ซ่อนแอบ

สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของคุณหญิงรสรินจ้องมองทะลุเข้าไปในห้องนอน เธอไล่สายตาตั้งแต่อกแกร่งที่ยังมีรอยเล็บจางๆ ของอัคร ไปจนถึงนิรินที่นั่งก้มหน้ากอดสาบเสื้อคลุมแน่นอยู่บนเตียง กลิ่นคาวกามที่ยังจางไม่หายทำให้คุณหญิงย่าเหยียดริมฝีปากอย่างจับผิด

​"ยัยหนูนินมาทำอะไรในห้องนอนลูกแต่เช้าแบบนี้เหรอตาอัคร แล้วทำไมสภาพดูไม่ได้แบบนั้น"

​คุณอัครยืนนิ่งหน้าตายังคงเรียบเฉยตามสไตล์ประธานจอมโหด เขาบังเงาตัวเองทับร่างฉันไว้เพื่อไม่ให้ผู้เป็นแม่เห็นรอยแดงที่คอชัดไปกว่านี้

​"นินเขาเข้ามาตามผมไปทานข้าวครับแม่ พอดีประตูมันล็อกเขาเลยเคาะเรียกจนผมรำคาญ เลยเปิดให้เข้ามาบ่นในนี้" คุณอัครแถสดๆ ด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท "ส่วนที่ดูเพลียๆ... สงสัยนินเขาคงไม่ได้นอนทั้งคืนเพราะรอตาเตชินทร์กลับบ้านมั้งครับ"

​"งั้นเหรอ?" คุณหญิงย่าก้าวเข้ามาในห้องหนึ่งก้าว "แล้วทำไมลูกต้องล็อกประตูแน่นหนาขนาดนั้น แถมตาเตรู้หรือยังว่าแฟนตัวเองมานั่งอยู่ในห้องพ่อในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยแบบนี้"

​ฉันใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ในขณะที่มือหนาของใครบางคนที่อยู่ใต้เตียงเริ่มซุกซน

​เตชินท์ที่แอบอยู่ข้างล่าง แกล้งใช้นิ้วเรียวยาวสะกิดที่ข้อเท้าของฉันเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาลูบไล้ที่น่องขาอย่างหยอกล้อ เขาตั้งใจจะแกล้งให้ฉันหลุดเสียงครางออกมาต่อหน้าคุณหญิงย่า

​"อ๊ะ!" ฉันสะดุ้งตัวโยนจนเตียงสั่น

​"เป็นอะไรนิน" คุณหญิงย่าถามเสียงเข้ม

​"ปะ... เปล่าค่ะนินแค่... มดกัดค่ะคุณท่าน มดในห้องแดดดี้ดุมากเลยค่ะ" ฉันกัดฟันตอบ พลางพยายามหดขาหนีสัมผัสเร่าร้อนจากใต้เตียง แต่เตชินท์กลับยิ่งแกล้งหนักขึ้นด้วยการใช้ลิ้นเลียที่ข้อเท้าฉันเบาๆ

​คุณอัครเห็นท่าไม่ดี เขาตัดสินใจเดินเข้าไปขวางทางแม่ไว้ "แม่ครับ ผมมีประชุมเช้า ถ้านินไม่มีอะไรแล้วก็น่าจะออกไปได้แล้ว... นิน ออกไปสิ"

​คุณอัครส่งสายตาเป็นสัญญาณให้ฉันรีบหนี แต่ทว่า... มือถือของเตชินท์ที่อยู่ใต้เตียงกลับสั่นครืดคราดขึ้นมาพอดิบพอดี

​ครืด... ครืด...

​"เสียงอะไร?" คุณหญิงย่าชะงัก สายตาจ้องเขม็งไปที่ใต้เตียงกว้าง "ตาอัคร... ลูกซ่อนใครไว้ใต้เตียงหรือเปล่า?"

​หัวใจฉันแทบหยุดเต้น คุณอัครหน้าถอดสีเป็นครั้งแรกในชีวิต ถ้าคุณหญิงย่าก้มลงไปมองแล้วเจอหลานชายตัวเองนอนเปลือยอยู่ใต้เตียงพร้อมคลิปเสียงสวาท... บ้านแตกแน่

​"แม่ครับ! อย่า..."

​คุณอัครพยายามจะห้าม แต่คุณหญิงย่ากลับก้มตัวลงไปหมายจะเลิกชายผ้าปูเตียงขึ้นดูทันที

กึก

​มือเหี่ยวย่นแต่ทรงพลังของคุณหญิงรสรินคว้าชายผ้าปูเตียงไว้มั่น เตรียมจะเลิกขึ้นดูเสียงปริศนาที่ดังสั่นอยู่ข้างล่าง หัวใจของฉันเต้นรัวจนแทบจะระเบิดออกมา วินาทีนั้นฉันรู้ดีว่าถ้าปล่อยให้ท่านเห็นเตชินท์ในสภาพเปลือยเปล่าใต้เตียงพ่อตัวเอง ทุกอย่างพังแน่

​"อุ๊ย คุณท่านคะ... ช่วยนินด้วยค่ะ"

​ฉันแสร้งร้องออกมาเสียงดังพลางแกล้งทำท่าจะล้มพับลงจากเตียง ร่างกายที่กึ่งเปลือยภายใต้เสื้อคลุมถลาลงไปกองกับพื้นต่อหน้าคุณหญิงย่าพอดิบพอดี เสื้อคลุมซาตินตัวบางแกล้งเลื่อนหลุดจากไหล่ เผยให้เห็นรอยจูบสีกุหลาบเข้มที่ซอกคอและเนินอกแบบเต็มตา

​"ว้าย! ยัยหนูนิน เป็นอะไรไปลูก" คุณหญิงย่าชะงักมือจากผ้าปูเตียงแล้วรีบเข้ามาประคองฉันแทน

​"นิน... นินหน้ามืดค่ะ สงสัยเพราะไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เมื่อวาน" ฉันตีหน้าเศร้าหยาดเยิ้ม พลางเหลือบตาไปมองคุณอัครที่ยืนลุ้นจนหน้าซีด "แดดดี้คะ... นินขอโทษที่มาทำให้วุ่นวาย"

​คุณหญิงย่าจ้องมองรอยแดงบนตัวฉันด้วยสายตาตื่นตะลึง "นี่มัน... รอยพวกนี้มันอะไรกัน ทำไมมันเยอะขนาดนี้!"

​คุณอัครรีบคว้าโอกาสทองนี้ทันที เขาเดินเข้ามาอุ้มฉันขึ้นจากพื้นด้วยท่าทางหวงแหน "แม่ครับ... นินเขาโดนแมลงในห้องนี้กัดน่ะครับ ผมบอกแล้วว่าห้องนี้ไม่ได้ทำความสะอาดนาน นินไปพักที่ห้องตัวเองเถอะ เดี๋ยวฉันให้คนเอาอาหารไปส่ง"

​"แต่แม่ว่ารอยนี่มันเหมือน..."

​"แม่ครับ เรื่องด่วนที่แม่จะคุยคือเรื่องบริษัทไม่ใช่เหรอครับ? ไปคุยที่ห้องทำงานเถอะครับ เดี๋ยวผมตามไป" คุณอัครตัดบทเสียงแข็ง พลางส่งสายตาดุจัดเป็นเชิงไล่ให้ฉันรีบออกไป

​คุณหญิงย่าขมวดคิ้วสลับมองฉันกับลูกชายอย่างไม่วางใจ แต่สุดท้ายท่านก็ยอมเดินออกจากห้องไปพร้อมกับคุณอัครที่เดินไปส่งถึงประตู พอสิ้นเสียงฝีเท้าและเสียงปิดประตูลงกลอนอีกรอบ...

​พรึบ

​เตชินท์คลานออกมาจากใต้เตียงในสภาพเนื้อตัวมอมแมมแต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มวิปริต เขาปัดฝุ่นออกจากตัวพลางจ้องมองมาที่ฉันที่ยังนั่งหอบอยู่บนเตียง

​"เก่งมากครับนิน... เล่นละครเก่งจนผมเกือบจะตบมือให้ใต้เตียงเลย"

​เขากระโดดขึ้นมาบนเตียง คว้าร่างฉันเข้าไปกอดจูบอย่างบ้าคลั่งทันที "เมื่อกี้ตอนคุณหญิงย่าจะเปิดผ้าห่ม... ผมล่ะอยากจะกระชากขาคุณลงไปทำข้างล่างนั่นจริงๆ เลย"

​"คนบ้านินหัวใจจะวายตายอยู่แล้วนะเต" ฉันตีอกเขาเบาๆ

​"ตายในหน้าที่มันก็น่าสนุกดีออกครับ..." เตชินท์กระซิบพลางใช้ลิ้นเลียรอยจูบของคุณอัครที่ซอกคอฉันอย่างจงใจจะลบมันออกด้วยรอยของเขาเอง "ในเมื่อคุณช่วยผมไว้... งั้นผมต้องให้รางวัลคุณอย่างหนักเลยนะนิน"

​เตชินท์เริ่มซุกไซ้ลงไปที่จุดอ่อนไหวอีกครั้ง โดยไม่สนว่าพ่อของเขาอาจจะกลับเข้ามาตอนไหน หรือคุณหญิงย่าจะยังเดินอยู่แถวหน้าห้องหรือไม่!