LOGIN“จองเต็มตั้งแต่เปิดตัววันแรกแล้วครับ เป็นคอนโดที่สูงที่สุดในจังหวัดตามที่คุณเหมตั้งใจครับ” นิธิยิ้มให้กับเจ้านาย เขายอมรับการบริหารและชั้นเชิงของชายหนุ่มรุ่นใหม่คนนี้นัก จังหวัดใหญ่ใจกลางภาคอีสานเป็นบ่อทองใหม่สำหรับบริษัทอสังหาริมทรัพย์หลายรายในประเทศ หมู่บ้านจัดสรรผุดขึ้นราวกับดอกเห็ด ขยายตัวอยู่รอบตัวเมืองใหญ่หลายโครงการ แต่ละโครงการเป็นของบริษัทที่มีชื่อเสียงคุ้นเคยกันระดับประเทศ ถึงแม้บริษัทของเหมันต์จะไม่ใช่บริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ของประเทศ หากแต่ชื่อเสียงและความน่าเชื่อถือที่บิดาเขาสร้างไว้เป็นทุนเดิม ก็ทำให้ผู้คนให้ความสนใจจับจองเป็นเจ้าของ และยอดจองก็เต็มทันทีในวันที่เปิดจองวันแรก
“คุณเหมจะไปดูที่ไซด์งานหน่อยมั้ยครับ” ชายหนุ่มโบกมือปฏิเสธ
“ไม่ล่ะคุณนิธิ ผมไว้ใจคุณ ถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรหาผมแล้วกัน ช่วงนี้ผมอาจจะไม่ค่อยได้เข้าบริษัทเท่าไรนะ” ลูกน้องคลี่ยิ้มเป็นเชิงรู้ทัน
“จะไม่บอกคุณสายฝนหน่อยหรือครับ ว่าพาลูกสะใภ้มาอยู่ด้วยแล้ว” นิธิอายุมากกว่าเหมันต์เกือบสิบปี เขาเป็นมือขวาของผู้บริหารหนุ่ม และรู้จักกับครอบครัวของเหมันต์เป็นอย่างดี
“ยังหรอกครับ ถ้าเขาอยู่กับผมได้จริงๆแล้วค่อยบอก ถ้าอยู่ไม่ได้ก็ปล่อยกลับบ้านไป คุณนิธิอย่าเพิ่งบอกคุณแม่นะครับ”
“ครับ”
ตอนแรกก็ว่าจะกลับค่ำๆตามที่บอกใครบางคนไว้ แต่พอตรวจงานเสร็จเหมันต์กลับไม่คิดอยากจะไปไหนต่อสักนิด เขารู้สึกอยากกลับบ้านสวนขึ้นมาซะอย่างนั้น พื้นที่บ้านสวนมีประมาณร้อยไร่ เขาให้ชาวบ้านใช้ทำกินบางส่วนโดยไม่คิดค่าเช่า ในส่วนที่ทำเองก็จ้างชาวบ้านมาทำให้ มารดาบ่นอยู่บ่อยๆว่าไม่รู้จะไปทำให้ลำบากทำไม ลำพังงานบริหารโครงการอสังหาริมทรัพย์ต่างๆของบริษัทก็เยอะแยะอยู่แล้ว แต่เหมันต์ก็ยังอยากทำอยู่ดี อย่างน้อยเวลาที่เขาเบื่อกับความวุ่นวายในเมือง ที่นั่นก็ทำให้เขาผ่อนคลายได้เสมอ และหากมีลูก เขาก็อยากมีทางเลือกไว้ให้ลูกเลือกบ้าง ไม่ใช่ต้องทำหน้าที่บริหารงานบริษัทต่อจากเขาอย่างเดียว
“ลูกเหรอ...หึๆ” ชายหนุ่มโคลงศีรษะ เขาเริ่มมีความคิดนี้ตั้งแต่ตอนไหนกันนะ
ตั้งแต่ตอนที่มารดาบอกว่าต้องไปรับลูกสาวของเพื่อนบิดามาเป็นเมีย เพราะสัญญาของ
สองผู้เฒ่าที่ชิงหนีโลกวุ่นวายไปอยู่ที่สบายกว่าหรือเปล่า หรือในตอนที่เห็นเรือนร่างเย้ายวนขาวนวลหมดจดของผู้หญิงที่กำลังรอเขาอยู่ที่บ้านกันแน่
“ขวัญ...” เสียงทุ้มของเหมันต์คงเบาไป เพราะคนที่นอนหลับตาพริ้มไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบหรือรับรู้ใดๆ ชายหนุ่มยิ้มที่มุมปาก เขาถอดเสื้อสูทออกแล้วและกองไว้ที่เบาะหลังของรถ เสื้อเชิ้ตถูกแกะกระดุมออกสามเม็ดเผยแผ่นอกกำยำ ที่ทำให้สาวน้อยสาวใหญ่ทั้งจังหวัดละลายมานักต่อนักแล้ว ร่างสูงใหญ่ขยับตัวขึ้นไปนั่งอยู่ข้างหลังคนขี้เซาที่นอนตะแคงให้ ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมองใบหน้าหวาน เธอยังหลับตาพริ้ม แพขนตายาวดำขลับเรียงตัวทาบทับผิวใต้ตา จังหวะลมหายใจสม่ำเสมอบอกให้รู้ว่าคนที่หลับตาอยู่น่าจะหลับลึก หลับจริง
“หลับสบายเชียวแม่คุณ” เหมันต์รำพึงเบาๆ ก่อนจะใช้แขนเท้าศีรษะนอนตะแคงแนบไปกับร่างบอบบาง แผ่นอกกว้างแนบไปกับแผ่นกลังนุ่ม วงแขนแกร่งโอบเอวคอดไว้หลวมๆ จมูกโด่งกดลงเบาๆที่เรือนผมนุ่มหอม กลิ่นกายสาวอบอวลชวนให้หลับตาลงยิ่งนัก หากไม่ติดว่าบางอย่างกลางกายทรยศตื่นตัวปึ๋งปั๋งอย่างไม่น่าให้อภัย
ลมหายใจอุ่นร้อนถูกพ่นออกมายาว สะโพกสอบขยับจนอะไรที่ตั้งตัวเป็นปรปักษ์กับเจ้าของแนบชิดทาบไปกับสะโพกมนสวย เพียงขวัญขยับตัวหนีเล็กน้อย หากแต่คนตัวโตก็ไม่ยอมให้เกิดช่องว่างระหว่างสองร่างนานนัก เขาขยับตามแถมยังโอบรัดร่างนุ่มนิ่มไว้ไม่ให้ขยับหนีได้อีก จมูกโด่งเลื่อนไล้ไปตามแก้มเนียนใส ริมฝีปากหยักจุ๊บบางเบาที่ใบหูขาวสะอาด ก่อนจะซุกไซ้ไปตามลำคอระหง มือใหญ่ลูบไปด้านหน้าร่างบางผ่านเนื้อผ้าที่ห่อหุ้มร่างสาวไว้ จนถึงทรวงอกอวบนุ่มหยุ่น สัมผัสชวนวาบหวามทำให้คนถูกรุกรานหดคอเกร็งตัว และในที่สุดก็ลืมตากะพริบปริบๆ เพียงขวัญพลิกกายนอนหงาย หญิงสาวเบิกตากว้างสบสายตากับคนรุกรานร่างกายตัวเอง
“คุณเหม...เอ่อ...ค่ำแล้วเหรอคะ ขวัญนอนหลับนานขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย” เพียงขวัญพยายามดิ้นรนออกจากพันธนาการของคนตัวโต เหมันต์เลิกคิ้วสูงยิ้มเจ้าเล่ห์
“เพิ่งบ่ายโมงเอง ผมก็แค่มาปลุก” ปลุกอีกแล้ว เขาปลุกเธอในแบบของเขาอีก
แล้ว เพียงขวัญยิ้มแหย เหลือบตาลงมองหน้าอกตัวเอง ก็พบมือใหญ่ของเขาวางแปะอยู่ที่หน้าอกด้านซ้ายของตัวเอง หญิงสาวค่อยๆจับมือเขายกออกจากจุดที่แสนหวาดเสียวและชวนวาบหวาม หากแต่เจ้าของมือกลับเกร็งขัดขืน เมื่อเธอเงยหน้ามองเขา คิ้วเข้มก็เลิกขึ้นเป็นเชิงถามว่าทำไม
“เอ่อ...ยังไม่ถึงเวลากลางคืนเลยค่ะ ปล่อยขวัญก่อนนะคะ” เสียงสั่นน้อยๆและหน้าแดงระเรื่อของคนในอ้อมกอดช่างปลุกระดมอารมณ์ร้อนในร่างให้ลุกโชติช่วงได้ดีแท้
“ผัวกับเมียจะรักกัน ตอนไหนก็ได้ทั้งแหละ ไม่มีกฎหมายข้อไหนห้ามไว้สักหน่อย” ปากเล็กเผยอค้าง ทอดสายตามองเขาอย่างวิงวอน มือเล็กยังจับข้อมือใหญ่ไว้มั่น หวังใจว่าเขาจะไม่เลื่อนมันไปมาบนตัวเธอ หรือออกแรงกดลงมาเพิ่มให้ต้องหัวใจวายในตอนกลางวันแสกๆ
“พี่แดน!” เสียงหัวเราะของชายหนุ่มทำให้เด็กสาวงอน จนเผลอเรียกเขาด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง ใบหน้าที่น่ารักจิ้มลิ้มบูดบึ้งจนน่าขำ“ดูทำหน้าสิ ไม่น่ารักเลย”“ไม่น่ารักก็ไม่ต้องมารัก พี่แดนอยากมาหัวเราะพี่ข้าวก่อนทำไม” บุรินทร์วางจอบที่แบกไว้บนบ่าลง แล้วกอดอกพิงหลังกับต้นทองกวาว ชายหนุ่มสวมเสื้อยืดทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีหม่น กางเกงยีนส์สีซีดกับรองเท้าบูธสีดำ โดยมีผ้าขาวม้าคาดเอวไว้ด้วย เพราะเขาถือว่ามันเป็นผ้าสารพัดประโยชน์ ต้องคาดติดเอวไว้ตลอดเวลา“พี่ไม่ได้หัวเราะพี่ข้าวสักหน่อย พี่หัวเราะไอ้หน้าแหลมโน่น” ชายหนุ่มพยักพเยิดไปยังควายเพศผู้ที่และเล็มหญ้าอยู่ไม่ไกล ไอ้หน้าแหลมเป็นควายที่บุรินทร์รับซื้อมาตั้งแต่ยังเล็ก เจ้าของเดิมเป็นชาวบ้านแถวนี้ขอร้องให้เขารับซื้อมันไว้เพราะเดือดร้อนเงิน ชายหนุ่มจึงรับซื้อไว้ด้วยความสงสาร และเลี้ยงมันมาจนโต“ไอ้หน้าแหลมมันจะทำอะไรให้พี่แดนหัวเราะได้ ในเมื่อมันก้มหน้าก้มตากินหญ้าอยู่อย่างเดียว”“อ้าว! ก็พี่ข้าวมัวแต่เซลฟี่อยู่ไง ก็เลยไม่เห็น ควายอะไรไม่รู้กินหญ้าอยู่ดีๆก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มตัวเดียว เดี๋ยวก็ทำแก้มป่อง เดี๋ยวก็ขยิบ
“แก้วจ๋า” คนไม่อยากนอนเรียกเสียงอ่อนเสียงหวาน“พ่อง่วง เลิกคุยกันเสียที” หนุ่มสาวสะดุ้งจ้องมองตากันในความมืด ทำได้แค่เพียงนอนจับมือกันไว้แค่นั้น เข้าหอคืนแรกก็โดนพ่อตากันท่าซะแล้ว แล้วคืนพรุ่งนี้ และคืนต่อๆไปล่ะ ถ้าพ่อตาเข้ามานอนด้วยทุกคืน เขาจะทำเช่นไร บดินทร์อยากจะกรีดร้อง มันแน่นอกมากปังๆๆ เสียงทุบประตูยามดึกสงัดดังจนคนทั้งสามสะดุ้งลุกขึ้นนั่ง บดินทร์ลุกขึ้นไปเปิดไฟทันที“พี่กำนัน! ออกมาเดี๋ยวนี้นะ” กำนันเกื้อเหลียวหน้าเหลียวหลัง ก็นึกว่าเมียหลับแล้ว เลยแอบย่องออกมาเป็นไม้กันหมาให้ลูกสาว คนเกรงใจเมียหน้าซีดเผือด“พี่กำนันจะออกมาดีๆ หรือออกมาด้วยน้ำตา” เสียงตวาดแหวถามเข้ามาทำเอากำนันเกื้อสะดุ้งโหยง“พ่อดิน พ่อลูกเขยคนดี พ่อยอดขมองอิ่มของพ่อ ช่วยบอกแม่ติ๋มให้ทีว่าพ่อหลับแล้ว แล้วก็อย่าเปิดประตูนะ” บดินทร์สบสายตาเว้าวอนของพ่อตา ชายหนุ่มมีสีหน้าเห็นใจ“ได้ครับพ่อตา” ร่างสูงเดินไปใกล้ประตูแล้วเอ่ยเสียงดังให้ได้ยินทั้งคนข้างนอกข้างใน“แม่ติ๋มครับ พ่อตาให้บอกว่าพ่อตาหลับแล้วครับ” กำนันเกื้อถึงกับสะดุ้ง มองหน้าลูกเขยด้วยความแค้นใจ
“แดนมาก็ดีเหมือนกัน พี่ขวัญฝากให้อยู่เป็นเพื่อนพี่ข้าวแป๊บหนึ่งนะคะ พี่ขวัญจะพาน้องขิงไปเอาขวดนมที่รถ นี่เริ่มงอแงแล้ว สงสัยจะหิวนม” เด็กหนุ่มยิ้มบาง“ครับ”“พี่ข้าวอยู่กับพี่แดนก่อนนะลูก คุณแม่พาน้องขิงไปเอาขวดนมที่รถแป๊บเดียวนะคะ”“ค่า” เด็กหญิงตอบรับเสียงสดใสเมื่ออยู่ลำพังสองคน บดินทร์ขยับเข้าใกล้ไกวชิงช้าเบาๆ เด็กหนุ่มมองใบหน้าจิ้มลิ้มของน้องน้อยด้วยสายตาอ่อนโยน“พี่แดนค้า ไกวชิงช้าแรงๆหน่อยสิค้า พี่ข้าวอยากไกวแรงๆ”“ไม่ได้ครับ เดี๋ยวตก” เด็กหญิงเงยหน้ามองคนตัวสูงที่ยืนอยู่ด้านหลัง ใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มงอง้ำเมื่อถูกขัดใจ“พี่แดนใจร้าย พี่ข้าวอยากไกวชิงช้าแรงๆ ฮึกๆ” เมื่อเห็นน้องน้อยร้องไห้บุรินทร์จึงใจอ่อน“เอาอย่างนี้นะครับ พี่แดนจะนั่งด้วย แล้วให้พี่ข้าวนั่งตัก เราถึงจะไกวชิงช้าแรงๆได้” เด็กหนุ่มแหงนมองเชือก ดูความแข็งแรงของชิงช้าและกิ่งไม้ใหญ่ ประเมินแล้วว่ามันแข็งแรงพอที่จะรับน้ำหนักเขาและเด็กหญิงได้แน่นอน หทัยรักยิ้มกว้างทั้งน้ำตา“พร้อมมั้ยครับเจ้าหญิงน้อย” เมื่อคนที่มีฐานะเป็นพี่นั่งก่อนแล้วให้น้องน้อย
“แก้วจ๋า แก้วของพี่สวยเหลือเกิน” ชายหนุ่มซุกหน้าลงกับความสวยงามที่เขาพร่ำเพ้อ แก้วใจสะท้านไปทั้งร่าง สองมือจิกผ้าปูที่นอนไว้แน่น ริมฝีปากสีสวยเม้มแน่นเป็นเส้นตรง เธอไม่กล้าส่งเสียงน่าอายออกไปทั้งที่หวามไหวซ่านกระสันแทบคลั่ง “แก้วจ๋า หวานหอมที่สุด” บดินทร์ครางแนบชิดเนื้อนาง จูบซ้ำๆ ดูดดึงและซอกซอนรีดเค้นเอาความหวานจากร่างเล็ก แก้วใจเกินจะเก็บกักความวาบหวามไว้ในอกได้ หญิงสาวครวญครางแว่วหวาน กระถดสะโพกหนีความซ่านหวิวที่ตีตื้นขึ้นมาเรื่อยๆ หากแต่ถูกดึงรั้งตรึงเอาไว้มั่น เธอจึงทำให้แค่เพียงส่ายสะบัดหน้าเร็วๆและกรีดร้องออกมาในที่สุด “อ๊า! พี่ดิน! กรี๊ดดด!” หน้าท้องแบนราบเกร็ง ร่างกายเบาหวิวปลิดปลิวไปกับสายลมรัก บดินทร์เคลื่อนกายขึ้นมาคร่อมร่างบางไว้ พรมจูบไปบนใบหน้าชื้นเหงื่อจนทั่ว ไปหยุดอยู่ตรงปากนุ่มๆ คลอเคลียดูดดึงเบาๆ ก่อนจะปรนเปรอเจ้าสาวของตนด้วยจูบ แสนหวานปานจะกลืนกินเธอลงท้องเสียให้ได้ “พี่รักแก้ว” ชายหนุ่มกระซิบคำบอกรักแนบอยู่กับกลีบปากบาง แก้วใจลืมตาขึ้นมาสบตาเข
หลังจากเสร็จพิธีบายศรีสู่ขวัญและผูกข้อไม้ข้อมือกันแล้ว ก็เป็นการส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าหอ ปล่อยให้ทั้งสองอยู่ในห้องกันลำพังเพื่อให้บ่าวสาวได้พักผ่อน ก่อนจะออกมาต้อนรับแขกอีกครั้งในงานเลี้ยงตอนเย็นแก้วใจนอนนิ่งอยู่บนเตียงที่โรยด้วยกลีบกุหลาบแดงรูปหัวใจสองดวง โดยมีเจ้าบ่าวนอนกอดตัวเธออยู่ ประตูห้องถูกปิดลงเมื่อสักครู่ แว่วเสียงพ่อเจ้าบ่าวกับพ่อเจ้าสาวถกเถียงกันจะไม่ยอมให้ล็อกประตู หากแต่สุดท้ายแล้วแม่ ติ๋มก็จัดการล็อกประตูจากด้านนอกจนได้“พะ...พี่ดิน” หญิงสาวขยับกาย พยายามขยับออกห่างจากร่างใหญ่ที่กอดเธอไว้เสียแน่น แต่เขาไม่ยอมปล่อย“หืม...ว่าไงครับ” ริมฝีปากร้อนผ่าวประทับจูบลงบนหน้าผากมน แก้วใจเงยหน้าขึ้นสานสบกับดวงตาวาววับคู่คมแล้วสะเทิ้นอาย จนต้องก้มหน้าหลบเสียเอง“เขาออกกันไปหมดแล้ว ลุกขึ้นได้แล้วค่ะ”“อยากนอนกอดแก้วแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ขอกอดต่ออีกนิดนะ” บดินทร์กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด“ฮื่อ...แก้วเมื่อย ลุกเถอะค่ะ” ร่างใหญ่ยอมลุกขึ้นแต่โดยดี คนที่ตื่นเต้นกับสัมผัสแนบชิดจนแทบจะเป็นลมรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งตาม วงแขนแข็งแรงรีบกอดเกี
“อือ...” การขานรับในลำคอแบบไม่ค่อยเต็มใจของสามีทำให้แม่ติ๋มส่ายหน้า คงต้องรอให้เวลาผ่านไปสักหน่อย เดี๋ยวคงทำใจยอมรับลูกเขยได้เองเหมันต์และเพียงขวัญมาร่วมงานแต่เช้า โดยมีลูกๆทั้งสามติดตามมาด้วย หทัยรักหรือพี่ข้าวของน้องๆลูกสาวคนโตอายุสี่ขวบ หทัยกานต์หรือเข้มลูกชายคนกลางอายุสองขวบ และหทัยชนกหรือน้องขิงลูกสาวคนเล็กอายุหนึ่งขวบ คุณแม่ยังสาวจัดชุดครอบครัวใส่โทนสีเดียวกันคือสีฟ้า ลูกสาวทั้งสองอยู่ในชุดกระโปรงสีฟ้าลายดอกไม้สีขาวเล็กๆ ลูกชายและสามีสวมเชิ้ตแขนยาวสีฟ้ากับกางเกงยีนส์และรองเท้าหนังสีน้ำตาล ส่วนเธอสวมชุดเดรสสีฟ้ายาวคลุมเข่าสวมรองเท้าสานสีขาวเหมือนกับลูกสาวทั้งสองนิธิและเพียงฟ้าพานิดาหรือหนูดาลูกสาวคนโตวัยสี่ขวบกว่า และนทีหรือนทวัยหนึ่งขวบมาร่วมงานด้วย เพียงฟ้าได้กล่าวคำขอโทษกับแก้วใจ เรื่องที่เธอเคยทำร้ายหญิงสาวเมื่อหลายปีที่แล้ว ทั้งสองปรับความเข้าใจกันและตกลงนับถือกันเป็นพี่น้องพิธีการเริ่มขึ้นหลังจากวางสินสอดซึ่งฝ่ายเจ้าบ่าวจัดมาสมกับฐานะเจ้าสาวแล้ว ขณะทำพิธีบายศรีสู่ขวัญ ซึ่งใช้เวลาค่อนข้างนาน เหมันต์และเพียงขวัญจึงพาลูกๆเลี่ยงไปนั่งเล่น
“คุณเหม!” ใบหน้าสาวร้อนเห่อ ยิ่งเห็นรอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ของเขาแล้ว ยิ่งอยากจะรีบหนีหน้าไปไกลๆ เธอรู้ความหมายดีว่าเขาหมายถึงกางเกงชั้นในตัวบางที่เปียกชุ่มตัวนั้น เขาเป็นคนขี้แกล้งที่สุด “ผมจะซักไว้ให้นะ คุณจะได้ใส่มันอีก...คืนนี้”
“นะคะ” เสียงหวานออดอ้อน“มันอาจจะต้องมีข้อแลกเปลี่ยน” ดวงตาคู่งามกลอกขึ้นมองบนอย่างคนรู้ทัน“หรือจะไม่ไป” คนเป็นต่อถามชิดใบหูเล็ก ก่อนจะขบเม้มเบาๆ เพียงฟ้าเบี่ยงหนี แล้วหันกลับมามองหน้าสามี ใบหน้างามงอง้ำเล็กน้อย“ก็ได้ค่ะ ตาแก่จอมหื่น” นิธิหัวเราะเบาๆ“ส่งลูกมาเถอะค่ะ
“เดี๋ยวเรียกป้าโอ๋มาอยู่เป็นเพื่อนหนูดาก็ได้นะคะ” เพียงฟ้าหันมายิ้มให้สามี“ไม่เป็นไร ลุงนิจะอยู่กับลูกเองนะคะ” หญิงสาวหน้างอง้ำ สะบัดหน้าหนีงอนๆ“ลูกหลับอยู่ เรารึก็อุตส่าห์จะอาบน้ำให้ แต่ถ้าลุงนิอยากอยู่กับลูกก็ตามใจนะคะ” พูดจบก็เดินสะบัดก้นออกจากห้องไปทันที หนุ่มใหญ่ยืนนิ่งกะพริบ
“ก็ฟ้าหมายถึงเมื่อก่อนนี้ ไม่ได้หมายถึงตอนนี้” แก้ตัวอุบอิบ“งั้นก็ไม่ต้องไปง้อ เพราะฟ้าไม่ผิด คุณนิธิเข้าใจผิดไปเอง” เพียงขวัญสรุปแล้วเอื้อมมือไปปิดไฟ ก่อนเอนกายลงนอน หันหลังให้น้องสาว“อ้าว!” เพียงฟ้าถอนหายใจเฮือกใหญ่ นั่งคิดชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจนำผ้าห่มผืนหนามากั้นฝั




![Inbox ร้อนรัก [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


