รู้สึกดี#2

บรรยากาศในที่ทำงาน

เสียงเครื่องพิมพ์ดังต่อเนื่องผสมกับเสียงพูดคุยของพนักงานในแผนกช่วยเติมชีวิตชีวาให้กับวันทำงาน

 คามินเดินเข้ามาในออฟฟิศด้วยท่าทางสง่างาม ชุดสูทของเขาดูเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้ว 

ขณะที่ปรางค์แก้วกำลังก้มหน้าตรวจสอบเอกสารอยู่ที่โต๊ะเล็กมุมห้องของเธอ

ไม่นานนัก อริสา เลขาฯ ส่วนตัวของคามิน

 เดินเข้ามาด้วยสีหน้าภาคภูมิใจแต่แฝงด้วยความไม่พอใจในสายตาที่จ้องมองไปยังปรางค์แก้ว

"คุณปรางค์คะ เอกสารที่คุณส่งให้เมื่อเช้าผิดอยู่นิดหน่อย 

ฉันต้องเสียเวลาปรับแก้ให้ คงต้องละเอียดมากกว่านี้นะคะ" 

อริสาพูดด้วยน้ำเสียงแหลม และรอยยิ้มที่ไม่จริงใจ ทำให้ปรางค์แก้วชะงักไป

"ฉันจะตรวจสอบให้รอบคอบกว่านี้ ขอโทษที่ทำให้คุณลำบากค่ะ" 

ปรางค์แก้วตอบกลับไปอย่างสุภาพ พร้อมกับเก็บเอกสารขึ้นมาอ่านทบทวนทันที

อริสายืนกอดอก มองปรางค์แก้วด้วยท่าทางเยาะเย้ยเล็กน้อยก่อนที่จะเดินจากไป

ไม่นานนัก คามินเดินมาหยุดอยู่ข้างโต๊ะของปรางค์แก้ว เขามองเอกสารในมือเธอพร้อมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเงียบๆ

"ปรางค์ คุณโอเคไหม? ดูเครียดไปนะ"

ปรางค์แก้วเงยหน้าขึ้นมองเขา เธอลังเลอยู่สักพักก่อนที่จะส่ายหัวเบาๆ

"ไม่มีอะไรค่ะ ฉันกำลังแก้เอกสารที่ผิดอยู่เท่านั้นเอง"

คามินมองหน้าเธอนิ่งๆ ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปหยิบเอกสารของเธอมาดูด้วยตนเอง

"นี่ไม่ใช่ข้อผิดพลาดใหญ่ เป็นเรื่องเล็กน้อยด้วยซ้ำ" เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง "อริสาก็คงจู้จี้เกินไป"

คำพูดของเขาทำให้ปรางค์แก้วรู้สึกอุ่นใจขึ้น แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้เธอเริ่มรู้สึกถึงบางสิ่งที่คลุมเครือ

                     ปรางค์แก้วเก็บกระดาษเข้าที่หลังจากคามินเดินจากไป ความคิดของเธอติดอยู่ที่คำพูดและการกระทำของอลิสา

 ทั้งท่าทางการพูดที่มักจะข่มเธอ และแววตาเยาะเย้ยที่ดูเหมือนจะซ่อนบางอย่าง

"หรือว่า... อริสาไม่ได้ต้องการแค่ตำหนิการทำงาน?" เธอคิดในใจ

ขณะเดียวกัน อริสาเดินผ่านโต๊ะของปรางค์แก้วอีกครั้ง เธอมองมาด้วยสายตาที่เหมือนรู้เรื่องบางอย่างก่อนจะยิ้มมุมปากและเดินจากไป

ปรางค์แก้วเริ่มรู้สึกว่า ท่าทางของอริสาอาจมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องหลัง... หรือเธอแค่คิดมากไปเอง?

อริสาเดินผ่านโต๊ะของปรางค์แก้วด้วยก้าวเดินที่มั่นใจ ชายกระโปรงสูทของเธอพลิ้วไหวตามจังหวะการเดินที่ดูจงใจเกินปกติ 

ก่อนที่เธอจะหยุดหันกลับมามองปรางค์แก้วในระยะห่างไม่กี่ก้าว 

ดวงตาที่มองปรางค์แก้วนั้นเต็มไปด้วยเล่ห์ลึกซึ้งราวกับคนที่รู้ความลับบางอย่าง

                    “คุณปรางค์ค่ะ งานวันนี้เป็นยังไงบ้าง? ดูยุ่งอยู่ตลอดเลยนะ” อริสาเอ่ยถาม น้ำเสียงสุภาพแต่แฝงด้วยความเจือปนของการแกล้งหยอก

ปรางค์แก้วละมือจากเอกสารเพื่อเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาของเธอพยายามตีความสิ่งที่ซ่อนอยู่ในคำพูดเหล่านั้น

 “งานไม่ยากเท่าไหร่ค่ะ แค่ยังใหม่กับระบบ” เธอตอบอย่างสุภาพ

“งั้นดีเลยค่ะ ฉันเองก็ชอบเห็นคนปรับตัวได้เร็ว… ฉันไม่อยากมาแก้งานซ้ำๆซากๆของคุณปรับตัวให้ได้เร็วนะคะ” 

อริสาหยักหน้าก่อนจะยิ้มเยาะที่มุมปากเล็กๆ

ปรางค์แก้วรู้สึกถึงความผิดปกติในคำพูดนั้น แต่ยังพยายามยิ้มตอบไปอย่างนอบน้อม

 “ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะคะ ฉันจะพยายามให้ดีที่สุดค่ะ”

อริสาเดินจากไป ทิ้งความสงสัยเอาไว้พร้อมรอยยิ้มที่ดูคล้ายกับมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ 

รอยยิ้มแบบนี้เธอคง ไม่อาจวางใจ

                      เมื่ออริสาพ้นสายตาไปแล้ว ปรางค์แก้วอดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำพูดและท่าทางของอลิสา...

ปรางค์แก้วก้มลงกลับไปทำงานที่ค้างคาอยู่ตรงหน้า แต่ในใจก็ยังคงวนเวียนอยู่กับภาพและคำพูดของอริสาที่เพิ่งเดินจากไป

 ใบหน้าที่ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่กลับแฝงไปด้วยความหมายที่ยากจะคาดเดา

 และสายตาที่ดูเหมือนจะความลับอะไรบางอย่างทำให้หัวใจของเธอสั่นระริก

เธอคิดในใจ "อริสาต้องมีอะไรมากกว่าการเป็นเลขาของคามินแน่นอน…"

สมองของเธอเริ่มตั้งคำถามกับทุกสิ่งรอบตัว โดยเฉพาะความสัมพันธ์ระหว่างคามินกับอลิสา 

ทั้งคู่ดูเหมือนจะมีบางสิ่งที่คนภายนอกอย่างเธออาจจะไม่รู้บางสิ่งที่ไม่ได้แสดงออกมา

เธอจำได้ว่าในระหว่างการประชุมหรือเวลาทำงาน ทั้งสองดูเหมือนจะมีความเข้าใจกันมากเป็นพิเศษ 

ทั้งสายตาและคำพูดที่ดูเข้ากันได้ดีเกินคำว่า "เจ้านายและลูกน้อง"

แม้เธอพยายามทำเป็นไม่สนใจ แต่ความเงียบในตัวเธอกลับหนักอึ้งขึ้นทีละนิด

 ท่ามกลางเสียงพูดคุยของพนักงานในแผนก ทุกคำพูดหรือเสียงหัวเราะกลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูก

"นี่เราเริ่มคิดมากไปเองรึเปล่า?" เธอถามตัวเองในใจเพื่อหวังจะปลอบโยนตัวเอง แต่กลับไม่ได้คำตอบใดนอกจากความเงียบ

ปรางค์แก้วพยายามเบนความสนใจไปที่เอกสารตรงหน้า สายตาจดจ้องบนตัวหนังสือแต่กลับไม่มีสิ่งใดเข้าสมอง

 หัวใจของเธอยังคงวุ่นวายด้วยความสงสัยที่ก่อตัวขึ้นทุกวินาที

                      แม้ว่าเธอจะบอกตัวเองว่าเป็นแค่ความคิดมาก แต่หัวใจกลับเต้นแรงด้วยความกังวล

 เธอสัมผัสได้ว่าอะไรบางอย่างกำลังเกิดขึ้น เบื้องหลังคำพูดและสายตาของอลิสามีอะไรบางอย่างที่เธอไม่ควรมองข้าม

ปรางค์แก้วได้แต่หวังว่า สิ่งที่เธอรู้สึกตอนนี้ มันจะเป็นเพียงความคิดฟุ้งซ่านของตัวเอง

นช่วงบ่าย หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จ 

คามินบอกปรางค์แก้วด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งว่าเขาต้องการให้เธอร่วมไปพบหุ้นส่วนทางธุรกิจคนสำคัญ 

เมื่อไปถึงสถานที่ประชุม เธอสังเกตเห็นอลิสายืนรออยู่หน้าห้องประชุม พร้อมรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์กว่าเดิม

 "คุณคามินคะสาจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้วนะคะ" อริสาพูดพร้อมสบตาปรางค์แก้ว

ปรางค์แก้วรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลในคำพูดนั้น แต่เธอเลือกที่จะสงบอารมณ์ แม้ในใจจะเต้นระส่ำ

เมื่อพวกเขาเดินเข้ามาในห้องประชุม ปรางค์แก้วแทบชะงักเมื่อสายตาเธอเหลือบไปเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยในบรรยากาศที่แปลกตา

 "พี่วิน!" เธอเอ่ยออกมาเบาๆ อย่างตกใจ

ชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มซึ่งนั่งอยู่ปลายโต๊ะหันมามอง ก่อนจะเผยรอยยิ้มกว้างออกมา

 "ปรางค์จริงๆ ด้วย ไม่ได้เจอกันตั้งนาน สบายดีไหม?" เขาถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

"พี่วินเป็นหุ้นส่วนของคุณคามินเหรอคะ?" เธอเอ่ยด้วยความแปลกใจพลางมองคามินที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาส่งสายตานิ่งๆ ตอบกลับมา

"ใช่แล้ว พี่กับคุณคามินเพิ่งเริ่มงานโปรเจกต์นี้ไม่นาน แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอรุ่นน้องคนเก่งของพี่ที่นี่" ธาวินพูดพร้อมยิ้มกว้าง

การสนทนาในห้องประชุมยังคงดำเนินไปด้วยความราบรื่น แม้ปรางค์แก้วพยายามนั่งเงียบๆ 

ไม่ให้เป็นจุดสนใจ แต่บรรยากาศกลับดูตึงเครียดในสายตาของคามิน เขาจ้องมองธาวินที่เอ่ยชวนปรางค์แก้วพูดคุยด้วยความเป็นกันเอง

"ปรางค์นี่เรียนเก่งมากสมัยมหา'ลัย เป็นคนที่น่าภูมิใจสุดๆ " ธาวินหันมาบอกคามิน

 "ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคุณคามินถึงโชคดีได้ภรรยาที่ทั้งเก่งทั้งน่ารักแบบนี้"

คำพูดของธาวินทำให้ปรางค์แก้วยิ้มแหยๆ เธอเหลือบมองคามินที่ยังคงมีสีหน้าเฉยชาและไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ

"จริงๆ คงเป็นพรหมลิขิตล่ะมั้งครับ" คามินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

 แต่สายตาของเขาจ้องมองปรางค์แก้วราวกับมีคำถามบางอย่างในใจ

หลังการประชุมจบลง ธาวินยังคงเดินตามปรางค์แก้วออกมาที่ทางเดิน 

"พี่ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอปรางค์อีก สบายดีไหม? แต่งงานไม่ยอมบอกพี่เลยนะ"

"ปรางค์กลัวว่าพี่วินยุ่งค่ะเลยไม่ได้ชวน" เธอตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ

"ถ้ามีโอกาสเราไปทานข้าวกันนะ " ธาวินพูดพร้อมส่งนามบัตรมาให้

ปรางค์แก้วรับไว้ ขอบคุณเขาเบาๆ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความกังวล 

เธอหันไปมองคามินที่ยืนอยู่ไม่ไกล เขามองมาเงียบๆ สายตาของเขาเหมือนกำลังวิเคราะห์ทุกอย่างที่เกิดขึ้น

อริสาที่ยืนอยู่ด้านหลังมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มบางๆ แต่ในดวงตาของเธอซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้อย่างลึกลับ...

ตลอดการสนทนา อริสา มีท่าทีออดอ้อนต่อคามินแบบแนบเนียน เธอแกล้งถือแฟ้มเดินเข้าไปใกล้คามิน

 และส่งสายตาที่ทำให้ปรางค์แก้วอดรู้สึกไม่สบายใจไม่ได้

 คามินเดินออกจากห้องพร้อมกับอริสา โดยปล่อยให้ปรางค์แก้วเดินตามหลัง

 ทั้งคู่พูดคุยอะไรบางอย่างกันเบาๆ และปรางค์แก้วจับไม่ได้ชัดเจน

หัวใจของเธอเริ่มสงสัยหนักขึ้นทุกที ไม่ใช่เพียงเพราะท่าทางของอริสาเท่านั้น

 แต่คามินเองก็ไม่เคยพูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเลขาคนนี้เลย

ปรางค์แก้วได้แต่บอกตัวเองให้สงบใจไว้ แต่ภาพที่เห็นเมื่อครู่นี้กลับทำให้เธอเริ่มตั้งคำถามกับสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวเธอในตอนนี้