ตอนที่ 2/2

บ้านปูนสองชั้นที่ถูกเติมแต่งด้วยสีส้มอ่อนและถัดไปอีกทางหนึ่งจะเป็นอุโมงค์สำหรับปลูกผักสวนครัว ซึ่งบ้านที่กล่าวมานั้นคือบ้านของเปรมสิริตั้งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก

ก๊อกๆ

เปรมสิริที่นั่งอ่านนิตยสารบนโซฟาตัวใหญ่หันไปมองด้วยความรู้สึกแปลกใจ เพราะวันนี้มีแค่เธออยู่บ้านคนเดียว ซึ่งถ้าใครจะมาหาก็ต้องนัดเธอไว้ล่วงหน้าสะก่อน

“ใคร?” เปรมสิริพึมพำกับตัวเองก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้

“ฮายยยย”

“ว๊าย” เปรมสิริร้องเสียงหลงเพราะตอนไปเปิดประตูไม่เห็นมีใคร ต่อมาสักพักเพื่อนทั้งสองก็กระโดดออกมาคนละทางทำเอาเปรมสิริเกือบหัวใจวายตายอยู่ตรงนั้น

“พวกแกทำบ้าอะไรเนี่ย” เปรมสิริยังไม่หายจากอาการตกใจพลันใช้มือทาบอกจนพัชสิกาเบิกตากว้างเข้ามาพยุงตัวด้วยความเป็นห่วง

“ขอโทษนะแก ไม่คิดว่าจะเซอร์ไพรส์แรงขนาดนี้” วันนี้พัชสิกาและคิวมิกส์ตั้งใจจะชวนกันมาติวหนังสือสอบเพราะอาทิตย์หน้าจะเป็นสอบไฟนอลก่อนจบการศึกษา แต่เป็นคิวมิกส์สะเองที่ชวนให้พัชสิกามาหาโดยไม่บอก เพราะต้องการทำเรื่องแบบนี้นี่แหละ

“ไม่เป็นไรหรอก” เปรมสิริค่อยๆจับมือพัชสิกาออกพร้อมปรับสีหน้าท่าทางให้เป็นปกติ “ว่าแต่พวกแกมาทำอะไรกัน”

“เอ๊า อาทิตย์หน้าจะสอบแล้วนะ ก็ต้องมาติวหนังสือกันสิ” พัชสิกาตอบยิ้มๆ

“ไม่รู้เลยนะเนี่ย นึกว่าจะไปติวที่มหาวิทยาลัยเลย” เพราะอาทิตย์หน้าวันจันทร์ถึงศุกร์คาบว่างเริ่มเยอะขึ้น เปรมสิริจึงเข้าใจไปแบบนั้น

“ก็ว่าจะทำแบบนั้นแหละ แต่อยากได้คะแนนเยอะๆเลยอัดความรู้ให้แน่นๆหน่อย” พัชสิกาพูดก่อนจะเดินไปข้างในและรู้สึกเหมือนเปรมสิริจะอยู่คนเดียว

“พ่อกับแม่แกไม่อยู่เหรอ” เธอวางหนังสือเตรียมสอบไว้ที่โต๊ะข้างหน้าโซฟาก่อนจะหย่อนตัวนั่งตาม

“อืม” เปรมสิริเดินเลี่ยงไปเปิดตู้เย็นเพื่อรินน้ำให้เพื่อน ส่วนคิวมิกส์ที่ถูกพัชสิกาโทรปลุกแต่เช้าหาวว่อนสะแมลงวันจะบินเข้าปากให้ได้

“ไม่อยู่นั่นแหละดีแล้ว ฉันจะได้ไม่อ้วนขึ้น”

“ทำไมอ่ะ” พัชสิกาเลิกคิ้วมองพร้อมหยิบไอแพดขึ้นมาเปิดรอ ขณะนั้นเปรมสิริก็เดินเอาน้ำเย็นมาให้พอดี

“ก็เพราะมาทีไรหยิบนั่นหยิบนี่มาให้ตลอดน่ะสิ กินจนจะอ้วน ผู้ชายแทบจะไม่ชอบอยู่แล้ว” พัชสิกายิ้มพลางส่ายหน้าเบาๆ

“แหม่ เอามาให้ก็กินอยู่ดีทั้งๆที่ตัวเองปฏิเสธได้อยู่แล้ว” เปรมสิริยิ้ม

“ถ้าเป็นไปได้ฉันก็อยากเกิดมาเป็นลูกแม่แกนะ ทำอาหารอร่อยเกิน” เพราะที่บ้านไม่ค่อยมีเวลาทำอาหารให้คิวมิกส์กิน ถึงทำให้กินก็ไม่อร่อยเท่าบ้านหลังนี้

“แป๊บเดียวก็จะแยกกันไปเติบโตแล้วอ่ะ ฉันคงเหงาแย่ ไม่อยากมีเพื่อนใหม่เลย” เปรมสิริบ่นอิดออด

“จะมาเสียดายช่วงเวลาวัยเด็กทำไม เราทั้งสามควรแยกย้ายกันไปเติบโตนั่นแหละดีแล้ว” พัชสิกาที่มีความคิดเป็นผู้ใหญ่อยู่ตลอดเวลาให้ข้อคิดเพื่อน ทั้งที่ใจลึกๆเธอก็เผลอมีความรู้สึกแบบนั้นไม่ต่างกัน แต่ความจริงเราก็ควรเดินหน้าต่อไม่ใช่หรือ

“คิดน้อยนะแกเนี่ย” คิวมิกส์จิ้มนิ้วไปที่ขมับเปรมสิริก่อนจะสั่งสอนบ้าง “เราแค่แยกย้ายกันไปเติบโต เลิกงานก็ยังแวะมาหากันได้ ทำอย่างกับจะแยกกันไปตายงั้นแหละ”

“ฉันก็แค่บ่นไปงั้น แกจะแอ็คติ้งโอเวอร์ไปทำไมไอ้แต๊ว” เปรมสิรินั่งเท้าสะเอวจ้องไปที่ดวงตาของคิวมิกส์อย่างไม่มีใครยอมใครจนพัชสิกาต้องรีบห้ามศึก

“พอๆ ถ้ามัวแต่ทะเลาะกันจนถ่วงเวลาหาความรู้ มีหวังเรียนไม่จบกันแน่ๆ” พัชสิกาขู่ซึ่งแน่นอนว่าเพื่อนก็ยอมสยบศึกกันจริงๆ

“พอถึงวันรับปริญญาฉันจะแต่งตัวสวยๆดูดีๆถ่ายรูปกับพ่อแม่ อบอุ๊นอบอุ่น” คิวมิกส์ทำท่าทางดีใจราวกับอยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆ แต่กลับสร้างต่อมความรู้สึกในหัวใจให้พัชสิกาขึ้นมาดื้อๆ

“เป็นไรหรือเปล่าพัช หน้าเศร้าลงเลย” เปรมสิริเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง คิวมิกส์ผู้จับความรู้สึกได้ปรับสีหน้ารู้สึกผิดแทบไม่ทัน

“ฉันขอโทษน้า” เพราะพัชสิกาคิดถึงพ่อกับแม่ที่จากไปตอนยังเด็กนั่นเอง

“ไม่เป็นไรหรอก แค่คิดถึงพ่อแม่เฉยๆ”

“แกเนี่ยพูดอะไรไม่รู้เรื่องเลย” เปรมสิริหันไปตำหนิซึ่งพัชสิกาก็ห้ามอีกฝ่ายตาม เพราะเรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับคิวมิกส์ คิวมิกส์มีสิทธิ์ตื่นเต้นเวลาพูดถึงพ่อแม่ได้ กลับกลายเป็นเธอสะเองที่ยังทำใจยอมรับความจริงไม่ได้

ยังคงคิดถึงพ่อและแม่อยู่ร่ำไป

ย้อนกลับไปเมื่อช่วงที่เธอยังเยาว์วัยพ่อกับแม่พัชสิกาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทำให้เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ มันเร็วมากจนพัชสิกาไม่ทันตั้งตัวแม้กระทั่งจะไปดูใจเป็นครั้งสุดท้ายยังไม่มีโอกาส

**********************************************

“สวัสดีค่ะ คุณแม่” แพนนีญาร์ยกมือไหว้สุวรรณรัตน์เมื่อเดินเข้ามาถึงในตัวบ้าน แต่สุวรรณรัตน์กลับทำสีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่อยากต้อนรับเธอสักเท่าไหร่ ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็ต้องจำใจปฏิบัติตัวดีไว้ก่อนเพื่อผลประโยชน์ที่จะได้รับในวันข้างหน้า

“สวัสดีจ้ะหนูแพน มาหาคิมเหรอ” สุวรรณรัตน์ไหว้รับแบบส่งๆ ที่ทักไปแบบนั้นเพราะเห็นเจ้าตัวมาที่บ้านทีไรก็ชอบถามหาลูกชายตนตลอด มองแล้วก็รู้สึกเบื่อกอปรกับรำคาญ

“รู้ใจแพนดีจังเลยนะคะคุณแม่ ใช่ค่ะ...มาหาพี่คิม” แพนนีญาร์ส่งยิ้มแบบฝืนๆซึ่งสุวรรณรัตน์ก็ไม่น้อยหน้าที่จะตอบกลับไปแบบเจ็บๆ

“ก็มีอยู่แค่คนเดียวไม่ใช่เหรอที่ชอบมาหาทุกครั้ง พอดีฉันเป็นคนชอบสังเกตและก็ทักตามจุดสังเกตไปตามประสา”

แพนนีญาร์แสยะยิ้มก่อนจะเข้าเรื่อง “หึ ถ้ารู้แล้วก็ตอบมาสิคะว่าพี่คิมไปไหน ยึกยักระวังบริษัทจะไม่เป็นสุขเอานะคะ”

“ถ้าฉันกลัวฉันไม่เฉยๆกับเธอมาเท่าทุกวันนี้หรอก” สุวรรณรัตน์รู้ดีว่าครอบครัวของแพนนีญาร์เป็นคู่ค้าแต่ตนและกฤษไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้ใครมาหยามหน้ากันได้ง่ายๆ เสียคู่ค้าไปแค่รายเดียวไม่ทำให้ครอบครัวเธอขาดทุนย่อยยับได้หรอก เผลอๆกำไรในแต่ละปียังมีมากพอที่จะไปสานสัมพันธ์กับคู่ค้ารายอื่นๆต่อได้

ไปเอาความมั่นใจมาแต่ไหนไม่ทราบ

“งั้นก็บอกมาสิคะ ยึกยักทำไม” แพนนีญาร์เริ่มอารมณ์เสีย วันนี้คิมหันต์ไม่อยู่เธอจึงปล่อยตัวตามอารมณ์ได้แล้วถ้ามีใครหน้าไหนไปฟ้องคิมหันต์ละก็....

ได้เห็นดีกันแน่!

“ไปทำงาน มีอะไรกับคิมก็รีบว่ามา ฉันจะไปบอกเขาให้”

“ยังดีกว่าค่ะ เอาไว้บอกเวลาอยู่ด้วยกัน ‘สองต่อสอง’” แพนนีญาร์ยิ้มทำทีเป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่าก่อนจะหมุนตัวกลับโดยไม่ไหว้ลาสุวรรณรัตน์เลย

สุวรรณรัตน์ได้แต่มองตามแผ่นหลังนิ่งๆพลันจิบกาแฟอย่างไม่รู้สึกรู้สา