ความกดดัน#2

เมื่อปรางค์แก้วแต่งตัวเสร็จ เธอมองตัวเองในกระจกสักพัก สะท้อนให้เห็นใบหน้าที่ดูสงบ

 แต่มุมปากที่เบาลงเผยถึงความเครียดและเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ลึกๆ

 ความงดงามจากภายนอกไม่อาจบดบังความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความระมัดระวังในตัวเธอ

 ขณะนั้น มือของเธอพยายามจับผมไว้ให้เรียบร้อย แต่มือที่สั่นนิดๆ

 เป็นสัญญาณของการควบคุมตัวเองอยู่ในระดับที่ยากจะเข้าใจ

ชีวิตที่เคยเต็มไปด้วยการวางแผน และทุกอย่างที่เคยมีระเบียบ 

ดูเหมือนจะพังทลายไปในพริบตา 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากข้างนอก ร่างของปรางค์แก้วสดุ้งตื่นจากภวังค์

"ปรางค์คุณแต่งตัวเสร็จหรือยัง" คำถามจากคามินดังมา ทำให้เธอต้องรวบความรู้สึกของตัวเอง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ และตอบกลับไป

"ค่ะ... เสร็จแล้ว"

ประตูห้องถูกเปิดออกมาพร้อมๆ กับภาพของคามินในชุดทำงานที่เข้ากันอย่างไร้ข้อสงสัย เมื่อคืนเขาคงไปนอนอีกห้อง

 ท่าทีที่คงจะชินกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำ ดวงตาคมยังคงไร้อารมณ์ เหมือนทุกๆวัน

กระทั่งการตั้งคำถามดูเหมือนเป็นเพียงกิจวัตรหนึ่งที่เขาทำกับทุกคน

ปรางค์แก้วต้องเดินออกไปจากห้องนั้น มุ่งหน้าไปยังห้องโถง เพื่อลงไปพบกับคามิน

"คุณจะเอาอะไรเป็นอาหารเช้าค่ะ" คำถามของเธอออกมาเบาๆ 

ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นคำถามที่จริงใจหรือเพียงแค่พยายามไม่ให้ความเงียบปกคลุมไปทั้งหมด ช่วงนี้พ่อกับแม่ของคามินไปพักบ้านที่เชียงใหม่

"อะไรก็ได้" คามินตอบสั้นๆ เดินออกไปก่อนแล้วตามปรางค์แก้วที่ยังยืนอยู่ไม่ไกล

บรรยากาศในบ้านค่อนข้างแปลกต่างจากช่วงเวลาที่ผ่านมา

 เหมือนการแต่งงานที่เริ่มต้นมาด้วยความที่ไม่เต็มใจของเขา แต่ทุกอย่างยังคงต้องเดินหน้าต่อไป

 แม้ว่าในใจของทุกคนจะมีคำถามที่ไม่มีคำตอบ

ในขณะที่ปรางค์แก้วกำลังตั้งใจทำงานของตัวเองอย่างเงียบๆ กับความเครียดที่ยังคงเกาะกุมในใจ

 อริสา ก็เดินเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใบหน้าที่ไม่ค่อยพอใจ

"คุณคามินคะ เรื่องนี้มันไม่ถูกต้องเลยค่ะ" อริสาพูดเสียงเบา แต่รู้สึกเต็มไปด้วยความกังวล

 ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความไม่พอใจ

คามินที่กำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะหันมามอง อารมณ์ของเขายังคงเย็นชาเหมือนเดิม

 เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงที่สั้นๆ แต่เยือกเย็น "อะไร?"

อริสาทิ้งกระดาษบนโต๊ะของคามินก่อนจะอธิบายเพิ่มเติม "ปรางค์แก้วทำงานผิดค่ะ

 เราได้เอกสารที่ไม่ถูกต้อง และมันอาจทำให้โปรเจกต์เราล่าช้า ถ้าไม่ได้รับการแก้ไขทันที"

คามินมองไปที่ปรางค์แก้วที่นั่งทำงานอยู่ไม่ไกล ร่างกายเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนี้

 เธอรู้ดีว่าผิดพลาดเล็กน้อยในงานส่งผลกระทบต่อทุกคนในทีม แต่ความกดดันในตัวเธอทำให้ผิดพลาดง่ายๆ แบบนี้เกิดขึ้น

ปรางค์แก้วไม่ตอบอะไร เพียงแค่ก้มหน้าลง พยายามซ่อนความไม่สบายใจเอาไว้ 

แต่ในใจเธอกลับว้าวุ่นและรู้สึกอายที่ได้ฟังคำวิจารณ์จากอริสา

คามินมองไปที่เอกสารที่อริสานำมาวางให้เขาดู สักพักเขาก็ลุกขึ้นอย่างช้าๆ

 เดินเข้าไปหาโต๊ะที่ปรางค์แก้วนั่งอยู่ สายตาแข็งกร้าวของเขามองเธออย่างไม่แยแส ก่อนจะพูดขึ้น

"ปรางค์แก้ว" คามินพูดเสียงเรียบ "คุณต้องใส่ใจในงานของคุณมากกว่านี้ ครั้งนี้ผมถือว่าคุณยังใหม่อยู่ ครั้งต่อไปอย่าให้พลาดอีก"

การพูดนี้ทำให้ปรางค์แก้วรู้สึกเหมือนมีภาระหนักๆ มาวางทับที่อก เธอพยักหน้าเบาๆ

 ขอโทษเขาในใจ แต่คำพูดเหล่านั้นกลับไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกของเธอดีขึ้นเลย

อริสามองดูสถานการณ์ข้างๆ แล้วก็พูดขึ้นเสียงดังขึ้นอย่างไมเกรงใจปรางค์แก้วเลยสักนิด

 "คุณต้องมั่นใจในงานของคุณมากกว่านี้ การผิดพลาดแบบนี้จะทำให้บริษัทเสียหาย"

"ผมจะไม่ยอมให้ความผิดพลาดเหล่านี้ส่งผลกระทบต่อบริษัท"

 คามินพูดอีกครั้ง พร้อมกับถอนหายใจเสียงเบา ก่อนจะหันหลังและเดินไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง

ปรางค์แก้วยังคงนั่งอยู่เงียบๆ มองเขาไปไม่ออก ความรู้สึกผิดกับความอึดอัดตอกย้ำในใจของเธออย่างไม่หยุดหย่อน

บรรยากาศระหว่างทั้งคู่กลายเป็นสิ่งที่เคยเต็มไปด้วยความเงียบสนิท

 และทุกคำพูดทุกท่าทางยิ่งบีบคั้นให้ความเครียดที่แอบอยู่ภายในมากขึ้น

คามินสังเกตเห็นความเงียบที่คืบคลานเข้ามารอบๆ ตัวเขา

 เขาเห็นสีหน้าของปรางค์แก้วที่เคร่งเครียดและรู้สึกถึงการเผชิญหน้ากับความเครียดในตัวเธอ

 ร่างของอริสากำลังยืนห่างออกไปเล็กน้อย แต่แววตาที่เธอมองไปยังให้ปรางค์แก้วยิ่งตอกย้ำให้ทุกอย่างดูหนักหนาขึ้น

สายตาของคามินที่เคยเย็นชาเริ่มมีความอ่อนโยนมากขึ้น เมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติในสถานการณ์แบบนี้

เขาพยายามสงบจิตใจตัวเองที่แทบจะไม่สนใจอะไรเลยในช่วงเวลาที่ผ่านมา

"อริสา" คามินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เรียบๆ แต่มันดูแฝงไปด้วยการควบคุมสถานการณ์ เขาหันไปมองที่อริสา

 "เลิกพฤติกรรมแบบนี้เถอะ"

อริสาถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะยอมแยกตัวออกห่าง คามินหันไปหาปรางค์แก้วที่ยืนนิ่งอยู่กับอาการกดดันที่ตกค้างอยู่ในตัวเธอ

"ปรางค์แก้ว" คามินพูดเบาๆ เรียกชื่อของเธอให้รู้สึกถึงการรับฟังและใส่ใจ

 เขามองดวงตาของเธอแล้วกระแสความรู้สึกที่เย็นชาในตัวเขาค่อยๆ เลือนหายไป "งานนี้เดี๋ยวผมช่วยแก้ให้ "

คามินเดินไปที่โต๊ะทำงานอย่างไม่รีบร้อน เขาหยิบกระดาษขึ้นมาแล้วเริ่มขีดเขียนบางสิ่งลงบนกระดาษเหล่านั้น 

เสียงปากกาบนกระดาษค่อยๆ เติมเต็มอากาศ

"นี่คือการปรับงานใหม่ให้ถูกต้อง" เขาหันไปส่งกระดาษให้ปรางค์แก้ว "อาจจะไม่สะดวก แต่คุณต้องทำให้มันเสร็จภายในวันนี้"

ปรางค์แก้วยืนมองเขาไม่กี่วินาทีก่อนจะรับกระดาษมาจากเขาด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย 

ความรู้สึกขอบคุณเอ่อล้นภายในใจของเธอ แม้แต่คามินที่ดูเย็นชาและห่างเหินเช่นนี้ ก็ยอมช่วยเธอแก้ปัญหาอย่างไม่มีเงื่อนไข

"ขอบคุณค่ะ" เธอกระซิบเสียงเบา จิตใจของเธอลืมสิ่งที่หนักหน่วงอยู่ภายใน 

ใบหน้าเธอไม่อาจควบคุมได้เลยว่าจะยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ

คามินมองการกระทำของเธอแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ "ไม่ต้องขอบคุณ "

แต่เธอก็รู้ดี ว่านี่คือวิธีที่เขาได้แสดงให้เห็นว่าบางครั้งไม่ต้องมีคำพูดมากมาย

 ก็สามารถช่วยทำให้เธอรู้สึกถึงการรับรู้และความเข้าใจจากเขาได้

หลังจากที่เลิกงานเย็นนั้น เขาชวนเพื่อนๆ ไปดื่มเพื่อผ่อนคลาย

 ที่บาร์ซึ่งเต็มไปด้วยแสงไฟสีสันและเสียงดนตรีที่เร้าอารมณ์ คามินหยิบแก้วในมือขึ้นจิบเบาๆ

 ก่อนจะปล่อยให้มันวางลงบนโต๊ะ เขามองเพื่อนๆ ของเขาอย่างเงียบๆ 

แม้ว่าพวกเขากำลังสนุกสนาน แต่ภายในใจของคามินกลับรู้สึกว่างเปล่า

“แกดูเหม่อไปนะ มีอะไรหรือเปล่าวะ” ธีรศักดิ์ เพื่อนสนิทคนหนึ่งเอ่ยถาม ดวงตามองจับสังเกตสีหน้าของคามิน

คามินหัวเราะเบาๆ พอเป็นมารยาท แล้วส่ายศีรษะ “ไม่มีอะไรหรอก แค่คิดอะไรเพลินๆ น่ะ”

 เขาตอบ แต่คำพูดนั้นไม่ได้ช่วยปกปิดสายตาที่แฝงไปด้วยความกังวล

"เรื่องที่บ้านหรือเรื่องงาน" อีกรวิชญ์แซว “หรือเรื่องคนที่เพิ่งแต่งงานด้วย?”

ทุกคนรู้กันดีว่าเขากำลังเครียดจากการแต่งงานและความสัมพันธ์ที่ไม่สมบูรณ์แบบกับปรางค์แก้ว

"คามิน แกโอเคมั้ยเนี่ย" หนึ่งในเพื่อนที่รู้จักเขามานานถามด้วยความห่วงใย 

คามินดื่มเหล้าไปหนึ่งแก้วแล้วพยักหน้าช้าๆ "ก็ดี แต่มันแปลกๆ หน่อยในบางครั้ง" 

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังคงห่างเหิน ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่แก้วเหล้าแต่ไม่พูดอะไรต่อ

เพื่อนอีกคนเริ่มหยอดมุกที่เล่นจนคามินหัวเราะขึ้นมา 

มันเหมือนจะคลายความอึดอัดในห้องไปบ้าง แต่คามินก็ยังคงคิดถึงปรางค์แก้วขึ้นมา

"แกจะทำยังไงกับเรื่องนี้วะคามิน"ธีรศักดิ์ เอ่ยถามด้วยความสงสัย

คามินก้มหน้าลงไปเล็กน้อย เหมือนพยายามจัดการความคิดของตัวเองให้ลงตัว

"บางครั้งการทำตามความคาดหวังของครอบครัวมันทำให้เราลืมตัวจริงๆ ว่าเราอยากเป็นยังไงบ้างในชีวิตส่วนตัว"

 คามินพูดต่อด้วยเสียงเบา บางทีความเครียดของเขาก็สะสมมานาน เขารู้สึกว่าสิ่งนี้จะต้องดำเนินไปให้ได้เพื่อที่จะผ่านไปได้

"แต่บางครั้งการที่คนเรามีพันธะทางสังคม มันก็เป็นอะไรที่ยากจะหลีกเลี่ยง" เขากล่าวต่อ ทิ้งท้ายด้วยการยิ้มขมขื่น

ทุกคนในโต๊ะมองมาที่คามินต่างรับรู้ว่าเขากำลังเหนื่อยกับความซับซ้อนในชีวิต

 แม้ว่ามันจะฟังดูไม่มาก แต่เพื่อนๆ ก็รู้ว่าเขาคงจะเครียดอยู่ไม่น้อย

เมื่อเพื่อนๆ พูดเรื่องทั่วๆ ไป คามินกลับมาสนใจเรื่องของตัวเองอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง

 ที่ใจในห้วงความคิดของเขายังวนเวียนถึงความสัมพันธ์กับปรางค์แก้ว 

ที่แม้ภายนอกจะดูเหมือนคู่สมรสที่สมบูรณ์แบบ แต่ภายในแล้วเต็มไปด้วยความรู้สึกค้างคาใจที่ไม่รู้จะหาทางออกจากมันยังไง