ร่างบางสังหรณ์ใจแปลก ๆ จึงรีบหันกลับไปดูยังทิศทางที่ตนจากมา แต่พอเดินมาถึงตรงที่ที่เคยบอกให้ตาเฒ่ารอกลับมีเพียงความว่างเปล่า ไกลออกไปเห็นเพียงเงาของรถม้าที่คุ้นตากำลังเคลื่อนตัวห่างออกไป

"ไอ้แก่นี่!"

ร่างบางสบถอย่างหัวเสียพร้อมรีบวิ่งตามรถม้าอย่างไม่ห่วงสวย เสียงที่ตะโกนออกมาเต็มไปด้วยโทสะ "ตาแก่เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้! ข้าจ่ายเงินจ้างเจ้ามานะ!"

เมื่อได้ยินเสียงหวานตะโกนตามหลังมา ตาแก่คนขับรถม้าจึงชะโงกหน้ามองกลับมายังด้านหลัง ก่อนจะเบ๋ปากให้หญิงสาวพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงไร้ความรู้สึกผิด "ข้าก็ขับมาส่งตามเงินที่เจ้าให้มาอันน้อยนิดนั่นแหละ หลังจากนี้เจ้าก็เอาตัวรอดเองแล้วกันนะสาวน้อย" ยังไม่พอไอ้แก่นั่นยังทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มกวนประสาท ก่อนที่เขาจะหันกลับไปบังคับรถม้าโดยไม่สนใจคนที่วิ่งตาม

หญิงหยุดวิ่งเพราะเริ่มเหนื่อย ใบหน้าเปียกปอนไปด้วยเหงื่อเริ่มดูไม่ได้ "หน็อย...ไอ้แก่ อย่าให้ข้าจับเจ้าได้นะ!" นางตะโกนตามหลังรถม้าแต่สุดท้ายกลับได้ยินเสียงหัวเราะสะใจตอบกลับมา

"วิ่งให้ทันรถม้าก่อนเถอะ ฮ่าๆๆ "

"ไอ้...!" ไม่รู้ว่าควรจะด่าตาแก่เหลี่ยมจัดนี้ด้วยคำไหนดี หญิงสาวจึงทำได้เพียงกระทืบเท้าอย่างหงุดหงิดเพื่อระบายความแค้น ทำได้เพียงมองตามรถม้าหายลับไปต่อหน้าต่อตา

รอข้าก่อนเถอะ ข้าจะกลับมาแก้แค้นเจ้า!

หญิงสาวเดินไปตามเส้นทางจนล่วงเข้ายามพลบค่ำ ทว่ายังไม่มีวี่แววว่าปลายทางข้างหน้าจะพ้นจากป่าเสียที หญิงสาวได้แต่คิด หรือว่าคืนนี้นางต้องนอนอยู่กลางป่าอีกแล้ว

ในระหว่างที่กำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอยู่นั้นเองพลันมีเสียงล้อลากดังมาจากด้านหลัง ร่างบางหันกลับไปจึงเห็นว่าไกลออกไปมีขบวนรถม้าของกลุ่มชายฉกรรจ์กำลังมุ่งตรงมา

กลุ่มชายฉกรรจ์พวกนั้นมีประมาณสี่ถึงห้าคน แต่ละคนรูปร่างเต็มไปด้วยหมัดกล้าม ชายที่นั่งอยู่ตรงคุมบังเหียนรถม้าดูท่าน่าจะเป็นลูกพี่ใหญ่ เพราะแต่ละคนต่างมีสีหน้าประจบสอพลอยามที่พูดคุยกับคนผู้นั้น ครั้นกลุ่มชายฉกรรจ์เห็นนางซึ่งเดินอยู่เพียงลำพังในป่า รถม้าที่ใกล้เข้ามาก็ชะลอก่อนจะหยุดลงด้านข้างคนตัวน้อย คนพวกนั้นทั้งหมดมองเสียนเปาตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อสำรวจ แล้วหันไปสบตากับสหายที่เหลืออย่างรู้ความนัย

จู่ ๆ ชายหน้าบากผู้หนึ่งก็เป็นคนเอ่ย "แม่นางน้อย เจ้ามาเดินทำอะไรคนเดียวที่นี่" ขณะเอ่ยชายผู้นั้นก็ไม่พลาดที่จะใช้สายตาโลมเลียมองนางอย่างเปิดเผย

เสียนเปาเหมือนจะคิดอะไรดี ๆ ขึ้นได้จึงรีบเอ่ยเสียงหวานทรงเสน่ห์ พร้อมทั้งตีสีหน้าน่าสงสารกลับไป "ข้าจ้างคนขับรถม้าให้ไปส่งข้าที่เมืองข้างหน้า แต่เขากลับทิ้งข้าไว้กลางทางเสียได้ พี่ชาย...ตอนนี้ข้าเจ็บขาไปหมดเลยเจ้าค่ะ" พูดพลางก็บีบน้ำตา แต่ว่าเหมือนจะมีอยู่คนหนึ่งที่ไม่หลงกลมารยาของนาง

หวังเหว่ยมองสตรีตรงหน้าใหม่อีกครั้ง สตรีธรรมดาทั่วไปหากถูกทิ้งอยู่กลางป่าเช่นนี้คงจะหัวหดร้องไห้ ทั้งยังไม่มีกะใจกล้ามาบีบน้ำตาแสดงละครต่อหน้าเขา ชายหนุ่มกลอกตามองท้องฟ้าก่อนจะเริ่มกระตุกบังเหียนม้าเพื่อมุ่งหน้าต่อไป "อย่าไปสนใจนาง พวกเราไป"

เสียนเปาได้ยินถึงกับตกตะลึง ถึงกับมีคนกล้าเมินนางได้เชียวหรือ! ร่างบางเงยหน้ามองสำรวจชายที่อยู่บนรถม้าอีกครั้งอย่างตั้งใจ รูปร่างของชายผู้นั้นเต็มไปด้วยกำลังมหาศาล ยามสบกับแววตาที่ดูรู้ทันทุกอย่างทำเอานางไม่ค่อยมั่นใจ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหน้าตาเป็นเช่นไร เพราะเขาใช้ผ้าปิดบังใบหน้าไว้ราวกับเพิ่งไปขโมยสิ่งใดมา เหลือให้เห็นเพียงแค่ดวงตาคมกริบคู่นั้น

หญิงสาวเริ่มดึงสติกลับมาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร "พี่ชาย ท่านก็จะทิ้งข้าไปอีกคนหรือเจ้าคะ" ชายฉกรรจ์คนอื่น ๆ ที่เห็นท่าทางน่าสงสารของนางมีแต่ต้องอ่อนใจ ชายฉกรรจ์หนึ่งในนั้นจึงพูดขึ้นมา

"พี่ใหญ่ เราจะทิ้งนางไว้กลางป่าจริงหรือ" แม้คำพูดจะเหมือนมีเมตตา แต่สายตาที่มองมายังร่างอรชร ถึงเป็นคนโง่ก็ดูออกว่าเขากำลังคิดจะจับนางกินเข้าไปทั้งตัว แต่เสียนเปามิได้เกรงกลัว นางที่เจอพวกลุ่มหลงในราคะมาตั้งแต่ได้ร่างมนุษย์จะต้องกลัวคนพวกนี้ไปไย

ชายฉกรรจ์อีกคนเอ่ยเสริม "จริงด้วยพี่ใหญ่ นางเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว อยู่กลางป่ามีแต่จะเป็นอันตราย"

อยู่กับพวกเจ้านั่นแหละที่อันตราย! หวังเหว่ยคิดพลางมองลูกน้องอย่างรู้ทัน เขาเหลือบมองหญิงสาวอีกครั้ง ก่อนจะตอบรับออกไป "ตามใจ"

กลุ่มชายฉกรรจ์ที่เหลือเมื่อได้ยินต่างดีใจกันยกใหญ่ ชายฉกรรจ์หน้าบากคนเดิมพูดกับสาวน้อย "มา ๆ แม่นางน้อย เดี๋ยวจากนี้พวกข้าจะดูแลเจ้าเอง"

ดรุณีได้ยินก็ยิ้มน่ารักให้จนดวงตาโค้งเป็นรูปดอกท้อ แต่เมื่อเห็นว่าคนที่คุมบังเหียนรถม้าเหมือนจะไม่รั้งรอให้นางขึ้นไปนั่ง ราวกับจะให้นางเดินเท้าไปพร้อมกับชายฉกรรจ์พวกนี้ จึงแสร้งทำหน้าหงอย "ข้าเจ็บเท้าจังเจ้าค่ะ"

หวังเหว่ยได้ยินถึงกับตวัดสายตามองนาง ส่วนกลุ่มชายฉกรรจ์ก็มองหน้ากันอย่างไปต่อไม่ถูก เพราะพวกเขาไม่มีความกล้าพอที่จะขอให้พี่ใหญ่ของตนเป็นคนขับรถม้าให้หญิงสาว แต่เมื่อเห็นสีหน้าน่าสงสารของนางก็ทำเอาชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งทำใจกล้าเอ่ยออกมา "เอ่อ...พี่ใหญ่ ให้นางขึ้นไปนั่งบนรถม้ากับท่านได้หรือไม่"

ดวงตาของหวังเหว่ยทอประกายดุดันอยู่ครู่หนึ่ง ทำเอากลุ่มชายฉกรรจ์ที่เหลือเห็นแล้วรู้สึกใจหาย หวังเหว่ยใช้สายตาคู่นั้นจ้องร่างบาง แต่นางกลับไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านแต่อย่างใด สุดท้ายชายหนุ่มจึงทำได้แค่ถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด "อืม"

ดรุณีน้อยรีบยิ้มแป้นก่อนจะปีนขึ้นรถม้าในทันที ทางท่าเจ็บขาเมื่อครู่นี้หายไปเป็นปลิดทิ้ง