บทนำ

เช้าของวันรุ่งขึ้น

พัชสิกาในชุดนักศึกษา แขนข้างซ้ายแนบแฟ้มงานและหนังสือไว้กับทรวงอก ขาของเธอต้องหยุดชะงักเมื่อเจอกับร่างสูงสมส่วนของคนบางคนยืนพิงรถหรูอยู่อย่างนั้น จากนั้นก็ส่งยิ้มหวานมาทางหญิงสาว  

ภาคินลูกเจ้าของมหาวิทยาลัยที่พัชสิกาทำงานอยู่เดินตรงมาหาเธอด้วยใบหน้าทรงเสน่ห์และแน่นอนว่าเขาต้องมาจีบเธออีกตามเคย

“สวัสดีตอนเช้าครับ จะไปเรียนแล้วเหรอครับ”

“ค่ะ” หญิงสาวตอบสั้นๆพร้อมยิ้มเจื่อนแสดงถึงความเกรงใจ

“จะว่าอะไรไหมถ้าหากผมจะอาสาไปส่ง”

“ฉันไม่รบกวนคุณภาคินหรอกค่ะ คือฉัน..เรียกแท็กซี่มาแล้ว”ใบหน้าของเธอยังสื่อถึงความเกรงใจ

“ไม่ต้องเกรงใจผมหรอกครับ ผมเต็มใจทำเพื่อคุณพัชนะครับ”ภาคินยังหยอดคำหวานใส่พัชสิกาอยู่เรื่อยๆ เขาเดินหน้าจีบพัชสิกามาตั้งแต่เธอได้ก้าวเข้ามาเป็นนักศึกษาปีแรก ซึ่งตอนนั้นพัชสิกายังเป็นเด็กใหม่ของคณะ บอกได้เลยว่าความสวยของหญิงสาวมันตราตรึงมาตั้งแต่แรกเห็น อีกทั้งรอยยิ้มอันสดใสที่ส่งออกมานั้นมันทำให้เขาอยากจะเก็บเธอไว้ไม่ให้ไปยิ้มแบบนี้กับใครอีก ถ้าคนคนนั้นมันไม่ใช่เขา

“เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะคุณภาคิน” พัชสิกาส่งยิ้มให้เขาด้วยความจริงใจซึ่งเธอก็รับรู้มาโดยตลอดว่าภาคินรู้สึกกับเธอมากกว่าเด็กในสังกัด  แต่ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้คิดอะไรการไม่ให้ความหวังคือสิ่งที่คนอย่างพัชสิกาควรทำเป็นอย่างแรก

“เชิญครับ” เขาผายมือไปยังประตูฝั่งคนนั่งซึ่งหญิงสาวก็ไม่รอช้าที่จะเปิดประตูรถแล้วหย่อนตัวนั่งลงไป

เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัย ตรงม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่จะเห็นเพื่อนๆของพัชสิกานั่งรวมกันอย่างพอดิบพอดี แต่พอพวกเขาเห็นพัชสิกาเดินเคียงคู่มากับภาคินรอยยิ้มอันเจ้าเล่ห์ก็พลันฉายชัดบนใบหน้าของคนทั้งสอง

“อ่ะแฮ่มๆ แหม่ๆมีรถหรูและผู้ชายหล่อๆมาส่งถึงมหาวิทยาลัยขนาดนี้ก็คงจะเป็นการเปิดตัวแล้วไหม”

“จะบ้าเหรอ คุณภาคินเป็นคนอาสามาส่งฉัน ฉันจะปฏิเสธได้ไงล่ะ” เธอปฏิเสธใครได้สะที่ไหนล่ะ เพื่อนๆเธอช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย  

“ผมเต็มใจครับ” จู่ๆภาคินก็เอียงศีรษะเข้ามากระซิบที่ข้างหูจนพัชสิกาเผลอตัวสะดุ้งโหย๋ง

เปรมสิริและคิวมิกส์ ต่างก็ร้องแซวเป็นเชิงอิจฉา

“ไม่รู้ว่าจะทำบุญด้วยอะไร ถึงจะมีผู้ชายหน้าตาดีๆหล่อๆรวยๆแบบนี้มาเดินควงบ้าง” คิวมิกส์ยังแซวต่อแถมยังบิดตัวไปมาทำท่าเขินอายอยู่อย่างนั้น

“ขึ้นไปเรียนกันเถอะ สายแล้ว” หญิงสาวเอ่ยปากชวนเพื่อนเพราะเห็นว่าใกล้จะถึงเวลาเรียนแล้ว ขณะนั้นพัชสิกาก็ไม่ลืมที่จะหันมากล่าวลาภาคิน

“ไปก่อนนะคะคุณภาคิน”

“ครับ เดี๋ยวตอนเย็นผมมารับ”

“คือว่า..” พัชสิกาจะปฏิเสธแต่ก็ไม่ทันภาคินอยู่ดี

“อย่าปฏิเสธผมเลยนะครับ ถือว่าผมขอ” พูดมาสะขนาดนั้น เธอก็ต้องยอมแล้วหรือเปล่า  

“ก็ได้ค่ะ งั้นพัชขอตัวก่อนนะคะ เจอกันตอนเย็นนะคะ” เธอยิ้มเจื่อนๆยกมือขึ้นโบกไปมาเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปทางคิวมิกส์และเปรมสิริ จากนั้นก็เดินนำพวกเขาขึ้นไปบนอาคารเรียน

ภาคินยิ้มดีใจก่อนจะเดินกลับเข้าไปนั่งในรถพร้อมขับออกไป

*************************************************

ร่างสูงในชุดสูทสีดำผูกเนกไทเป็นอย่างดีก้าวเข้ามาในบริษัทด้วยใบหน้าเรียบเฉย บริษัทแห่งนี้ผู้เป็นเจ้าของคือตระกูล ‘บริพัฒน์สาธร’ มหาเศรษฐีอันดับต้นๆของประเทศไทย ดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับงานด้านการให้บริการผู้โดยสารสายการบินภายใต้ชื่อ ‘แอร์-ไลน์ ทรู-ซี (Airline Truesee)’ ถือว่าเป็นบริษัทที่ประสบความสำเร็จมาอย่างยาวนานและเป็นต้นแบบของกลุ่มนักลงทุนหลายๆคน

 พนักงานหญิงเมื่อเห็นลูกชายเจ้าของบริษัทเดินผ่าน พวกเขาต่างก็ยืนมองยิ้มแก้มปริราวกับต้องมนต์ สิ่งเดียวที่จะทำให้พวกเธอมีกำลังใจในการทำงานก็คงจะเป็น ‘คิมหันต์’ นี่แหละ

ชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานก็พบกับร่างอ้อนแอ้นของสาวสวยนั่งรอเขาอยู่ที่โซฟา

“มอนิ่งค่ะพี่คิม มาสายจังเลยนะคะปล่อยให้แพนรอตั้งนาน”แพนนีญาร์เป็นลูกสาวเจ้าของบริษัทคู่ค้าที่หลงใหลและชื่นชอบในความหล่อรวยของคิมหันต์ เธอพยายามตามจับคิมหันต์มาโดยตลอดแต่ก็ไม่เคยได้ใจเขามาครองเลยสักวัน ถึงแม้จะขึ้นชื่อว่าลูกสาวคู่ค้าแต่ก็ไม่สามารถบังคับคนอย่างคิมหันต์ได้ เพราะเขาไม่ใช่คนที่ใครจะมาต่อล้อต่อเถียงด้วยง่ายๆ

“พี่แวะไปดูงาน” เขาตอบแค่สั้นๆด้วยความรู้สึกหงุดหงิด

เห็นหน้าแพนนีญาร์ทีไรอารมณ์เสียทุกที

“แล้วมีอะไรหรือเปล่าถึงได้มาหาพี่แต่เช้าเลย”            

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แพนแค่คิดถึงพี่คิม คนคิดถึงกันก็ต้องมาหากันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ” เธอเดินมาควงแขนคิมหันต์ ให้ตายก็ไม่ยอมให้ใครมาคาบไปกินก่อนหรอก

คิมหันต์แกะมือแพนนีญาร์ออก “แต่พี่มีงาน”

“งั้นเย็นนี้ไปทานข้าวกันไหมคะ”

“พี่ไม่ว่าง” คิมหันต์ปฏิเสธท่าเดียวจนแพนนีญาร์รู้สึกขุ่นเคืองใจ มีวันไหนบ้างที่จะไม่ปฏิเสธเธอ ถ้าเธอไม่เห็นแก่มรดกอันมหาศาล เธอคงไม่มาเสียเวลาตามตื๊อได้ขนาดนี้หรอก

“ว่างวันไหนบ้างคะ” แพนนีญาร์ยังตามตื๊อไม่เลิก จนคิมหันต์ต้องหันมามองด้วยสายตาเย็นเยียบประหนึ่งว่าถ้าถีบออกไปจากห้องได้ก็คงทำไปนานแล้ว

“ก็ ก็ได้ค่ะ”