ตอนที่ 9/3

“อ้าวไอ้คิม ทำไมวันนี้ได้มานอนที่บ้านล่ะ” พัชสิกาหรี่ตามองเขาขณะยืนอยู่ด้านหลังกฤษ เธอเตรียมใจมาแล้วว่ายังไงก็ต้องเจอเขาอยู่ดี แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าเขาชอบไปนอนที่คอนโดเป็นส่วนมากก็ตาม

“ผมแค่เปลี่ยนบรรยากาศ” ไม่รู้อะไรดลใจให้เขามานอนที่บ้านและมาเจอพัชสิกาที่นี่ แต่ก็ดีเหมือนกันเพราะเขารู้สึกเหมือนมีอะไรมากมายที่อยากจะคุยกับเธอ

“เหรอ วันนี้ฉันไปรับหนูพัชมาทานข้าวด้วยเพราะแม่เขาอยากเจอ ทานเสร็จเดี๋ยวจะไปส่ง” กฤษพูดพลางหันไปทางพัชสิกา “หรือจะนอนอยู่ที่นี่สักคืนแล้วพรุ่งนี้ไปทำงานพร้อมพี่เขา”

“กลับดีกว่าค่ะ พัชไม่ได้เตรียมชุดทำงานมาเผื่อ” เธอไม่อยากนอนร่วมชายคากับเขาต่างหากล่ะ

“เดี๋ยวผมไปส่งเองครับ”

“นอนก็ได้ค่ะ”

“ถ้าจะนอน ก็ต้องนอนห้องเดียวกับฉัน” เขาเลิกคิ้วมองส่งยิ้มกวนประสาท เกลียดจริงๆเลย

“จริงๆนะครับคุณพ่อ ตอนนี้ก็มืดมากแล้วอีกอย่างคุณพ่อไม่ได้แจ้งซ่อนกลิ่นกับป้าไพรล่วงหน้าด้วย ปุ๊บปั๊บแบบนี้แม่บ้านก็เหนื่อยเป็นนะครับ” ซ่อนกลิ่นที่เดินผ่านกะจะเข้าครัวพลันสะดุ้งเล็กน้อยพร้อมรู้สึกแปลกใจที่วันนี้คิมหันต์นึกเห็นใจเธอ ปกติดึกกว่านี้ก็ยังปลุกมาสั่งงาน อย่างเอาแต่ใจ

“กลับก็ได้ค่ะ” ใครเขาอยากจะนอนด้วยล่ะ เผลอๆพาทำอะไรไม่ดีพลอยให้คนทั้งบ้านจับได้ ครั้งก่อนในห้องทำงานก็เกือบหาข้ออ้างเอาตัวรอดแทบไม่ได้แล้ว

“อ้าวมากันแล้วเหรอ” สุวรรณรัตน์ว่าจะเตรียมอะไรให้เสร็จก่อนค่อยออกมาหาพัชสิกา เด็กสาวใบหน้าสดสวยเมื่อเห็นสุวรรณรัตน์อีกครั้งก็รีบยกมือไหว้อย่างนอบน้อมในทันที

“เข้าไปทานข้าวกันปะ ป้าเตรียมอาหารไว้หลายอย่างเลย” ทั้งสามเดินเลี่ยงเข้าไปในครัวโดยไม่สนใจคิมหันต์ จนคิมหันต์ต้องทักท้วงกับผู้เป็นแม่

“แม่ครับ”

“อะไร” สุวรรณรัตน์หันกลับมามองลูกชาย

“ผมล่ะครับ” เขาย่นคิ้วมองเหมือนเด็กเอาแต่ใจ ทำไมแม่เมินเขาได้ขนาดนี้

“ก็เห็นเหมือนจะไม่ทานด้วยไม่ใช่เหรอ” คิมหันต์เลิ่กลั่กก่อนจะเปลี่ยนใจ

“ผมเริ่มหิวแล้ว ซ่อนกลิ่นเตรียมข้าวให้ผมหนึ่งจานด้วยครับ” เขาออกคำสั่งแล้วเดินมานั่งข้างๆพัชสิกาโดยที่ไม่มีใครจัดแจง

เมื่อทุกคนนั่งลงที่เก้าอี้อย่างพร้อมหน้าพร้อมตาสุวรรณรัตน์ก็เอ่ยปากถามหญิงสาวในทันที “ทำงานกับตาคิมเป็นไงบ้างลูก เจ้าคิมกลั่นแกล้งอะไรหรือเปล่า”

จากที่เคยคุยกันวันนั้นเธอไม่ค่อยจะเชื่อลูกชายเท่าไหร่ว่าพัชสิกาจะแย่ได้ปานนั้น พอกลับมาเจอกันอีกครั้งพัชสิกาก็ไม่ได้มีนิสัยเปลี่ยนไปจากเดิมเลยนี่น่า ลูกชายเธอน่ะหาเรื่องพัชสิกาเองแน่ๆ

“สนุกแค่กับงานค่ะ กับคนไม่ค่อยเท่าไหร่” คิมหันต์เม้มปากหันมามองด้วยความขุ่นเคือง แต่แทนที่เธอจะถูกตำหนิเพราะบังอาจมาว่าลูกชายเจ้าของบ้าน แต่กลับสร้างเสียงหัวเราะให้พ่อกับแม่แทน

“เธอก็ใช่ว่าจะดีเท่าไหร่หรอก หัวรั้น ไม่เชื่อฟังเจ้านาย”

“แน่ใจเหรอคะว่าไม่เชื่อฟัง งานที่สั่งแต่ละทีไม่ดูสังขารลูกน้องเลย เคยไตร่ตรองคำสั่งแต่ละครั้งบ้างไหมคะ แต่ใดๆคือผลงานฉันออกมาดีทุกรอบ รบกวนวัดกันที่ผลงานดีกว่าค่ะ” เธอจิกตามองเขาก่อนจะหลุบลงมองจานข้าวต่อ เวลาทำงานด้วยกันเขาชอบสั่งประหนึ่งว่าแกล้งเธอ เธอแค่ไม่อยากพูดหักหน้าเขาไปมากกว่านี้เฉยๆ

คิมหันต์ได้แต่เก็บอาการไว้ในใจ กลับไปจะจัดให้หนักเลย

“แล้วนี่คุณทิพป้าหนูสบายดีไหม” สุวรรณรัตน์ถามต่อเพราะไม่ได้เจอทิพวรรณนานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ พัชสิกาได้แต่นิ่งครุ่นคิด เพราะเรื่องมะเร็งที่ผู้เป็นป้าเจอไม่อยากให้ใครรู้มากเท่าไหร่ ในระหว่างที่ทิพวรรณรักษาทำคีโมอยู่ เธอขอจัดการและฝ่าฟันไปด้วยตัวเองน่าจะโอเคกว่า

“สบายดีค่ะ แต่อาจจะมีเจ็บป่วยตามวัย”

“งั้นก็ให้ป้าพักผ่อนเยอะๆ เพราะตอนไปหาหนูที่บ้านครั้งล่าสุดเขาก็ดูซูบลงไปเยอะเลย” กฤษแนะนำจนคิมหันต์นึกสงสัย แต่สุดท้ายก็เลือกปล่อยผ่านเพราะไม่อยากรู้เรื่องครอบครัวเธอไปมากกว่าตัวเธอเองอยู่แล้ว

“รีบๆทานจะได้รีบกลับไปพักผ่อน” กฤษพูดต่อจนพัชสิกาต้องรีบทานรีบเสร็จ เธอไม่อยากอยู่ที่นี่นาน

******************************************

เมี่อทานข้าวด้วยกันเสร็จถึงเวลาที่พัชสิกาจะต้องกลับไปพักผ่อนที่คอนโด เพราะวันพรุ่งนี้ยังเป็นวันทำงานของเธอ หญิงสาวหย่อนตัวนั่งลงที่เบาะฝั่งคนนั่ง ส่วนฝั่งคนขับแน่นอนว่าเป็นคิมหันต์อยู่แล้ว

ชายหนุ่มไม่รีบสตาร์ทรถทันทีแต่กลับหันมาล็อกท้ายทอยของเธอแล้วยื่นหน้าเข้าไปจูบเพื่อลงโทษที่บังอาจมาต่อว่าเขาในวันนี้ โชคดีที่เขามาจอดทางหลังบ้านทำให้มีแสงไฟส่องมายังรถของเขาเพียงน้อยนิด

“อื้อ อื้อ” พัชสิกาส่งเสียงร้องในลำคอเพราะมันรวดเร็วขนาดไม่ทันตั้งตัวเลย

ชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยริมฝีปากออกง่ายๆ เมื่อมันได้จูบไปแล้วก็ต้องกักเก็บความหวานให้นานๆหน่อย มือใหญ่อีกข้างเลื่อนเข้าไปใต้เนื้อผ้าขึ้นมาขย่ำคลึงทรวงอกตูมเหมาะมือราวเป็นของเล่นชิ้นโปรด เขาบีบนวดมันอยู่อย่างนั้นจนพัชสิกาต้องยอมและค่อยๆเอี้ยวตัวมาทางเขาจากนั้นก็กอดรัดคอของเขาดื่มด่ำกับรสสวาทไปด้วยกัน