บทที่ 5 : อ้อนวอน

         จากที่เมฆาได้รับข้อมูลจากมือขวาคนสนิท เขาก็กระตุกยิ้มที่มุมปากและบอกให้เวหาไปบอกครอบครัวนั้นให้เข้ามาคุยกับเขาในวันรุ่งขึ้น

         “พ่อเลี้ยงตกลงจะช่วยลุงพันใช่ไหม”

         เวหาถามหยั่งเชิง เขาจะได้บอกลุงพันและครอบครัวได้ถูก

         “ช่วยนะมันก็ต้องช่วยอยู่แล้ว ฉันคงไม่ปล่อยให้ใครมาฆ่ากันตายในพื้นที่ของฉันหรอก แต่ฉันก็คงไม่เอาเงินห้าล้านบาทไปทิ้งฟรีหรอกนะ ฉันทำธุรกิจไม่ได้เป็นองค์กรการกุศล”

         “หมายความว่าไง พ่อเลี้ยงจะให้เขามากู้พ่อเลี้ยงแทนนะหรือ แล้วลุงพันกับน้ากลิ่นจะมีเงินมาจ่ายต้นจ่ายดอกได้หรือเปล่านะ ส่วนปลายฝนก็พึ่งเรียนจบมอ.หกยังไม่ได้ทำงาน”

         “สรุปที่นายเป็นกังวลเนี่ย นายห่วงกลัวฉันไม่ได้เงินคืน หรือห่วงครอบครัวนั้นกันแน่”

         “เอ่อ.. ก็ทั้งคู่นั่นแหละ”

         “ฉันมีทางเลือกให้แค่นี้ บอกให้เขามาที่นี่พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า อย่าช้านะ เพราะฉันมีธุระต้องไปทำต่อ”

         “ครับพ่อเลี้ยง”

         เวหายอมรับว่าเขาเริ่มเป็นห่วงครอบครัวลุงพันว่าจะเอาเงินที่ไหนมาผ่อนจ่ายให้พ่อเลี้ยง ลำพังเงินเดือนที่ทำในไร่ก็แค่พอค่าใช่จ่ายประจำวันเท่านั้น แต่พอคิดอีกทีให้มาเป็นหนี้เมฆาก็ดีกว่าเป็นหนี้เสี่ยชัชอยู่แล้ว เขาจึงรีบไปแจ้งข่าวให้ครอบครัวนั้นทราบ

เช้าวันรุ่งขึ้น

         ลุงพันและปลายฝนขับมอเตอร์ไซค์คันเก่ามาที่เรือนของเมฆา ส่วนซ่อนกลิ่นนั้น ความจริงแล้วเธอเองก็อยากมาด้วยแต่ติดที่ต้องไปเฝ้าแผงขายผลิตผลจากไร่ของเมฆานั่นคืองานของเธอ เธอจึงไปด้วยไม่ได้ แต่ก็เชื่อว่าจะมีทางออกที่ดีสำหรับครอบครัวเธอ

         ปลายฝนและลุงพันมาหยุดยืนที่หน้าประตูรั้วของเรือนเมฆา ตัวรั้วของเรือนเป็นแนวสีเขียวต้นโมกข์ที่สูงท่วมหัว มีดอกสีขาวเล็กๆ แซมตลอดแนวส่งกลิ่นหอมเย็น  ส่วนตัวซุ้มประตูมีไม้เถาดอกสีม่วงครามของต้นพวงครามเลื้อยปกคลุมอยู่ บรรยากาศร่มรื่น ดูสบายตามาก

         ทั้งสองยืนเงอะๆ เงิ่นๆ อยู่หน้าประตูรั้ว แม้ว่าลุงพันจะเป็นลูกจ้างของไร่นี้มานาน แต่เขาก็ไม่เคยเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเจ้านายเลยสักครั้ง ส่วนปลายฝนยิ่งหนักกว่าเธอเคยได้ยินมาว่าพ่อเลี้ยงเมฆามีความเป็นส่วนตัวสูงไม่ชอบให้ใครเข้ามายุ่มย่ามหรือเกะกะในพื้นที่ส่วนตัว ระหว่างที่สองพ่อลูกกำลังยืนงงอยู่นั้น ประตูไม้สักก็เปิดออกโดยหญิงวัยเดียวกับลุงพัน

         “มากันแล้วหรือตาพัน อ้าวหนูปลายก็มาด้วย รีบเข้ามาพ่อเลี้ยงกำลังรออยู่”

         “สวัสดีจ้าป้าหมาย”

         “ไหว้พระเถอะลูก”

         “โอ๊ย..แล้วทำไมสภาพแกเป็นอย่างนั้นละตาพัน ไปโดนหมาที่ไหนฟัดมาละเนี่ย”

         “แฮะ.. แฮะ”

         ลุงพันได้แต่ยิ้มแหย แล้วเดินตามสมหมายเข้าไปข้างใน  สมหมายพาทั้งคู่มาที่ห้องทำงานของเมฆา เธอเคาะประตูแล้วเปิดพาสองพ่อลูกเข้าไป

         “ตาพันกับหนูปลายมาแล้วค่ะพ่อเลี้ยง”

         ชายหนุ่มเจ้าของห้องที่กำลังยืนกอดอกทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง หันมามองคนที่เดินเข้ามา ลุงพันและปลายฝนยกมือไหว้ พอมาอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ลุงพันเองก็รู้สึกเย็นเสียวสันหลังวาบ

         “นั่งสิ”

         เสียงดูมีอำนาจสั่งการออกมา ทำให้สองพ่อลูกนั่งลงอย่างลนลาน

         “ยังไง”

         “เอ่อ.. คือกระผมไปเป็นหนี้พนันที่บ่อนเฮียชัช จำนวนห้าล้านบาทแล้วพวกมันขีดเส้นตายว่าต้องนำเงินไปคืนภายในวันศุกร์หน้า ถ้าไม่มีพวกมันจะสั่งฆ่าผม ผมจึงมาขอพึ่งใบบุญขอให้พ่อเลี้ยงช่วยครับ”

         ลุงพันพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ปลายฝนนั่งฟังนิ่งด้วยใบหน้าหม่นหมองในใจก็ลุ้นตามไป ส่วนเมฆานั่งฟังไปใช้นิ้วเคาะที่โต๊ะทำงานไป

         “ตอนเล่นทำไมไม่คิด จะมีใครที่ไหนเขายอมเอาเงินมาให้ง่ายๆ เงินตั้งห้าล้านเชียวนะ ตอนนี้กลัวตายละสิ แล้วถ้าฉันไม่ช่วยล่ะ จะยังไง”

         ปลายฝนได้ยินก็ตกใจ เธอรีบเอื้อมมือไปกุมมือใหญ่ไว้ พร้อมกับอ้อนวอนเสียงสั่น

         “พ่อเลี้ยงขาได้โปรดช่วยพ่อหนูด้วยนะคะ ถ้าพ่อเลี้ยงไม่ช่วย พ่อหนูต้องโดนพวกมันฆ่าตายแน่เลย ช่วยพ่อหนูด้วยนะคะ”

         มือเล็กและนุ่มเอื้อมมาเกาะกุมมือของเมฆา ทำให้ใจของเขาอ่อนลงยวบ เมฆามองที่มือน้อยที่กุมมือเขาแล้วสบตาหญิงสาว ซึ่งปลายฝนพึ่งรู้ตัวว่าตนเองทำสิ่งที่ไม่ควรลงไป เธอรีบถอนมือออกมาทันทีพร้อมกล่าวคำขอโทษ แล้วดึงมือลงมาประสานกันที่ตัก ก้มหน้างุด

         “หนูขอโทษค่ะ”

         “ฉันเป็นเกษตรกรและฉันก็เป็นนักธุรกิจด้วย เธอต้องเข้าใจนะว่าเงินตั้งห้าล้านบาทมันไม่ใช่น้อยๆ ฉันสามารถเอามาจ่ายเงินเดือนให้คนไร่ได้ตั้งหลายเดือน หรือไม่ก็เอาไปต่อธุรกิจอื่นได้อีก ถ้าฉันให้เธอไปอีกหากี่ปีเธอถึงจะหาเงินนี้มาคืนฉันได้ จะให้ฉันเอามาทิ้งฟรีๆ นะหรือไม่มีทาง และลุงพันก็คือพ่อเธอ ไม่ใช่พ่อฉัน”

         “หนูทราบค่ะ แต่หนูหมดหนทางแล้วจริงๆ หนูไม่อยากให้พ่อตาย ฮือ ฮือ”

         น้ำเสียงของปลายฝนเริ่มสั่นเครือ หยาดน้ำตาหยดน้อยค่อยๆ ร่วงเผะออกมาจากดวงตากลมโต ผู้เป็นพ่อคว้าตัวลูกสาวมาสวมกอดไว้