ตอนที่ 5 อยากดูด...กาแฟจังครับ

ตอนที่ 5

อยากดูด...กาแฟจังครับ

"อ้าวพราว เป็นยังไงบ้างไม่เจอกันนานเลย"

เสียงทักของ พี่มะปราง ที่นั่งรอกาแฟอยู่หน้าร้าน ทำให้ พราว ยิ้มออกมา ด้วยนานแล้วที่เธอไม่ได้เจอกับอีกฝ่าย คาดว่ามะปรางคงจะมากับคุณหัสดิน แล้วมานั่งคุยกับแม่เธอตามประสาคนรู้จักเช่นทุกครั้ง

"สบายดีค่ะพี่ปราง ช่วงนี้อากาศร้อนเนาะ พราวก็ว่าจะไปหาซื้อผักที่ตลาดพิบูลทรัพย์ แล้วหาซื้อทุเรียนหมอนทองกินเหมือนกัน"

ช่วงนี้หน้าทุเรียน

จะมีอะไรสำราญใจไปกว่าหาทุเรียนอร่อย ๆ กิน

ซื้อในตลาดนี่แหละดีแล้ว

สั่งออนไลน์ก็มีความเสี่ยงเยอะแถมได้กินช้าอีก ทุเรียนลูกละร้อยจะให้เป็นของดีของพรีเมี่ยมนะเหรอ? มันมีที่ไหนกันเล่า

"ไปซิพราว ในตลาดตอนนี้มีหลายร้านเลยเอามาลงขาย หน้าพี่จะเป็นทุเรียนอยู่แล้วตอนนี้ กินจนคุณดินบ่นนะ"

พี่มะปรางคุยกับเธออย่างเป็นกันเองด้วยเรื่องสัพเพเหระ ด้วยเป็นคนที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก และยังซักถามเธอเกี่ยวกับเรื่องการทำงาน ซึ่งเธอก็ได้บอกไปว่าได้ลาออกจากที่เดิมแล้ว กำลังจะมาหางานแถวไทรน้อยทำ ด้วยมีบริษัทเปิดใหม่อยู่หลายที่ ที่น่าสนใจ

"ดีเหมือนกันนะป้าเนาะป้า ที่คุณหมอเชนมาเปิดคลินิกรักษาสัตว์แถวนี้ คนแถวบ้านเราก็เลยได้เอาหมาแมวมารักษาแบบสบายใจ ค่ารักษาก็ไม่แพงด้วย วันก่อนหนูพาเจ้าบิวตี้ แมวของปรางไปรักษาอาการฉี่ไม่ออก ค่ารักษาไม่ถึงพันน่ะป้า หมอคิดถูกมากเลย"

ลูกค้าคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ขณะมารอซื้อกาแฟที่แม่เธอกำลังชงให้

พี่มะปรางเลยเอ่ยสมทบ

"คุณหมอเชนเขาเก่งและใจดีจ้ะ เขารักสัตว์และรักษาสัตว์เลี้ยงทุกตัวด้วยจิตใจที่อยากจะทำจริง ๆ"

"นั่นน่ะสิพี่ปราง คุณหมอใจดีมากแถมยังหล่ออีกต่างหาก เห็นแล้วใจละลายเลย หนูว่าอยากจะเอาแมวมาที่คลินิกทุกวันเลยนะตอนนี้แต่แมวหนูหายแล้วนะสิ ก็เลยหาเรื่องมาแถวคลินิกบ่อย ๆ ว่าแต่พี่ปรางรู้ไหม หมอเชนเขามีแฟนหรือยังจ้ะ"

"ไม่แน่ใจเหมือนกันนะ เขาเป็นเพื่อนกับคุณดินก็จริง แต่พี่เองก็ไม่รู้เรื่องส่วนตัวของเขาหรอก แต่ก็คงจะมีมั้ง"

"นั่นน่ะสิ แต่หนูคิดว่าคงมีแล้วแหละ ทั้งหล่อทั้งรวยขนาดนั้น หนูแค่ขอมโนเป็นสามีแห่งชาติก็พอแล้วล่ะจ้ะ"

พราว ได้แต่นั่งฟังทั้งคู่พูดถึงคุณหมอเชน หมองวงช้าง ที่ทำให้จิตใจของเธอหวั่นไหวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ยิ่งนึกถึงสัมผัสวาบหวามจากเขา สองแก้มของเธอถึงกับแดงระเรื่อด้วยสีเลือดฝาด

บ้าจริง!!

จะต้องคิดอะไรขนาดนั้นยัยพราว!

ผู้ชายที่ต้องหล่อและแสนเพอร์เฟคขนาดนั้น เขาคงไม่มาอะไรกับเธอมากมายหรอกน่า

ยิ่งนึกถึงคำพูดของเขา

หัวใจเธอก็ยิ่งเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะขึ้นมายิ่งกว่าเดิม

'ผมจีบคุณได้ไหม? เป็นแฟนผมไหมครับ?'

เขาเอ่ยกับเธอตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน แถมยังสัมผัสตัวเธอถึงไหนต่อถึงไหน

นี่มันเป็นกิริยาของผู้ชายเจ้าชู้

อย่างแน่นอน

ถ้าไม่อยากเจ็บปวดเหมือนที่ผ่านมา เธอควรอยู่ให้ห่างจากผู้ชายที่แพรวพราวแบบเขา

น่าจะปลอดภัยกับหัวใจตัวเองที่สุด

หลังจากช่วยแม่เก็บร้านเรียบร้อยแล้ว พราว ก็จัดการธุระส่วนตัวแล้วใช้เวลาในการหาข้อมูลต่าง ๆ ของคุณหมองวงช้าง

เชน จิระภักดิ์สกุล

สัตวแพทย์ผู้เชี่ยวชาญในการรักษาสัตว์ สามารถรักษาสัตว์และวินิจฉัยโรคได้อย่างละเอียด เป็นสัตวแพทย์ประจำโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง

แค่ดูจากนามสกุลของเขา

ก็รู้แล้วว่าเขาเป็นระดับไฮโซ ไม่ต่างจากคุณหัสดินเลยสักนิด แถมข่าวที่ปรากฏในแวดวงสังคม ยังมีภาพของเขาที่ควงคู่กับดารานางแบบสาวสวยหลายคน จนสื่อให้ฉายานามว่า

คุณหมอรักษ์สัตว์เจ้าเสน่ห์

และคุณหมอเนื้อหอมแห่งปี

(หลับหรือยังอ่ะแก?)

เสียงของ หมวย เพื่อนสาวคนสนิทถามมาตามสายทันทีที่เธอกดรับ แต่นิ้วเรียวก็ยังคงไล่ดูข้อมูลที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโน๊ตบุ๊คอย่างตั้งใจ

"ยังใกล้แล้ว มีอะไรหมวย?"

(มะรืนอย่าลืมเตรียมตัวให้พร้อมนะ เรื่องสมัครงานใหม่น่ะ ฉันอยากให้แกมาทำที่บริษัทนี้ด้วยกันกับฉันจริง ๆ นะ คอมมิชชั่นดีเว่อร์ แถมถ้าทำถึงทาเกทนะ มีรางวัลเป็นทองให้หนึ่งสลึงด้วยแหละแก)

"ฉันกลัวขายไม่ได้จัง ช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ดีด้วย เห็นว่าวงการเซลล์ทุกอย่างขายยากกันหมดเลย อีกอย่างฉันยังไม่เคยทำงานนี้เต็มตัวเคยเป็นแต่แอดมิน ไม่รู้จะทำได้ดีหรือเปล่า?"

(ทำได้ ขนาดฉันพูดไม่ค่อยเก่งยังทำได้เลย ของพวกนี้มันต้องใช้เป็นของจำเป็นในสถานพยาบาลต่าง ๆ เศรษฐกิจไม่ดีก็ขายได้ เอานะเชื่อฉันเถอะ ทำที่นี่ดีแล้วอยู่แถวปริมณฑลแกจะได้ไม่ต้องไปเครียดเรื่องของที่พักและการเดินทางด้วย)

"อือ"

(รีบหางานทำเถอะขืนแกอยู่ว่าง ๆ แกก็จะยิ่งฟุ้งซ่านเรื่องของนพอีก เลิกกันแล้วก็ให้จบ ๆ ไปอย่าไปคิดอะไรมาก เอาเวลามาทำมาหากินดีกว่า พวกผู้ชายเจ้าชู้นะปล่อยมันไปเถอะ)

ผู้ชายเจ้าชู้!!

จริงสิ ผู้ชายประเภทนี้เธอจะต้องถอยห่างให้ไกลๆ

"รู้แล้วขอบใจแกมาก ไว้เจอกันมะรืน ว่าแต่ ...แกเคยชอบหรือคบผู้ชายเจ้าชู้ไหมวะหมวย?"

เพื่อนสาวอึ้งไปสักพัก

(ทำไมถามแบบนี้? อย่าบอกนะว่าแกจะกลับไปคบกับไอ้นพแฟนเก่าแกอีก)

"เปล่าซะหน่อย! ฉันแค่ถามดูว่าแกเคยมีผู้ชายเจ้าชู้หล่อ ๆ มาจีบหรือเปล่า"

ไม่มีทาง...

ต่อให้มาง้อขอคืนดี เธอก็ไม่มีทางกลับไปคบกับคนแบบนั้นอย่างเด็ดขาด

เธอแค่ถามในกรณีอื่นต่างหากเล่า

(ก็มีเหมือนกันนะ แต่ส่วนใหญ่จะโดนเทก่อน คือผู้ชายเจ้าชู้อ่ะนะส่วนใหญ่ก็จะหล่อรวย และมีตัวเลือกเยอะอยู่แล้ว)

"....." ก็จริง

(แต่ถ้าเรายิ่งตามเกมส์ผู้ชายพวกนี้ได้ง่าย เขาก็จะยิ่งได้ใจ เราจะต้องทำเหมือนไม่สนใจเขาไว้ ที่สำคัญที่สุด ถ้าอยากจะอยู่ในเกมส์จริง ๆ ก็อย่าเอาใจลงไปเล่นเด็ดขาด ไม่งั้นจะเจ็บปวดซ้ำซาก)

อย่าเอาใจลงไปเล่นอย่างนั้นเหรอ?

พราว วางสายเพื่อนสนิท  ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดโน๊ตบุ๊ค ด้วยไม่อยากจะรับรู้ข้อมูลของ คุณหมองวงช้าง อีกต่อไปแล้ว เธอไม่ควรจะต้องเอาหัวใจตัวเองไปในสนามที่รู้ดีว่ายังไงก็ต้องเจ็บปวด

ทว่าเสียงมือถือดังขึ้นอีกครั้ง

หญิงสาวจึงกดรับโดยไม่ได้ดูเบอร์ ด้วยคาดว่าอาจจะเป็นเพื่อนสาวที่คุยค้างไว้สักครู่

"ว่าไงอะหมวย?"

ปลายสายนิ่งเงียบไปสักครู่ ก่อนจะมีเสียงนุ่มทุ้มต่ำตอบกลับมา

(ผมหมอเชนเองครับ)

พราว รีบลุกพรวดขึ้นจากที่นอนทันที เธอก้มมองเบอร์ในมือถือ แล้วรู้สึกแขนขาตัวเองเริ่มอ่อนแรงลงโดยอัตโนมัติ

แค่ได้ยินเสียงก็เป็นถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

"อ่าเอ่อคะคุณหมอ ได้เบอร์พราวมาได้ยังไงคะ?"

ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ

(แค่เบอร์คงไม่ยากหรอกมั้งครับ ผมขอกับไอ้ดินมา เพราะผมอยากคุยกับคุณ)

กรี๊ด!!!

เสียงของนางมารร้ายในตัวของเธอกรีดร้องออกมาในใจดังลั่น ขณะที่เสียงของนางเอกบอกให้เธอใจเย็น ๆ

แค่เขาโทรมาอย่าแสดงกิริยาอะไรมากมาย ให้เขาจับได้ว่าเธอตามเกมส์ของเขา

ใจเย็น ๆ ยัยพราว

นี่คือวิถีของผู้ชายเจ้าชู้ 

ท่องไว้ ท่องไว้ ท่องไว้ ท่องไว้

"คุณหมอมีอะไรกับพราวหรือเปล่าคะ?"

เธอพยายามปรับน้ำเสียงให้ปกติ เขาจะรู้ไม่ได้อย่างเด็ดขาด ว่าเธอหวั่นไหวกับเขามากแค่ไหน

(ผมก็อยากมีอะไรกับคุณเหมือนกันนะครับ)

เสียงแพรวพราวตอบกลับมา

วุ้ย!!  อะไรกันนี่?

"....."

เธอนิ่งเงียบ ได้ยินเสียงหัวเราะสว่างสดใสจากเขา

หมออะไรกัน?

เสน่ห์ล้นเหลือเสียเหลือเกิน

(ผมอยากจะคุยกับคุณ คือตอนที่คุณเอากาแฟมาให้ ผมกำลังวุ่นวายอยู่ มัวแต่รักษาแมว พอเสร็จงานปล่อยจูดี้ออกจากกรง เจ้าตัวดีก็กระโดดขึ้นโต๊ะแล้วทำแก้วกาแฟของผมหกเลอะเทอะหมดเลย)

เขาตอบมาอย่างอารมณ์ดี

"แย่จริง คุณหมอเลยไม่ได้กินกาแฟเลย"

(ครับ) 

คุณหมองวงช้างทำเสียงเศร้า ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยเสียงแหบต่ำแสนมีเสน่ห์

(ผมติดกาแฟมาก ต้องกินทุกวัน ตอนนี้ผมก็เลยโหย อยากจะดูด ...กาแฟมากเลยครับ)

เขาเน้นช้า ๆ คำว่า อยากจะดูด

".....อ่าคือ"

บ้าชะมัด!!

พราว รู้สึกเหมือนลมหายใจของตัวเองติดขัดไปชั่วขณะ

***********