Novels by เหมียวเฟยฉี

“ศะ ศะศิษย์พี่” จูเพ่ยเพ่ยเรียกซ้ำด้วยความสุขล้น นางรู้ว่าถ้านางเรียกแบบนี้ เขาจะลงโทษนางด้วยจุมพิตกระชากวิญญาณ ที่เร่งเร้าให้กลางกายสาวนางเปียกเยิ้ม และแล้วเขาก็บดจูบนางลงมาอย่างที่คิด จุมพิตนี้เนิ่นนานหวานล้ำเป็นที่น่าพอใจ“เรียกอีกครั้ง” ตงจื่อห้าวทำหน้าขึงขัง“สามี” หญิงสาวเอ่ยพลางยกยิ้มอ่อนโยนก้มหน้าหลบสายตา“ภรรยารัก” เขาชอบที่นางเรียกว่าสามี หัวใจเขาเต้นแทบไม่เป็นจังหวะที่เห็นนางเขินอายหลบสายตา วงแขนแกร่งโอบกระชับร่างบาง ก่อนจะตวัดตัวนางมานั่งบนตัก แล้วประกบเรียวปากดูดกลืนวิญญาณนางอย่างทานทนไม่ไหว“อื้อ”จูเพ่ยเพ่ยถูกมือหนาฟ้อนเฟ้นลามไล้ไปตามจุดกระสัน ทำให้ตอนนี้ร่างบอบบางสั่นระริกวาบหวาม ชุดเจ้าสาวถูกเปลืองออกอย่างรวดเร็ว นางที่ถูกฝึกฝนมาจนชำนาญ ก็เร่งปลดเปลื้องชุดเจ้าบ่าวให้พ้นจากเรือนกายกำยำเช่นกันตงจื่อห้าวซุกหน้าเขากลางอกอุ่นแล้วดูดดุนเล็มเลีย “เพ่ยเพ่ยพี่คิดถึงเจ้าแทบจะคลั่งตายแล้ว”ก่อนแต่งงานเขาไม่เคยแตะต้องนางเลยสักครั้ง ทำให้ยามนี้อารมณ์ปรารถนาลุกโชน แค่เห็นหน้านางเอ็นอุ่นของเขาก็ชี้ชันโดยไม่ต้องเล้าโลมตึก ตึก ตึก“เพ่ยเพ่ยก็คิดถึงท่านมาก” ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้

หญิงสาวยังคงยืนนิ่งสะอื้นไห้แบบไร้เสียง มือนิ่มยกขึ้นปาดน้ำตาก่อนจะหมุนตัวถลาวิ่งไปกอดคนตัวโต“คนเจ้าเล่ห์ ท่านแค่พูดตรง ๆ ข้าก็ตอบตกลงแล้วไม่รู้หรือ”คนตัวโตนิ่งค้างหัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ สัมผัสอันคุ้นเคยพาให้เขากระชับกอดนางแน่นด้วยความดีใจ เขาไม่กล้าปล่อยวงแขนออก กลัวว่าหากปล่อยแล้วนางจะสลายหายไปจากอ้อมกอดเขาตลอดกาล“พี่ไม่กล้า พี่กลัวเจ้าหวาดกลัวพี่ พี่กลัวเจ้าหนีพี่ไป และที่กลัวที่สุดคือเจ้าไม่รักพี่”“แค่ก แค่ก ศิษย์พี่ เพ่ยเพ่ย หายใจ ไม่ออก” หญิงสาวเอ่ยเสียงติดขัด หากศิษย์พี่ยังรัดแน่นเช่นนี้นางคงขาดอากาศหายใจในไม่ช้าเขาก้มมองดวงหน้าเล็กที่ดูอึดอัดจะขาดใจก็คลายอ้อมแขนออกเล็กน้อย “เจ้ายังโกรธอยู่หรือไม่”“โกรธสิเจ้าค่ะ” หญิงสาวทำหน้าง้อก่อนจะเขย่งเท้าจุมพิตที่คางของคนตัวโต “แต่เพ่ยเพ่ยรักศิษย์พี่มากกว่า ไม่อยากให้ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อย ทำลายความสุขทั้งชีวิตของเรา”ตงจื่อห้าวส่งยิ้มละมุมให้กับคนตัวเล็ก ก่อนจะโน้มหน้ามาจุมพิตริมฝีปากแดงเรื่ออย่างทะนุถนอม เนิ่นนานเขาถึงยอมผละออก “ขอบคุณนะที่ให้โอกาสพี่ นับจากนี้พี่สัญญาจะไม่ใช้เล่ห์กลใด ๆ กับเจ้าอีก พี่รักเจ้านะเพ่ยเพ่ย”“เพ

“ใช่” เสียงตอบรับของนางแผ่วเบา ไม่มีการตะคอกด่าทอ แต่กลับกดอากาศรอบตัวให้แน่นตึงจนคนตัวโตนึกหวาดกลัวเขาอยากเอ่ยคำแก้ตัว แต่ริมฝีปากกลับแข็งค้าง เขารู้ดีว่าเขาจงใจ เขาใช้เล่ห์กลเพื่อให้ได้นางมาครอบครอง เขารู้ตัวว่าเขาทำผิด ทว่าเขาก็รักนางเกินกว่าจะห้ามใจเขาไม่อยากให้นางเที่ยวไปเกี้ยวใครต่อใครอีก จึงวางกับดักให้นางเป็นฝ่ายเข้าหาเขาเรื่องตำรานั้นหลายเดือนก่อนเขาฝากศิษย์น้องในสำนักนำไปไว้ในห้องหนังสือ เพราะรู้ว่านางอยากบรรลุขั้น และเพื่อกระตุ้นนางให้เข้าหา เขาจึงเติมข้อความไปว่า ฝึกครบสามปีไม่บรรลุจะต้องตายทำให้นางนั้นติดกับเขาโดยง่าย เพราะนางฝึกมาใกล้ครบสามปีแล้ว เมื่อนางเหลือเวลาไม่กี่วันเขาก็ปรากฏตัว ควบคุมเพลิงรัตติกาลให้ส่องสว่างอย่างจงใจต่อหน้านางเขาระบุชัดเจนว่าต้องเป็นคนที่มีเหมยรัตติกาลส่องสว่างกลางหน้าผาก เป็นเพราะเขาควบคุมวิชาบุปผาเพลิงได้และฝึกจนบรรลุแล้ว เพื่อไม่ให้นางตกลงบำเพ็ญกับผู้อื่น แผนนี้ของเขาลุลวงได้ผลดี แต่ทว่า...ชายหนุ่มไม่เคยคิดมาก่อนว่าถ้าถูกจับได้จะทำอย่างไร ทำให้ตอนนี้เขารักษาสีหน้าเรียบนิ่งไม่ได้อีก ชายหนุ่มกำลังหวาดกลัว กลัวว่าจะเสียนางไป กลัวว่านางจะไม

จูเพ่ยเพ่ยหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันตาเห็น นางก้มหน้าเอียงอาย “อีกไม่นานเพ่ยเพ่ยก็จะบรรลุแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้เหลือเพียงบทสุดท้ายแล้ว” เมื่อคิดถึงท่าบำเพ็ญที่ไม่เคยซ้ำกันจูเพ่ยเพ่ยก็ขนลุกขนพองขึ้นมาเอาดื้อ ๆ“เจ้าจะบรรลุได้อย่างไร วิชานี้จะต้องรับพลังปราณ จากอาจารย์เจ้าถึงจะบรรลุได้”จะเป็นไปได้อย่างไร ตำราบรรลุเพลิงอัคคีที่ศิษย์พี่ให้มา ไม่ได้บอกเรื่องพลังปราณของอาจารย์ในนั้นเลย “ขอศิษย์ดูหน่อยเจ้าค่ะ”โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน ในตำราของอาจารย์ไม่มีการบรรลุขั้นด้วยวิธีพิเรนทร์เหมือนของศิษย์พี่เลย แค่อาจารย์ถ่ายปราณให้นางก็สามารถบรรลุขั้นได้แล้ว“อาจารย์ถ้าฝึกวิชานี้ให้บรรลุขั้นไม่ได้เพ่ยเพ่ยจะตายไหมเจ้าค่ะ”“จะบ้าหรือ วิชาที่อาจารย์เลือกให้ย่อมไม่มีทางทำร้ายศิษย์ มานั่งลงอาจารย์จะถ่ายปราณให้ เจ้าอยากหลอมยาขั้นหนึ่งได้มาตลอด จะได้สมปรารถนาสักที”จูเพ่ยเพ่ยนั่งลงก่อนจะหัวเราะขึ้นเบา ๆ เสียงหัวเราะแห้งผากเหมือนใบไม้แห้งที่ถูกแผดเผาจนกรอบ ในอกมีบางอย่างแตกดังเปาะแม้จะพยายามควบคุมตัวเองให้มั่นคง แต่ร่างเล็กก็ยังสั่นเทา นางถูกศิษย์พี่หลอก เขาทำแบบนี้ทำไมกันยามอาจารย์ถ่ายปราณนางก็นั่งเหม่อลอย แม้จะร

ปลายบานใหญ่ดันเข้าไปในรูบุปผาเล็กน้อย แล้วถอดกลับมาถูไถไปมาจนน้ำสีไสไหลออกมาเปียกแฉะ จูเพ่ยเพ่ยแทบคลั่งยิ่งเขาสัมผัสมากเท่าไรนางยิ่งต้องการเขามากเท่านั้นเอ็นอุ่นดุนดันล่วงล้ำเข้ามาทีละน้อย ความกระสันซ่านถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวด เมื่อแท่งหยกร้อนดันเข้ามาสุดลำเอ็น ร่างเล็กรู้สึกเหมือนถูกฉีกทึ้งรุนแรงหยาดน้ำตาเม็ดไสไหลอาบแก้ม รู้สึกอึดอัดคับแน่นจนหายใจไม่ออก แม้ว่าเขาจะแช่ไว้แน่นิ่งก็ตาม“เพ่ยเพ่ยคนดี ผ่อนคลายหน่อยนะ”น้ำตาของนางถูกเรียวปากร้อนจูบซับอย่างอ่อนโยน ราวกับจะจูบซับเอาความเจ็บที่ถาโถมออกจากกายนางไปให้หมด เขาซุกไซร้จมูกไปตามซอกคอ ก่อนจะวกวนมาจุมพิตริมฝีปาก ปลุกเร้านางจนรู้สึกผ่อนคลายลงเอวสอบเริ่มขยับดุนดันเชื่องช้า จังหวะเสียดแทงเข้ามาอุ่นร้อน พาให้ความเจ็บร้าวเริ่มแปลเปลี่ยนเป็นเสียวซ่านระคนจุกมือหนาฟ้อนเฟ้นอกเต่งตึงจนเนื้อล้นทะลักง่ามนิ้วออกมา ยิ่งเขาบีบแรงนางยิ่งซ่านสะท้านวาบหวิวไปทั้งกาย“อื้อ”เสียงครางหวานหูทำให้ตงจื่อห้าวรู้ว่านางคุ้นชินกับแท่งหยกของเขาแล้ว จังหวะเนิบช้าวาบหวามค่อย ๆ เร่งเร้ารุนแรงขึ้นตามแรงปรารถนาที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อนตับ! ตับ! ตับ!เรียวปากเล็

หญิงสาวตัดพ้อให้กับชีวิตตนแล้วหันมาสนใจเครื่องเพศใหญ่โตตรงหน้า นางลองใช้นิ้วแหย่รูเล็กนั่นกดเบา ๆ ก็เข้าไปไม่ได้“ศิษย์พี่รูของท่านคับแคบนักนิ้วเพ่ยเพ่ยใหญ่เกินไป”ตงจื่อห้าวยิ้มกว้างให้กับความไร้เดียงสาของนาง จุมพิตเงอะงะงุ่มง่ามของกระต่ายน้อย ทำให้หัวใจเขาหวานล้ำ ด้วยรู้ว่าเขาเป็นอาจารย์สอนจูบแรกให้นาง“เพ่ยเพ่ยคนดี ทำแบบนี้นะ”จูเพ่ยเพ่ยเกือบลืมหายใจเมื่อถูกจับมือไปกอบกุมของใหญ่ยาว“กำไว้เช่นนี้แล้วรูดขึ้นลง”มือเล็กกำของใหญ่รูดขึ้นลงตามคำสอน“อืมส์ แบบนั้นถูกแล้ว จากนั้น เจ้าก็ก้มลงไปเลียตรงปลาย”ไม่รู้เพราะเหตุใดเสียงของศิษย์พี่ใหญ่ยามนี้จึงมีเสน่ห์น่าหลงใหลนัก นางถึงกับขนอ่อนลุกชันยามเขากระซิบใกล้ใบหู เลือดลมทั้งร่างปั่นป่วน คล้ายว่ากลางกายสาวจะเสียวแปลบขึ้นมาอีกด้วย“เพ่ยเพ่ย อ่าส์ เลียแล้วก็อมมัน ใช้ปากอมมันรูดขึ้นลง”จูเพ่ยเพ่ยฟังแล้วทำตามอย่างแข็งขัน ศิษย์พี่ใหญ่ของนางใช้นิ้วบี้บดปลายถัน ความกระสันแล่นพล่านไปทั้งตัวปากของนางอ้ากว้างอมของแข็งขืนที่ใหญ่ยาวจนตาเหลือก อมเข้าไปได้แค่ส่วนหัวเพียงเล็กน้อยในขณะที่นิ้วศิษย์พี่บี้บดสร้างความเสียวที่ปลายถัน นางก็ห่อลิ้นด้วยความกระสัน

หลังจากส่งเว่ยเฉาหลี่เฉียงพาเสียงอวิ๋นกลับจวนเพื่อรับจิ่นซางเข้าวัง เนื่องด้วยขันทีข้างพระวรกายไท่ซ่างหวงมาตามเป็นครั้งที่ร้อยแล้วก็ว่าได้ เพราะตั้งแต่รับราชโองการฝ่าบาทครั้งนั้นหลี่เฉียงก็ยุ่งกับแผนการกำจัดต้วนอ๋อง ทำให้ยังไม่ได้พาจิ่นซางและเสียงอวิ๋นไปเข้าเฝ้าไท่ซ่างหวงหลี่เฉียงคุกเข่าสองมือกุมหมัด “กระหม่อมถวายบังคมไท่ซ่างหวงขอพระองค์อายุยืนหมื่นปี หมื่น ๆ ปี“หม่อมฉันขอพระองค์อายุยืนหมื่นปีเพคะ” เสียงอวิ๋นเองก็คุกเข่าคำนับเต็มพิธีการ“ยายหนูพาจิ่นซางน้อยลุกขึ้นเถิด มาตรงนี้มาให้ปู่ดูหน่อยว่าเจ้าหน้าตาเหมือนใคร ฮ่าฮ่า จิ่นซางน้อยของปู่เจ้าเหมือนเหล่าเซี่ยมาก ดีแล้วที่เจ้าเหมือนปู่ของเจ้า ปู่ของเจ้ามีคุณธรรมโอบอ้อมอารี มีลูกศิษย์เยอะแยะมากมาย ไม่รู้ใครบางคนไปเอานิสัยแย่ ๆ มาจากไหน”หลี่เฉียงขมวดคิ้วเล็กน้อย เหตุใดไท่ซ่างหวงไม่บอกให้เขาลุกขึ้นบ้างเล่า แล้วพูดเช่นนั้นกำลังเหน็บแนมเขาหรือ เสด็จพ่อข้าเป็นบุตรบุญธรรมท่านนะ ท่านต้องเข้าข้างข้าถึงจะถูก หลี่เฉียงโอดครวญในใจ ยามนี้คุกเข่าจนขาเริ่มชาแล้ว ทว่าไท่ซ่างหวงกับเสียงอวิ๋นไม่มีใครสนใจเขาสักคน เอาแต่หยอกล้อบุตรชายหน้าเหม็นของเขาที่หั

“ฮูหยินอีกสักรอบเถอะ”“อีกรอบบ้านท่านสิ” เสียงอวิ๋นถีบหลี่เฉียงลงจากเตียง เมื่อมือไม้ของเขาเริ่มอยู่ไม่นิ่งอีกแล้ว สามวันมานี้เขาเคี่ยวกรำนางจนลงจากเตียงไม่ไหว พอลุกขึ้นจะไปหาจิ่นซางขานางก็สั่นก้าวไม่ออกมารราคะตนนั้นเท้าศีรษะมองนางแล้วยิ้มขำ บอกนางว่าจิ่นซางมีแม่นมดูแล จากนั้นก็อุ้มนางกลับมาที่เตียงและเริ่มบรรเลงเพลงรักอีกครั้งและอีกครั้งเสียงอวิ๋นรู้สึกว่าก่อนหน้านั้นนางทรมานหลี่เฉียงน้อยเกินไป พอให้อภัยเขา เขาก็เรียกคืนนางจนร่างแทบแหลก เจ็บใจเสียจริง!!รู้แบบนี้ทำตามที่เว่ยเฉากระซิบก็ดี แสร้งหย่าแล้วเดินทางไปท่องเที่ยวกับเว่ยเฉา ปล่อยให้เขาโดดเดี่ยวอยู่ที่ต้าเยี่ยลำพังเป็นนางเองที่ใจอ่อนเมื่อเห็นสีหน้าสำนึกผิดของเขา เสียใจตอนนี้ไม่ทันแล้วถูกเขากินทั้งเนื้อทั้งตัวมาสามวันเต็ม“เอาล่ะ ไม่แกล้งเจ้าแล้วมากินข้าว” ว่ากันว่าภรรยาถีบเพราะรักเขาไม่ถือสา เห็นนางไร้เรี่ยวแรงหลี่เฉียงทั้งสงสารทั้งเอ็นดู เดินเข้าไปหานางเพื่ออุ้มนางมากินข้าว พอเห็นท่าทางระแวดระวังของนางเขาก็อยากแกล้งนางอีกแล้ว “กินเจ้าก่อน...ค่อยกินข้าวก็ดีเหมือนกัน”คนบ้า!!หากยังกินนางอีกคงไม่มีแรงลุกไปส่งเว่ยเฉาเสียงอวิ๋นมอ

“มันจะเหมือนกันได้อย่างไรนี่เป็นของแทนใจพ่อลูก เจ้าจะเข้าใจอะไรอย่าสอดปากดีกว่าหลี่เฉียงอยู่เฉย ๆ ข้าจะคุยกับลูกข้า”เรื่องใดก็ตามหลี่เฉียงล้วนสุขุมเยือกเย็นและมีแผนการล้ำลึก มีเพียงเรื่องฮูหยินกับบุตรชายที่ทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้ “เว่ยเฉาเจ้าเคยตายรึไม่หากยังข้าจะสนองให้”“หลี่เฉียงนั่นพ่อของจิ่นซางท่านเป็นคนอื่นไม่ควรมานั่งอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ” เสียงอวิ๋นเอ่ยเสียงเยือกเย็นฮูหยินรักนี่คือการเอาคืนของเจ้าใช่รึไม่ เจ้าไม่ได้คิดเกินเลยกับเว่ยเฉาจริงใช่รึไม่ ให้ตายเถิดใจข้าเดือดปุด ๆ เหมือนน้ำร้อน อยากลงไม้ลงมือกับคนที่ยิ้มหน้าระรื่นตรงหน้าเสียจริงยามนี้เข้าใจแล้วที่เสียงอวิ๋นไล่ตบตีสตรีไปทั่ว ทำตัวไร้เหตุผลไม่น่ารัก ที่จริงนางเพียงรักเขาและอยากประกาศความเป็นเจ้าของเท่านั้น ซึ่งตอนนี้เขาอยากซัดใบหน้าสหายดับความร้อนในใจ เข้าใจความรู้สึกของนางก็ยามที่มาเจอกับตัวเองเว่ยเฉายิ้มให้อีกฝ่ายแล้วหอมแก้มนุ่มนิ่มของเด็กน้อยในอ้อมแขนจากนั้นก็โน้มกายไปกระซิบบางอย่างที่ข้างหูเสียงอวิ๋น เขาคบกับหลี่เฉียงมานานย่อมรู้ว่าวิธีใดยั่วโมโหสหายได้“ไสหัวไป” หลี่เฉียงตวาดลั่นอยากอดรนทนไม่ได้อีก หลายวันมา

เช้าวันรุ่งขึ้นเสียงอวิ๋นยังไม่ทันได้ไปที่ห้องเก็บฟืน ก็มีคนมารายงานว่าม่านถิงฆ่าตัวตายแล้วจนใจที่ยังไม่ได้กรอกยาพิษเอาคืนม่านถิงเลย นางก็วิ่งชนเสาฆ่าตัวตายเสียแล้วถือว่านางเลือกได้ดี คงรู้ตัวว่าจะถูกทรมานจึงเลือกทางนี้จูเหวินสืบข่าวเรื่องบุตรของม่านถิงมาได้ หลังจากคลอดม่านถิงก็เอาบุตรสาวไปทิ้งที่หน้าจวนตระกูลกง บุตรสาวที่น่าสงสารของม่านถิงจึงมีบิดาคอยดูแลอยู่ ถือว่าเป็นโชคดีของนางได้ข่าวว่ากงหยางรักและเอ็นดูบุตรสาวไม่น้อยส่วนหลี่เฉียงแม้จะมีความดีลบล้างความผิดไปบ้างแล้ว ก็ยังคงต้องชดใช้ให้นางอยู่ดี จูเหวินสืบมาได้ว่ายามนั้นเรื่องราวทั้งหมดเป็นแผนของเขา หลี่เฉียงได้ให้ยาแก้พิษกับกงหยางและต้านเป่าไว้แล้ว เพียงแต่มันออกฤทธิ์ช้าไปหนึ่งวัน เพื่อตบตาม่านถิงเขายังแสร้งไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของม่านถิง หลี่เฉียงก็ยังคงชั่วช้าสารเลว เจ้าเล่ห์ คาดเดายาก หลอกลวงเก่งไม่เปลี่ยนหลิวมามาเหลือบมองผู้เป็นนายอยู่หลายครั้ง ชั่งใจว่าควรพูดดีหรือไม่ นายท่านจับไข้มาสามวันแล้วฮูหยินไม่เคยเข้าไปดูเลย หลิวมามาร้อนใจเหลือเกิน กลัวว่านายน้อยจะขาดครอบครัวอบอุ่น “ฮูหยินไปดูนายท่านหน่อยดีรึไม่เจ้าคะ”“หลิว

“นายท่านฮูหยินจับแม่นางม่านถิงโยนลงน้ำแล้วขอรับ” จางหมิงเข้ามารายงานหน้าตาตื่น นายหญิงกลับมาเป็นนายหญิงคนเก่าแล้ว กำลังเอาคืนคนที่เคยทำร้ายนางมาก่อน น่าตื่นตาตื่นใจเสียจริงเรื่องพวกนี้ต้องเชิญนายท่านไปดูเสียหน่อย ถึงเวลาที่ฮูหยินเอาคืนนายท่านจะได้รับมือทันเพียงแต่ฮูหยินคงไม่เอาคืนนายท่านหรอกเพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยเห็นเลยจริง ๆ ได้ยินเพียงต้านเป่าเล่าว่าฮูหยินยามแทงปิ่นลงอกนายท่านเด็ดเดี่ยวเพียงใด เจ้าต้านเป่าที่อยู่แดนเหนือจะเป็นอย่างไรบ้างนะ ไม่ได้พบกันหนึ่งปีแล้วจะสบายดีรึไม่หลี่เฉียงยิ้มมุมปากแล้วเดินไปยืนเคียงข้างฮูหยินของตน ยามนี้นางปรายตามองมาที่เขาเล็กน้อยแล้วไม่สนใจอีก คงจะลองใจเขาว่าจะกระโดดลงไปช่วยม่านถิงรึไม่ หากเขากล้ากระโดดลงไปจุดจบของเขาคงไม่ต้องคิดก็รู้ กว่าจะหลอกล่อให้นางยอมกลับจวนยากลำบากแทบตาย จะไม่ยอมผิดพลาดอีกเด็ดขาด “ฮูหยินร้อนรึไม่เดี๋ยวสามีพัดให้” หลี่เฉียงใช้มือโบกสะบัดให้ลมพัดใบหน้างดงามของฮูหยิน ที่ยามนี้เต็มไปด้วยเหงื่อเพื่อบรรเทาความร้อนให้นาง“ฮูหยินแม่นางม่านถิงจมไปก้นสระแล้วขอรับ” เฉินอี้กล่าวเตือน“งมนางขึ้นมา ท่านพี่ท่านควรลงไปพาม่านถิงขึ้นมานะ”เหงื

“เพิ่งจะรู้ว่าเสี่ยวเสียงน้อยที่เอาแต่รังแกข้ายามเด็ก ก็ห่วงข้าเหมือนกัน” เหวยต้าเซียวถูกเหล่าองครักษ์บดบังจนมิด ยามนี้มีเสียงเปล่งออกมา องครักษ์ทั้งหลายก็แหวกทางให้เขา ร่างสูงโปร่งแผ่รัศมีราชันดูสูงส่งองอาจ ใบหน้าอ่อนโยนของฝ่าบาทยิ้มเล็กน้อยให้ทุกคน แล้วก้าวเดินมาหยุดยืนรวมตัวกับพวกหลี่เฉียง“นี่ พวกท่านจะเล่นละครช่วยแจ้งข้าก่อนได้รึไม่ ข้าหัวใจแทบหยุดเต้นแล้ว” เสียงอวิ๋นตวาดอย่างโมโหมีนางคนเดียวสินะที่ไม่รู้เรื่องพวกนี้ ไม่สิยังมีอีกคนที่ตกตะลึงอ้าปากค้างอยู่ นั่นก็คือต้วนอ๋อง“พะ พะ พวกเจ้า” ต้วนอ๋องชี้หน้าอีกฝ่ายมือสั่น หมากกระดานนี้เขามั่นใจนักว่าจะชนะ แต่แพ้ยับเยินให้พวกหมาป่าเจ้าเล่ห์ ยามนี้คนที่จับกุมฮ่องเต้ก่อนหน้านั้นหันมาจับกุมเขาแทน คนพวกนี้เป็นสิบคนที่ตามคุ้มกันจูฮูหยิน แสบนักเจ้าเด็กพวกนี้วางแผนได้แนบเนียนจนเขาดูไม่ออก “ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าแพ้แล้ว ตอนไหนกันที่เจ้ามาสับเปลี่ยนตัวฝ่าบาทหลี่เฉียง” เขามั่นใจนักว่าแผนเขาล่มไม่เป็นท่าเช่นนี้ มือมืดที่อยู่เบื้องหลังก็คือเสนาบดีแห่งต้าเยี่ยที่คอยขัดแข้งขัดขาเขาไว้ตลอดนั่นเอง“ท่านอ๋องอย่าลืมว่ายังมีองค์รัชทายาทแห่งแคว้นฉินอีกคน เรื่องน

ลู่ผิงถิงคร้านจะสนใจเขาตอนนี้ตานางลืมแทบไม่ขึ้นแล้ว “หม่อมฉันง่วงแล้วเพคะ” จมูกโด่งของคนด้านข้างซุกไซร้ซอกคอทว่านางไม่ไหวแล้วจริง ๆ จึงหลับไปอย่างไม่รู้ตัวมู่เซียวเซ่อจุมพิตขมับภรรยาเบา ๆ จากนั้นก็ออกจากห้องไม่เช่นนั้นเขาคงก่อกวนนางจนตื่นแน่ เขาตรงไปยังห้องทรงอักษรเพื่อจัดการฎีกาที่เหลือ เกือบสว่างเขาถึงได้กลับมานอนกอดภรรยาเช้าวันต่อมาฮ่องเต้หนุ่มมู่เซียวเซ่อออกว่าราชการและสั่งการให้ลู่หงปินที่ถูกเลื่อนขั้นเป็นมหาเสนาบดี ไปจัดการช่วยเหลือชาวเมืองทางเหนือที่ถูกน้ำป่าถล่มเสียหายหลายหมู่บ้าน จัดการแจกเสบียงอาหาร เครื่องนุ่งห่มให้ชาวบ้าน ก่อสร้างบ้านเรือนที่เสียหาย และได้วางแผนเปิดการค้ากับต่างแคว้นเพื่อฟื้นฟูท้องพระคลังที่ว่างเปล่าฮ่องเต้ทรงห่วงใยปวงประชา ทรงงานหนักทุกวันเพื่อให้ประชาชนมีความเป็นอยู่ที่ดี จวบจนเวลาสามปีทุกอย่างที่เฝ้าตั้งใจลงมือทำก็ผลิดอกออกผล ประชาชนอยู่ดีกินดี บ้านเมืองมั่งคั่ง ท้องพระคลังไม่ว่างเปล่าอีกต่อไป“มำหม่ำ”เสียงบุตรชายร้องกินนมอยู่ในอ้อมกอดมารดา จนคนเป็นพ่อแบบเขาบางครั้งก็โมโห ที่ภรรยาสนใจแต่ลูกน้อยไม่สนใจเขาบ

มู่เซียวเซ่อลืมตาขึ้น ถูกยั่วยวนเพียงนี้ใครจะทนได้ อดกลั้นอยู่ตั้งนานเพราะกลัวนางเหนื่อย ได้ยินนางบอกไม่เหนื่อยใครบ้างไม่ยินดี เจ้ามังกรที่เขากำลังกล่อมหลับ จะได้รับการปลอบประโลมแล้ว ดีใจสุด ๆดวงตาดอกท้อมองภรรยาหวานเยิ้ม จากนั้นจับมือของนางถอดสายคาดเอวรวมไปถึงถอดอาภรณ์ของเขาไปพร้อม ๆ กันลู่ผิงถิงเคยปรนนิบัติเขามาแล้วยามที่นางมีฤดูวันนั้น วันนี้นางจึงไม่เอียงอายเท่าไร ลิ้นเล็กเล็มเลียจุดอ่อนไหวของเขา เม็ดบัวทั้งสองข้างเปียกชื้นไปด้วยน้ำลายของนางมู่เซียวเซ่อครางในลำคออย่างเสียวซ่าน เขาแทบคลั่งที่ถูกกระตุ้น และตอนนี้เจ้ามังกรจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ อยู่แล้ว “อ้าส์ ถิงเอ๋อร์เด็กดี ครอบครองมันให้พี่ที”ลู่ผิงถิงยิ้มมุมปากจากนั้นก็กรีดนิ้วไปบนหน้าท้องเขาไล่ไปหามังกรตัวเขื่อง จับรูดขึ้นลงเชื่องช้าแล้วหยุดมือลงกะทันหัน เห็นคิ้วของสามีเลิกขึ้นก็ยิ่งสุขใจ นางอยากกลั่นแกล้งที่เขาทิ้งให้นางรอคอยเพียงลำพังเมื่อครู่ “หม่อมฉันเริ่มเหนื่อยแล้ว นอนกันเถิดเพคะ”มู่เซียวเซ่อจับสตรีที่ยั่วยวนเมื่อครู่นอนลงจากนั้นก็จุมพิตดูดดื่มมาถึงขั้นนี้แล้วใครจะนอน เขาขบกัด

มู่เซียวเซ่อในชุดสีแดงมงคลนั่งสง่าบนหลังม้า อาชาคู่กายที่ปราดเปรื่องในสนามรบ ถูกผูกผ้าสีแดงจนมันพ่นลมหายใจออกมาบ่อยครั้ง เขาได้แต่ปลอบมันด้วยการลูบขนบริเวณคอและเอ่ยติดสินบนมันแผ่วเบา “เสร็จงานจะให้หญ้าหวานของโปรดเจ้ามากหน่อย อย่างอแง” ด้านหลังของเขาเป็นขบวนสินสอดที่ตั้งใจนำมามอบให้ภรรยาชาวบ้านแถบนั้นมามุงดูด้วยความริษยา แสงระยิบระยับที่สะท้อนสายตา เป็นจำพวกเงินทองและเครื่องประดับที่พูนขึ้นมาจากหีบ และที่ปิดฝาไว้อีกมากมายคงจะเป็นผ้าไหมเนื้อดี รวมไปถึงโฉนดที่ดินและอื่น ๆ อีกมากมายชินอ๋องเสเพลเป็นเจ้าของหอเฟิ่งหวงใครก็ต่างเหลือเชื่อ สิ่งที่ทำให้ชาวบ้านเหลือเชื่อยิ่งกว่าคือ เขาแสร้งเสเพลตบตาผู้คน ทว่าทำได้เหมือนจริงราวกับเป็นตัวเขาเองด้านในจวนลู่ บิดามารดาและพี่รองของลู่ผิงถิงอยู่กันพร้อมหน้า เวินหลินช่วยบุตรสาวประทินโฉม ส่วนลู่หงเวินนั่งยิ้มมองภรรยาและบุตร ไม่กล้าพูดคุยกับภรรยา“พระชายา ท่านอ๋องมาแล้วเจ้าค่ะ สินสอดยาวมากน่าจะสองร้อยหาบได้” อาหลี่วิ่งหน้าตาตื่นมาบอก นางตื่นเต้นเมื่อเห็นขบวนรับเจ้าสาวของท่านอ๋อง“ถิงเอ๋อร์” เวินหลินจับมือบุตรสาวอยากร

ลู่ผิงถิงเริ่มโมโห นางร้องไห้ใจแทบขาดทว่าเป็นเลือดไก่ “แล้วที่ท่านหายใจรวยรินเล่า”“ข้าคงเหนื่อยมาก” มู่เซียวเซ่อเริ่มใช้จมูกซุกซน ซอกซอนไปตามลำคอระหง เรียวลิ้นดูดดึงเลาะเล็มตามปลายคางจนมาถึงริมฝีปาก“หยุด”มู่เซียวเซ่อหยุดชะงักตามคำสั่งจากนั้นเลิกคิ้วมองใบหน้าหวานอย่างสงสัย“ท่านป่วยอยู่”“ข้าหายแล้ว” ไม่รอให้อีกฝ่ายปฏิเสธอีก มู่เซียวเซ่อก็จู่โจมจุมพิตเร่าร้อน ปลดเปลื้องอาภรณ์คนตัวเล็กออกอย่างรวดเร็ว นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้ปลดปล่อยฝ่ามือลูบไล้เรือนร่างระหง เรียวลิ้นลากไล้ไปทั่วทุกซอกมุมลู่ผิงถิงอ่อนระทวยไปกับการโลมเล้าของเขา ทว่านางยังไม่ลืมชีวิตน้อย ๆ ในท้อง “อ้าส์...ท่านอ๋องหม่อมฉันตั้งครรภ์อยู่”“ข้าปรึกษาหมอหลวงแล้วว่าได้” มู่เซียวเซ่อกระซิบที่ข้างหูเสียงกระเส่า พร้อมงับติ่งหูเบา ๆ“นี่หมายความว่าไง ท่านไม่ได้ป่วยจริงหรือ” หูของมู่เซียวเซ่อถูกพระชายาดึงราวกับหนังยางยืด“โอ๊ย..จะ..เจ็บ...ถิงเอ๋อร์ปล่อยก่อน ข้าป่วยจริง ๆ นะแต่ดีขึ้นมากแล้ว” สายตาของมู่เซียวเซ่อล่อกแล่กขณะเอ่ยลู่ผิงถิงหรี่ตามองสามีคร

ได้ยินเช่นนั้นใจของลู่ผิงถิงก็ราวกับหล่นไปในเหวลึก ถึงกับดูใจครั้งสุดท้ายเลยหรืออาจเพราะทำงานจนลืมกินข้าว หรืออาจเพราะอ่านฎีกาไม่ยอมพักผ่อน ถึงได้เป็นหนักขนาดนี้ แม้ในใจยังไม่หายโกรธ แต่ความเป็นห่วงทำให้ลู่ผิงถิงรีบร้อนออกจากจวนอ๋องอย่างรวดเร็วบนเตียงกว้างสามีนอนใบหน้าซีดเซียว ริมฝีบางของเขาลอกเป็นขุย “ท่านอ๋อง เหตุใดเป็นอย่างนี้ไปได้” ลู่ผิงถิงน้ำตาไหลเมื่อเห็นสภาพของสามี“ถิงเอ๋อร์ ข้าปวดใจมากที่ต้องโกหกเจ้า” ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากไอ เลือดสีดำจุดเล็กติดมากับผ้าเช็ดหน้า “วันนั้นเพราะเสด็จพี่ต้องการสังหารข้า ถ้าข้าไม่ตายเจ้าจะไม่ปลอดภัย” พูดไปไอไป“พอแล้วเพคะ ไม่ต้องพูดแล้ว” ลู่ผิงถิงจับมือสามีไว้ หัวใจบีบแน่นที่เห็นสภาพอิดโรยของเขาหมอหลวงนำโอสถเข้ามา “ท่านอ๋องดื่มยาก่อนพ่ะย่ะค่ะ”“ข้าทำเอง เจ้าออกไปเถิด” ลู่ผิงถิงรับยามาเป่าแล้วป้อนให้สามีสายตารู้สึกผิดจับจ้องผู้เป็นภรรยา “ข้าไม่อยากโกหกเจ้าสักนิด ที่กระท่อมหลังนั้นคนของเสด็จพี่จับตามองเราตลอดเวลา ข้าหาโอกาสสารภาพกับเจ้าไม่ได้ ยกโทษให้ข้านะถิงเอ๋อร์”ลู่ผิงถิงเม้มริมฝีปากบาง

“ฉึก” ปลายดาบแทงแผ่นหลังทะลุหัวใจของฮ่องเต้หนุ่มมู่เซียวเซ่อดีดลูกโลหะเหล็กก้อนกลมใส่มือผู้เป็นพี่ชาย กระบี่หล่นจากมือตกลงพื้น เขาคว้าข้อมือบางดึงเข้ามาในอ้อมกอดอย่างปลอดภัยลู่ไป๋อิงใช้แรงเฮือกสุดท้ายแทงชายหนุ่มที่ตัวเองรักแล้วกอดเขาจากด้านหลังล้มลงพื้นไปด้วยกัน “ไม่ได้ร่วมผูกผม ก็ร่วมลงหลุมไปด้วยกัน” พูดแผ่วเบากระซิบที่ข้างหูฝ่าบาททำผิดมามากมายได้ทำอะไรเพื่อพี่สาวเป็นครั้งสุดท้ายก็ยังดี ถึงแม้จะทดแทนความผิดที่ผ่านมาไม่ได้ก็ตาม สำหรับพี่ชายใหญ่นางจะตามไปชดใช้ที่ปรโลกไม่นานคนของมู่เซียวเซ่อก็ควบคุมคนของมู่เซียวเหิงได้ณ จวนอ๋องมู่เซียวเซ่อตามง้อภรรยามาสามวันแล้วทว่าไม่เป็นผล นางไม่ยอมมองหน้า ไม่คุยด้วย เสด็จพ่อก็จะให้ขึ้นครองบัลลังก์อย่างเดียว ไม่รู้ถึงความลำบากใจของบุตรชายคนนี้บ้างเลย“เซียวเซ่อ ข้ามาแล้ว” อู่เหยียนเอ่ยทักทายสหาย ความจริงเขาเข้าเมืองมาหลายวันแล้ว แต่พักอยู่ที่หอเฟิ่งหวง ไม่เข้าท้องพระโรงกับพวกจ้าวเฉา ใครจะเอาชีวิตไปเสี่ยงตายเล่า เขาเป็นแค่หมอคนหนึ่ง ไม่ได้มีวิ

“เจ้านี่นะ ผลักภาระเก่งที่สุด” กวางหมิงชี้หน้าหวู่ไฉตงด้วยรอยยิ้มรุ่งเช้าของวันใหม่กวางหมิงและชิงหลันตกอยู่ในสภาพตาเป็นหมีแพนด้า เขาอยากจะบ้าตาย เหมียนเหมียนเด็กดีของเขา เหมือนทหารออกรบที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยและง่วงนอนนางให้เขาเป็นม้าพานางเดินทางไกลทั้งคืน ส่วนชิงหลันก็เป็นท่านแม่ที่ต้องทำอาหารให้นางกิน“ท่านพี่ข้าว่าพวกเรามีลูกคนเดียวก็พอว่าหรือไม่” ชิงหลันรู้สึกเหนื่อยเกินไป ถ้าจะมีเด็กหลาย ๆ คนมาเล่นกับนางแบบนี้ทุกวัน“ข้าเองก็ว่าเช่นนั้น” กวางหมิงถอนหายใจ แต่พอคิดอีกที มีลูกคนเดียวแล้วถ้าภรรยาไม่ให้ร่วมห่อเขาก็ซวยนะสิ “ไม่ได้ข้าจะเลี้ยงพวกเขาเอง เจ้าไม่ต้องเหนื่อยข้าสัญญา” จู่ ๆ กวางหมิงก็รู้สึกว่ากำลังขุดหลุมฝังตนเอง เมื่อพูดคำเหล่านี้กับภรรยาหลายคืนมานี้หวู่ไฉตงราวม้าศึกไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เคี่ยวกรำว่านจิ่วซิ่นเกือบรุ่งสางทุกวัน เช้ามาว่านจิ่วซิ่นกระดิกตัวแทบไม่ได้ แต่หวู่ไฉตงกลับกระปรี้กระเปร่าไม่มีท่าทีอ่อนแรงเลยสักนิดเวลาหนึ่งเดือนเต็มที่หวู่ไฉตงตั้งใจเสกน้องชายให้หวู่เหมียนเหมียน“ไฉตงข้ารู้สึกเหม็นเจ้าไปไกล ๆ ข้าหน่อย” ว่านจิ่วซิ่นโกงคออาเจียน เพราะกลิ่นสามมีเหม็นจนน

ชิงหลันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ “รองแม่ทัพว่านแม้ ท่านจะจะลืมอดีตไปสิ้น แต่ความผูกพันของพวกเราท่านกลับไม่ลืม ข้าคิดถึงท่านมากคิดถึงท่านเหลือเกิน” ชิงหลันกอดตอบว่านจิ่วซิ่น ก่อนที่สามีของนางจะเข้ามาประคอง“ไม่ร้องนะน้องหญิงเดี๋ยวบุตรของเราจะขี้แยเหมือนเจ้าไม่รู้ด้วยนะ” กวางหมิงเอ่ยปลอบ แต่เขาก็ห้ามน้ำตาไว้ไม่ไหวเช่นกัน เขาดีใจกับหวู่ไฉตงและว่านจิ่วซิ่นที่ฝ่าฟันอุปสรรคมานานัปการ ทั้งสุข ทั้งทุกข์ สุดท้ายก็ยังให้โอกาสกันและกัน แก้ไขสิ่งผิดพลาดจนมีความสุขได้อย่างวันนี้“เจ้าเป็นถึงแม่ทัพ ถ้าลูกเจ้าขี้แยก็เพราะพ่ออย่างเจ้าทำเป็นตัวอย่าง เหมียนเหมียนลูก นี่คือท่านลุงกวางหมิงและท่านป้าชิงหลันเจ้ามาทักทายท่านลุงท่านป้าหน่อย”เหมียนเหมียนน้อยเดินเข้าไปใกล้แล้วยอบกายคำนับ “เหมียนเหมียนคารวะท่างลุง ท่างป้า”กวางหมิงลูบศีรษะหลานสาว ที่ใบหน้าคล้ายหวู่ไฉตงราวกับแกะ “เหมียนเหมียนเด็กดีรับอั่งเปาจากลุงไปแล้วจะเอาไปทำอะไร” เขาถามเหมียนเหมียนน้อยเมื่อยื่นซองแดงไปให้“ข้าจะเอาไปซื้อย้องชายมาขี่ม้าเป็นเพื่อนเจ้าค่ะ”ทุกคนในที่นั้นต่างพากันหัวเราะ ที่เหมียนเหมียนน้อยจะใช้เงินซื้อน้องชาย กวางหมิงหัวเราะลั่นเมื

ว่านจิ่วซิ่นและหวู่ไฉตงยิ้มแล้วมองหน้ากัน “เหมียนเหมียนเด็กดีให้ท่านลุงเป่าอุ้มเจ้าไปไหม ท่านแม่เจ้าเจ็บขาเพราะปลาชน พ่อจะอุ้มท่านแม่เจ้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า”“เจ้าค่ะท่างพ่อ” เหมียนเหมียนน้อยตอบตกลงอย่างว่าง่าย เมื่อจินเป่ามาอุ้มคุณหนูน้อย เด็กหญิงก็พูดเสียงดัง “ท่างยุงเป่า ปลาใหญ่ไม่มีจริง ท่างพ่อท่างแม่หลอกข้า ดูผมท่างแม่สิเจ้าคะมีใบไม้ติดด้วย ท่างแม่ไม่ได้จับปลาสักหน่อย คงมานอนพักเอาแรงต่างหาก”จินเป่าเคาะจมูกคุณหนูยิ้มๆ แล้วมองไปทางนายท่านที่มีท่าทีนิ่งเฉย แต่พอมองไปทางฮูหยินที่หน้าแดงก่ำพลางปัดใบไม้ที่ศีรษะทิ้ง ก็รู้ทันทีว่าเขานั้นคาดเดาได้แม่นยำ “ไปขอรับคุณหนู ท่านลุงโม่ย่างปลาสุกแล้ว”ว่านจิ่วซิ่นชกอกหวู่ไฉตงแผ่วเบา เมื่อเขาอุ้มนางขึ้นมา “เพราะเจ้า” เพราะเขาคนเดียวทำให้นางตกอยู่ในสภาพก้าวขาไม่ออกหวู่ไฉตงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะพาฮูหยินของเขาขึ้นจากน้ำไปเปลี่ยนอาภรณ์ “ร้องออกมาก็พอแล้ว ต่อไปอย่ากัดตัวเองอีก”“ท่านไม่อายแต่ข้าอาย” ว่านจิ่วซิ่นใบหน้าแดงก่ำเมื่อหวู่ไฉตงทายาตรงรอยฟัน ที่นางกัดตนเองกลั้นเสียงครางไว้“ต่อไปข้าจะไล่จินโม่จินเป่าไปให้ไกล รวมถึงเหมียนเหมียนด้วย” หวู่ไฉตงเอ่ยห

ว่านจิ่วซิ่นรู้สึกเสียวเกินบรรยาย นางถูกเขาจับเอวยกขึ้นโขดหิน“เจ็บไหม” หวู่ไฉตงเอ่ยถามก่อนจะมุดหน้าลงไปกลางบุปผา ที่แย้มรอรับเหล่าภมรมาดูดเกสร หลังจากได้คำตอบจากภรรยารักว่าไม่เจ็บว่านจิ่วซิ่นครางถี่ เมื่อลิ้นร้อนของสามีรัวอยู่ในร่องชื้นแฉะของนาง “ไฉตงข้าไม่ไหวแล้ว” นางเอ่ยเสียงค่อยก่อนจะหลั่งน้ำพิสุทธิ์ออกมาอย่างน่าอาย เขากลับไม่รังเกียจกลืนกินน้ำของนางพลางดูดเลีย ทำให้ว่านจิ่วซิ่นเสียวแทบสิ้นใจเขาจับเอวนางยกลงน้ำ แล้วให้นางหันหลังท้าวโขดหิน ก่อนจะสอดใส่ทางด้านหลัง แล้วเริ่มบดสะโพกใส่นางอย่างเชื่องช้า แต่หนักหน่วง ว่านจิ่วซิ่นเสียวจนแทบกรีดร้องแต่นางต้องกัดฟันไว้ เพราะไม่ไกลจากนางและหวู่ไฉตง มีเสียงบุตรสาวหัวเราะสนุกสนานกับการจับปลาอยู่หวู่ไฉตงกระแทกจากเชื่องช้าเป็นเร็วถี่ น้ำบริเวณนั้นกระเพื่อมไหว แตกกระเซ็น เขายิ่งกระแทกแรงขึ้น แรงขึ้นพร้อมหลุดเสียงครางสุขสมออกมา“ท่างพ่อเจ้าค่ะ กงนั้นมีปลาใหญ่ดิ้นแรงหรือ” หวู่เหมียนเหมียนหันไปสนใจ บริเวณหลังโขดหิน ที่บิดามารดาจับปลาอยู่ น้ำแตกกระจายขนาดนั้น ปลาต้องตัวใหญ่แน่เลย นางหันมาหาจินเป่า “ท่านยุงข้าอยากไปจับปลากะท่างพ่อ”หวู่ไฉตงได้ยินเ

“เหมียนเหมียนเด็กดีเปลี่ยนชุดก่อนแล้วแม่จะพาเจ้าเล่นน้ำ” ว่านจิ่วซิ่นบอกกล่าวหวู่ไฉตงและจินโม่จินเป่า ก่อไฟนำเสบียงมาทำอาหาร หวู่ไฉตงทำไข่ตุ๋นให้บุตรสาว แต่บุตรสาวร้องอยากกินปลา เขาและจินเป่าจึงต้องเปลี่ยนชุดลงไปจับปลา“ยุงเป่า เหมียนเหมียนอยากจับด้วย” เหมียนเหมียนน้อย ชอบความตื่นเต้นโลดโผน เล่นน้ำกับท่างแม่ไม่สนุก นางต้องให้ท่างยุงเป่าพาเล่น“คุณหนูอยากจับปลากับข้าน้อยใช่รึไม่ขอรับ” จินเป่าเอ่ยถาม“ยูกต้อง”บางคำเหมียนเหมียนน้อยก็ยังพูดไม่ชัด ซึ่งนั่นทำให้นางยิ่งน่ารักน่าเอ็นดู “คุณหนูรอตรงนั้นนะขอรับ เดี๋ยวลุงไปรับ”“เหมียนเหมียนไม่เล่นกับแม่ แล้วแม่จะเล่นน้ำกับใครล่ะลูก” ว่านจิ่วซิ่นแสดงท่าทีน้อยใจ แก้มป่องพองคล้ายเหมียนเหมียนน้อยมาก“โอ๋ ๆ ท่างแม่ไม่ต้องน้อยใจ เหมียนเหมียนจะบอกให้ท่างพ่อมาเล่นด้วย” เสียงใสราวนกแก้วพูดเจี๊ยวจ๊าวปลอบใจมารดา หากแต่ใจนั้นไปอยู่กับท่างยุงเป่าแล้วหวู่ไฉตงเดินลงน้ำมาหาว่านจิ่วซิ่น ก่อนจะเอ่ยกระซิบข้างหู “อยากตรงนี้ได้หรือไม่” พลางยิ้มกรุ้มกริ่มเมื่อสบตากับภรรยา“อยากอะไรของท่าน” ว่านจิ่วซิ่นมองค้อน เขาไม่เห็นหรือว่าที่ตรงนี้โล่งแจ้ง มีทั้งจินโม่ จินเป่

ว่านจิ่วซิ่นรัวลิ้นบนยอดอกของหวู่ไฉตง แล้วชักมือขึ้นลงเร็วถี่ ไม่นานของเหลวอุ่นร้อนก็พ่นออกมาเต็มฝ่ามือของนาง พร้อมกับเสียงครางที่ฟังแล้วทำให้ว่านจิ่วซิ่นรู้สึกขนลุกขนพอง “ชอบไหม” นางเอ่ยถามหวู่ไฉตงใบหน้าแดงระเรื่อ ไม่คิดไม่ฝันว่าเวลาตนเองมีอารมณ์ราคะ จะเป็นฝ่ายเริ่มก่อนได้ช่ำชองเพียงนี้“ชอบมาก อาซิ่นข้ารักเจ้านะ” หวู่ไฉตงบอกรัก ก่อนจะอุ้มร่างบอบบางของว่านจิ่วซิ่นไปวางที่เตียง เมื่อครู่นางจัดการเขาจนอ่อนระทวยบนพื้น ครั้งนี้เขาขอเป็นฝ่ายให้ความสุขกับนางบ้าง แต่จะทำบนพื้นไม่ได้หวู่ไฉตงปลดสายคาดเอวว่านจิ่วซิ่นออก แล้วเริ่มจุมพิตบดขยี้ริมฝีปากนางอย่างเร่าร้อน เขาอดทนอดกลั้นมานานเกินไปจึงกินนางราวกับเสือที่หิวโหยว่านจิ่วซิ่นมิได้ขัดขืน นางจูบตอบอย่างร้อนแรงไม่แพ้กัน ในห้องเต็มไปด้วยเสียงหอบเหนื่อย เสียงกระแทก และเสียงครางจินโม่และจินเป่า เลี้ยงคุณหนูน้อยผ่านมาทางห้องนายท่าน เมื่อได้ยินเสียงที่เรียกความสนใจของคุณหนู ก็รีบพาคุณหนูไปเล่นกับเสด็จยายและเสด็จลุง พวกเขาทั้งสองดีใจยิ่ง ที่นายท่านเอาชนะใจฮูหยินสักทีโจวกังเต๋อยังเสียวสันหลังไม่หาย ตอนเห็นว่านจิ่วซิ่นมองนางคณิกาด้วยสายตาเย็นเยีย