บทนำ (2)

“ติณณ์มันโทรมาหาผมเมื่อก่อนที่ผมจะออกมานี่เองครับพ่อ” พ่อเลี้ยงเติมเต็มตอบบิดายิ้มๆ ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่างมันก็โทรมาปลุกแล้วพอวางสายจากมันครั้นจะล้มตัวลงนอนต่อก็ข่มตาหลับไม่ลงแล้วด้วยภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบด้วยมันจึงกลายเป็นนิสัย ตื่นแต่เช้าจนชินคล้ายถูกตั้งระบบอัตโนมัติเอาไว้ ถึงเวลาก็ลืมตา ลุกขึ้นมาทำกิจวัตรประจำวัน เข้าไร่ ตรวจงาน เข้าออฟฟิศดูเอกสาร เป็นอย่างนี้มานานหลายปี พลางนึกย้อนถึงเรื่องราวที่คุยกับเพื่อนรักที่เติบโตมาด้วยกัน อีกทั้งยังเป็นเพื่อนร่วมงานคนสนิทที่ไว้วางใจมากที่สุด มันรับสายเท่านั้นแหละมันแทบจะไม่คุยเรื่องอื่นเลย คอยแต่จะถามถึงงานในไร่ ตรงนั้นเป็นยังไงตรงนี้มีปัญหาอะไรไหม  เป็นเขาเองที่ต้องตัดบทสารพัดคำถามของมัน และถามไถ่เรื่องอื่นขึ้นมาแทน ไม่อย่างนั้นก็วนเวียนอยู่กับงานในไร่ที่ไม่รู้ว่าจะห่วงอะไรนักหนา เขาก็อยู่ไม่ใช่ว่าที่ไร่ไม่มีใครที่ไว้ใจได้ดูแลแทนมันเสียหน่อย

“คุยเรื่องงานกันอย่างเดียวงั้นเหรอ”

“ครับ เราคุยกันเรื่องงานกันเป็นหลักใหญ่ เรื่องทั่วไปเล็กน้อย ไม่ทราบว่าคุณพ่อคาดหวังอะไรมากกว่านั้นรึเปล่าครับ” พ่อเลี้ยงหนุ่มถามบิดาหน้าตาย แต่ประกายสายตากลับตรงกันข้าม จึงโดนผู้ให้กำเนิดมองค้อนเข้าให้

เดิมทีเขาคือคนที่จะต้องเดินทางไปรับยายน้องน้อยที่กรุงเทพด้วยตัวเอง แต่ว่าพ่อเลี้ยงทวีศักดิ์เกิดเปลี่ยนใจขึ้นมากะทันหันทั้งที่เขาเตรียมตัว เคลียร์งานเอาไว้พร้อมแล้ว แต่ก่อนการเดินทางเพียงหนึ่งวันมีคำสั่งจากบิดาบังเกิดเกล้าให้เขาอยู่ดูแลไร่ ไม่ต้องไปซะอย่างนั้นโดยให้เหตุผลว่าเพื่อความอุ่นใจเขาควรอยู่ และส่งไอ้ติณณ์ เพื่อนยากผู้ที่มีตำแหน่งเป็นผู้จัดการไร่คนเก่งไปรับอิงฟ้าแทน ซึ่งถ้าไม่ใช่หมอนี่ ไม่มีทางที่พ่อเลี้ยงใหญ่แห่งโรจน์สุวรรณจะไว้วางใจถึงขั้นส่งตัวลงไปรับลูกสาวสุดที่รักกลับบ้านเพียงลำพังด้วยระยะทางหลายร้อยกิโลเมตรอย่างแน่นอน ตัวเขาเองก็ด้วย ความจริงแล้วในจังหวัดก็มีสนามบินไว้ใช้บริการสะดวกสบาย เดี๋ยวเดียวก็ถึงบ้านแล้ว ไม่จำเป็นที่จะต้องเดินทางด้วยรถยนต์ส่วนตัวเลยด้วยซ้ำ แต่ในเมื่อมันเป็นความต้องการของผู้ให้กำเนิด จึงต้องตามนั้น และมันจะเป็นไปในทิศทางเดียวกันกับที่ใจคิดหรือไม่นั้น อันนี้ต้องรอดูสถานการณ์ต่อไปก่อน แต่คิดว่าไม่น่าจะคลาดเคลื่อน ปากหนาหยักโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเมื่อมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของบิดาที่เหมือนว่าท่านกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าติณณ์ก็คงจะรับมือกับน้องสาวจอมเอาแต่ใจของแกได้สบาย ว่าอย่างนั้นไหมล่ะเจ้าเต็ม หลังจากที่ยายฟ้าเอาแต่ผลัดวันประกันพุ่งมาหลายรอบ ถึงเวลาต้องกลับมาอยู่บ้านอย่างถาวรแล้ว” พ่อเลี้ยงทวีศักดิ์กล่าวกับลูกชายเนิบๆ มั่นใจในหลายส่วนว่าลูกสาวคนสวยคงไม่อยากจากบ้านไปพำนักพักพิงที่ไหนแล้วนับต่อแต่นี้ เว้นเสียแต่ว่าจะไปเที่ยว คิดแล้วพลางยกถ้วยชาร้อนขึ้นมาดื่ม ทอดสายตามองออกไปทางขุนเขาสลับซับซ้อนที่อยู่เบื้องหน้า ไม่ว่าจะอาศัยอยู่หนแห่งตำบลใดในประเทศกำเนิดของเราเองหรือมุมใดในใบโลกนี้ก็ตามแต่ เอาเข้าจริงๆ ย่อมไม่สุขกายสบายใจเท่ากับอยู่ในสถานที่ที่คุ้นเคยมาแต่อ้อนแต่ออก

“ผมก็หวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้นนะครับคุณพ่อ นายติณณ์มันคงเอาลูกสาวคุณพ่ออยู่” เขาพึมพำเบาๆ คนเอาแต่ใจกับคนนิ่ง มีหนึ่งคนต้องยอมสยบ และคนที่ยอมสยบอย่างจำใจก่อนนั้นไม่รู้ว่าจะเป็นนายติณณ์หรือว่าน้องสาวของเขากันแน่ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นคนที่ต้องเผชิญกับอาการปวดหัวอย่างหนักขึ้นมากะทันหันไม่ทันได้รับมือคงจะหนีไม่พ้นไอ้คนบ้างานอย่างแน่นอน เขามั่นใจ บุคลิกลักษณะภายนอกดูเป็นคนเฉยชา จริงๆ นิสัยส่วนตัวมันก็เป็นอย่างนั้น แต่ถ้ามีอะไรมากระตุ้น เชื่อว่าความเฉยชาของมันต้องถูกทำลาย